Tibetan
་པོ་དེས་འདི་ནི་ཆུང་མ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ཞིག་སྟེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་མཐུ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བརྙས་ཤིང་། བུད་མེད་དེ་རྒྱལ་ པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འཁྲིད་པར་བརྩམ་པ་ལ། བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་རབ་ཏུ་ངུ་ཞིང་ཇོ་ཇོ་ལ་ཕྱོགས་པར་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་བཞིན་ཤིང་རྟར་བཞག་སྟེ་ཁྲིད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མཐོང་ན་ཡང་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཁྲོ་བ་བཅོམ་ནས་སེམས་མི་འཁྲུགས་པར་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པའི་ཚེམ་བུ་དྲུབ་ཅིང་འདུག་གོ། དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་སྔར་བདག་གསོན་བཞིན་དེ་མི་གཏོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་ན། ད་འཕྲོག་པའི་ཚེ་མཐུ་མེད་པར་ཞུམ་ཞིང་འདུག་པས་ཅི་བྱ། རང་གི་མཐུ་སྟོན་ཅིག །དེ་ལྟར་མིན་ན་བདག་གི་ཚོད་མི་ཤེས་པའི་ཁས་འཆེས་དོན་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་བདག་གིས་དམ་བཅས་པའི་དོན་མེད་པར་མ་བྱས་ཏེ། མཁྱེན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། གང་ཞིག་བདག་ལ་གནོད་པར་བགྱིས་པ་དེ། །གཡོ་བཞིན་དུ་ཡང་བདག་གིས་ཡོང་མི་བཏང་། །བདག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་ཞི་བར་བགྱིས། །དེ་བས་བདག་གིས་ཡི་དམ་བཅས་བཞིན་གྱུར། །དེར་རྒྱལ་པོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་ཤེས་ཤིང་། འདིས་སྔར་སྨྲས་པའི་དོན་ཀྱང་བདག་གིས་མ་ཤེས་པ་འདྲའོ་སྙམ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་གཡོ་བཞིན་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་བཏང་པ། །ཁྱོད་ལ་གནོད་བྱེད་དེ་ནི་སུ་ཞིག་ཡིན། །ཆར་པ་བབས་པས་རྡུལ་ཕྲན་བཀབ་པ་བཞིན། །ཁྱོད་ཀྱིས་གང་ཞིག་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། སྐྱེས་ན་དགེ་བ་མི་མངོན་ལ། །མ་སྐྱེས་པ་ན་ དགེ་བ་མངོན། །བདག་ལ་གནོད་པའི་ཁྲོ་བ་དེ། །བདག་གིས་ཤོར་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་སོགས་ཁྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་སྨྲས་པ་རྒྱལ་པོའི་སྙིང་ལ་བབ་པར་གྱུར་ནས་ཉེས་པ་བཤགས་ཤིང་བུད་མེད་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་ལ་ཡང་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ་སླར་བཏང་ཞིང་བདག་ཉིད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཡོག་ཏུ་ཁས་བླང་བར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ཁྲོ་བ་དང་འཁོན་དུ་འཛིན་པ་ཐུལ་ན་དགྲ་ཐུལ་བར་འགྱུར་གྱི། ཁྲོ་བ་འཕེལ་ན་དགྲ་འཕེལ་ལོ། །ཁྲོ་བ་དང་ཆགས་པའི་ཟུག་རྔུ་མེད་པ་རྣམས་བསམ་གཏན་དྲི་མ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་གནས་པ་ལ་རེག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཁྱིམ་ན་གནས་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་པས་བསྔགས་པའི་བསླབ་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་སྒྱུ་རྩལ་སྣ་ཚོགས་མཁས་པར་བྱས་ཤིང་། ཕྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཚེ
Chinese
彼时，恶人以轻蔑的口吻说：“此人对妻子非常执着，没有苦行的力量。”他们开始将那女子带到国王的宫殿。那女子哭喊着，哀求着她的丈夫，被放在马车上带走。菩萨虽然看到了，但以辨别的力量平息了愤怒，内心平静，缝补着破旧的袈裟。国王对他说：“你之前说，只要我活着，就不会让她走。”现在被抢夺时，却无力地退缩，这是为什么？展示你的力量吧！否则，你那不自量力的誓言毫无意义。”菩萨说：“国王，我没有让我的誓言落空，请您明鉴。无论谁对我造成伤害，我也不会放过他，我会亲自平息。因此，我仍然坚守着我的誓言。”这时，国王意识到菩萨具有苦行的功德，心想：“看来我并不了解他之前所说的话。”于是，国王对菩萨说：“你没有放过那个扰乱你的人，那个伤害你的人是谁？就像雨水覆盖尘埃一样，你平息了什么？”菩萨说：“出生时，善不显现；未出生时，善才显现。那个伤害我的愤怒，我没有让它爆发。”等等，当他说出愤怒的过患时，国王深受触动，忏悔了自己的罪过，并请求那出家女子的宽恕，放她离开，自己也发誓成为菩萨的仆人。因此，如果能控制愤怒和怨恨，就能战胜敌人；如果愤怒滋长，敌人也会滋长。那些没有愤怒和贪恋之刺的人，才能以无垢的禅定之心安住。应当明白这一点。 又，过去世，世尊自己转生为名为遍行菩提者，当他还在家时，精通世人称赞的各种学问和技艺。后来出家的时候，
English
Then, the wicked one spoke with a contemptuous tone, "This one is very attached to his wife and has no power of asceticism." They began to take the woman to the king's palace. The woman cried out, pleading with her husband, and was placed on a chariot to be taken away. Although the Bodhisattva saw this, he quelled his anger with the power of discernment, remained calm, and sewed his tattered robe. The king said to him, "You said before that as long as I was alive, you would not let her go. Now that she is being taken away, you shrink back helplessly. Why is that? Show your power! Otherwise, your boastful promise is meaningless." The Bodhisattva said, "King, I have not let my vow fail. Please understand. Whoever harms me, I will not let them go, and I will personally pacify them. Therefore, I still uphold my vow." At this, the king realized that the Bodhisattva possessed the merit of asceticism and thought, "It seems I did not understand what he said before." So, the king said to the Bodhisattva, "You did not let go of the one who disturbed you. Who is the one who harmed you? Like rain covering dust, what have you pacified?" The Bodhisattva said, "When born, goodness is not manifest; when unborn, goodness is manifest. That anger that harmed me, I did not let it erupt." And so on, when he spoke of the faults of anger, the king was deeply moved, confessed his sins, and asked for the forgiveness of the renunciate woman, letting her leave, and he himself vowed to become a servant of the Bodhisattva. Therefore, if one can control anger and resentment, one will conquer enemies; if anger grows, enemies will also grow. Those without the thorns of anger and attachment will be able to abide with a mind of stainless meditation. This should be understood. Furthermore, in the past, the Bhagavan himself was born as one named Kuntugyü Changchub, when he was still at home, he was skilled in various learnings and arts praised by the world. Later, when he renounced,
Tibetan
་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བརྩོན་པས་ཆོས་ཀྱི་གཙུག་ལག་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་བསླབས་པས་སློབ་དཔོན་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་སྟེ། གང་དུ་སོང་བ་དེར་མཁས་པ་རྣམས་དང་རྒྱལ་པོ་དང་བྲམ་ཟེ་ཁྱིམ་བདག་རྣམས་དང་། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་བར་གྱུར་ལ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་ཀྱང་གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པའི་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཞིང་དོང་བ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཞིག་གི་ཡུལ་འདབ་ཏུ་ཕྱིན་པ། རྒྱལ་པོ་དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲགས་པ་རྒྱང་རིང་པོ་ནས་ཐོས་པས་རང་གི་སྐྱེད་ཚལ་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ ཏུ་དེའི་གནས་བྱས་ཏེ་བཀུར་སྟི་བྱས་ཤིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཡོན་ཏན་དང་གྲགས་པ་ལ་ཕྲག་དོག་པ་དག་གིས་ཐབས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་དགའ་བར་བྱ་བའི་སླད་དུ། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་འདི་ནི་གཡོ་ཅན་འཇམ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་དྲོད་འཛིན་པ་ལགས་ཏེ། ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་འབའ་ཞིག་གིས་བྱ་མ་རྟར་བཏང་བར་ངེས་སོ། །འདིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ངོ་ཚ་ཤེས་ཤིང་འཇམ་དེས་ཅན་དུ་བགྱིས་ནས་ཐབས་ཀྱིས་བག་འབེབས་ཤིང་སླུ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཡིད་མ་ཆེས་ནས་དེ་ལ་བྱམས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཆུང་བར་གྱུར་པ་དེ་མཐོང་ནས་རྒྱལ་པོ་ཐུགས་མ་དགྱེས་པ་ཤེས་ནས། ཀུན་ཏུ་རྒྱུའི་ཡོ་བྱད་དབྱུ་གུ་གསུམ་དང་རིལ་བ་སྤྱི་བླུགས་སོགས་ཁྱེར་ཏེ་འགྲོ་བར་ཆས་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་རེ་ཞིག་དུལ་བའི་ཚུལ་བསྟན་ཏེ་བདག་བོར་ཏེ་ཁྱེད་འགྲོ་བར་ཆས་པ་བདག་གིས་ནོངས་པ་ཅི་མཐོང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ་བདག་ནི་དོན་མེད་པར་འཆི་བ་དང་། བཀུར་སྟི་ཆུང་བས་ཁྲོས་པ་མིན་གྱི། རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཆོས་ཀྱི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་གཡོ་དང་བཅས་པས་བདག་འདི་ནས་ཆའོ། །དེར་རྒྱལ་པོས་ཁྱི་གནང་ཆེན་ཞིག་ཁྲིད་དེ་འོངས་པ་དེ་ཁྲོས་པས་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་དེ་བསྟན་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱི་འདི་སྔོན་བདག་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་ཀྱང་། ད་ལྟ་མཆེ་བ་གཙིགས་ཏེ་ཁྲོས་པས་དུད་འགྲོ་འདི་དག་གིས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་བསྟན་པས་བདག་ལ་མ་གུས་པའི་ཚིག་ཁྱོད་ལས་འདིས་ ཐོས་པར་མ་གྱུར་གྲང་། འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་འཁོར་ཉིད་དོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་ངོ་ཚ་ཞིང་མགོ་སྨད་དེ་འདི་བློ་རྣོ་བས་ཤེས་སུ་འོང་གིས་ང་གཡོ་བྱའོ་སྙམ་དུ། བདག་གིས་ཁྱེད་ལ་གླེང་བ་ཚོགས་པའི་ནང་དུ་བགྱིས་པ་བདེན་གྱི། དགོས་པའི་དབང་གི
Chinese
因以为他人作利益而精勤修行，于诸佛法之大殿中尤为精进修习，故得导师之位。无论行至何处，皆为诸学者、国王、大臣、居士，以及外道、出家之人所尊敬。此大菩萨复普为一切国土作利益而游行，从一国境至另一国境。某国国王闻此菩萨德行之声远播，便将其迎请至自己园林之一隅，礼敬供养。菩萨亦为彼等宣说佛法。因其德行与声望，嫉妒者乃设方便，使国王生不悦之心。于是此菩萨以柔和随顺之行，默然安忍，必定堪当被日下之王以象马逐出。此中乃显示菩萨之法主，自知惭愧，柔和调顺，以方便受屈而示现。国王渐渐失去欢喜，仅以少许慈敬相待。菩萨见之，亦不以为憾，国王乃赠其随身之物如三枝笔、圆墨等，使之远行。国王示以训诫：‘汝当自弃而行，吾观汝所受之物，实无所见。’菩萨答曰：‘我必将无义而死，因受礼少微，岂起嗔怒？大王汝非法器，因虚伪而与我乖违。’于是国王牵来一大恶犬，令之逼近，犬怒张齿。菩萨示之曰：‘大王！此犬昔日亲近于我，今因齿露而怒吼，是汝众生示意于汝，故我于汝所出之语不以为敬，此犬亦是汝眷属。’闻此言，国王惭愧低首，知其言为智，心念‘我实欺诳’，因而思将于大众聚会中真实表白。
English
Through diligent effort in bringing benefit to others, he trained especially well in the great halls of Dharma, and thus attained the rank of teacher. Wherever he went, he was honored by scholars, kings, ministers, householders, non-Buddhists, and all renunciants. This great Bodhisattva further traveled through lands universally to bring benefit. Coming to the territory of a certain king, that king, having heard from afar of the Bodhisattva’s virtues and reputation, invited him to dwell in one section of his royal garden, honoring and serving him. The Bodhisattva in turn taught Dharma to them. Because of his qualities and fame, the envious devised methods to make the king displeased with the Bodhisattva. The Bodhisattva, however, upheld patience with a gentle and pliant demeanor, certain that he would eventually be expelled under the king’s authority, perhaps by being driven away with elephants or horses. In this, the Bodhisattva revealed the nature of a Dharma-holder—knowing shame, acting with gentleness, enduring through skillful means. The king gradually lessened his reverence and affection. Seeing this, the Bodhisattva remained undisturbed. The king gave him small possessions, such as three pens and a lump of ink, as traveling supplies, and admonished him: ‘Leave on your own, for of the things I have bestowed, I see nothing of worth.’ The Bodhisattva replied: ‘I shall die without purpose; because the gifts are small, I shall not be angered. O King, you are not a vessel for Dharma, being accompanied by deceit, thus I depart from here.’ Then the king brought forth a great fierce dog, which angrily bared its fangs. The Bodhisattva said: ‘Great King, this dog once was close to me; now it bares its teeth in anger. In this way, even these creatures demonstrate your intent. Therefore, your words carry no respect for me, and this dog too is your follower.’ Hearing this, the king became ashamed, bowed his head, and recognized with intelligence: ‘Indeed, I have been deceitful.’ Thus he resolved to confess truthfully in the midst of a public assembly.
Tibetan
ས་བདག་གིས་ཡལ་བར་བོར་བ་ལ། བཟོད་པ་མཛད་དེ་མ་བཞུད་ཅིག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། ད་ནི་འགྲོ་བའི་དུས་ལགས་ཏེ། བཀུར་སྟི་ཆུང་བའི་དུས་སུ་བདག་རང་ཉིད་མ་སོང་ན། སླད་ཀྱིས་བསྐྲད་པའང་སྲིད། བདག་མི་དགའ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའང་མ་ལགས་ཏེ། སླན་ཆད་ཕན་བཏགས་པའི་བྱམས་པའང་མི་འདོར་ལ། བྱས་པ་ལ་དྲིན་མི་གཟོ་བ་དང་། མཛའ་བ་མི་བརྟན་པ་ནི་མིའི་ནང་ན་ཐ་ཆད་ཡིན་པས། དེས་ན་མཛའ་བའི་མཇུག་འདི་བསྲུང་བའི་སླད་དུ་བདག་རེ་ཞིག་མཆིའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་མི་འགྲོར་མི་བཏུབ་ན། ང་ལ་སླར་བལྟ་བའི་སླད་དུ་འདིར་བྱོན་ཅིང་སྤྱན་རས་ཀྱིས་བཙའ་བར་རིགས་ཀྱིས་འཁོན་དུ་འཛིན་པར་མི་རིགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་གནས་པ་འདི་ནི་བར་ཆད་མང་བས་ངེས་པར་མཆི་ཞེས་ཁས་བླང་མི་རུང་ཡང་། གལ་ཏེ་མཆི་བའི་སྐལ་པ་དང་ལྡན་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཞལ་བལྟའོ་ཞེས་བཀུར་སྟི་བྱས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེས་ཁྱིམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དེས་སེམས་མི་བདེ་བར་ཤེས་ནས་དགོན་པའི་གནས་ཞིག་ཏུ་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པས་རིང་པོར་མ་ལོན་པར་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཐོབ་པར་གྱུར་ནས། རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་སྙིང་ བརྩེ་བས་དེ་ཇི་ལྟར་འདུག་བརྟགས་པ་དང་། དེའི་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུ་བརྟག་མི་བཟོད་པས་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། པདྨའི་སྡོང་པོ་ལ་ལོ་མ་མེ་ཏོག་སོགས་དང་མདོག་དབྱིབས་རེག་བྱ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། བྱའི་འདབ་མ་རི་མོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་སྙམ་དུ་འགྲོ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་གིས་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་བསྟེན་པ་སོགས་བློན་པོ་སོ་སོའི་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཐ་དད་པ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་དེ་ལམ་ངན་པར་དྲངས་པ་ལས། རྒྱལ་པོ་དེ་གཞན་གྱི་དྲིང་ལ་འཇོག་པས་ལྟ་བ་ངན་པའི་གཡང་སར་ལྷུང་དུ་ཉེ་བར་རིགས་ནས། དེ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཟློག་པའི་ཐབས་བསམས་ཏེ། རང་གི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་སུ་སྤྲེའུ་ཆེན་པོ་ཞིག་སྤྲུལ་པ་དེའི་པགས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་བཤུས་ནས། ཆ་བྱད་གཞན་མི་སྣང་བར་སྤྲེའུའི་པགས་པ་དེ་གྱོན་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་ཕྱིན་པ་དང་། ཆབ་སྒོ་དེར་མཚོན་ཆ་ཐོགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་སྡོད་ལ་དེ་ནས་ནང་དུ་ནང་མི་དང་བྲམ་ཟེ་དང་བློན་པོ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་སྡོད་ཅིང་རྒྱལ་པོ་ནི་ནང་དུ་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་གོ། རྒྱལ་པོ་དེས་བསུས་ནས་བཀུར་སྟི་དང་སྙན་པར་སྨྲ
Chinese
当地神祇因守土之责而被迫远离，菩萨便劝慰其勿因此退心。菩萨言：此正是有情应度之时，若在微少供养之际不来，则或失缘。若因此而去，实非应理。纵遇不合意，然为后益而所结善缘之慈悲不可舍。若行已不报恩，或友情不坚固，此乃世间必然。是故为护持友情之终，吾当再来。王言：若汝不能前来，则为复见我之因，应当来，不然则众见汝轻蔑，非理之争矣。菩萨答曰：大王，此世多诸违缘，不可必定言必来。然若具来缘，当观汝颜，受供养而去。于是托宿于施主之家，觉心不安，遂往寺院勤修禅定，未久即得四禅与五通。王念之以慈悲心观察其境况，臣下等推论不明而妄言无因。犹如莲茎必有叶花形色之缘，鸟羽彩饰必有因，然实由自性自然而生。或言由大力者所作，或言但为现世安乐而行。因诸大臣各持不同见，遂引王趣向恶道。王为置于他人势下，遂堕入邪见深渊。菩萨为矜愍之故，思其救济方便，乃化作一大猿，以神力变其皮，掩盖形体，至王宫门。时众执兵者立于门侧，宫中众臣内侍次第而坐，王居狮座。王召而礼敬，言辞和善。
English
The local guardian deity, compelled to depart, was consoled by the Bodhisattva, who said: Do not leave because of this. Now is the time to benefit beings. If you do not come when offerings are small, you may lose the occasion. If you depart for such a cause, it is not fitting. Even when displeased, compassion bestowed for future benefit should not be abandoned. To fail to show gratitude for deeds done, and unstable friendship—these are inevitable in the world. Therefore, to preserve the end of friendship, I shall return. The king said: If you cannot come, then at least come here so that you may behold me again; otherwise, people will think you despise me and hold unjust contention. The Bodhisattva replied: Great king, in this world there are many obstacles. One cannot say with certainty that I will come. Yet if the conditions for coming are present, I shall behold your face, receive your offering, and depart. Thereafter, staying at the householder’s place, feeling uneasy, he went to a monastery to practice meditation. Not long after, he attained the four dhyānas and the five superknowledges. The king, out of compassion, investigated his state, while his ministers, unable to discern the cause, falsely declared it baseless. As a lotus stalk naturally bears leaves, flowers, colors, and forms, as bird feathers have designs without external cause, so things arise by their own nature. Some claimed it was wrought by a mighty lord, some said it was merely for the sake of present comfort. Because the ministers held diverse views, they misled the king into a wrong path. The king, being placed under the sway of others, was on the verge of falling into the pit of false views. Out of compassion, the Bodhisattva devised a means of reversal: he manifested as a great monkey, transformed his skin by magical power, covered his body, and came to the palace gate. Warriors armed with weapons sat outside, and within, attendants, brahmins, and ministers sat in order, while the king sat upon the lion throne. The king summoned him, honored him, and spoke to him kindly.