Tibetan
་ལ་དོགས་གྱུར་པ། །འདོད་པ་ཡིད་འོང་ཅི་བ དེར་སྤྱད་ནས་སུ། །ཁྱིམ་ན་གནས་བཞིན་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས། །དེ་དག་དབེན་པ་དང་བྱ་བ་ཉུང་བའི་ཡོན་ཏན་རྟོགས་ནས་ཁྱིམ་གྱི་གནས་དང་འདོད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་མི་དགའ་བའི་སྨད་པ་ལྷུར་བྱེད་པའི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པར་སྨྲས་པ་དེ་ལ་གུས་པ་དང་ཡ་མཚན་སྐྱེས་ཏེ། རང་གི་གཟུགས་དཔལ་དང་འོད་འབར་བ་བསྟན་ནས་མི་བཟོད་བཞིན་དུ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་རེ་ཞིག་སྡོད་ཅིག །གང་དག་ཐོབ་ཕྱིར་ཡིད་ལ་རྩོལ་བྱེད་ཅིང་། །བདེ་བ་འདོད་ཕྱིར་ཡིད་ལ་གཉིད་ཀྱང་མེད། །དཀའ་ཐུབ་འབད་པས་ཡང་དག་ཐོབ་འདོད་པའི། །འདོད་པ་དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་དམོད་པར་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་འདོད་པ་ནི་ཉེས་དམིགས་ མཐའ་ཡས་ཏེ། གང་ལ་བརྟགས་ནས་ཐུབ་པ་རྣམས་འདོད་པ་ལ་མི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དེ་མདོ་ཙམ་ཞིག་ཉོན་ཅིག །འདོད་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་བཅིངས་ཤིང་བསད་པར་འགྱུར། །མྱ་ངན་གདུང་ཞིང་འཇིགས་མང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། །རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་ཕྱིར་བརླག་པར་འགྱུར། །ཕྱི་མར་ཆོས་ཉམས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྷུང་། །གང་གིས་མཛའ་རྣམས་མྱུར་དུ་འཁོན་འབྱུང་འགྱུར། །གང་གིས་གཡོ་སྒྱུ་དྲི་མ་ཅན་ལམ་འགྲོ། གྲགས་པ་ཉམས་ཤིང་ཕྱི་མར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་། །དེ་དག་འཐོབ་འགྱུར་རྒྱུ་ནི་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་བས་རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མ་རྣམས། །འདི་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཡང་འདོད་པ་གསོད། །བདག་ལ་ཕན་འདོད་སྦྲུལ་གདུག་ཁྲོས་པ་བཞིན། །ཐུབ་པ་རྣམས་ནི་དེ་ལ་མི་བསྟེན་ནོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོས་ཚིག་དེ་བདེན་ནོ་སྙམ་ནས་མངོན་པར་བསྟོད་དེ། དྲང་སྲོང་དེ་དག་གི་མཐུས་དེ་ཡིད་དགའ་བར་གྱུར་ཅིང་དེ་དག་ལ་བདག་གི་ཉེས་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། གང་དག་བརྟགས་ན་ཡོན་ཏན་རྣམས། །རེ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །བརྟག་པའི་ཕྱིར་ནི་བདག་གིས་འདིར། །པདྨའི་རྩ་བ་སྦས་པ་ཡིན། །པདྨའི་རྩ་བ་འདི་དག་གིས། །ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྟན། །ཐུབ་པ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་ཡིས། །འགྲོ་བ་མགོན་དང་བཅས་པར་མཐོང་། །ཞེས་སྨྲས་ནས་པདྨའི་རྩ་བ་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕུལ་ལོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་དེ་ལ་སུས་ཀྱང་གཟི་བརྗིད་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་ཚིག་དྲག་པོས་སྨྲས་ པ། ངེད་ཅག་ཁྱོད་ཀྱི་གཉེན་དང་གྲོགས་མ་ཡིན། །གར་མཁན་ངེད་མིན་ཁྱེད་ཅག་འཕྱས་གདགས་མིན། །ལྷ་དབང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་སུ། །དྲང་སྲོང་རྣམས་ལ་རྩེད་མོའི་ལམ་བཞིན་བྱ། །ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། ལྷའི་དབང་པོ་རབ་ཏུ་གུས་པས་རྣ་ཆ་དང་ཅོད་པན་འགུལ་བའི་འོད་ཀྱིས་གདོང་གསལ་བར་གྱུར་བཞིན་ཕྱག་འཚལ་ནས་བཟོད་པར་གསོལ་བ། བདག་གིས་འདི་ལྟར་མི་བརྟན་པ། །བགྱིས་པ་དགོས་པ་སྔར་སྨྲས་ལས། །ཕ་དང་སློབ་དཔོན་འདྲ་བ་རུ། །འདི་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟོད་པར་མཛོད། །ཤེས་པའི་མིག་ནི་ཟུམ་པར་གྱུར་པ་རྣམས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་བགམ་པའང་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། །བདག་ལ་ཕན་པས་དེ་ཉིད་བཟོད་པར་མཛོད། །དེ་བས་བདག་ལ་ཐུགས་ལ་མི་འཆང་གསོལ། །ཞེས་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ནུ་བོ་དྲུག་པོ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། མོ་འགལ་གྱི་བུ་དང་། འོད་སྲུང་ཆེན་པོ་དང་། གངས་པོ་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། ཀུན་དགའ་བོའོ། །སྲིང་མོ་ནི་ཨུཏྤལའི་མདོག་གོ། བྲན་མོ་ནི་ཀུབྫ་ཨུཏྟ་ར་དང་། བྲན་ཕོ་ནི་ཁྱིམ་བདག་མཛེས་པ་དང་། །གནོད་སྦྱིན་ནི་རི་བོ་བདེ་བ་དང་། །གླང་པོ་ཆེ་ནི་ས་རི་ལོ་ཀ་དང་། །སྤྲེའུ་ནི་སྦྲང་རྩི་འབུལ་བ་དང་། །བརྒྱ་བྱིན་ནི་ནག་སོ་འཆར་ཁའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བྲམ་ཟེའི་རིགས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པ་དེས་རིག་བྱེད་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་བསླབས་ཤིང་མཁས་པའི་གྲགས་པ་དང་ནོར་གྱིས་ཕྱུག་ཅིང་གཏོང་བ་ ལ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེས་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ནི་ཉེས་པ་དུ་མའི་འབྱུང་གནས་སུ་རིག་སྟེ་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་རྩ་བཞིན་སྤངས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་འདུལ་བ་ལ་བརྩོན་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་ཡང་དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་དཔལ་ལ་དགའ་བའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཕྱི་བཞིན་འདུ་ཞིང་འོངས་པ་ན། དེ་འདུ་འཇི་ལ་མི་དགའ་བས་ཀུ་རུ་ཞེས་པའི་གླིང་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ན་འདུག་པའི་དབེན་པ་ལ་གནས་ནས་དཀའ་ཐུབ་དང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་སོ། །དེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཚལ་ན་གནས་ཀྱང་སྔོན་སྦྱིན་པ་ལ་གོམས་ཆེས་པས་བློ་བུར་དུས་སུ་འོངས་པ་རྣམས་ལ་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཆུ་གཙང་མ་བསྟབས་ནས་འོངས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་མགུ་བར་བྱེད་ཅིང་དཀའ་ཐུབ་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པར་བྱེད་ཅིང་དྲང་སྲོང་ཨ་གསྟྱ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་དུ་གྱུར་ཏོ། །བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དེ་བརྟག་པའི་ཕྱིར་དགོན་པ་དེར་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་བཟར་རུང་བ་ཐམས་ཅད་མཐར་གྱིས་མི་སྣང་བར་བྱས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཆོག་ཤེས་དང་ཟས་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་། ལུས་ལ་མ་ཆགས་ཤིང་བསམ་གཏན་ལ་ཞུགས་པས། དེ་དག་མི་སྣང་བའི་རྒྱུ
Chinese
疑虑生起。若心贪欲，沉溺其中，便在家中过活，最终临终之时将至。于是，天王帝释见到他们，察觉其清净、寡欲、寡行之德，离俗近欲却不乐其中，以坚忍的心行持止观，殊胜非常。帝释心生恭敬与稀有之感，显现自身庄严光明之相，忍不住说道：‘你们且住！为得正果而勤心精进，为求安乐而无片刻懈怠。艰难克服，终必正得。然则为何仍执著于欲？’ 菩萨言：‘善友啊，欲望乃无边过患。若观察之，诸圣皆不随顺欲，正如经中所述。因欲之故，世间为之系缚乃至毁灭；因欲之故，受诸怖畏、痛苦煎熬；因欲之故，国王亦致衰亡；后世因欲，破戒之众堕入地狱。因欲之故，亲友速生纷争；因欲之故，随逐虚伪污秽之途；因欲之故，名声衰损，来世再受苦恼。所得一切祸患，皆由欲生。因此，圣者与中下者，皆应断除欲，于此岸与彼岸同样灭欲。如毒蛇之害，虽似利而实害，智者决不依从。’ 天帝释闻言，心知其真，赞叹不已。因仙人之力，欢喜悦服，并忏悔己过：‘若善加审察，诸功德必如愿显现。正因观察之故，我今于此悟得莲华根本深秘。以此根本，显汝等之行。圣者真实所言，众生导师亲见。’ 说毕，帝释将莲华根本献予菩萨。其后，菩萨广大行持，威德光彩，不为任何人之容色所动，以猛烈之辞说道：‘我等非尔之亲友，非尔之随众；舞乐非我，亦非我属；汝等所仰赖之天王，与我何干？’
English
Doubt arose. When the mind delights in desire and indulges in it, one dwells at home and eventually meets death. Then, Śakra, the Lord of the Devas, saw them and recognized their qualities of solitude, restraint, and few desires. Perceiving their practice of approaching worldly pleasures with detachment yet not enjoying them, with firm endurance in meditative calm, he marveled greatly. With reverence and wonder, he displayed his own glorious radiant form and said, unable to restrain himself: ‘Stay awhile! Strive in your mind to attain the true fruit. For the sake of bliss, do not give way even to sleep. Through effort and hardship, the true attainment is won. Why then cling still to desire?’ The Bodhisattva said: ‘Friend, desire is boundless in faults. Wherever examined, the sages do not engage in desire, as the scriptures briefly declare. Because of desire, the world is bound and destroyed; because of desire, beings suffer fear and torment; because of desire, even kings perish; because of desire, those who break the Dharma fall to hell. Because of desire, friends quickly become foes; because of desire, one follows deceitful, impure ways; because of desire, fame decays, and later suffering returns. All these afflictions arise from desire. Therefore, the noble, the middling, and the low alike must cut off desire. On this shore and the other, desire must be slain. Like the poison of a serpent, seeming helpful but in truth harmful, the wise do not rely upon it.’ Then Śakra, Lord of the Devas, thought: ‘These words are true,’ and praised them openly. Through the power of those ṛṣis, he became joyful and admitted his own faults: ‘When examined, virtues will be realized as hoped. Through this examination, I have here realized the hidden root of the lotus. By this root, your conduct is revealed. The sage who speaks truth shows the Protector of beings.’ Having said this, he offered the root of the lotus to the Bodhisattvas. Thereafter, the Bodhisattvas’ vast conduct shone with great splendor, unshaken by any radiance or majesty, and with fierce words they declared: ‘We are not your kin or friends. We are not dancers, nor your companions. What concern is your Lordship of the gods to us?’
Chinese
……（省略部分开头残缺字）他说：“应如孩童般对待诸仙人。” 天神之主极其恭敬，以光明摇动耳环与头饰使面容明亮，礼拜祈请宽恕： “我如此不稳固之举，依先前所说为必要，犹如父与师，请宽容我。智眼暂时闭塞，本性亦会误入，然因利益于我，请容忍之，愿不将此事系于心。” 言毕，遂令彼不可见。 当时六位童子次第现出：沙利子之子，摩诃迦叶之子，大护光明者，雪山者，不灭者，普乐者。 其姐妹具优钵罗花之色，婢女为俱胝优多罗，仆人为居士端严，夜叉为山乐，象王为萨利罗迦，猴为献蜜者，梵天为黑云降雨者，如是言说。 又往昔世尊生为婆罗门种，习智分支，通达闻名，富足喜舍。 知其居家为众过患之源，遂弃家资出家，勤修苦行戒律。 当时因其功德之盛，众多乐见之人随逐而来。 他不喜集会，遂隐居南方大海之孤洲苦行精进。 彼处虽居苦行林，然先修布施，故凡来者随时以根茎、果实、净水供之，欢言“善来”，并施供养，遂得名为仙人阿斯提耶。 梵天欲试之，乃令彼所住寺院中根茎果实一切不现。 菩萨亦以少欲、无食执著、不贪身命、安住禅定之故，不见此等为障。
English
… (some beginning syllables missing) He said: “Act toward the sages as though in a child’s play.” Then the Lord of the gods, with utmost reverence, caused his earrings and diadem to shimmer with light that made his face radiant, and bowing, he prayed for forgiveness: “I, having acted in this unstable way, did so as necessity required, as earlier declared—like a father or teacher, please forgive me. The eyes of wisdom may grow dim, by nature one may fall into error, yet since this was of benefit to me, please bear with it, and do not hold it in your heart.” Having said this, he became invisible. At that time, six youths appeared in succession: the son of Śāriputra, the son of Maudgalyāyana, the great Guardian of Light, the Snowy One, the Unceasing One, and the All-Joyful One. His sister had the color of a blue utpala lotus; the maidservant was Kubjottarā; the servant man was a handsome householder; the yakṣa was Mount Comfort; the great elephant was Sārīloka; the monkey was the Honey-Offering One; Brahmā was the Black Cloud that brings rain—so was it spoken. Moreover, in a former life, the Blessed One was born into a Brahmin family, mastered the branches of knowledge, was renowned for wisdom, wealthy and delighted in giving. Perceiving that the householder’s life was the source of many faults, he renounced his household wealth, went forth, and strove in the discipline of ascetic hardship. At that time, because of his great virtues, many people who delighted in them gathered and followed him. But he, not desiring gatherings, dwelt alone in the solitude of an isle within the southern ocean, abiding in ascetic practice. Though dwelling in the forest of hardship, since he had long trained in generosity, whenever visitors came he would offer roots, fruits, and pure water, greeting them with words of joy, saying “Welcome, well come,” and making offerings. Thus he became known as the sage named Aṣṭeya. Then Brahmā, testing him, caused all roots, fruits, and supplies in that monastery to vanish. Yet the Bodhisattva, having contentment, no attachment to food, no clinging to the body, and established in meditative stability, did not perceive these as obstacles.