Tibetan
་བས་གདན་བཏིང་བ་ལ་བཞག་གོ། དེར་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་སྤྲེའུའི་པགས་པ་འདི་སུས་ཕུལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། འདི་རང་གིས་རྙེད་ཀྱིས་སུས་ཀྱང་མ་ཕུལ་ཏེ། ས་ལ་ཀུ་ཤ་བཏིང་བ་ལ་འདུག་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་ཆོ་ག་བགྱིད་དུ་རྔོ་མ་ཐོགས་ནས་སྤྲེའུ་ཆེན་པོ་འདི་ནགས་དེ་ན་མཆིས་པ་མཐོང་ནས། བདག་ གིས་ཆོས་སྤྱོད་པའི་ཡོ་བྱད་དུ་འདིའི་པགས་པ་བླངས་ན་འདུག་གམ་ཉལ་ཀྱང་ཆོས་འགྲུབ་བོ་སྙམ་དུ་སྤྲེའུ་དེ་མེད་པར་བྱས་ནས་པགས་པ་བཅངས་པར་བགྱིས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དུལ་ཞིང་དེས་པའི་ཚུལ་བཟུང་སྟེ་ཅང་མ་སྨྲས་པར་ངོ་ཚ་བས་མགོ་སྨད་དེ་འདུག་གོ། བློན་པོ་དེ་དག་སྔོན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མི་བཟོད་པའི་སྟེང་དུ་སྐབས་རྙེད་པས་འཛུམ་ཕྱུངས་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། ཨེ་མ་ཧོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ལ་དགའ་བ་འདིའི་བློ་ལ་ལྟོས། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ན་འདུག་བཞིན། འདི་གཅིག་པུས་སྤྲེའུ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་བུ་སོད་པ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། །དཀའ་ཐུབ་གྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་ཁྲོས་པར་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་རང་གི་ལྟ་བ་བཟང་པོ་ལ་མི་ལྟ་བར་བདག་སྨད་པར་མི་རིགས་ཏེ། རང་གི་ལྟ་བ་དང་འགལ་བའི་ཚིག་གིས་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱས་ན། རང་ཉིད་མི་མཁས་པར་རིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། བློན་པོ་རྒྱུ་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་བཀར་ཏེ་སྨྲས་པ་འགྲོ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བ་ལས་རྒྱུ་མེད་ན་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་སྨད་དེ། སྤྲེའུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤི་བ་ལ་བདག་ལ་སྡིག་པར་ཅིས་འགྱུར། བདག་ལ་སྡིག་པར་འགྱུར་ན་ནི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་འདི་འདོར་བར་རིགས་ཏེ། དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །པདྨའི་སྡོང་བུ་སོགས་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་ན་རྟག་ཏུ་རྒྱུ་མེད་པར་ཅིས་མི་འབྱུང་། དེས་ན་ཆུ་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་ཡོད་ན་སྐྱེ་ལ་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བས་དེ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པར་ཤེས་སོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ དོ་ཟེར་ན། རང་གིས་ཁས་འཆེས་བས་རང་ཉིད་སུན་ཕྱུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་རྒྱུ་མེད་པ་འགྲུབ་ན་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་མི་སྲིད་པས་རྒྱུ་མེད་དུ་ཁས་འཆེ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས་ཅི་ཡང་མི་ཕན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་དེའི་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ཞིག་གིས། ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་མི་རིགས་ཏེ། ཁ་ཅིག་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་མངོན་སུམ་མཐོང་བཞིན་དེ་ལ་འགལ་བར་ཇི་ལྟར་སྨྲ། གལ་ཏེ་ཡུལ་དུ
Chinese
于垫子上安放。尔时国王言：“圣者，此猴皮是谁奉献的？”菩萨言：“此乃自身所得，无人奉献。于地上铺吉祥草而坐，然行持正法仪轨未得便，见此大猴于林中，我思若取此皮为我修法之用具，或坐或卧，法皆得成，遂于猴死后取其皮。”国王持调柔寂静之相，默然不语，羞愧低头而坐。彼诸大臣，往昔亦对菩萨怀有不悦，今得良机，遂露齿而笑，对国王言：“噫玛火！观汝对此法之欢喜，安住于苦行之林中，仅此一人便能猎杀如此大猴，甚为稀有！愿苦行成就！”菩萨未怒而言：“汝等不观自身之善，不应诽谤于我。若以与己见相悖之语加害于人，则自显无知。 ”如是语已，菩萨以无因之理驳斥大臣，言：“众生皆由自性而生，若无因，则汝等诽谤于我何为？猴由自性而死，我何罪之有？若我因此而有罪，则必由因而生。故应舍弃此无因之说，汝等不应如是言说。莲茎等若无因而生，何不恒时无因而生？是故，若有水及种子等，则生；若无，则不生，故知彼等有因。又，若谓无因无有成立之理，则汝自相矛盾。若无有成立之理，无因亦能成立，则仅凭承诺便能成立，然此不可能，故仅凭承诺无因毫无益处。若有人仅因未见彼因之缘起，便言一切皆无因，则不应理。既已现量见有因者，何以反驳之？若于境
Tibetan
ས་གང་ན་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དེ་ནི་མེད་ཅེས་ངེས་པའམ་རྒྱུ་མཚན་ཇི་ལྟར་སྨྲ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚིག་ཙམ་ལས་རིགས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་ཉི་མ་ནུབ་ཏེ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་བར་གྱུར་པའང་མེད་པར་འདོད་དམ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཅག་བདེ་བ་འདོད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ། བདེ་བའི་དོན་དུ་རྒྱལ་པོ་ལ་བསྟེན་བཞིན་རྒྱུ་མེད་ཅེས་རྟག་ཏུ་ཇི་ལྟར་སྨྲ། ངེས་པར་རྒྱུ་མེད་ཡིན་ན་བདག་གིས་སྤྲེའུ་བསད་པ་ལ་ཡང་སྨད་དུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་རྒྱུ་མེད་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤོབས་པ་མེད་པར་བྱས་ནས། དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ལ་བོས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱེད་ཅག་གིས་བདག་སྨད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པར་ཁྱོད་འདོད་ན། སྤྲེའུ་ཡང་དབང་ཕྱུག་གིས་བསད་པས་བདག་ལ་མི་དགར་བྱར་ཅི་ཡོད་དེ་གཞན་གྱིས་ཉེས་པ་བདག་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བསྒོ། གལ་ཏེ་སྤྲེའུ་དེ་དབང་ཕྱུག་གིས་སྙིང་རྗེ་ནས་མ་བསད་ཟེར་ན། འགྲོ་བའི་རྒྱུ་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་སྒྲོགས། ཀྱེ་བཟང་པོ་དག་ ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ཤིང་། དེ་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་རང་བྱུང་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་རང་གིས་བྱས་པས་ཁྱོད་ལ་ཅི་ཞིག་ཐོབ། སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་དེས་བྱེད་ན་དེ་ལ་གུས་པས་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཁྱོད་ཀྱིས་བྱས་པ་དང་། སྡིག་པ་རྣམས་དབང་ཕྱུག་གིས་མི་བྱེད་ན། དེས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་ཁས་བླང་བར་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་དབང་ཕྱུག་དེ་ཉིད་རང་གི་ཆོས་སྔ་མ་ལས་བྱུང་ངམ། རང་ལས་གཞན་པ་དག་གིས་བྱས་པ་གང་ཡིན། གལ་ཏེ་རང་གི་ཆོས་སྔ་མ་ལས་བྱུང་ན་ཆོས་དེ་དག་གི་སྔ་རོལ་ན་དབང་ཕྱུག་མེད་པས་ཐམས་ཅད་དེས་བྱས་པ་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བྱས་ན་བྲན་ལྟར་རང་དབང་མེད་པ་གཞན་གྱིས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡིས་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་ཞིང་དེ་ལ་གུས་པར་བྱེད། རིགས་དང་མི་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་དོར་ནས་ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་སོ་ཟེར་ན། བདག་པོས་སྤྲེའུ་བསད་པའི་སྐྱོན་བདག་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་དེ་དག་གི་སྤོབས་པ་བཅོམ་ནས། སྔོན་གྱི་ལས་འབའ་ཞིག་རྒྱུར་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་བོས་ནས་སྔོན་དུ་བཞག་ཏེ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་གིས་ཀྱང་བདག་ལ་སྨད་མི་རིགས་ཏེ་ཐམས་ཅད་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་བྱས་ན། བདག་ལ་སྤྲེའུ་བསད་པ
Chinese
若有人于任何地方未见因缘存在，便断定因缘全无，或随意说因缘之理，此皆仅是言词，并无理据。若言“未见即无”，则如日没之后，虽有日轮，然因其他缘起不现于眼，岂能谓其无？又诸君渴望安乐，不欲痛苦，为求安乐而依附国王，却常言“无因”。若必定无因，则我杀一猴，亦有何可责？汝等所谓“无因”者，其言不足以立。于是我反诘彼等言“万事由自在天所为”。我曰：诸有寿者，汝等对我之毁谤并不合理。若汝谓一切皆自在天所作，则猴亦由自在天杀，汝何故归罪于我？若言猴由自在天慈悲而不杀，则如何可言自在天是众生之因？善哉！若一切皆自在天所为，而有自然非其所为之物，汝礼拜供养自在天，所得何益？若一切大恶皆自在天作，汝恭敬彼，又有何德？若汝所作与诸恶皆非自在天作，则言“一切自在天作”不合理。又彼自在天，是否自本有法而出，抑或由他作？若从自本之法出，则自在天之前并无自在天，故其所作不合。若由他者作，则如奴仆无自主，皆成他所造，岂名自在？若尔，汝言“自在天未作亦当尊敬”则失理。弃理取非理，而谓“一切自在天作”，则将猴之过归我，岂非失当？于是破其自夸之辞，而告曰：若谓“一切乃宿业为因”，则亦先立宿业之说而言之。若一切皆前业所作，则汝等毁谤于我亦非合理。因我杀猴，亦由宿业所定，非我自在行也。
English
If one claims that because in some place no cause is seen, therefore no cause exists, or asserts arbitrary reasons for causation, this is mere words without reason. If one says “what is unseen does not exist,” then after the sun sets, though the solar disk still remains, due to conditions it is unseen—should we then claim it does not exist? Moreover, you seek happiness and reject suffering, relying upon the king for the sake of happiness, yet continually proclaim “there is no cause.” If truly no cause exists, then when I kill a monkey, what blame could there be? Your doctrine of “causelessness” has no strength. Thus I refuted them, and they then argued, “all things are created by Ishvara, the Lord.” I replied: O living beings, it is not reasonable for you to revile me. If you claim all is done by Ishvara, then even the killing of the monkey was done by Ishvara—why assign the fault to me? If you claim the monkey was spared by Ishvara’s compassion, then how can you proclaim Ishvara is the cause of all beings? Good people, if all is made by Ishvara, yet some things arise spontaneously without him, then what gain do you receive by worshiping and offering to him? If all great sins are also performed by Ishvara, then what virtue lies in honoring him? If what you do and what sins occur are not performed by Ishvara, then to assert “all is Ishvara’s work” is illogical. Moreover, is this Ishvara himself arising from his own prior nature, or created by another? If from his own prior nature, then before Ishvara there was no Ishvara, and so the claim that all things are his creation does not hold. If created by another, then he is like a slave without autonomy, and all is made by others—how can he be called “Ishvara, the sovereign”? If so, your statement that “though he did not create, he should be revered” is irrational. Abandoning reason and choosing the unreasonable, to say “all is Ishvara’s doing,” while imputing the fault of killing the monkey to me, is entirely mistaken. Thus I broke their pride, and told them: If you claim “all arises from previous karma,” then first establish the doctrine of previous karma and say so. If all is produced by past deeds, then your reviling me is not reasonable. For my killing of the monkey too would be fixed by past karma, not by my free choice.
Tibetan
འི་ཉེས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ནགས་མེས་ཚིག་པ་བཞིན་དུ་བདག་སྨད་དུ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་སྤྲེའུ་བསད་པའི་སྡིག་པ་ཡོད་ན། བདག་གིས་བསད་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ ལས་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ལས་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐུག་མེད་དུ་འདོད་ན། དེ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མི་ནུས་པས་སུ་ཡང་གྲོལ་བ་མི་སྲིད་ལ། གལ་ཏེ་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་དགེ་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་ལ། སྡུག་བསྔལ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་རྣམས་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། དེ་ལྟར་ན་ད་ལྟའི་རྩོམ་པ་ལ་རག་མ་ལས་པའི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱས་སོ་ཞེས་རིགས་ན་ཡང་། བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུ་ད་ལྟར་བསྒྲུབས་པ་རྣམས་ནི་ནམ་ཡང་དེ་ལྟར་འཆོལ་བ་མི་སྲིད་པས་སྔོན་གྱི་ལས་ཁོ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡིན་ན་གསར་དུ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ལས་གསར་པ་མ་གྲུབ་ན་སྔོན་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲུབ། སྔོན་ལས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བྱས་ན་སྤྲེའུ་བསད་པ་བདག་གིས་བྱས་པ་ཇི་ལྟར་བཏགས། ཞེས་དེ་དག་མི་སྨྲ་བར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཆད་པར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་འཛུམ་དམུལ་ཏེ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་སྨད། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཁྱེད་ལྟར་ན་སུས་ཀྱང་དགེ་སྡིག་ལ་འབད་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་གར་ཅི་བདེ་བར་སྤྱོད་རིགས་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྤྲེའུ་བསད་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པ་སུ་ལ་སྨིན། ད་ལྟ་འཇིག་རྟེན་པས་འཕྱ་བའི་ཕྱིར་དགེ་བ་སྒྲུབ་ཅིང་སྡིག་པ་སྤོང་ངོ་སྙམ་ན། རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ཚིག་དང་མི་མཐུན་པར་སྤྱོད་པ་དེ་ཡང་འགྲོ་བས་འཕྱ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚུལ་ལ་གནས་ནས་རང་གི་གཞུང་ལུགས་སྨྲས་པའི་དོན་ཡལ་བར་བོར་ན། གཞུང་དེ་སྨྲས་པ་དོན་མེད་པས་འཁྲུལ་ཞིང་དོན་མེད་པ་འདི་འདྲ་ བ་བྱིས་པའི་ནང་ནའང་ཐ་ཤལ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ན་རེ། ཁ་དོག་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་ཤིང་རྣམས་ཀྱང་ལས་ཀྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རང་དུས་སུ་འབྱུང་ལ། གལ་ཏེ་བསྲེགས་པ་དང་བཅད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཆུད་ཟོས་པ་ན། ཆུད་ཟོས་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་སླར་ཡང་མི་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དེ་དང་འདྲ་བར་ཕ་རོལ་ཏུ་མི་འབྱུང་ཞེས་པའི་རྒྱུའམ་གཏན་ཚིགས་ནི་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ན་སྐྱེ་ཞིང་མ་ཚོགས་ན་མི་སྐྱེ་བའི་དོན་བྱེ་བྲག་མ་འབྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཉི་ཚེ་བའི་སྨྲ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་ཆད་ལྟ་ལ་ད
Chinese
此罪过究竟在哪里呢？依先前业力，如同林火燃烧木柴般，我并无自性被毁灭。若谓我有杀猴之罪，则我杀者非唯旧业。若谓业与业因果不相续，则诸行悉灭，谁能得解脱？若谓成就安乐之善因能生苦因，成就痛苦之恶因却能成安乐之因，则如今所作之事与不相关之往昔业力谓然作成，理亦应然。然而乐与苦之因当下所修，永不颠倒，故知非先业一切因也。若如此，则新造业亦将无有。若新业不成，则昔业如何得成？若谓一切皆由旧业，则杀猴之事如何说是我所作？是故对此不应作言。于是彼言断见者，笑而言曰：‘汝等为何责难于我？若如汝等所执，世界外缘皆为断灭，则谁作善恶复何用耶？智者皆应随所安乐而行。若然，则杀猴之过患将于谁处成熟？今世人皆以为未来故修善弃恶，然其言行不符，未见果报之处。若有人依世间之常住观念而舍弃自身正见，则所依教说即无意义，如此错乱虚妄，犹如孩童口语无实义。复次，汝观之：色等种种功德具足之树，亦非业所作，然其生起于自时。若烧伐等毁灭，则其已坏者不复再生；如是世间一切，既坏不生。何缘何理可证此说？唯缘和合则生，不合则不生，此理显然，然汝辈犹执断灭空言而已。
English
Where indeed lies the fault? By former karma, just as forest fire consumes wood, I am not truly destroyed. If one says I have the sin of killing a monkey, then what I killed is not solely the old karma. If one says karma and its results are not connected, then all deeds would cease, and no one could attain liberation. If one says the causes of happiness—the virtues—produce suffering, and the causes of suffering—the non-virtues—become causes of happiness, then present acts being explained as caused by unrelated past karma would be reasonable. Yet the causes of happiness and suffering, cultivated in the present, can never be inverted; thus, past karma is not the sole cause of all. If this is so, new karma would not exist. If new karma is not established, how then could past karma be fulfilled? If one says everything is done by past karma, how then could the killing of the monkey be imputed as my deed? Thus, such words should not be spoken. Then, the one holding to nihilism laughed and said: ‘Why do you reproach me? If, as you claim, the external world ends in annihilation, then who, striving in virtue or vice, accomplishes anything? Even the wise should act simply according to their own ease. If so, on whom will the fault of killing a monkey ripen? Now, worldly people, thinking of the future, cultivate virtue and abandon vice, yet when their speech and actions are inconsistent, the fruition is unseen. If one, based on worldly conventions, abandons one’s own doctrine, then the doctrine one speaks of is meaningless. Such confusion and futility are like the babble of children without substance. Moreover, consider this: trees endowed with manifold qualities such as colors, though not made by karma, arise in their own time. If they are burned or cut, once destroyed, they never regenerate; in the same way, the entire world, once destroyed, will not arise again. What reason or proof is there for such a claim? It is evident that when causes and conditions assemble, things arise, and when they do not, they fail to arise. Thus, your talk of annihilation is merely empty words.