Tibetan
ད་ཡིད་ལ་ནི། །ཞུ་བ་གང་དག་འདོད་པ་ཞུས། །ངེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་གང་། །ང་ཡིས་ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་རངས་བྱ། །ང་ལ་ཅུང་ཟད་གང་འདྲི་བ། །དེ་རིང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱ། །ཁྱིམ་བདག་དེས་གསོལ་པ། ཇི་ལྟར་བསམ་གཏན་ལངས་ནས་མཆིས། །བསམ་གཏན་བསམ་གཏན་ཡོན་ཏན་དགའ། །འདི་ལ་ཡིད་གཞོལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞུས་པ་དེ་དག་བདག་ལ་གསུངས། །དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་གིས་ནི། །ཤེས་ པ་དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ལྡན་པ་དང་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ། །ཞུས་པ་དེ་དག་བདག་ལ་གསུངས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འོད་ཟེར་དཔག་མེད་དེས་ལུང་བསྟན་པ་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་ཡོངས་སུ་མགུ་བར་མཛད་དེ། མཚན་མེད་བྱས་པའི་བསམ་གཏན་ནི། །ལྡང་བ་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ངེས། །ཤེས་པ་གང་གིས་བསམ་གཏན་དེ། །སོ་སོར་ཐོབ་ནས་རབ་ཏུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པས་ཁྱིམ་བདག་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་རབ་ཏུ་བཞག་ནས་སོམ་ཉི་དང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གནས་ཤིང་འཁོར་དེ་སྣང་བར་བྱས་ནས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་གསུང་དག །ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཚལ་བར་འགྱུར། །བཀའ་སྩལ་པ། གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་སེམས་ཅན་དག །ང་ཡིས་ལེགས་བཤད་ཐོས་ནས་སུ། །ཡང་དག་པ་ནི་ཇི་བཞིན་ཤེས། །སྐྱེ་བ་མེད་ལ་རབ་ཏུ་བཀོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ཞུ་བ་ཞུས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་འདོད་པས་བསམ་གཏན་ལ་མཁས་པར་བྱ། བསམ་གཏན་གྱི་ལྡང་བ་ལ་མཁས་པར་བྱ། ལྡང་བ་ཤེས་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་ཤེས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གང་ཡང་དག་པར་འདུ་བར་འགྱུར་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་བཞག་པར་བྱ། ཤིན་ཏུ་གཟུང་བར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ཀ་ཤི་ཀའི་རྒྱལ་པོའི་བློན་པོ་ཁྲ་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་གྱུར་པའི་ཚེ། དེ་བསྟན་གཅོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་བརྟན་པ་དང་དུལ་བ་སོགས་ ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ལ་བླང་དོར་གྱི་གནས་བསྟན་པས་སློབ་དཔོན་ལྟ་བུར་གྱུར་ཀྱང་། དེས་ཀ་ཤིའི་རྒྱལ་པོ་དེའི་ཐུགས་དང་མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་བསལ་བ་ལ་ཞུགས་ཏེ། གནས་དབེན་པར་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། ལྷ་ལགས་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་པོ་གཞན་ལ་ཡང་སྐྱོན་ཆགས་པ་གང་གིས་ལེགས་པར་མི་འགྱུར་ལ། གང་འཐུངས་བས་ཁྲོ་དང་ངུ་དང་བབ་ཅོལ་སྨྲ་ཞིང་ནད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་སོགས་ཆང་འཐུང་བའི་ཉེས་པ་དང་། གང་ལ་ཆགས་པས་རྒྱལ་ཕམ་གྱི་དོགས་པས་སེམས་འཁྲུགས་ཤིང་དོན་ཉམས་པ་དང་།
Chinese
如今心中所求，凡有所愿，皆当启请。汝所希欲，定当求问，我将令汝意得舒展。若稍有所疑，今日应当断除犹豫。居士白言：我依禅定而住，喜乐禅定之功德，心中如何安立？请为我宣说。善根之本，依于何故，智慧由此得以通达？圆满与智慧之因，请为我开示。于是如来无量光佛，以偈颂劝勉：无相之禅定，于出离时决定不疑。智慧之力，由禅定而个别成就，彻底了知。佛言已，居士乃将心安住于无生法中，离疑无惑，观轮回如幻而启请：世尊开示正法，随所请皆应如理求学。于是佛告：恒河沙数有情，若闻我所善说，应当如实通达，安住于无生。是故菩萨摩诃萨欲利一切有情，应当善巧修习禅定，亦应善知禅定之起。知起即知一切缘起，善根之本聚集无余，当善安住而专注。佛如是说。又昔迦尸国王有臣名“鬘饰”，即是佛之前身。当时通达诸学，坚定调伏，具殊胜功德，于众中示现取舍之道，如师长然。然其为拔除迦尸王不善之心，乃独入寂处白王曰：大王，天王及身尊之王等，诸王皆有过失。饮酒必致忿怒、悲泣、言语混乱、百病丛生，故饮酒为大过患。贪欲致王败亡之虑，心起纷乱，事业毁坏。……
English
Now, in the mind, whatever wishes arise, they should be requested. Whatever desire you have, certainly ask it, and I will cause your mind to be at ease. If there is any small doubt, today you should make it free of hesitation. The householder said: I abide in meditation; I delight in the qualities of meditation. How should I stabilize the mind upon this? Please speak to me. The root of virtue — through what cause does wisdom become realized? What is the basis of accomplishment and wisdom? Please reveal this to me. Then the Thus-Gone One, the Buddha of Infinite Light, proclaimed with verses: Meditation without characteristics, when it arises, is completely certain. By means of wisdom, that meditation is individually attained and thoroughly known. Having spoken thus, the householder placed his mind firmly upon the unborn Dharma, dwelling without doubt, seeing samsara as an appearance, and made supplication: Blessed One, please teach the Dharma — as requested, so shall it be fully sought. Then the Buddha said: As numerous as the grains of sand in the Ganges are sentient beings; whoever hears my well-spoken words should know them exactly as they are and abide firmly in the unborn. Therefore, great bodhisattvas, desiring to benefit all beings, should be skilled in meditation and should also be skilled in the arising of meditation. Knowing arising, one knows all dependent origination; the root of virtue gathers perfectly, and one should abide in it most firmly and grasp it completely. The Buddha spoke thus. Moreover, in a former time, when the Buddha himself was the minister named “Ornamented” under the king of Kāśi, he mastered all systems, steadfast and disciplined, excelling in special qualities. He showed the assembly the principles of acceptance and rejection, like a teacher. But in order to remove the faults in the mind of the Kāśi king, he went into seclusion and spoke to the king: O Majesty, divine one, even great kings such as yourself have faults. Drinking wine causes anger, weeping, incoherent speech, and becomes the cause of many diseases; thus, drinking is a great fault. Attachment brings suspicion of defeat and ruin for a king, disturbing the mind and destroying endeavors. …
Tibetan
གཉིད་དང་གཤང་གཅི་བཀག་པས་ནད་དུ་གྱུར་པ་སོགས་ཚེ་ལོ་རྩེ་བའི་ཉེས་པ་དང་། སྦྲུལ་དང་ཤ་སྦྲང་དང་ཚ་གྲང་བཀྲེས་སྐོམ་ངལ་བ་སོགས་དང་། ལམ་དུ་རྟ་ལས་ལྷུང་བ་དང་། དགྲ་སོགས་ཀྱི་འཇིགས་པ་དང་འཕྲད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པའི་བྱ་བ་ཐ་ཆད་རི་དྭགས་བཤོར་བའི་ཉེས་པ་དང་། རང་དབང་གི་སྟོབས་ཉམས་ཤིང་ཉེས་པའི་མུན་པ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་རང་ཉིད་སྲེག་པར་བྱེད་པ་བུད་མེད་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ནི་མི་ཡི་གདུང་བ་ཡིན་པ་དང་། ལྟོ་འགྲོ་ལྟར་གདུག་པ་སྐྱེད་པའི་ཚིག་རྩུབ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་འདི་དག་གིས་ས་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱི་དཔལ་འཛད་པར་བྱེད་པས། དབང་པོ་ཡུལ་ལས་བསྡམས་ཏེ་ཚུལ་ལ་གནས་པའི་བརྟན་པ་ཅན་ལ་ནི་དཔལ་ཀུན་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་ཡུལ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་པོ་ཕྲོགས་པས་ཇི་བཞིན་བྱ་མི་ནུས་ཀྱང་། དེ་ལ་ངོ་བསྲུང་བའི་སླད་དུ་ཁྱོད་ལྟ་བུ་བླ་མ་རྣམས་ ཀྱི་ཕན་པའི་གདམས་ངག་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་སླར་བཙུན་མོའི་འཁོར་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེར་མཚན་མོའི་དུས་སུ་རྒྱལ་པོ་དེ་གླུ་གར་དང་ཆང་གིས་བག་མེད་པ་ལ། བློན་པོ་ཁ་ཅིག་ཁྲ་ཅན་གྱི་བློན་པོས་ཆེ་བའི་དཔལ་ལ་ཕྲག་པ་དོག་པས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྲ་ཅན་འདི་ནི་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དང་བསྡེབས་ཏེ་ལྷའི་རྒྱལ་སྲིད་འཇིག་པའི་སླད་དུ་འབད་པར་བྱེད་ཅེས་ཐོས་ཏེ། ལྷས་བག་བྱོས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པས། རྨོངས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྒྱལ་པོ་དེས་མ་དཔྱད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མཉེས་གཤིན་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་གཏམ་དེ་བདེན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ། སྐྱེ་བོ་རང་བཞིན་གྱིས་གདུག་པ་སྦྲུལ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱོན་མེད་པར་བདག་ལ་རྒྱལ་པོ་ཁྲོར་གཞུག་པར་བྱས་ཀྱི། འདི་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་བོ་མ་རུངས་པའི་ཁྲོད་དུ་གནས་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཉེས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་རང་དབང་དུ་དགེ་བའི་འཇུག་པ་དང་མཐུན་པའི་ནགས་སུ་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་དང་གཉེན་འདུན་རྩྭ་ལྟར་བཏང་སྟེ་དགོན་པའི་ནགས་སུ་དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ནམ་ཞིག་ཀ་ཤིའི་རྒྱལ་པོ་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་མཚོན་དང་ལྡན་པའི་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་བཅས་ཏེ་རི་དྭགས་གཤོར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གནས་པའི་ནགས་དེར་ཞུགས་སོ། །དེ་འོངས་པ་ཤེས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྒྱལ་པོ་སྡིག་པ་ལ་དགའ་བ་
Chinese
因睡眠与饥饿被阻而成病等，是寿命之害；又有蛇与毒虫、冷热、饥渴与劳苦等；行路时坠马，或遇敌人等恐怖；因果报极难忍之业，乃至狩猎野兽之过患；自心力衰弱，巨大的无明黑暗，以贪欲之火自焚，深深贪恋女人，是人类的灾患；粗恶如畜类之恶言等，这些过失，皆能摧毁国土守护者的荣耀。若能自制离于境界，安住于正道的坚定者，则其福德与荣耀日益增长。国王虽为诸国剥夺权势而不能自由作为，但为了自护，犹如你这样的上师所施之利益教诲，决不应舍弃。菩萨归家后，又复入王妃眷属之中。其夜间，国王以歌舞酒宴而放逸时，有大臣因妒忌他之大福德，而语国王曰：‘此怒者乃与身胜之王结合，必欲摧毁天王之政权。’国王闻已，天神告曰：‘应谨慎。’然愚痴性之国王不加审察，竟使菩萨深受不悦。菩萨虽如实说法，而性恶如毒蛇之人，却无过失地令国王忿怒加于己。如此不善之人所处之地，当如何？菩萨思惟：‘以罪恶之众充塞，空无正道，应自往与善道相应之林中。’于是舍弃家业亲友，如弃草般，入山林中修苦行，得四禅与五神通。某时，迦尸国王乘马，率领持兵众军，入彼菩萨所居之林以猎兽。菩萨见其来，心中生悲愍，向国王恶行而作劝告。
English
Because of sleep and hunger being obstructed, one falls ill — this is a harm to life. Likewise, snakes, poisonous insects, heat and cold, hunger and thirst, fatigue and toil; falling from a horse on the road; encountering enemies and terrors; karmic consequences unbearably harsh, such as the sin of slaughtering wild animals; the weakening of one’s own strength, great darkness of ignorance, the fire of desire burning oneself, deep attachment to women — these are the miseries of humankind. Harsh speech like that of beasts, and such faults, all ruin the glory of the protectors of the land. But one who restrains himself, avoids the objects, abides firmly in the right conduct — for him, virtue and glory ever increase. Even though a king, stripped of power by other lands, cannot freely act, yet to safeguard himself, he must never abandon the beneficial counsel of teachers like you. The Bodhisattva, after returning home, again entered among the queen’s attendants. At night, the king indulged in singing, dancing, and drinking. A minister, jealous of his great virtue, said to the king: ‘This angry one, uniting with the noble king, seeks to destroy the rule of the gods.’ Hearing this, the deity said: ‘Be cautious.’ But the foolish-natured king, without examining, treated the Bodhisattva with displeasure. The Bodhisattva spoke truthfully, yet wicked men, like venomous snakes by nature, caused the blameless Bodhisattva to incur the king’s wrath. How can one stay among such unworthy beings? The Bodhisattva thought: ‘This place, filled with sinful beings, empty of righteousness — I must go to the forest that accords with the path of virtue.’ Thus he abandoned his wealth and family like grass, entered the forest, practiced austerities, and attained the four meditations and five superknowledges. Once, the king of Kāśi, riding a horse and leading an army with weapons, entered that forest where the Bodhisattva dwelt, in order to hunt wild animals. Knowing of his coming, the Bodhisattva, feeling compassion, spoke to admonish the king regarding his evil deeds.