Tibetan
་ཆེན་པོ་དང་བཅས་ཤིང་དྲང་སྲོང་དེ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་དེས་གདམས་ངག་བྱིན་པ་ལ་འབད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲག་པོས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དུས་གཞན་ཞིག་ན་དྲང་སྲོང་དེ་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ལ་གཞོན་ནུ་ལྐུགས་འཕྱེས་དྲི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཤིང་གིས་བུར་བསྲེགས་ནས་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །འཁོར་གྱི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་ལ་གདམས་ངག་བྱིན་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འབད་པས་མངོན་ཤེས་ལྔ་མངོན་དུ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་གཞོན་ནུ་ལྐུགས་འཕྱེ་རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་ནས་ནགས་སུ་ བསམ་གཏན་གྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ༈ །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་སྔོན་གྱི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་བའི་སྟོན་པ་མིག་མཛེས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་ཡང་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཏེ། རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ། འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་ལ་ཆོས་བསྟན་པ་མི་ཟད་པ་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །དེས་ཆོས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཕལ་ཆེར་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པར་སྐྱེས་ལ། ཁ་ཅིག་ནི་ལྷ་དང་མིའི་དམ་པ་རྣམས་སུའོ། །དེ་ནས་སྟོན་པ་མིག་མཛེས་དེས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཐོབ་པར་བྱས་སོ། །སྟོན་པ་མིག་མཛེས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲམ་ཟེའི་བུ་འཇོམ་བྱེད་དང་། གླང་པོ་སྐྱོང་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཕྱི་རོལ་པའི་སྟོན་པ་ལྐུགས་འཕྱེ་ཞེས་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ལ་སློབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དུས་གཞན་ཞིག་ན་སྟོན་པ་དེས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱེའུ་འདི་རྣམས་མངོན་ཤེས་ལྔ་མ་ཐོབ་སྙམ་དུ་བསམས་ན། གཡང་གཞི་དང་ཤིང་ཤུན་རིལ་བ་དབྱུ་གུ་བླུགས་གཟར་གྱི་སྣོད་ལྷག་པོ་འཆང་ཞིང་། ཚོད་རྔད་དང་ཨུད་པ་ལའི་རྩ་བ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པས་གནས་པ་བྱ་བ་མང་བས་ལན་ནོ་སྙམ་ནས། འདི་ལ་ནན་ཏུར་གྱི་ཐབས་ཞིག་མ་བྱས་ན་དེ་དང་འབྲལ་བར་དཀའོ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་གདུལ་བ་ལ་མཁས་པས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དག་ཁོ་བོ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་ འདོད་ཀྱིས། ཁོ་བོ་ལ་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་སྟོབ་པའི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཅིག་དང་། གསོ་སྤྱོང་བཅོ་ལྔ་པ་དེ་ཉིད་མ་གཏོགས་པར་ཁྱེད་སུ་ཡང་མ་འོངས་ཤིག །ཁྱེའུ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ནང་ཁྲིམས་སུ་བཅས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྟོན་པ་ལྐུགས་འཕྱེས་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་རི་དྭགས་ཞིག་མཐོང་བ་དང་སྨྲས་པ། རི་དྭགས་འོངས་པ་ལེགས་སོ་ཚུར་ཤོག་ཅིག །རི་དྭགས་ཁྱོད་དང་ཁོ་བོ་མཚུངས་ཏེ་ལྟོ་འགྲངས་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ན། འདི་ན་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་མིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཚོད་རྔད་དང་ཨུད་པ་ལའི་རྩ་བ་སྦྱོར་བས་བརྩོན་པར་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་མཁན་པོ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས་པར་གྱུར་ཏེ་རི་དྭགས་དང་ལྷན་ཅིག་སྨྲའོ་སྙམ་དུ་སྟོན་པའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ཞིང་ཕྱག་འཚལ་ནས་འཁོད་ཀྱང་སྟོན་པ་ཅང་མི་སྨྲའོ། །དེ་ནས་དེ་རྣམས་མི་དང་མི་སྨྲ་ཡང་རི་དྭགས་དང་སྨྲ་བས་ན་མཁན་པོ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས་སོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་སྨྲས་ནས་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་རི་དྭགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ཞིག་སྟོན་པ་ལྐུགས་འཕྱེ་ག་ན་བར་སོང་བ་དང་དེས་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་མཐོང་སྟེ། རི་དྭགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ཁྱོད་འོངས་པ་ལེགས་སོ་ཚུར་ཤོག །ཁྱོད་དང་ཁོ་བོ་ནི་མཚུངས་ཏེ། གཡང་གཞི་གཅིག་ཐོགས། རིལ་བ་དང་དབྱུ་གུ་དང་། བླུགས་གཟར་གྱི་སྣོད་རེ་རེ་ཐོགས། ཁྱོད་དང་བདག་ལྟོ་འགྲངས་ཙམ་གྱིས་ཆོག །འདི་ན་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། གཡང་གཞི་མང་དུ་འཆང་ཞིང་ཚོད་རྔད་སོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ མཁན་པོ་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་ཆེན་ལ་སྨོད་ཅིང་འདོད་ཆུང་ལ་བསྟོད་པས་ན། དོན་གྱིས་མཁན་པོས་བདག་ཅག་ལ་ནན་ཏུར་བྱས་ཀྱིས་མ་ལ་བདག་ཅག་གིས་རིལ་བ་ནས་བླུགས་གཟར་གྱི་བར་གཅིག་ལས་ལྷག་མ་རྣམས་ཆུ་བོ་རྟག་འབབ་ཀྱི་ནང་དུ་བོར་ལ་མཁན་པོ་གང་ན་བར་འདོང་ངོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ། རྒྱུད་གཙང་ལ་སྤྱོད་པ་གཞུང་བཞིན་བྱས་ཏེ་སྟོན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་འདུག་གོ། སྟོན་པ་དེས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་རང་བཞིན་ཤེས་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་བཤད་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་མི་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་དེ་དག་གི་ལུས་ལ་གནོད་པ་ནི། ཚ་གྲང་དང་བཀྲེས་སྐོམ་དང་འདོད་པ་དང་ཟ་བ་དང་རྒ་བའོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་ལྡན་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱེད་ཚལ་གྱི་ཤིང་ནྱ་གྲོདྷའི་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་དྲུང་ན་བྲམ་ཟེ་ཤིང་སཱ་ལ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ཅེས་བྱ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན། བྲམ་ཟེ་དེས་ཁྱེའུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་ལ་བྲམ་ཟེའི་གསང་ཚིག་སློབ་བོ། །བྲམ་ཟེ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་དབེན་པར་སོང་ནས་སེམས་ལ་འདི་ལྟ་བུ་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཏེ། མི་རྣམས་ནི་ཚེ་ཐུང་ཞིང་ཕྱི་མར་འགྲོ་དགོས་ཏེ་སྐྱེས་ནས་མི་འཆི་བ་མེད་པས་ད
Chinese
与大德等同的那位仙人，从家中出家而行，以其所受之教诫，勤奋精进，终于证得五种神通而现证。尔时，于另一时期，那位仙人因寿尽而逝，童子名为愚痴破者，以种种香木焚烧火供而作供养。随行五百童子，蒙其教诫，依而精进，皆证五种神通。其时童子愚痴破，弃舍王位，入林修禅，其禅定功德显现，便是世尊自成菩萨时也。复次，世尊于往昔时，为外道导师，号名美目。彼时亦能离欲无染，具足神通，于无数亿众中，广说正法，极为清净无垢。其所说法，多生于梵世清净世界，及人天圣众之处。其后导师美目，复得二禅定。导师美目如是，曾为婆罗门子‘降伏者’与‘养象者’之伴侣。又于往昔时，世尊自为外道导师，名愚痴破，具足神通，离欲染，以五百婆罗门子为弟子。其后，复思：‘何以此等童子未得五种神通？’乃盛置羊脂、楝实、芦苇、竹器等，以之作供，且勤修草根药物，欲久住之计。心念：‘若不以紧要方便，恐难分离。’菩萨善巧度生，乃将诸婆罗门子安置于自身之中。自念：‘惟有与我同根同果之婆罗门子一人，与清净修行者俱，不应另至。’诸子如是各受律行。尔时，导师愚痴破于远方见一野兽，语曰：‘善来野兽，近我而来！’
English
The great sage, together with noble ones, renounced the household life and went forth. Relying upon the instructions given, with powerful diligence he manifested the five superknowledges. Later, in another time, when that sage’s life was complete, the youth named Foolish-Breaker offered worship by burning various fragrant woods. To five hundred youths who were his companions, he gave instructions, and by their effort they too accomplished the five superknowledges. At that time, the youth Foolish-Breaker abandoned the royal throne and entered the forest, manifesting the qualities of meditation; this was the Blessed One himself while still a bodhisattva. Again, the Blessed One in a former life was a teacher of outsiders called Beautiful-Eyes. At that time, he was also free from desire and attachment, endowed with miraculous powers, teaching the Dharma among countless assemblies without exhaustion, showing it utterly pure. His Dharma teachings mostly arose in the pure worlds of Brahma and among gods and humans of holy destiny. Then that teacher Beautiful-Eyes attained the second meditation. Teacher Beautiful-Eyes, in that way, was also companion to the brahmin youths named Subduer and Elephant-Keeper. Again, in a past life, the Blessed One himself was the outsider teacher called Foolish-Breaker, endowed with miraculous powers, detached from desire, with five hundred brahmin youths as disciples. Later, he thought: ‘Why is it that these youths have not attained the five superknowledges?’ He then filled vessels with sheep-fat, neem fruits, reeds, and bamboo containers, making offerings, and diligently applied roots and herbs, intending to prolong life. He thought: ‘Unless I employ strong means, separation will be difficult.’ As a bodhisattva skilled in guiding beings, he resolved to place the brahmin youths correctly within himself. He thought: ‘Only one brahmin youth, who shares root and fruit with me, together with the one of purification training, should come, and no others.’ Thus the youths were bound under discipline. At that time, teacher Foolish-Breaker, from afar, saw a wild beast and said: ‘Welcome, wild beast, come here!’
Chinese
若言“野兽啊，你与我相等，只凭肚腹填饱便可”，此中有人却非如此，而是极力依赖饮食与粪秽根本的积累而修持苦行。婆罗门子等不敢食其所食，便认为苦行师已成就，于是随佛而来，顶礼后坐下，却不言语。复有一等人，不与人语，却与野兽言，于是便认为苦行师已成就，说罢而退。尔时，有一野兽苦行者来至佛前，正在搔痒抖毛，远远见佛而呼曰：“野兽苦行者，你已来了，善哉，快来此处！你我相等，共负同一牛栏，皆持丸食、茅草与粪器。你我肚腹仅堪填饱即足。然亦有人非如此，而积聚牛栏众多，专务饮食粪秽之事。”于是婆罗门子等见此，便讥笑大欲之徒而赞叹少欲之人。因缘所致，佛便严厉呵责之：“诸人不可因我之言而轻弃母亲，余下之药丸与粪器皆应投诸常流之水，而随我而行。”彼等依教实行，清净身心，如理如法，至佛所礼拜而坐。佛知其意与性，即为说五种现证智之法。又昔时人寿八万岁，其身之损害者乃寒热、饥渴、欲望、饮食及老。尔时，名为“具行”的王，于雪山（尼雅格罗陀）王城之园林中，婆罗门名“赤鞭密咒”，于佛前发菩提心。此婆罗门教五百童子以婆罗门秘语。其人隐居，心生思惟：‘人命短促，必归于死；若生而不死，则……’
English
If one says: “Beast, you and I are equal, merely filling the belly is enough,” yet some are not like this, for they exert themselves, relying on roots of food and filth, engaging in ascetic practice. The Brahmin youths, unwilling to eat such things, thought the ascetic had attained perfection, and came before the Buddha, bowing and sitting, but speaking nothing. Others, not speaking to humans but speaking with beasts, likewise thought the ascetic had attained, and departed. Then, an ascetic among beasts came to the Buddha, scratching himself and shaking his hair. From afar he saw the Buddha and called out: “Ascetic beast, you have come, well done, come here! You and I are alike, sharing the same cattle stall, each with round food, straw, and dung vessels. You and I need only enough to fill the belly. Yet there are others not like this, for they accumulate many stalls and strive in matters of food and filth.” Seeing this, the Brahmin youths mocked those of great desire and praised those of few desires. Because of this, the Buddha admonished them severely: “Do not, because of my words, abandon your mother. The leftover pills and dung vessels, cast them into the constant-flowing water, and follow me.” They acted accordingly, purifying body and mind, and came before the Buddha, bowing and sitting. The Buddha, knowing their thoughts and natures, expounded the Dharma of the five direct knowledges. Moreover, in earlier times, when human lifespan was eighty thousand years, the harms to their bodies were cold and heat, hunger and thirst, desire, food, and old age. At that time, King Jyedzin (Possessor of Action), in the royal park of Nyagrodha in the mountain kingdom, a Brahmin named “Red Whip of Mantra,” before the Blessed One, gave rise to the mind of enlightenment. That Brahmin instructed about five hundred youths in Brahmin secret words. Dwelling alone, he reflected thus: ‘Human life is short and must end in death; if being born there were no death, then…’
Tibetan
གེ་བ་དང་ཚངས་པར་སྤྱད་དགོས་ན། འོན་ཀྱང་ད་ལྟར་མི་རྣམས་དོན་དང་དགེ་བ་སྤྱད་པ་ལ་སེམས་ལས་ཆུང་ངུར་གནས་པར་བྱེད་ཀྱི། བདག་ནི་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །ཚུལ་དེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རྣམས་ལ་སྨྲས་ནས་ཁྱེད་ཅི་བྱེད། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གིས་ཅུང་ཟད་ཅི་ཤེས་པ་མཁན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ལགས་ན་བདག་ཀྱང་ཁྱེད་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་མཁན་པོ་དེས་དུས་ལ་བབ་པ་ཤེས་པར་གྱིས་ཞེས་དེ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་སྒྲིབ་པ་ལྔ་སྤངས་ནས་ཚད་མེད་བཞིའི་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྟོན་པ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ཅེས་མིང་དུ་གྲགས་སོ། །དེས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དག་མི་རྣམས་ནི་ཚེ་ཐུང་བ། ཉོན་མོངས་པ། རིང་པོར་མི་ཐོགས་པ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་ནོ། །དཔེར་ན་རྩ་རྩེ་ལ་ཆགས་པའི་ཟིལ་པ་ནི་ཉི་མ་ཤར་བའི་ཚེ་མྱུར་དུ་འགག་པ་དེ་བཞིན་དུ་མི་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཡང་རིང་པོར་མི་ཐོགས་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་དང་། ཆུ་ལ་དབྱུག་པས་ཁྲམ་བྲིས་པ་དང་། ཁོར་ཡུག་ཆུར་བོར་བ་འཇིག་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆུར་བོར་བ་ནུབ་པ་དང་། དབྱུག་པ་གནམ་དུ་འཕང་བ་མྱུར་དུ་ལྷུང་བ་དང་། ཐགས་སུ་བཏགས་པ་ཅི་ཙམ་གྱིས་རྟིང་ལ་ཐུག་པ་དང་དེ་བཞིན་དུ་སྲོག་ཀྱང་རིང་པོར་མི་ཐོགས་ཤིང་འཆི་བ་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་གསོད་སར་ཁྲིད་པའི་ཕྱུགས་ནི་གོམ་རེ་བོར་བ་བཞིན་གསད་སར་ཉེ་བ་དང་། ཤའི་ཁམ་ཚད་ཆུ་མང་པོའི་ནང་དུ་བསྐོལ་བ་དང་། རི་ལས་འབབ་པའི་ཆུ་དྲག་ཅིང་གཏིང་ཟབ་པས་རྩི་ཤིང་དེད་པ་དང་འདྲ་བར་ཚེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བདག་ནི་བྱམས་པའི་སེམས་ནས་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བར་ གྱིས་གནས་སོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱམས་སོགས་ལ་གནས་པར་གྱིས་ཞེས་བསྐུལ་ཏེ། སྟོན་པ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ཁྱུད་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་དེ་ཙམ་དུ་ཚེ་རིང་པོར་གནས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་མི་རྣམས་ཚེ་ཐུང་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་སྟོན་ཏེ་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་བག་ཡོད་པས་དགེ་ཆོས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་ཅིང་བསམ་གཏན་དང་ཚངས་པའི་གནས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཆེན་པོ་སྨད་དུ་མེད་པ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། དེ་ལ་ནུ་བོ་དྲུག་ཡོད་པ་ཡང་དེ་དང་ཡོན་ཏན་ཆ་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། སྲིང་མོ་གཅིག་དང་བདུན་ཡོད་དོ། །བྲམ་ཟེ་དེས་རིག་བྱེད་དང་། ཉེ་བའི་རིག་བྱེད་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ
Chinese
为了能有好的行为，想要行善的众生应该时常保持对善行的心志。我的主从无量劫以来，就已经在追求着这个目标。至于所有修行者，也就是通过努力，行善的心能得到进一步增长。修行者应该不怕困难，锲而不舍，努力一生。这样的修行者最终能取得无上成果，获得对真理的认知。无论此行善，亦或是面对艰难之事，修行者都应持之以恒，勇敢面对。为此，我们要时常反思自己内心中的动机，并在艰难时刻坚持修行，以最终完成我们的愿望。坚忍者必能走上觉悟的道路，最终实现与真理的和谐。无论外界如何变化，修行者始终保持其内在的修行，并依照教义不辍。只有持续不断地努力，才能达到修行的最终目标。
English
In order to have virtuous actions, beings who wish to practice goodness should always maintain a heart of diligence towards virtuous actions. My lord has been pursuing this goal since inconceivable eons. As for all practitioners, through effort, the heart to perform goodness can further grow. Practitioners should not fear hardships and must persist in their efforts throughout their lives. Such practitioners will ultimately achieve supreme results and gain realization of truth. Whether in the performance of virtuous acts or facing difficult situations, practitioners must remain steadfast and brave. For this reason, we should constantly reflect on the motives of our hearts and, in times of difficulty, persist in our practice, to eventually fulfill our goals. Those who endure will be able to walk the path of awakening and ultimately harmonize with the truth. Regardless of external circumstances, practitioners maintain their inner practice and continue to follow the teachings without fail. Only by continuous effort can one reach the final goal of practice.