Tibetan
འ་བཏུང་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྦྱར་བ་རྣམས་དང་། རང་སངས་ རྒྱས་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་པ་རྣམས་དང་། ལྷའི་བུ་གཞོན་ནུ་བཤོས་འདྲེན་པར་ཆས་པ་དུ་མ་དག་ལྷགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མཐོང་ནས་དེ་དག་གི་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཚལ་ན་གནས་ཀྱང་གཏོང་ཕོད་ལ་དགའ་བ་ནི་རྒྱན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཟས་ལ་མ་ཆགས་པ་དང་། ལྷའི་དབང་པོ་ཡང་མཐོང་བར་མི་འདོད་ན་གཞན་པའི་འདུ་བ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་འདུ་འཛིས་དབེན་པ་ལ་དགའ་བས་བསམ་གཏན་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མཐོ་ཞིང་འབྱོར་པ་གཅིག་གི་སྲས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། རྒྱལ་པོ་དེའི་སྲས་སྔ་མ་རྣམས་བཙས་སོ་ཅོག་ཤི་བ་མི་མ་ཡིན་པའི་གནོད་པར་བསམས་ནས་བུ་དེ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པར་བཞག་སྟེ་རིག་བྱེད་ལས་བྱུང་བའི་སྲུང་བ་དང་བཀྲ་ཤིས་པའི་དཔྱད་བྱས་པས་སོས་ཏེ་ལྕགས་ཁྱིམ་ཅན་དུ་བཏགས་སོ། །དེ་བཙས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཕྱོགས་དེའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བདེ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་གཟུགས་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་བློ་གསལ་བ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཤིན་ཏུ་མགུ་བར་བྱེད་ཅིང་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་ལྷའི་འབྱོར་པ་དང་མཚུངས་པའི་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོ་ལ་རྩེན་ཞིང་གནས་པ་དེ། མེ་ཏོག་ཀུ་མུ་ཏའི་དགའ་སྟོན་གྱི་དུས་སུ། ཤིང་རྟ་བཟང་པོ་ནོར་བུ་དང་དར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱན་དང་བ་དན་གྱི་བཀོད་པས་མཛེས་པ་རྟ་མཆོག་གིས་དྲངས་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞུགས་ནས། གོས་དང་ རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པའི་གཡོག་འཁོར་མང་པོ་དང་བཅས་ནས་རོལ་མོ་རྣམས་བརྡུངས་བཞིན་སོང་ངོ་། །མི་རྣམས་རྒྱལ་བུ་དེ་ལ་ལྟ་ཞིང་ངོ་མཚར་ནས་ཤིས་པ་བརྗོད་ཅིང་དགའ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་སྔོན་གོམས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་དགའ་སྟོན་གྱི་རྣམ་པ་མང་པོ་མཐོང་བ་དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ། ཀྱེ་མའོ་འཇིག་རྟེན་ཉོན་མོངས་དག །གནས་པ་མི་བརྟན་མི་དགའ་འགྱུར། །ཀུ་མུ་ཏ་ཡི་དཔལ་འདི་ཡང་། །བརྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འགྲོ་བ་འདི་ལྟ་བུར་ནི་གང་འཁོད་པ། །སྐྱེ་བོ་འཇིགས་པ་མེད་པ་རེ་མཚར་ཀྱེ། །ལམ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཆི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཀག །དོགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བཞིན་སྤྱོད། །ན་དང་རྒ་དང་འཆི་བས་གནོད་བྱེད་དགྲ། །མཐུ་ཆེན་དཔག་ཏུ་མི་ནུས་ཡོད་བཞིན་ལ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཉམ་ངར་ངེས་འགྲོ་ན། །སེམས་ཤེས་སུ་ཞིག་འདི་ལ་ད
Chinese
当时，百位天神所随从的，及百千自成佛的圣贤所召请的，还有无数天子、青年侍从齐来集会，皆被菩萨所见，向这些大圣贤供养。如此，于难行能行之林中安住，而能忍受艰辛为饰；又如对饮食不生贪著，乃至于天王之见亦不欣求，则更何言他众之集聚？如是之修行者，于孤寂中欢喜，正思胜定而成办。复次，往昔世中，世尊曾生为一位大国王之独子。其王先所生诸子，皆为灾殃非命而死，故欲护此一子，便建铁室，以珍宝庄严安置，令智者修吉祥占验，得其延寿，而立为铁室之子。生时，彼方之人皆得安乐，身貌可喜，慈心慧明等功德具足，令众生皆心欢喜。依福德力，于天资财同类之大庆典中安住。于优昙钵罗花（即蓝莲花）盛会时，乘宝饰华幢庄严的善马，顶戴华冠而出游，随从侍者衣饰华丽，鼓乐喧腾而行。人们见此王子，皆惊奇赞叹，言吉祥而心欢喜。因往昔习气力，见众多盛会，即自念言：咄哉！世间为烦恼所缠，住处无常不久安。即此优昙之盛华，亦必将坏灭。众生如此，竟居此中，生者无怖，真乃希有！一切道路皆为死主所遮，宜应无畏，极为欢喜而行。病老死者，乃为损害之敌，纵有大力，终不能免，世间彼岸必定趋入，愿此心识觉悟于此。
English
At that time, hundreds of divine beings assembled, and countless hundreds of self-enlightened Buddhas, invited by the devas, came forth; many youthful sons of the gods with their retinues also arrived. The Bodhisattva, beholding them, offered veneration to those great sages. Thus, dwelling in the forest of arduous practices, delighting in endurance itself as adornment; without attachment even to food, nor desiring to behold even the lord of the gods, what need is there to mention gatherings of others? In this way, such one rejoices in solitude, establishing meditation and completing accomplishment. Moreover, in a past age, the Blessed One himself was born as the sole son of a great king. The earlier sons of that king were all destroyed by calamity and untimely death. In order to protect this child, the king placed him within an iron chamber, ornamented with precious jewels, and through the divination of auspiciousness and the guardianship of skilled ritual masters, he was saved, and so was named 'Son of the Iron House.' When he was born, the people of that land became endowed with happiness, their forms pleasing, with compassion and clarity of mind, virtues such as these causing all beings to be delighted. By the power of merit, he abided amidst grand festivals equal to the prosperity of the gods. At the festival of the Kumuda flower (blue lotus), he mounted a splendid horse adorned with jewels, silks, and banners, the finest of steeds, and rode forth. Surrounded by attendants beautifully adorned with garments and ornaments, with music resounding, he proceeded. People, gazing upon the prince, marveled in wonder, uttering blessings and rejoicing. By force of former habituation, upon seeing many kinds of festivities, he reflected thus: Alas! The world, bound by afflictions, abides in impermanence, its dwelling unstable, ever changing. Even this splendor of the Kumuda bloom must certainly perish. That beings dwell here, unafraid of birth, is indeed wondrous! All paths are barred by the lord of death; one should live without fear, delighting fully. Disease, old age, and death are hostile enemies, and though power may be great, none can resist them. Surely, this world must proceed to the far shore of decline. May this consciousness awaken to such truth.
Tibetan
གའ་བར་སེམས། །སྤྲིན་ཆེན་གློག་འགྱུ་གསེར་ཕྲེང་འདྲ་བ་དང་། །རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་ཕྱང་། །ཆར་ཆེན་འབེབས་པའི་རྩོམ་པ་ཆེན་པོ་བྱས། །ཀུན་ཏུ་འདུས་ཀྱང་དེ་ནས་དེངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་སྣོད་བཅུད་མི་རྟག་པའི་ངང་ཚུལ་ལ་གཞིགས་པས་ལྟད་མོ་དེ་དག་ལ་དགའ་བ་མེད་པར་གྱུར་ཅིང་སླར་ལོག་སྟེ་རང་གནས་སུ་ཕྱིན་ནས། ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་མཆི་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེ་བུ་ལ་བྱམས་པས་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་ཞིང་ངུ་བཞིན་བུ་གཅིག་བདག་ཅག་ཅིའི་ཕྱིར་འདོར་རིགས་ཏེ་ཁྱོད་ང་ལ་དོགས་པའམ་ འཁྲུལ་པར་གྱུར་པ་དང་གནོད་པ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན་སྨྲོས་དང་བདག་གིས་དེ་བཟློག་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་བྱམས་པ་ཁྱོད་ལ་འཁྲུལ་པ་ག་ལ་ཡོད་དོ། །གནོད་པ་གཞན་ཀྱང་མེད་མོད། བདག་ནི་འཆི་བས་འཇིགས་ནས་དེ་ལྟར་བསམས་ཏེ། འཆི་བ་འདི་ལ་ཐབས་ཅིས་ཀྱང་བཟློག་པའི་རྔོ་མི་ཐོགས་པའི་སླད་དུའོ་ཞེས་སོགས་འཆི་བའི་ཉེས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཞིབ་ཏུ་བྱས་པས། རྒྱལ་པོ་ན་རེ། འོ་ན་དེ་ལྟར་འཆི་བདག་གི་འཇིགས་པ་བཅོས་སུ་མི་རུང་ན་ཆོས་ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་ནགས་ཚལ་དུ་སོང་ཡང་ཅི་ཕན། ཁྱོད་ཀྱི་ནགས་སུ་འཆི་བདག་མི་འོང་ངམ་ཅི། དྲང་སྲོང་ཆོས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་ནགས་སུ་མི་འཆིའམ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་འཆི་ན།ཁྱིམ་བོར་ནས་ནགས་སུ་སོང་ཡང་མི་ཕན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། ནགས་དང་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་དང་། ལོག་པ་དང་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་འཆི་བར་འདྲ་ཡང་། ནགས་སུ་ཆོས་སྤྱོད་དུ་རུང་ལ། ཆོས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཤི་ན་ཡང་མྱ་ངན་གྱི་གདུང་བ་མི་འབྱུང་བ། ཤི་ནས་ཀྱང་གནས་བཟང་པོར་འགྲོའོ། །ཁྱིམ་ན་ཉེས་པ་དུ་མའི་སྐྱོན་ཆགས་པས་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་ཡང་དཀའ་ལ། ཆོས་མིན་བྱས་ན་འཆི་བའི་ཚེ་མྱ་ངན་ཆེན་པོ་སྐྱེ་ཤིང་། ཤི་ནས་ཡང་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བའི་གཏམ་རྒྱས་པར་བྱས་པས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་གནང་སྟེ། རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་འབྱོར་པ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དཔལ་ཆེན་པོ་དེ་དག་རྩྭ་དང་འདྲ་བར་བོར་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་གནས་པས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་ཚད་མེད་ པ་བཞི་བསྒྲུབས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་བཀོད་ནས་ཚེའི་དུས་བྱས་པའི་ཚེ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ནི། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་མ་ཆགས་པའི་ལམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་ཡིན་པས། མ་ཆགས་ཤིང་གཅིག་པུ་དབེན་པར་གནས་པའི་བསམ་གཏན་ལ་རྗེས་སུ་གཞོལ་
Chinese
在天空中，心意如同大云电闪，宛若金线；如大海涛声轰响；又如大雨倾泻而成伟大之文。纵然一切聚集，亦终将消散。于是便知诸容器与资粮，皆无常之性，由此对那等观赏不复生喜，反而回归本处。于是向国王祈请，欲往难行林中。国王爱子，因慈心深切，极不喜悦而哭泣言：‘独子，我们为何舍弃你？你是否对我生疑，或生错见？若有他害，请说，我将为汝除却。’菩萨言：‘父王，汝于我怀慈，岂有错见？他害亦无。只是我畏死，思惟之，死亡无由可遣，故欲往修。’于是详述死亡种种过患。国王曰：‘既然如是，死亡恐惧难遣，纵往林中持法，又有何益？在汝林中，死神岂不至？诸沙门住法者，岂能不死？若必定皆死，则舍家往林无益。’菩萨言：‘在林或在家，凡倒行与持法者，皆必死无差。然于林中持法，纵死亦无恶趣痛苦，反得善处。居家则多诸过患，修法难成；不修法则临死生大恶趣。’遂广陈此义。国王允许。于是舍弃王位财富荣华，如弃草芥，往难行林，修四禅与四无量心，使世人敬仰，于寿终时生净天。是故禅定之心，由离欲功德之道而成，不染执，独处寂静禅，渐次成就。
English
In the sky, the mind is like vast clouds flashing with lightning, resembling strings of gold; like the roaring sounds of the great ocean; like torrents of rain descending, forming a grand composition. Though all things gather, they will eventually disperse. Thus, recognizing the impermanent nature of vessels and contents, no longer delighting in such spectacles, one returns to one’s own dwelling. Then he prayed to the king, requesting to go into the forest of arduous practice. The king, filled with deep love for his son, was greatly distressed, wept, and said: ‘My only son, why would we abandon you? Do you hold doubt or delusion toward me? If there is some harm from another, speak it, and I shall dispel it.’ The Bodhisattva replied: ‘Father, your love holds no delusion toward me, nor is there harm from another. It is simply that I fear death. Considering this, I saw there is no way to prevent it. Therefore I wish to go practice.’ He then explained in detail the various faults of death. The king said: ‘If so, since the fear of death cannot be removed, what benefit is there in holding the Dharma in the forest? Will not the Lord of Death come even there? Have not ascetics abiding in Dharma also died? Since all must die, what use is it to abandon the household for the forest?’ The Bodhisattva answered: ‘Whether in the forest or in the home, all—whether wrongdoers or Dharma practitioners—will die alike. Yet practicing Dharma in the forest, even if one dies, one will not fall into suffering of the evil realms but instead attain a good rebirth. At home, due to many faults, Dharma practice is difficult. Without Dharma, at death one gives rise to great suffering and falls into bad destinies.’ He expounded this fully. The king assented. Thus he abandoned the royal wealth and glory as if discarding grass, went into the difficult forest, accomplished the four meditations and the four immeasurables, gained reverence from the world, and at the end of life was born in a pure heaven. Therefore, the mind of meditation is accomplished through the path of freedom from desire, unattached, abiding in solitary seclusion, and gradually perfected.
Tibetan
བར་མོས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཆེན་པོ་རྒྱལ་པོས་བཀུར་བ། འབྱོར་པ་ཆེ་ཞིང་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལྷ་བཞིན་དུ་དགའ་བ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། ཆོ་ག་རྣམས་བྱས་ཤིང་མང་དུ་ཐོས་པའི་མཁས་པའི་གྲགས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་སྔོན་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྱིམ་ལ་མི་དགའ་བར་ནགས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་འདོད་པས་སྐྲ་བྲེགས་ཤིང་གོས་ངུར་སྨྲིག་བགོས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཚེ། ཆུང་མ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །ཆུང་མ་དེ་ཡང་དེའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་འདོད་པ་ལ། དེས་ཁྱོད་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་འདུག་མི་ནུས་པས། བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་གཞན་གང་ན་ཡོད་པར་ལྷན་ཅིག་གནས་ན་ལེགས་ཞེས་ལན་གསུམ་སྨྲས་ཀྱང་། དེ་དེ་ལ་སྙིང་ཉེ་བས་ཕྱི་བཞིན་འབྲངས་ཏེ། རིམ་གྱིས་དགོན་པའི་གནས་ནགས་ཚལ་ཉམས་དགའ་བར་ཕྱིན་ནས་འཁོད་དེ་བསམ་གཏན་བྱེད་ཅིང་། ཕྱི་དྲོའི་དུས་ཞིག་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོམ་བུ་བྱེད་ཅིང་འདུག་ལ། བུད་མེད་དེ་ཡང་ཧ་ཅང་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་ལུས་ཀྱི་གཟི་མདངས་ལྷ་མོ་ལྟར་འདུག་ཅིང་། ཡིད་ལ་བྱ་བའི་ མན་ངག་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་བྱེད་ཅིང་འདུག་གོ། དེ་ནས་ཡུལ་དེའི་རྒྱལ་པོ་དེ་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་ནགས་དེར་རྒྱུ་བ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གན་དུ་འོངས་ནས་དགའ་བའི་གཏམ་བྱས་ཏེ་ཉེ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡད་པ། དེས་བུད་མེད་དེ་མཐོང་ནས་སྙིང་ཆགས་པར་གྱུར་ཅིང་། འདི་འདིའི་ཆུང་མ་ཡིན་འདུག་ཀྱང་འཕྲོག་པར་བརྩམ་སྟེ། ཅི་འདི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཐུ་དང་ལྡན་ནམ་མི་ལྡན་བརྟགས་ལ། ལྡན་པ་ཞིག་ན་བརྙས་ཐབས་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས། གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ཆགས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་ན་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་མཐུ་མེད་ངེས་ལ། གལ་ཏེ་ཆགས་བྲལ་ཞིག་ཡིན་ན་འདི་ལ་མི་ལྟ་བར་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨྲས་པ། ཀྱེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་འདིར་མི་གཡོན་ཅན་དང་། ཐུབ་ཚོད་ཅན་རབ་ཏུ་མང་ན། ནགས་དབེན་པ་འདིར་ཆུང་མ་འདི་གཞན་གྱིས་གཙེས་ན་ཅི་བྱར་ཡོད། ཅི་སྟེ་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་ན་ནི་ཆོས་དང་འགལ་བས་འདི་གྲོང་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བཞག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོས་གསུངས་པ་མང་ན་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ན་བདག་གིས་ཅི་བགྱི་བ་གསོན་ཅིག །རྒྱགས་པས་སྙེམས་པས་གལ་ཏེ་མ་བརྟགས་པར། །བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་འདིར་བྱུང་ན། །ས་རྡུལ་སྟུག་པོ་ཆར་པས་མནན་པ་བཞིན། །བདག་ཉིད་གསོན་བཞིན་དེ་ནི་ཡོང་མི་གཏོང་། །ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ
Chinese
应于中间信解。 又于过去之时，世尊此身乃婆罗门之大族，为国王所敬，富饶且世人如敬天神般欢喜者。行诸仪轨，且具多闻智者之名声。 彼以昔日串习之力，不乐居家，欲于林中出家，遂剃发，着袈裟，于出家之时，其妻亦随之出家。 其妻亦欲随其后，然彼言：“汝不能居于苦行之林，何不与他出家之女同住为佳？”如是语三次，然彼妻以对其情深，故随其后，渐至寂静悦意之寺院林地安住，作禅定时。于某日午后，菩萨结跏趺坐，其妻亦于不远处，身光如天女般，如教示于心之口诀般作禅定。 其后，彼国国王于春时游于彼林，至菩萨处，作欢喜之语，于近处一侧而坐。彼见其妻，遂生爱恋，虽知此乃彼之妻，仍欲夺之。遂思忖：“当察此人是否具苦行之功德力，若具，则不可轻侮。”又思忖：“若为贪欲所缚之人，则定无苦行之力。若为离欲之人，则不应视此女。”遂对菩萨言：“尊者，于此世间，奸诈狡猾之人甚多，于此寂静林中，若汝妻受他人侵扰，当如何？若生嗔怒，则与法相悖，何不将此女安置于城中？”菩萨言：“国王所言甚多，若真如是，则请听吾将如何行事。若有骄慢之人，不经审察，于此处加害于我，我亦必不放过，如厚重尘土被雨水压制一般，我必亲眼见其受报。”如是语时，国王