Tibetan
ས་གཞོན་ནུ་ལྐུགས་འཕྱེ་རྐང་པས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་པ་ལ་ཡ་མཚན་སྐྱེས་པས་སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དག་ཀྱང་འདུས་སོ། །གཞོན་ནུ་དེ་རྐང་པས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཞུགས་ཤིང་རྒྱལ་པོའི་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་ནས། མི་དབང་བདག་ནི་ལྐུགས་འཕྱེ་དང་། །བླུན་པ་བློ་མི་ལྡན་མ་ལགས། །རྣམ་པར་གསལ་བར་བགྱིད་པ་ཡི། །ཚིག་གིས་གསལ་བར་བགྱིད་པ་ལགས། །སོགས་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་ཏེ། བདག་ནི་དབང་པོ་ཡང་ཚང་ལགས་ཏེ། སྔོན་གྱི་ཚེ་རབས་དྲན་པས་སྔོན་མི་ཡི་ནང་དུ་ལོ་དྲུག་ཅུར་རྒྱལ་ཚབ་བགྱིས་པས་ལོ་དྲུག་ཁྲིའི་བར་དུ་དམྱལ་བའི་ནང་དུ་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་མྱོང་བ་དྲན་ནས། སླར་དམྱལ་བར་མཆི་མི་རུང་བས་རྒྱལ་སྲིད་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་སྟེ། ཡབ་གཅིག་གནང་བར་མཛོད་དང་བདག་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་བགྱིའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དཀའ་ཐུབ་དང་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་དེ་དག་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་ན་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲིད་ལག་མཐིལ་དུ་འོང་བ་སྤངས་ཏེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། གཞོན་ནུས་སྨྲས་པ། ཀིམ་པའི་འབྲས་བུ་འདྲ་བ་ཡི། །འདོད་པ་རྣམས་ལ་སྤྱོད་མི་འཚལ། །བདུད་རྩིའི་འབྲས་བུའི་རོ་ལྟ་བུའི། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་བགྱི། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་བདེ་བ་གང་ཅི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱིས་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་སྤོང་། གཞོན་ནུས་སྨྲས་པ། གང་ལས་སྡུག་བསྔལ་རབ་འབྱུང་བའི། །བདེ་དེ་བདེའོ་སྙམ་མི་བགྱིད། །གང་ལས་བདེ་བ་རབ་སྐྱེ་བའི། །སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་སྙམ་མི་བགྱིད། །ཡབ་གཅིག་བདག་ལ་གནང་བར་མཛོད། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་སུ་མཆི་བར་བགྱིའོ། །རྒྱལ་བོས་སྨྲས་པ། བུ་རེ་ཞིག་ཁང་བཟང་གི་གཞི་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་འཁྲིགས་པ་བཟའ་བཏུང་དང་གོས་རྒྱན་རོལ་མོའི་བདེ་བ་ལ་གནས་པར་བྱ་ཡི་དགོན་པའི་ཤིང་དྲུང་དུ་རྩྭའི་སྟན་ལ། གཅན་གཟན་གདུག་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཉལ་ཞིང་། ཤིང་ཤུན་གྱི་གོས་དང་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུའི་ཟས་དང་། ཆུའི་བཏུང་བ་ལ་བརྟེན་དགོས་ན་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་ཏེ་ནགས་སུ་འགྲོ། གཞོན་ནུས་སྨྲས་པ། ནགས་ན་ཤིང་ཤུན་གཡང་གཞི་གྱོན་ཞིང་འབྲས་བུ་ཟ། །གཅན་གཟན་གདུག་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་འདུག་པ་བླའི། །མཁས་པ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དག་གིས་འཇིགས་པ་ཡིས། །རྒྱལ་སྲིད་ཕྱིར་ནི་གསོད་དང་རྡེག་དང་འཆིང་མི་རུང་། །ཡབ་གཅིག་བདག་ལ་གནང་བར་མཛོད། །དཀའ་ཐུབ་ནགས་སུ་མཆི་བར་བགྱི། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་རེ་ཞིག་ངའི་ཐེ་ཚོམ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཆོད་ཅིག་ དང་། དེའི་འོག
Chinese
当这位年轻的哑巴用脚进入城市时，引起了惊奇，成千上万的生物聚集在一起。这位年轻人用脚进入城市，接触到国王的脚，说道：“人王啊，我不是哑巴，也不是愚蠢无知的人。我将用清晰的语言来阐明。”他说了这些诗句，然后说：“我所有的感官都健全。我记得前世，在过去的人群中，我做了六十年的摄政王，因此在地狱中经历了六万年的无法忍受的痛苦。我记得这些，因此我不想再次去地狱，我对王位没有兴趣。请允许我出家。”国王说：“那些修行苦行和供养的人是为了王位，你为什么放弃即将到手的王位而出家呢？”年轻人说：“不要享受像金巴果一样的欲望，我要修行像甘露果一样的梵行。”国王说：“儿子，你所体验的所有快乐都来自王位，你为什么要放弃它呢？”年轻人说：“我不认为那些产生痛苦的快乐是快乐，我不认为那些产生快乐的痛苦是痛苦。请允许我出家，我要去森林里修行苦行。”国王说：“儿子，先住在装饰着香和鲜花的高楼大厦里，享受食物、衣服、装饰品和音乐的快乐。为什么要住在寂静的树下，睡在草垫上，与凶猛的野兽一起，依靠树皮衣服、树根和水果的食物以及水的饮料呢？你为什么要放弃王位去森林呢？”年轻人说：“在森林里穿着树皮衣服，吃水果，与凶猛的野兽住在一起是最好的。智者因来世的恐惧，不应该为了王位而杀戮、殴打和束缚。请允许我出家，我要去森林里修行苦行。”国王说：“儿子，先解决我的这三个疑惑，然后……”
English
When this young mute entered the city on foot, it caused amazement, and hundreds of thousands of creatures gathered. The young man entered the city on foot and touched the king's feet, saying, "O King, I am not a mute, nor am I foolish and ignorant. I will clarify with clear words." He spoke these verses and then said, "All my senses are intact. I remember past lives, and in the past among humans, I served as regent for sixty years, and therefore experienced unbearable suffering in hell for sixty thousand years. I remember these, so I do not want to go to hell again, and I have no interest in the throne. Please allow me to renounce." The king said, "Those who practice asceticism and make offerings do so for the sake of the throne, why do you renounce the throne that is about to be in your palm?" The young man said, "Do not indulge in desires like Kimpa fruits, I will practice the Brahmacharya like the taste of nectar fruits." The king said, "Son, all the happiness you experience is from the throne, why do you renounce it?" The young man said, "I do not think that happiness that produces suffering is happiness, I do not think that suffering that produces happiness is suffering. Please allow me to renounce, I will go to the forest to practice asceticism." The king said, "Son, first live in high-rise buildings decorated with incense and flowers, and enjoy the pleasures of food, clothing, ornaments, and music. Why live under a silent tree, sleep on a grass mat, live with fierce beasts, rely on bark clothes, food of roots and fruits, and drinks of water? Why do you renounce the throne and go to the forest?" The young man said, "It is best to wear bark clothes in the forest, eat fruits, and live with fierce beasts. The wise should not kill, beat, and bind for the sake of the throne because of the fear of the next life. Please allow me to renounce, I will go to the forest to practice asceticism." The king said, "Son, first resolve these three doubts of mine, and then..."
Tibetan
་ཏུ་ཁྱོད་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མི་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ཁྱོད་ཀྱིས་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་འབྱོར་ཞིང་རྒྱས་པ་མཐོང་ནས་འདི་ཅི་སྟོང་པ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གནས་པ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་ལ་བསམས་ཏེ་སྨྲས། གཞོན་ནུ་ན་རེ། ལྷ་དེའི་སླད་དུ་གསོན་ཅིག །བདག་ནོངས་པ་མེད་བཞིན་འགུམ་པར་བཀའ་སྩལ་པ་ལ། འགས་ཀྱང་གཞོན་ནུ་འདི་ཅིའི་ཕྱིར་གསད་ཅེས་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་མ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བསམས་ཏེ། བདག་གིས་དེ་ལྟར་སྨྲས་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བཟང་ངོ་། གང་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་རོ་མཐོང་ནས་ཅི་འདི་ཤི་བ་ཉིད་ཤིའམ། འོན་ཏེ་གསོན་པོ་ཤི་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་ཅི་ལ་བསམས་ནས་སྨྲས། ལྷ་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཉེས་པའི་ལས་བགྱིས་ནས་གུམ་པ་དེ་ཤི་བ་ཉིད་ཤི་བ་ལགས་ལ། གང་ཞིག་ལེགས་པའི་ལས་བགྱིས་པ་དེ་གུམ་པ་ནི་གསོན་པ་གུམ་པ་ལགས་པས། དེ་ལ་བསམས་ནས་དེ་སྐད་སྨྲས་སོ། །བཟང་ངོ་། །གང་ཁྱོད་ཀྱིས་འབྲས་ཕུང་ཆེན་པོ་མཐོང་ནས། འབྲས་ཕུང་ཆེན་པོ་འདི་དང་པོ་ཉིད་ནས་མ་ཟོས་དང་། དྲུང་ཟུག་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་སྨྲས་པ་དེ་ཅི་ལ་བསམས་ཏེ་སྨྲས། ལྷ་དེ་ནི་ཞིང་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཞིང་ས་འདི་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ན་བླངས་ཏེ་ཟ་ཞིང་བུ་ལོན་བཙལ་ནས་མེད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་གིས་དྲུང་ངམ་རྩ་བ་དེ་སྔར་ནས་ཟོས་པ་ལགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱིས་མིར་སྐྱེ་བ་ཐོབ་པའི་ཚེ་དགེ་བཅུའི་ལས་ལམ་མི་སོག་ན་སྔོན་གྱི་དགེ་བ་དེ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཞིང་དགེ་རྩ་དེ་རྒྱུན་ཆད་ན་བདེ་འགྲོ་ལས་ ཉམས་ཤིང་ངན་འགྲོར་གནས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་བསམས་ནས་བདག་གིས་དེ་སྐད་སྨྲས་ལགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་མཆི་མ་འབྱིན་བཞིན་བུ་ལ་འཁྱུད་དེ་སྨྲས་པ། བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་ལོངས་རང་གི་ཆོས་སྤྱོད་ཅིང་། བདག་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་སློབ་མར་ཁས་བླང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱིས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་གལ་ཏེ་གཞོན་ནུ་ལྐུགས་འཕྱེ་འདི་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་ན་ཅིར་འགྱུར། ལྷ་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཅག་གི་བུ་རྣམས་ཅིར་འགྱུར། །ལྷ་དེའི་གཡོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་བུ་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་མི་འབྱུང་། ལྷ་བཀའ་ཅི་སྩལ་དུ་ཟད་དོ། །དེའི་ཚེ་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱི་དང་ཧ་ཅང་ཡང་མི་རིང་པའི་བསྟི་གནས་ཞིག་ན། དྲང་སྲོང་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཅན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་ཞིག་གནས་པ་དེར་གཞོན་ནུ་ལྐུགས་འཕྱེ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པར་འབྱོར་པ
Chinese
因此，你将不会乐于出家。你见到在瓦拉那西（Varanasi）富饶繁盛之地时，却说“这是否都是空无？”当说“然而其中有存在”，你心中是何所思而作此言？青年啊！为那天神之故请活下吧。既然未曾加害于我，却被命令埋葬，我亦思索为何此青年要被杀，而佛法之言并未如此说。于是我便如此回答。国王言：“善哉！你见到死人时，认为这是确然的死亡吗？还是说是活人之死？”你思之而答。那天神因作恶业而夭折，那即是真死。若行善业而夭折，那便是活者之夭折。思之便如是言：“善哉！”你见硕果累累的大果实时，说“此大果从最初并未被吃掉，而会渐次败坏”，你为何心中作此言？那天神之所以如此，是因农夫等人采得成熟之果，食之后弃其果核，使之不存。因此，原本便已被人食尽其核心。正如是，若因十善业而得生为人，而不再继续行十善道，往昔善行便会中断，善根断绝，则堕落善趣之门而转生恶趣，心中思及，我于是如是说。于是国王闻此言，流泪抱子而语：“请确守清净持戒之行，依自法而修，我亦愿为你弟子。”于是国王婆罗门告诸大臣：“智者们啊，若此愚痴青年不出家，将成何等？他将为天王。尔等子嗣将成何等？他们将为天神之仆。若此人出家，你等子嗣为何不出家？天神之命至此而止。”当时在瓦拉那西附近之不甚遥远处，有一仙人，慈心为体，怜愍众生，修习慈悲。此愚痴青年与五百侍从一同前往。
English
Therefore, you will not delight in renouncing the world. When you beheld the prosperity of Varanasi, you wondered, “Is this all empty?” Yet when you said, “But there is some existence,” what thought was in your mind? Young man, for the sake of that deity, remain alive. Since you had not harmed me, yet were commanded to be buried, I thought, “Why should this youth be killed, when the words of Dharma do not command so?” Thus I replied accordingly. The king said: “Excellent! When you see a corpse, do you consider this death itself, or is it the death of one still living?” Reflecting, you answered: That deity, having committed unwholesome deeds, died — that is true death. But one who has done virtuous deeds and dies prematurely — that is the death of a living being. Thinking thus, you spoke accordingly. “Excellent!” Again, when you beheld the great abundance of fruit, you said: “This great fruit, from the beginning, was not consumed, yet it will wither.” What did you mean? That deity’s case is like this: farmers, when the field’s fruits have ripened, gather and eat them, discard the kernels, and make them vanish. Thus, even the core is already consumed beforehand. In the same way, if by the ten virtuous deeds one obtains human birth, but does not continue to follow the tenfold virtuous path, the earlier virtues will cease, and when the roots of goodness are cut off, one will fall from fortunate destinies into miserable states. Thinking this, I spoke thus. Then the king, hearing these words, shed tears, embraced his son, and said: “Firmly uphold ascetic discipline, live by your own Dharma. I also accept you as my disciple.” Then King Brahmā told his ministers: “O wise ones, if this foolish youth does not renounce, what will he become? He will become a king among the gods. What will your sons become? They will become servants of that deity. But if he renounces, why should your sons not also renounce? The command of the deity ends here.” At that time, not far from Varanasi, there dwelt a sage, the embodiment of loving-kindness, who cherished all beings with compassion. To him this foolish youth, accompanied by five hundred attendants, came.