Tibetan
བ་སྣག་ཚར་ སྦྱར། རུས་པ་ཕྱུངས་ཏེ་སྨྱུ་གུར་བྱས་ནས་ལྷ་དེ་ལ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། ཚིགས་བཅད་དེ་སྟོན་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན། བདུད་རིས་ཀྱི་ལྷ་དེས་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་མཆོག་དེའི་གུས་པ་དོན་གཉེར་དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་ནས་གནོང་གནོང་ལྟར་བྱས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དྲང་སྲོང་མཆོག་དེས་དེ་མི་སྣང་བར་གྱུར་པར་རིགས་ནས་བསམས་པ། བདག་གིས་ཚིགས་བཅད་དེ་མ་ཐོས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། ཆོས་ལ་གུས་པས་ཤོག་སྣག་སྨྱུ་གུ་འདི་ལྟར་བྱས་པའི་དགེ་རྩ་འདི་ཆུད་མི་ཟ་ཞིང་མི་བསླུ་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་བདག་གི་ལྷག་བསམ་གཡོ་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་ལུས་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར་འདི་ལྟར་པགས་པ་ཤོག་བུར་བྱས་པ་སོགས་ཆོས་ལ་གུས་པའི་བདེན་པ་དང་བདེན་པའི་ཚིག་དེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདི་དང་གཞན་དག་ན་ཆོས་གསུང་ཞིང་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སུ་བཞུགས་པ་དེ་དག་གིས་བདག་ལ་ཞལ་བསྟན་ནས་བདག་གིས་ཆོས་ཐོས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ། སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་འོག་གི་ཕྱོགས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདི་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འདས་པ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འཚོ་ཞིང་ཆོས་སྟོན་པ་དེས་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་དེས་འཛམ་གླིང་གི་སེམས་ཅན་ཡང་སྨིན་པར་གཟིགས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཐབས་གཅིག་དྲང་སྲོང་དེའི་མདུན་དུ་གཤེགས་ཤིང་སྣང་ བ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཆེན་པོ་བབས་སོ། །ནགས་དེའི་ཤིང་གི་ཡལ་ག་ལོ་འབྲས་མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་ལས་ཆོས་སྟོན་པའི་སྒྲ་རང་བྱུང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་ལྷ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་འབུམ་ཕྲག་དུ་མ་འདུས་པར་གྱུར་ཏོ། །སངས་རྒྱས་དེའི་འོད་ཀྱིས་རེག་མ་ཐག་ཏུ་དྲང་སྲོང་དེའི་ལུས་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ་རྨ་ཡང་མེད་པར་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དྲང་སྲོང་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ཤིང་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་གི་སྟོན་པ་ལགས་སོ། །བདག་ནི་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །ཅི་ནས་བདག་གིས་ཆོས་ཐོས་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལོག་པར་ལྟ་བའི་མུན་པ་བསལ་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཐོབ་པའི་ཆོས་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་འཁོར་དེ་དག་ལ་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བརྩམ
Chinese
然后将墨水混合。剥去骨头，做成笔，向神合掌。当他祈求神展示这些诗句时，恶魔种族的神看到伟大的圣者如此渴望和恭敬，感到羞愧，立刻消失了。那位伟大的圣者意识到他已经消失了，心想：“即使我没有听到这些诗句，我以对佛法的虔诚之心制作纸、墨水和笔的功德也不会白费，也不会被欺骗。”然而，凭借我坚定不移的善良意愿，以及对一切众生的大悲心，我不顾惜自己的身体和生命，像这样将皮肤做成纸等等，凭借我对佛法的虔诚的真理和真诚的言语，无论在这个世界还是其他世界，任何宣讲和教导佛法的伟大导师，请向我显现，让我听到佛法。”他刚说完，就在那一刻，从下方，从这个佛土经过三十二个佛土，在一个名为无垢世界的境界中，一位名为无垢光芒之王的如来佛正在生活和教导佛法。他了解了那位伟大圣者的卓越意愿，并看到他也在成熟赡部洲的众生，于是带领五百菩萨，以巨大的光芒遍布，来到了那位圣者面前，降下了巨大的花雨。那片森林里的所有树木的树枝、树叶、果实和花朵都自然地发出了教导佛法的声音。那时，无数的亿万天神聚集在一起。当圣者的身体一接触到佛的光芒，就恢复到原来的样子，没有伤痕，容光焕发。那位圣者向佛陀的脚下顶礼膜拜，绕佛一周，合掌说道：“世尊是我的导师。我皈依佛、法、僧。请您教导我佛法，以便我能消除众生的邪见之黑暗，并教导他们获得正见的佛法。”如来佛开始向他的眷属讲述，从积累一切功德的三摩地开始。
English
Then mix the ink. Having stripped the bone and made it into a pen, he joined his palms to the deity. When he prayed for the deity to reveal the verses, that deity of the demon race, seeing the great sage's such eagerness and reverence, felt ashamed and immediately vanished. That great sage, realizing that he had vanished, thought, "Even if I have not heard those verses, the merit of making paper, ink, and pen in this way with reverence for the Dharma will not be wasted, nor will it be deceived." However, with my unwavering good intention, and with a compassionate heart for all sentient beings, disregarding my body and life, having made skin into paper and so forth in this way, by the truth of my reverence for the Dharma and the truthful words, may any great master who dwells in this world or others, preaching and teaching the Dharma, reveal their face to me and allow me to hear the Dharma." As soon as he spoke, at that very moment, from below, passing thirty-two Buddha-fields from this Buddha-field, in a realm called the Immaculate World, a Tathagata named the King Renowned as Immaculate Light was living and teaching the Dharma. He understood the extraordinary intention of that great sage, and seeing that he was also maturing the sentient beings of Jambudvipa, he led five hundred bodhisattvas, with great light pervading, and went before that sage, and a great rain of flowers fell. From all the branches, leaves, fruits, and flowers of the trees in that forest, the sound of teaching the Dharma arose naturally. At that time, countless billions of gods gathered together. As soon as the sage's body was touched by the Buddha's light, it returned to its former state, without wounds, and radiant. That sage prostrated at the Buddha's feet, circumambulated him, and with palms joined, said, "Bhagavan, you are my teacher. I take refuge in the Buddha, Dharma, and Sangha. Please teach me the Dharma so that I may dispel the darkness of the wrong views of sentient beings and teach the Dharma of attaining right view." The Tathagata began to speak to that assembly, beginning with the samadhi of gathering all merits.
Tibetan
ས་ནས་ཆོས་བསྟན་ཏེ། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བརྒྱད་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྒོའི་ཚིག་བརྒྱད་དང་ས་བོན་གྱི་ཚིག་བརྒྱད་ཀྱང་བསྟན་པས་དྲང་སྲོང་མཆོག་དེ་སྤོབས་པ་མི་ཆོད་པ་དང་། མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་། ལྷས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་བདུད་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡང་ཆོམས་ནས། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ལོ་སྟོང་དུ་ཆོས་བསྟན་དེ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་སྨིན་པར་བྱས་ནས། སངས་རྒྱས་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཞིང་དུ་སྐྱེས་སོ། །རྒྱས་པར་ནི་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མདོར་ཤེས་ པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པས་བྱ་རྒོད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རི་འདི་ཉིད་དུ་ཡང་སངས་རྒྱས་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ལ་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མར་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་སོགས་དང་རོལ་མོ་སྣ་ཚོགས་དང་རིན་པོ་ཆེའི་གཙུག་ལག་ཁང་རྣམ་པར་བཀྲ་བ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མའི་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་རྒྱས་པར་ཐོས་ཤིང་བཟུང་བྲིས་བཀླགས་ཤིང་བསྒོམས་ཏེ་གཞན་དག་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་ཐ་མ་སཱ་ལའི་དབང་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུ་ཚེ་ལོ་འབུམ་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་བཞུགས་པ་དེ་ལ། ལོ་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་བཅོ་བརྒྱད་དུ་ལྷའི་ཙན་དན་རིན་པོ་ཆེའི་གཙུག་ལག་ཁང་བྱེ་བ་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རིམ་གྲོར་བྱས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ་ལོ་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་བཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་བཟུང་ཞིང་བྲིས་ཏེ་བཀླགས་ཤིང་བསྒོམས་ལ། གཞན་ལ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པར་མཛད་དོ། །གཞན་ཡང་ཏིང་འཛིན་འདིའི་ཕྱིར་མགོ་དང་རྐང་ལག་དང་ཆུང་མ་དང་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་བཟའ་བཅའ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་ཆད་མ་བཏང་པ་གང་ཡང་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་སྟོང་དང་། དེ་ལས་ལྷག་པ་གངྒཱའི་བྱེ་མ་སྙེད་བྱ་རྒོད་ཕུང་པོ་འདིར་བཞུགས་ནས་ཏིང་འཛིན་འདི་སྟོན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མཚན་མཐུན་པར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེའི་མཆོག་ཟུང་དང་རིམ་གྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་མཚན་ ཀྱང་ད་ལྟའི་ཤཱ་རིའི་བུ་སོགས་སུ་མཐུན་པ་ཤ་སྟག་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་སྙིགས་མའི་དུས་སུ་བྱུང་བ་རྣམས་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོས་ཤིང་ནན་ཏན་བྱས་སོ་ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་མཐའ་ཡས་དབྱངས་དང་རྣམ་པར་གྲགས་པའི་དབྱངས་སོགས་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་བཟུང་བའི
Chinese
由地而宣说佛法，又宣说金刚的八句、法门的八句以及地种的八句，因此那位至高的仙人具备不动摇的勇气、不忘失的正念，并被诸天完全护持，因而降服了魔军的反叛。他在一切村庄与城市等地，以千年之久弘扬佛法，令无量众生成熟，遂生于佛陀清净无垢名闻的佛国。其广义则应当以总集一切功德的禅定来略知。复次，先前如来已成转法轮的王，于此野兽聚集之山中，亦有无量无数诸佛，在亿百千劫中，以鲜花、香料、幡幢、伞盖、乐舞众多，以及宝殿堂宇严饰供养，显现无数布置，悉皆恭敬供养。由此，正等觉之禅定，平等自性、远离戏论，广为听闻、受持、书写、读诵、修习，并正等宣示于他人。此等诸佛之末者，即名萨罗国之主王佛，住世七万六千岁，在此期间，八十千岁中，以天之香料与宝殿堂宇等供养，次第出家，十四万岁中受持此禅定，书写、读诵、修习，并广示他人。而在此禅定之因缘中，无有为头颅、手足、妻妾、子息、财宝、饮食等作先行舍弃之事，然亿千佛及更胜恒河沙数佛，皆于此野兽聚集之山中安住，宣说此禅定，是故皆号为释迦牟尼佛。其殊胜相与次第等之名号，亦与今之舍利子等弟子相称。此诸佛皆于末法时出世，闻此禅定而精勤修持。又复无量诸佛，皆以无边音声与名闻音声，宣说此禅定。
English
From the earth the Dharma was proclaimed, and furthermore the eight verses of Vajra, the eight verses of the Dharma Gate, and the eight verses of the Seed were also taught. Thus the supreme sage possessed unwavering courage, unfailing mindfulness, and was fully upheld by the gods, thereby defeating the opposition of Māra. He taught the Dharma for a thousand years in every village and city, ripening countless sentient beings, and was born in the pure, stainless, and renowned Buddha-field of the Victorious One. In essence, the expansion should be understood as the meditative concentration that gathers all merits. Furthermore, in the past, the Tathāgata, who had become a King turning the Dharma wheel, also in this mountain of the herd of beasts, countless Buddhas without number, for eons and hundreds of thousands of kalpas, were honored with flowers, incense, banners, canopies, various music, and resplendent jeweled halls, with countless arrangements of offerings, all made in worship. Thus, this concentration of the Dharma, the equality of all phenomena, free from elaboration, was heard extensively, upheld, written, read, meditated upon, and rightly taught to others. The last among those Buddhas was the one known as the King of Śāla, who lived for seventy-six thousand years. During eighty thousand years he was honored with divine incense and jeweled halls, then gradually renounced and went forth, abiding in this meditative concentration for one hundred and forty thousand years, writing, reading, meditating, and widely teaching others. Moreover, for the sake of this concentration, there was no prior act of giving away the head, limbs, wives, children, wealth, or food. Yet billions of Buddhas, surpassing even the number of grains of the Ganges, abided in this very mountain of the herd of beasts, teaching this concentration, and were all called Śākyamuni. Their supreme qualities, pairings, and stages were likewise consistent with disciples such as Śāriputra today. All these arose in the time of degeneration, and having heard this concentration, practiced it diligently. Furthermore, countless Buddhas with limitless voices and renowned sounds proclaimed this concentration.