Tibetan
་ལོབ་ནས་མཁས་པའི་གྲགས་པ་ཐོབ་སྟེ། ཕ་མ་གཉིས་ལ་ལྷ་བཞིན་བཀུར་སྟི་དང་། ནུ་བོ་རྣམས་ལའང་སློབ་དཔོན་དང་ཕ་བཞིན་དུ་རིག་པ་སློབ་ཅིང་ཚུལ་དང་མཐུན་པས་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་ལས། ཡུན་རིང་ཞིག་ན་དེ་དག་གི་ཕ་མ་གཉིས་དུས་བྱས་པའི་མྱ་ངན་བསངས་ནས། ནུ་བོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཡུན་རིང་ལྷན་ཅིག་འཁོད་འདོད་ཀྱང་འཆི་བས་སོ་སོར་འབྲལ་བའི་མྱ་ངན་ཆེན་པོ་འོང་བ་འདི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ངེས་པས། བདག་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་འདོད་པས་ཁྱེད་ཅག་ཁྱིམ་དུ་ཆོས་བཞིན་གནས་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ཐོས་པས་ནུ་བོ་རྣམས་མིག་མཆི་མས་གང་བཞིན། བདག་ཅག་ཕ་མའི་མྱ་ངན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་འདོར་ན། ཁྱོད་གང་དུ་བཞུད་པ་དེར་བདག་ཅག་ཀྱང་འདོང་ངོ་ཞེས་ནུ་བོ་དྲུག་སྲིང་མོ་དང་བཅས་པ་ཡང་དེའི་སླད་བཞིན་ཁྱིམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ ཆེན་པོ་དང་མཛའ་བོ་དང་ནང་མི་རྣམས་བོར་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །བྲན་ཕོ་དང་བྲན་མོ་སྙིང་ཉེ་བ་དག་ཀྱང་དེ་དག་གི་ཕྱི་བཞིན་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དགོན་པའི་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་དེར་མེ་ཏོག་གིས་གང་བའི་མཚོ་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་འགྲམ་དུ་ཤིང་ལོའི་སྤྱིལ་བུ་སོ་སོར་མི་ཉེ་བར་བྱས་ཏེ། བསམ་གཏན་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ། །ཞག་ལྔ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དྲུང་དུ་ཆོས་ཉན་པར་འདུ་ཞིང་། བསམ་གཏན་གྱི་མན་ངག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་དབེན་པ་དང་ཆོག་ཤེས་པའི་བསྔགས་པ་དང་། ལེ་ལོ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དང་། དད་པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་དག་གི་བྲན་མོ་དེ་ཡང་གུས་ཤིང་སྙིང་ཉེ་བས། མཚོ་དེའི་ནང་ནས་པདྨའི་རྩ་བ་བཏོན་པ། པདྨའི་ལོ་མ་ཆེན་པོ་ལ་ཆ་མཉམ་པར་བགོས་ནས། ཏོག་བརྡུངས་པའི་སྒྲས་དུས་བསྟན་ཏེ་སླར་འགྲོའོ། །དྲང་སྲོང་དེ་དག་བཟླས་བརྗོད་དང་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བྱས་ཟིན་ནས། རྒན་རིམ་གྱིས་རེ་རེ་ནས་སོང་སྟེ་པདྨའི་རྩ་བ་དེ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བླངས་ནས་སོ་སོའི་སྤྱིལ་བོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཟོས་ཏེ་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པ་ལ་བློས་གནས་སོ། །དེ་དག་ཆོས་ཉན་པའི་དུས་མ་གཏོགས་པར་གཅིག་ལ་གཅིག་བལྟར་མི་འདོང་ངོ་། །དེ་དག་དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྤྱོད་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་དགའ་བ་དང་བསམ་གཏན་ལ་གཞོལ་བས་གྲགས་པ་ཆེར་གྱུར་པ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཐོས་ནས་དེ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་སོང་བ་ན་དེ་དག་གི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་མཐོང་ནས། པདྨའི་རྩ་བ་གླང་པོ་ཆེའི་ཕྲུ་གུའི་མཆེ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐལ་བ
Chinese
从学习中获得智者的名声，像神一样尊敬父母，也像老师和父亲一样教导弟弟们知识，行为端正，安住在家中。过了很久，他们的父母去世，消除了悲伤之后，对弟弟们说：虽然想长久地一起生活，但死亡必定会带来分离的巨大悲伤，这是世间普遍的规律。我想要出家，你们在家中如法安住吧。听到这些话，弟弟们眼中充满泪水，说：我们在父母的悲伤之上，你也要抛弃我们吗？你到哪里去，我们也去哪里。于是六个弟弟和妹妹也为了同样的原因，抛弃了家中的巨大财富、朋友和家人，在苦行的森林中出家了。亲近的男仆和女仆也跟随他们出家了。在那片广阔的寺院森林中，在鲜花盛开的大湖边，各自建造了不相近的树叶小屋，致力于禅定。他们聚集在具有五种神通的菩萨面前听法，为了进入禅定的诀窍，讲述欲望的过患、寂静和知足的赞叹、懒惰等的过失，以及信仰等功德的教法。他们的女仆也恭敬而亲近，从湖中取出莲藕，用大的莲叶平均分配，用捣杵的声音报时，然后回去。那些修行者完成念诵和火供的仪式后，年长的依次前去，按照顺序取走莲藕，在各自的小屋中如法食用，并以专注的心致力于禅定。除了听法的时间，他们互不探望。他们以这样的戒律和行为，沉浸在极其寂静的喜悦和禅定中，名声大噪，被天神之王帝释天听到，为了考察他们而前去，看到他们这样的行为， 莲藕像象崽的象牙一样洁白，是菩萨的福分。
English
Having gained the reputation of a wise person through learning, he revered his parents like gods, and also taught his younger brothers knowledge like a teacher and father, behaving virtuously, and abiding in the home. After a long time, their parents passed away, and after dispelling the grief, he said to his younger brothers: Although I wish to live together for a long time, the great sorrow of separation due to death is inevitable for all in this world. I wish to renounce, so may you abide in the home according to the Dharma. Hearing these words, the younger brothers' eyes filled with tears, saying: On top of the sorrow of our parents, will you also abandon us? Wherever you go, we will also go. So the six younger brothers and sister also, for the same reason, abandoned the great wealth of their home, friends, and family, and renounced in the forest of asceticism. The close male and female servants also renounced following them. In that vast monastery forest, by the side of a large lake filled with flowers, they each built separate leaf huts not close to each other, and devoted themselves to meditation. They gathered before the Bodhisattva with five supernatural powers to listen to the Dharma, and in order to enter the secret of meditation, he taught the faults of desire, the praise of solitude and contentment, the faults of laziness, and the qualities of faith and other virtues. Their female servant, being respectful and close, took lotus roots from the lake, divided them equally on large lotus leaves, announced the time with the sound of a pestle, and then returned. Those ascetics, having completed the rituals of recitation and fire offering, the elders went one by one, took the lotus roots in order, and ate them in their respective huts according to the ritual, and with focused minds devoted themselves to meditation. Except for the time of listening to the Dharma, they did not visit each other. They, with such discipline and conduct, immersed in the joy of extreme solitude and meditation, became greatly renowned, which was heard by Indra, the king of the gods, who went to examine them, and seeing their conduct, The lotus root, as white as an elephant calf's tusk, is the merit of a Bodhisattva.
Tibetan
་དེ་བྲན་མོ་སླར་སོང་བའི་རྗེས་སུ་མི་སྣང་བར་བྱས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེར་སོང་བ་ན་དང་པོའི་གནས་དེ་ན་པདྨའི་རྩ་བ་མེད་ལ། པདྨའི་ལོ་མ་རྒྱན་འཁྲུགས་ཤིང་འདུག་པ་མཐོང་ནས་བདག་གི་པདྨའི་རྩ་བའི་སྐལ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱེར་རོ་སྙམ་དུ། ཁོང་ཁྲོ་ཞིང་སེམས་འཁྲུགས་པ་མེད་པར་སླར་ལོག་སྟེ་ཤིང་ལོའི་སྤྱིལ་བུར་བསམ་གཏན་ཚུལ་བཞིན་བྱས་སོ། །དྲང་སྲོང་གཞན་རྣམས་ལ་སྙིང་མི་དགའ་བར་འགྱུར་དུ་འོང་སྙམ་ནས་མ་སྨྲས་སོ། །ནུ་བོ་གཞན་གྱིས་འདིས་རང་གི་སྐལ་བ་བླངས་ཟིན་ནོ་སྙམ་ནས། རང་རང་གི་སྐལ་བ་བླངས་ཏེ་སྤྱིལ་བོར་ཟ་ཞིང་བསམ་གཏན་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཞག་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། ལྔ་པའི་བར་དུ་ཡང་དེའི་སྐལ་བ་མི་སྣང་བར་བྱས་ཀྱང་སེམས་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞིའོ། །ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་དྲང་སྲོང་དེ་དག་དེའི་དྲུང་དུ་ཆོས་ཉན་པར་གོ་རིམ་བཞིན་ལྷགས་པ་དང་། དེའི་ལུས་རིད་ཅིང་འགྲམ་པ་དང་མིག་ནི་ཀོང་། བཞིན་མདངས་ངན་ཞིང་སྐད་གདངས་ཆུང་ལ་ལུས་ཉམ་དམས་ཀྱང་། བརྟན་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པར་མཐོང་ནས་འདི་ཅི་ནོངས་ཞེས་དྲིས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཅན་དེ་དག་གིས་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་དོ་སྙམ་ནས། མི་དགའ་ཞིང་མཚར་བྱས་སོ་ཞེས་སྨྲས་དེ་མགོ་སྨད་ཅིང་ངོ་ཚ་བས་འཁོད་དོ། །ཤེས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་མཐུས་བསྒྲིབས་པས་ཅི་ལས་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཤེས་སོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ནུ་བོ་འོག་མས་རང་གི་ཡིད་ལ་གཅགས་པ་མེད་པ་བདག་ཉིད་གཙང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མནའ་ཁྱད་པར་ཅན་བོར་བ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་སུས་ཁྱེར་བ། །འབྱོར་བའི་མཚན་མས་བརྒྱན་པའི་ཁྱིམ་དག་དང་། །ཆུང་མ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྙེད་པ་དང་། །བུ་དང་ཚ་བོ་རྣམས་དང་ལྡན་པར་ཤོག། དེའི་འོག་མས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་སུས་ཁྱེར་བ། །ཕྲེང་བ་དོ་ཤལ་ཙན་དན་གོས་བཟང་དང་། །བུ་ཡིས་རེག་པའི་རྒྱན་རྣམས་ཐོགས་པ་ཡི། །འབྱོར་པ་མི་ཟད་པ་ལ་སྤྱོད་པར་ཤོག །ཡང་གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་གང་གིས་ཁྱེར་བ་དེ། །ཞིང་རྨོས་པ་ལས་ནོར་དང་འབྲུ་རྙེད་ཅིང་། །བུ་དང་སྨྲ་བས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར། །ཚེ་ལའང་མི་ལྟ་ཁྱིམ་ན་དགའ་བར་གྱུར། །ཡང་གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་རྩ་བ་བརྐམས་པས་གང་ཁྱེར་བ། །རྒྱལ་པོ་བྲན་བཞིན་དུལ་བར་སྤྱོད་པ་ཡིས། །གཙུག་ཏོར་བརྒྱུད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། །རྒྱལ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་མ་ལུས
Chinese
彼婢女复还之后，隐而不现。菩提萨埵往诣其处，见最初之处无莲根，莲叶纷乱杂陈，作是念云：‘我之莲根，为一分所持耶？’不生嗔恚，亦无心乱，仍复还归，于树叶庐中，如法思惟。念诸余仙，或生不喜，故不发言。诸余弟等，作是念云：‘此已取自分。’各取自分，于庐而食，并修禅定。如是第二日，第三日，第四日，乃至第五日，亦复隐其分，虽不现前，然心寂静，都无扰乱。于后黄昏时，诸仙次第来诣其所，听其说法。见其身羸，颊目深陷，颜貌憔悴，语声微弱，身体衰损，然其坚固，寂静之德，转复增长。问言：‘此有何过？’具以所由而为陈说。尔时，彼诸苦行之士，作如是言：‘如此非理，无有是处。’心生不悦，现其丑状，以是语故，低头愧赧而住。由知见趣入之境，为百千天所蔽覆，故亦不知何缘而致。尔时，菩提萨埵之下弟，为显自意清净无染，故发如是殊胜誓愿：‘婆罗门，汝之根，谁所持耶？愿与富饶之相庄严之家，及得如意之妻，并与子孙等俱合。’其下弟言：‘婆罗门，汝之根，谁所持耶？愿与花鬘璎珞栴檀妙衣，及与子触之诸严具，受用无尽之富饶。’又有一言：‘汝之根，为谁所持耶？愿于耕田之中，得财得谷，并与诸子言语，深生欢喜，不顾寿命，于家安乐。’又有一言：‘汝之根，为贪所持者，愿其以调伏如奴之国王，以顶髻相承，而为礼敬，以国王之仪，无不具足。’
English
After the maidservant returned, she disappeared. The Bodhisattva went to that place and saw that there was no lotus root in the original place, and the lotus leaves were messy and disordered. He thought, 'Has my lotus root been taken by someone?' Without anger or mental disturbance, he returned to the leaf hut and meditated properly. He thought that the other hermits might be displeased, so he did not speak. The other younger brothers thought, 'He has already taken his share,' so they each took their share, ate in the hut, and meditated. Similarly, on the second, third, fourth, and even the fifth day, his share was hidden, but his mind was calm and not disturbed. In the evening, the hermits came to him in order to listen to his teachings. They saw that his body was thin, his cheeks and eyes were sunken, his complexion was poor, his voice was weak, and his body was weak, but his steadfast and peaceful virtues were growing. They asked, 'What is wrong?' He explained what had happened. Then, those ascetics said, 'Such an unreasonable thing is impossible.' They were displeased and showed their ugly faces. Because of these words, he bowed his head in shame and stayed there. Because the object of entering knowledge was obscured by the power of hundreds of thousands of gods, they did not know what caused it. Then, the younger brother of the Bodhisattva, in order to show that his mind was pure and undefiled, made a special vow: 'Brahmin, who holds your root? May you be with a family adorned with signs of wealth, and may you find a desirable wife, and may you be with sons and grandsons.' The younger brother said: 'Brahmin, who holds your root? May you have garlands, necklaces, sandalwood, fine clothes, and ornaments touched by your son, and may you enjoy inexhaustible wealth.' Another said: 'Who holds your root? May you find wealth and grain from plowing the fields, and may you be very happy with your sons and words. May you not care about life and be happy at home.' Another said: 'Whoever took your root out of greed, may the king, who behaves like a slave, be revered with the topknot, and may he be complete with the manners of a king.'