Tibetan
་བྱས། རུས་པ་ནི་སྨྱུ་གུར་བྱས་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་མཉན་པ། ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རབ་བསྡམ་ཞིང་། །སྲོག་གཅོད་རྐུ་དང་གཡེམ་མི་བྱ། །ངན་པར་ལྟ་བ་ཀུན་སྤངས་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པའོ། །ཞེས་པ་འདི་ཡི་གེར་བྲིས་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་ཀུན་ཏུ་བསྒྲགས་ཏེ། མི་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་དུ་བཅུག་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་བཟང་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ། རྒྱལ་སྲིད་ཆོས་བཞིན་བསྐྱངས་ཞིང་གཏོང་བ་ཆེན་པོས་ཐམས་ཅད་ཚིམས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལ་བཙུན་མོ་མཛེས་ལྡན་མ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ལ། བུ་གཅིག་པ་མཛེས་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་གཅིག་ཡོད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཆོས་འདོད་པས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་དེ། སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་ན་ཆོས་འབྱུང་གིས་ད་ལྟ་མི་རྙེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེར་རྒྱལ་པོས་གསེར་འབུམ་ཡོད་པའི་སྣོད་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རྩེ་མོར་བཏགས་ཏེ། ཆོས་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་སྦྱིན་ཞིང་བཀུར་སྟི་ཆེན་པོ་བྱའོ་ཞེས་དྲིལ་བསྒྲགས་ཀྱང་སུ་ཡང་མ་བྱུང་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་གདུང་ཞིང་ཡི་ཆད་པ་དེ་ལ། ལྷའི་དབང་པོས་བགམ་པའི་ཕྱིར་གནོད་སྦྱིན་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་ཆོས་བསྟན་ནོ་བྱས་པ་ལ་དགའ་ནས་ཆོས་མཉན་པར་འདོད་ཀྱང་གནོད་སྦྱིན་དེས་བདག་བཀྲེས་པས་འཕྲལ་དུ་བསད་པའི་མི་ཡི་ཤ་ཁྲག་ཟས་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་དེས་བདག་ལན་གཅིག་ཆོས་དང་འཕྲད་ན་དེ་ཡང་རིན་ཐང་གདབ་ཏུ་མེད་པས་ཉོ་དགོས་སོ་སྙམ་པ་དང་། གཞོན་ནུ་མཛེས་ལྡན་གྱིས་བདག་གནོད་སྦྱིན་ལ་སྦྱིན་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་བུ་སྡུག་ཅིང་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་དེ་བྱིན་པས་གནོད་སྦྱིན་དེས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ཁྱེའུའི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་རྣམས་སོ་སོར་བཅད་དེ་ཟ་བར་མཐོང་ཡང་། རྒྱལ་པོ་ཆོས་འདོད་པའི་ཕྱིར་མི་དགའ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །གནོད་སྦྱིན་གྱིས་རྒྱལ་པོས་ད་དུང་མ་འགྲངས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོས་སྙིང་དུ་སྡུག་པའི་ཆུང་མ་ཡང་བྱིན་པས་སྔར་ལྟར་ཟོས་སོ། །ཀྱེ་རྒྱལ་པོ་ད་དུང་ང་མ་འགྲངས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ་ངས་བུ་དང་ཆུང་མ་བྱིན་ན་ད་ཅི་འདོད། དེས་སྨྲས་པ། རང་གི་ལུས་བྱིན་དང་འགྲང་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ངའི་ལུས་བྱིན་ནས་ཇི་ལྟར་ཆོས་མཉན་པར་བྱ། སྔར་ཆོས་སྟོན་དང་དེ་ཐོས་པའི་འོག་ཏུ་ལུས་གཏང་ངོ་། །དེ་ནས་གནོད་སྦྱིན་དེས་དམ་བསྒྲགས་ནས་ཆོས་བསྟན་པ། སྡུག་པ་དག་ལས་མྱ་ངན་སྐྱེ། །སྡུག་པ་དག་ལས་འཇིགས་པ་སྐྱེ། །འཇིགས་པ་དག་ལས་རྣམ་གྲོལ་རྣམས། །མྱ་ངན་མེད་ན་ག་ལ་འཇིགས། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཐོས་པས་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ངའི་ལུས་ཅི་འདོད་པར་གྱིས་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་དེ་བསམ་པ་བླ་མེད་ལས་མི་གཡོ་བར་རིགས་ནས་བརྒྱ་བྱིན་མཆོག་ཏུ་དགའ་ཞིང་རང་གི་ལུས་བསྟན་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པས་བུ་དང་། གཡོན་པས་ཆུང་མ་བཟུང་ནས་སླར་གཏད་དེ་བསྟོད་ཅིང་བསྔགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་ཀྱང་བརྒྱ་བྱིན་ལ་བདག་གི་ཆོས་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ཞེས་པ་ཆོས་བཞིན་བྱེད་པའི་བཙུན་མོ་དམ་པའི་མངལ་དུ་བུ་ཆགས་པ་ན་མ་དེས་ལེགས་པར་གསུངས་པ་ཉན་འདོད་སྐྱེས་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་ཤིང་མཚན་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་མངལ་ན་གནས་པ་དེའི་མཐུར་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོས་གསེར་སྲང་འབུམ་བསྐུར་ཏེ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་དོ། །དེ་ནས་དུས་སུ་ཁྱེའུ་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་བཙས་པ་ལ་མིང་ལེགས་གསུངས་ཚོལ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་ན་ལེགས་གསུངས་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་ལ་ནམ་ཞིག་ཡབ་འདས་ནས་ རྒྱལ་སྲིད་ལ་བཞག་པ་དང་། དེས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་ལེགས་གསུངས་ཚོལ་ཞེས་བསྒོས་པ་བཞིན་གསེར་སྲང་འབུམ་བསྐུར་ཏེ་འཛམ་བུའི་གླིང་ཐམས་ཅད་དུ་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་ནས། རྒྱལ་པོ་དེ་རེ་བས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ལྷའི་དབང་པོས་ཤེས་ནས་བགམ་པའི་ཕྱིར་གནོད་སྦྱིན་མི་སྡུག་པའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་བ། རྒྱལ་པོ་དེའི་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་སྨྲས་པ། ལེགས་པར་སྤྱད་པའི་ཆོས་སྤྱད་བྱ། །ཉེས་སྤྱད་དེ་ནི་སྤྱད་མི་བྱ། །ཆོས་སྤྱོད་འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ནི། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཡང་བདེ་བར་གནས། དེ་ཐོས་པས་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ་སྨྲས་པ། གསང་བ་པ་ཚིགས་བཅད་དེ་ཡང་སྨྲོས་ཤིག་མཉན་པར་བྱའོ། །དེས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་སྨྲས་པ་བཞིན་བྱེད་ན་སླད་ནས་སྨྲའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ་ཅི་ཞིག་བྱ། གནོད་སྦྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། ཉིན་ཞག་བདུན་དུ་སེང་ལྡིང་གི་ཤིང་དག་མེ་དོང་དུ་བུས་ནས། དེར་བདག་ཉིད་མཆོངས་ན་དེའི་འོག་ཏུ་བདག་གིས་ཚིགས་བཅད་དེ་ཡང་སྨྲའོ། །དེ་ཐོས་པས་རྒྱལ་པོ་དགའ་ནས་དེ་བཞིན་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ཤིང་། ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་དྲིལ་བསྒྲགས་ཏེ། ཞག་བདུན་སོང་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ལེགས་གསུངས་ཉན་པའི་ཕྱིར་མེ་དོང་དུ་བདག་ཉིད་འདོར་ན་གང་ཡ་མཚན་ལྟ་བར་འདོད་པ་དེ་དག་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བྱས་པས་སྲོག་ཆགས་བ
Chinese
于是，以骨制成笔，写下偈颂而宣说： 谨守身体的行为， 不杀生、不偷盗、不淫乱， 弃绝一切邪见， 便是菩萨的行持。 将此用文字写下，遍布人间广为宣扬，使众多人皆能受持。 又昔世尊在世时，有一名为“相好庄严”的国王，治国如法，施舍广大，使一切众生丰足。其王妃名曰“妙色”，貌美而心中却有忧苦。她有一子，名曰“妙颜”，端正可喜。 国王因欲求佛法，遍寻国土，终未得闻。乃叹曰：“佛若出现世间，法便兴起，如今却不得见矣。”于是王以满盛黄金之瓶，置于王宫高处而宣告：“若有说法之人，我当奉献此宝器并以隆礼供养。”然竟无人出现，国王为法所感，心生忧戚。 时，天帝释为欲试验，化现一恶形罗刹，出而说法。国王闻之欢喜，欲往亲听。罗刹却曰：“我须人肉鲜血以为饮食。”国王思惟：“若能以此换得法音，亦当可也。”其时太子妙颜请求以己身奉献。王虽痛惜，然无违意，将之献与。罗刹以幻术割裂太子手足支节而食，然王犹不悔，为得佛法之故。 罗刹又言：“国王，汝所施尚不足。”王乃又将宠妃妙色奉献，罗刹亦如前食之。复言：“尚不足矣。” 王叹曰：“我已奉子与妃，尚欲何求？”罗刹答曰：“惟须王之自身。”王复言：“若我身既奉，如何得闻佛法？”罗刹曰：“先当说法，听已方取汝身。” 于是罗刹誓约……
English
Thus, with a pen made from bone, he wrote and recited these verses: Guard well the conduct of the body, Do not kill, do not steal, do not commit adultery, Abandon all false views— This is the practice of a bodhisattva. These words were inscribed and proclaimed throughout the human realm, so that countless people were inspired to hold them firmly. Once, when the Blessed One was in the world, there was a king named “Beautiful Form.” He ruled in accordance with the Dharma, upheld justice, and through his great generosity brought abundance to all beings. His queen was called “Lovely Beauty,” of fair appearance yet inwardly afflicted. She bore a son, called “Handsome Youth,” pleasing in form and delightful. The king, desiring the Dharma, searched throughout the land but found no one who could preach it. He lamented: “When a Buddha arises in the world, the Dharma flourishes; now, it cannot be found.” Therefore, he placed a vessel filled with gold atop the palace pinnacle and proclaimed: “Whoever can teach the Dharma, to him I will offer this treasure and pay great homage.” Yet no one came. The king, longing for Dharma, fell into sorrow. Then, Śakra, Lord of the Gods, wishing to test him, manifested as a hideous rakṣasa and preached the Dharma. The king rejoiced and wished to listen. But the rakṣasa said: “I require fresh human flesh and blood for sustenance.” The king thought: “If by this I may obtain the Dharma, so be it.” At that moment, Prince Handsome Youth entreated to offer himself. Though the king was anguished, he did not refuse and gave him away. The rakṣasa, by magic, severed the prince’s limbs one by one and devoured them. Yet the king did not regret, for the sake of Dharma. The rakṣasa said again: “O King, this still does not suffice.” The king then gave his queen, Lovely Beauty, who was also consumed. Again, the rakṣasa said: “Still, it is not enough.” The king exclaimed: “I have given both my son and my queen, what more do you desire?” The rakṣasa replied: “Only your own body.” The king said: “If I give my body, how then shall I hear the Dharma?” The rakṣasa answered: “First I will teach you the Dharma, afterward I shall take your body.” Then the rakṣasa made a solemn vow…
Chinese
宣说佛法，从苦难中生起忧伤，从苦难中生起恐惧，从恐惧中获得解脱。没有忧伤，哪里会有恐惧？听到这偈颂，心中无比欢喜，说道：“我的身体随你所愿。”国王如此，其心念坚定不移，帝释天无比欢喜，显现自身，右手牵着儿子，左手牵着妻子，再次交还，赞颂不已。国王也对帝释天说：“我圆满了求法的愿望，太好了！” 又，往昔有一位国王名为梵授，如法行事。当王妃怀上圣胎时，她渴望听到善说，便告诉了国王。相士们也赞叹胎儿的功德。国王赐予一亿金币，在各地寻找善说，却一无所获。之后，王妃生下一个俊美的男孩，取名为“寻善说”。他长大后，依然没有找到善说。后来，他的父王去世，他继承了王位。他命令大臣们寻找善说，并赐予一亿金币，让他们在整个赡部洲寻找，但仍然一无所获。国王因渴望而备受煎熬，帝释天得知后，为了考验他，将自己变成一个丑陋的夜叉。夜叉坐在国王面前说道：“应行善法，不应行恶法。行善法者，于此世及来世皆得安乐。”听到这些话，国王非常高兴，说道：“请秘密使者再念一遍那偈颂，我愿聆听。”夜叉说：“如果照我说的做，我再念一遍。”国王问：“要做什么？”夜叉说：“七日之内，用辛辣的木柴点燃火坑，然后你跳入其中，我便在那下面再念一遍那偈颂。”听到这些话，国王高兴地答应了，并在全国宣告：“七日之后，国王为了听闻善说，将要投身火坑，想要观看奇迹的人都来吧！”因此，无数众生聚集而来。
English
Having proclaimed the Dharma, sorrow arises from suffering, fear arises from suffering, and liberation arises from fear. If there is no sorrow, where would there be fear? Upon hearing this verse, his heart was filled with joy, and he said, "Do with my body as you wish." The king, with unwavering resolve, was greatly pleased by Indra, who revealed himself, took his son with his right hand and his wife with his left, returned them, and praised him endlessly. The king also said to Indra, "I have fulfilled my wish for the Dharma, it is excellent!" Furthermore, in the past, there was a king named Brahma-datta, who acted according to the Dharma. When the queen conceived a holy child, she longed to hear good teachings and told the king. The fortune-tellers also praised the merits of the fetus. The king bestowed a hundred million gold coins and searched for good teachings everywhere, but found nothing. Later, the queen gave birth to a handsome boy, who was named "Seeking Good Teachings." When he grew up, he still could not find good teachings. Later, his father passed away, and he inherited the throne. He ordered his ministers to seek good teachings and bestowed a hundred million gold coins, asking them to search throughout Jambudvipa, but still found nothing. The king was tormented by longing, and Indra, knowing this, transformed himself into an ugly Yaksha to test him. The Yaksha sat before the king and said, "One should practice good Dharma, one should not practice evil Dharma. Those who practice good Dharma will dwell in happiness in this world and the next." Hearing these words, the king was overjoyed and said, "Please, secret messenger, recite that verse again, I wish to listen." The Yaksha said, "If you do as I say, I will recite it again." The king asked, "What must I do?" The Yaksha said, "Within seven days, kindle a fire pit with acacia wood, and then you jump into it, and I will recite that verse again from below." Hearing these words, the king happily agreed and proclaimed throughout the country, "In seven days, the king will throw himself into the fire pit to hear good teachings, let those who wish to witness the miracle come!" Therefore, countless beings gathered.