Tibetan
འི་ཁང་བཟང་གི་སྟེང་དུ་འདུག་ནས། ཀྱེ་མ་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག །སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། ཞེས་སྨྲས་ནས་འདུག་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྒོ་ཕྱེ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་བསྟན་ནོ་སྙམ་དུ། དེ་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་གྲོགས་པོ་ཚིགས་བཅད་དེ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་ལ། དེ་ན་རེ། བདག་བཀྲེས་པས་མིའི་ཤ་ཁྲག་དྲོན་མོ་སྟེར་ན་སྨྲའོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་མི་རིགས་ཀྱིས་ལེགས་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ལུས་སྦྱིན་པར་ཁས་བླངས་པ་ན། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། ཀྱེ་མ་འདུ་བྱེད་རྣམས་མི་རྟག། སྐྱེ་ཞིང་འཇིགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན། །སྐྱེས་ནས་འགག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བ་བདེ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དེས་ཞིབ་ཏུ་བསམས་ཞིང་འདི་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་སྒོ་དང་ལམ་སྟེ་ལམ་འདིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འབྱུང་ངོ་སྙམ་ནས་མཚོན་བླངས་ཏེ་ལེགས་པར་སྨྲས་པའི་ཡོན་བཞེས་ཤིག་ཅེས་རང་གི་བྲང་སོགས་ཤ་ཐམས་ཅད་བྱིན་ཀྱང་དེ་མ་འགྲངས་པའི་ཚེ་ལུས་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་དུ། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་བདག་གི་ལུས་འདི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཚེ་ས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས་ཤིང་། ལྷས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཕབ་བོ། །དེ་ནས་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་བདག་གིས་འདིའི་ལུས་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་བསྒྱུར་མི་ནུས་ཀྱི། འདི་ཉིད་ཀྱི་སྤྲོ་བ་ཚོད་ཟིན་པར་སྐྱེད་དགོས་སོ་སྙམ་ནས། ཁྱོད་འདི་ལྟར་ཤ་རྣམས་གཅོད་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ མ་སྐྱེས་སམ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། བདག་ཅུང་ཟད་མི་དགའ་བ་མེད་དེ། དམྱལ་བ་སོགས་སུ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེའི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེས་སྨྲས་པ། དེ་ལ་སུས་ཡིད་ཆེས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས། བདེན་པ་བསྐུལ་བས་ཡིད་ཆེས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བརྒྱ་བྱིན་ན་རེ། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བདེན་པ་བསྐུལ་བས་ལུས་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གྱིས་ཤིག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས། འདི་ལྟར་ཤ་རྣམས་བཏང་བས་སེམས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དགའ་བ་མེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེའི་དབང་དུ་གྱུར་ན། བདེན་པ་དེས་བདག་གི་ལུས་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་སྔར་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ། བརྒྱ་བྱིན་ཡི་རངས་ནས་བརྒྱ་བྱིན་རང་གི་གཟུགས་སུ་བསྟན་ཏེ། བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་གནོད་པའི་བསམ་པས་མ་ཡིན་གྱིས། ཁྱོད་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དགའ་བར་བྱས་པར་ཟད་དེ། ཁྱོད་བརྩོན་འགྲུས་འདི་ལྟ་བུས་གདོན་མི་ཟ་བར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་གྱི། དེའི་ཚེ་བདག་དྲན་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱས་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་ཤི་བི་པ་གཉིས་པ་ནི་གླིང་གཞི་སྔར་འདྲ་བ་ལས། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ངའི་སློབ་མར་བྱས་པས་ཅི་ལ་ཕན། ང་ཁྱོད་ལ་གནོད་པ་ཞིག་ཟེར་གྱི་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱེད་ཕོད་ན་ནི་ཚིགས་བཅད་སྨྲའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གནོད་པ་ཅི་ཟེར་ཀྱང་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཚིགས་སྔར་བཞིན་བརྗོད་པའི་ཚེ་ཁབ་སོར་བཞི་ པ་སྟོང་ཤིང་ལེབ་ལ་བཙུགས་པའི་བར་དུ་བདག་ཉིད་ཉལ་ཏེ་འཚིར་བའི་དཀའ་བ་སྤྱོད་བཞིན་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །དེར་ས་གཡོ་བ་སོགས་དང་བདེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་སྔར་བཞིན་གྱུར་པ་སྔ་མར་སྨྲོས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བསྐལ་པ་ཚད་མེད་མཐའ་ཡས་པ་འདས་པའི་དུས་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་འདི་སྟོན་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པས་ཐོས་ཏེ་དགའ་ནས་མཆོད་པ་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན་ཡང་དབུལ་བས་ཡོ་བྱད་ཅི་ཡང་མི་བདོག་སྟེ་ལུས་གཙོང་བར་བྱས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཆུང་བས་མ་འདུམ་ནས། ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་སོང་བ་ན་མི་ཞིག་དང་འཕྲད་དེ་དེ་ལ་ལུས་འདི་བཙོང་ན་མི་ཉོའམ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེས་བདག་ལ་ལས་ཤིག་ཡོད་དེ་སུས་ཀྱང་བྱེད་མི་ནུས་པས། གལ་ཏེ་ཁྱོད་དེ་ལྟར་ནུས་ན་བདག་གིས་ཉོ་བར་བྱའོ། །དེ་ཅི་ལྟར་དྲིས་པ་དང་། བདག་ལ་ནད་མ་རུངས་པ་ཞིག་ཡོད་དེ་སྨན་པ་མཁས་པས་ཉིན་རེ་ཞིང་མིའི་ཤ་སྲང་གསུམ་ཟོས་ན་ཕན་ཞེས་ཟེར་བས་དེ་ལྟར་ནུས་ན་ཁོ་བོས་གསེར་གྱི་དོང་ཚེ་ལྔ་སྦྱིན་ནོ། །དེ་སྐད་ཐོས་པས་དགའ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་དོང་ཙེ་བྱིན་ལ་ཞག་བདུན་བཤོལ་ཅིག་དང་ངའི་བྱ་བ་བྱས་ནས་ཁྱོད་ཅི་འདོད་བཞིན་བྱའོ། །དེས་སྨྲས་པ། ཞག་བདུན་ནི་མི་རུང་གིས། ཞག་གཅིག་གནང་བར་བྱའོ། །དེས་དོང་ཙེ་བླངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་གང་ན་བར་སོང་ཞིང་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཅི་བདོག་པ་མ་ལུས་པར་ཕུལ། སེམས་ཐག་པ་ནས་མདོ་སྡེ་འདི་ཉན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དབང་པོ་རྟུལ་བས་མདོ་སྡེ་འདི་ཐོས་ཀྱང་། ཚིག་བཞི་པ་གཅིག་འབའ་ཞིག་ཟིན་པར་གྱུར་ཏེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་འདའ་བ་ནི། །འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་སྟེ། །གང་གིས་རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱིས་རབ་མཉན་ན། །ཚད་མེད་བདེ་བ་རྟག་ཏུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཟུང་ནས་ཕྱིར་ནད་པའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ་ཉིན་རེ་བཞིན་ཤ་སྲང་གསུམ་རེ་བཅད་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་རྒྱུས་ན་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །ཉིན་གཅིག་ཀྱང་བར་མ་ཆད་པར་ཟླ་བ་གཅིག་གི་བར་དུ་དེ་ལྟར་བྱིན་པས་ནད་པ་སོས་ཤིང་། དེའི་ལུས་ཀྱང་སྔོན་བཞིན་གྱུར་པས་དགའ་སྟེ་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །ཚིགས་བཅད་གཅིག་གི་མཐུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ནུས་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་མདོ་སྡེ་འདི་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཕན་པ་ཡོད་པར་མཐོང་ནས་སེམས་ལྷག་པར་བསྐྱེད་དེ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅིང་མཚན་ཡང་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས། ལྷ་དང་མིའི་འཁོར་མང་པོ་ལ་ཡང་བསྟན་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་ཆེས་གྲངས་མེད་པའི་སྔ་རོལ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ། ནགས་དང་རི་ལ་གནས་པ་མངོན་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྟག་ཏུ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་གནས་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེས་འདི་སྙམ་དུ། བདག་བྱམས་པ་ལ་གནས་པ་འདིས་ནི་སེམས་ ཅན་རྣམས་ལ་དགའ་བ་སྐྱེད་པ་དང་། བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་པ་ནས་བསགས་པའི་དུག་གསུམ་སོགས་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་མི་ནུས་ལ། འཕགས་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ཞིང་། ཡང་འཕགས་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་གང་ལས་སྐྱེ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་ན། གཞན་གྱི་སྒྲ་དང་། སོ་སོ་རང་གི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འདི་གཉིས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། དེས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སོང་ནས་བཙལ་ཀྱང་ཆོས་མ་རྙེད་པ་ལ། དེར་བདུད་རིས་ཀྱི་ལྷ་ཞིག་གིས་དེའི་ཐད་དུ་སོང་སྟེ། བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་མཚན་གྱི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་བཟུང་བ་ཡོད་པས། གལ་ཏེ་ཁྱོད་རང་གི་ལུས་ལས་པགས་པ་བཤུས་ཏེ་ཉི་མ་ལ་བསྐམས་པ་ཤོག་བུར་བྱས་ནས། རང་གི་ཁྲག་དང་སྦྱར་བའི་སྣག་ཚ་བྱས་ཤིང་། རང་གི་རུས་པས་སྨྱུ་གུ་བྱས་ཏེ་ཚིགས་བཅད་དེ་འབྲི་ན་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། དྲང་སྲོང་དེ་འདི་སྙམ་དུ། བདག་འཁོར་བ་ན་འཁོར་བའི་ཚེ་འདོད་པ་དང་ནོར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་དུ། རྒྱལ་པོ་དང་དགྲ་དང་གཤེད་མ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་དུམ་བུར་བཅད་པ་ཐོབ་ཀྱང་དེས་སེམས་ཅན་སུའི་དོན་ཀྱང་མ་བྱས་ན། ད་རེས་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ལུས་ཀྱིས་ཆོས་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ནི་བདག་གིས་རྙེད་པ་ལེགས་པར་རྙེད་དོ་སྙམ་དུ་དགའ་ཞིང་ཡི་རངས་ཏེ། ལྷ་དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་མཚོན་རྣོན་པོས་རང་གི་ལུས་ལས་པགས་པ་བཤུས་པ་ཉི་མ་ལ་བསྐམས་པས་ཤོག་བུར་བྱས། ལུས་ཀྱི་ཁྲག་བྱུང་
Chinese
在那座吉祥殿堂之上安坐时，说道：“哎呀，诸行无常，生而必灭，这是有为之法。”说罢端坐。国王心想，这是开启解脱之门、指示菩提之道，于是鼓掌说道：“朋友，请以偈语言说！”当时百千大臣回答：“若我饥渴，将以热血肉体供养。”国王心念：我等不应以害他为正，唯当自施身躯。于是百千天神说道：“哎呀，诸行无常，生灭无常，生而必灭，灭后得寂静安乐。”国王深思：此即超越生死苦海之门与道路，由此道必定能成佛。于是拔剑，命诸臣受其言教，布施宫殿财宝，甚至欲舍全身以成无上菩提。于是立大愿曰：“为无上觉，我今舍身。”大地六震，天降花雨。百千天神心念：昔身不能复，今应令其喜。于是问道：“汝舍割自身，不生不悦否？”菩萨答曰：“毫无不悦之心，只因怜悯诸地狱等有情。”于是众神又问：“谁信此语？”菩萨答曰：“由真理劝，我自信受。”天神复言：“若如是，请汝复还如初之身。”菩萨答：“虽割全身，亦无不悦，惟为悲悯受苦之众生。”言罢，身即复原。百千天神现其本身示现曰：“我非为害汝，但欲令汝生喜，乃见汝精进如是，魔不能侵，灾不能逼。”
English
Seated in the noble palace, he spoke: “Alas, all conditioned things are impermanent; arising, they perish—this is the nature of phenomena.” Having said so, he remained seated. The king thought: “This opens the door to liberation, and reveals the path to enlightenment.” Then, clapping his hands, he said: “Friend, speak in verse!” At that time, countless ministers replied: “If I am hungry and thirsty, I will offer my own warm flesh and blood.” The king reflected: “It is not proper to harm others; therefore I shall give my own body.” Then a hundred thousand devas proclaimed: “Alas, all conditioned things are impermanent; what arises will cease. Having been born, they end; and near to cessation there is peace and bliss.” The king pondered deeply: “This indeed is the gate and the path that transcends suffering, and through it, full Buddhahood is assured.” Thus, taking up his sword, he commanded his attendants to follow these words, gave away his palace and treasures, and resolved even to donate his entire body for the sake of unsurpassed enlightenment. He made a great vow: “For the sake of supreme awakening, I now give away this body.” At that moment, the earth shook in six ways, and heavenly flowers rained down. The devas thought: “His former body cannot be regained; now we must bring him joy.” So they asked: “When you cut away your flesh, do you not feel displeasure?” The bodhisattva replied: “I feel no displeasure at all; rather, compassion arises for beings born in hell and other realms of suffering.” They asked again: “Who believes this?” The bodhisattva replied: “Urged by truth, I myself believe it.” The devas said: “Then, if urged by truth, let your body be restored as before.” Instantly, his body became whole again. The hundred thousand devas revealed their true forms and declared: “It was not with the thought of harming you, but to bring you delight. Seeing your perseverance like this, know that no demon can devour you, nor calamity overcome you.”
Chinese
在此之间，我心想：“请让我记住。”作此思惟后便陷入无明。又第二个尸毗王，因其根本道同于往昔，百吉祥（天神）说：“你作为我的弟子，有什么利益？我说我要损害你，若你能承受，就说偈语吧。”菩萨便接受，即使被说要损害，仍然依偈语而说。说到第四偈语之时，长矛刺入树叶之际，我自身安卧，虽受焚烧苦难，仍发无上菩提愿。于此时，因地动等与真理之力，身体如前，知如先语。又在过去无量劫时，世尊佛世尊释迦牟尼如来应供正等觉宣说此经时，世尊当时为菩萨，闻之欣喜，欲作供养，但因贫困无有资具，即使卖身，亦因福德微少而不得。归家途中遇一人，此人问：“若卖身有人买吗？”答曰：“我有一件病业，无人能治。若你能治，我便买。”此人问：“何病？”答曰：“我有不治之病，唯有大医每日食人肉三两，则可痊愈。若你能治，我将奉上五金钵。”闻此言而欢喜，说：“若你赐我金钵，请宽我七日，我当照办，你可随意。”答曰：“七日不行，只许一日。”遂得金钵，往见佛，顶礼供养，尽心奉献。于是专心听受此经。当时钝根者虽听此经，仅记住一偈。偈曰：“如来灭度者，能断一切轮回。若一心闻法，必得无量安乐。”记受此偈后，归其病家，每日割肉三两，因忆持此偈之缘，终未死去。
English
Meanwhile, I thought: “Let me keep this in mind.” Having thought so, I fell into obscuration. Again, in the case of King Śibi for the second time, since his foundation was as before, the god Hundred Blessings said: “What benefit is there in you being my disciple? I say I shall harm you—if you can endure, then recite a verse.” The Bodhisattva accepted: even if told he would be harmed, he still spoke the verses. When he came to the fourth verse, while a spear was thrust through the leaf, he lay down himself, endured the burning hardship, and made prayers for unsurpassed enlightenment. At that time, due to the earth shaking and the power of truth, his body remained as before, his knowledge as the former words. Again, in a past immeasurable aeon, when the Blessed Buddha, the Tathāgata, Arhat, Perfectly Enlightened Śākyamuni taught this sūtra, the Blessed One, being then a Bodhisattva, heard it with joy, wishing to make offerings, but being poor had no means. Even though he tried to sell his body, his merit was insufficient, so he could not. Returning home, he met a man who asked: “If you sell your body, will anyone buy it?” He replied: “I have a karmic illness no one can cure. If you can cure it, I will buy.” Asked what illness, he said: “I have an incurable disease; only if a skilled physician eats three ounces of human flesh daily can it be healed. If you can, I shall give you five golden bowls.” Hearing this, the man rejoiced: “If you give me the bowls, allow me seven days, I will do as needed; then you may do as you wish.” He replied: “Seven days are not allowed, only one day.” Then taking the bowls, he went before the Buddha, bowed, and made full offerings. With focused mind, he listened to this sūtra. At that time, even one with dull faculties, though hearing the sūtra, retained only a single verse. The verse was: “The Thus-Gone One, passing into Nirvāṇa, cuts off all of saṃsāra. Whoever listens with single-pointed mind will attain measureless and everlasting bliss.” Having retained this verse, he returned to the sick man’s house, and each day cut three ounces of his flesh. Because of remembering this verse, he did not perish.
Chinese
一日之中，乃至不间断至一月之间，如是加持，病者痊愈，其身亦复如故，欢喜而发无上正等觉之心。若以一偈之力亦能如是，何况圆满，故观此经之利益，心生殊胜，发愿于未来时得佛菩提，号释迦牟尼。以此愿已，示现于众多天人与人之眷属之前。往昔无量劫前，世尊自号大德仙人，住于山林，具五神通，常行慈悲。作是念：我安住慈悲，能令众生欢喜，然无边劫积三毒等烦恼不能息灭，不能生起圣者正见。我思维此圣见自何而生？由他声教与自心修习二因而起。遂为求法，历村城等处寻访，终不获法。其时魔族天神谓之曰：我持有佛所说一偈，若汝剥己皮悬日为纸，以己血为墨，以己骨为笔，书此偈句，当予汝之。仙人念曰：我昔流转生死，贪欲财宝，王敌怨家割截我身，而未曾为众生作利益；今此无用之身若得法，乃为善得。欣然自喜，乃于彼天生起师资之解，以利刃自剥皮，曝日为纸，以身血为墨……
English
In a single day, continuing without interruption for a full month, thus blessed, the sick were healed, and their bodies restored as before. Joyful, they aroused the mind of unsurpassed perfect enlightenment. If the power of a single verse can achieve such, how much more so when complete; therefore seeing the benefit of this scripture, their minds grew exalted, vowing that in a future time they would attain the Buddha’s enlightenment and be named Śākyamuni. Having made this aspiration, they demonstrated it before a great assembly of gods and humans. Long ago, countless eons past, the Blessed One himself was the supreme great sage, dwelling in forests and mountains, endowed with the five superknowledges, abiding constantly in loving-kindness and compassion. He thought: “I abide in loving-kindness which brings joy to beings, yet the poisons and afflictions accumulated over endless eons cannot be stilled, nor can I give rise to the noble right view. From where does such right view arise?” Reflecting thus, he knew it arises from the voices of others and from one’s own practice. Therefore he traveled through villages and cities seeking the Dharma everywhere, but did not find it. Then a deity of the demon hosts approached and said: “I possess a single stanza spoken by the Buddha. If you flay your own skin and dry it in the sun as paper, use your own blood as ink, and your own bones as a pen to write this stanza, I will give it to you.” The sage thought: “In the past I have wandered in cyclic existence, for the sake of desires and wealth, kings, enemies and butchers have cut my body to pieces, yet I never acted for the benefit of beings. Now, if with this useless body I can obtain the Dharma, it will indeed be well obtained.” Rejoicing, delighted, he gave rise to the resolve of a disciple toward that deity, and with a sharp blade cut his own skin, dried it in the sun as paper, and with his own blood as ink…