Tibetan
འདི་བདག་གིས་ལམ་ངན་པ་ལས་དྲངས་ཏེ་ལེགས་པའི་ལམ་ལ་ བཞག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ། སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་དཔུང་གི་ཚོགས་བཞི་དང་ལྡན་པ་རྣམས་གོ་ཆ་སྲ་ཞིང་མཚོན་ཆའི་ཚོགས་དང་ལྡན་པ། རྔ་དང་དུང་དང་སྐྱེ་བོའི་སྒྲས་རི་གཡོ་བ་སྙམ་བྱེད་པའི་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དམག་གི་ཚོགས་འཇིགས་སུ་རུང་བ་བསྟན་པར་གྱུར་པ། ཀ་ཤིའི་རྒྱལ་པོས་མཐོང་ནས་ཤིན་ཏུ་སྐྲག་སྟེ་ང་ནི་སུ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བར་བྱ་སྙམ་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྲ་ཅན་དེ་ནགས་འདིར་བཞུགས་པ་དེས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་སྲུང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ། ཤིང་རྟ་འདྲེན་པ་ལ་ཁྲ་ཅན་གང་ན་བཞུགས་པར་ཤིང་རྟ་དྲོངས་ཞེས་བྱས་པ་ལྟར་དེར་སོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕེབ་པར་སྨྲས་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཉིད་དེའི་སྐྱིལ་པོར་སྟན་ལ་འདུག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེར་དམག་གི་ཚོགས་དེ་ཡང་མི་སྣང་བ་དང་། རྒྱལ་པོས་དགྲའི་དཔུང་དེ་གང་དུ་སོང་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་རྣམ་པར་འདུལ་བའི་ཕྱིར་བདག་གིས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་གྱིས། འདིར་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དམག་ཚོགས་མེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང་དགྲའི་འཇིགས་པ་གཅིག་པུར་མ་ཟད་ཀྱི། རྒྱལ་སྲིད་ནི་སྐྱོན་མང་བ་བདེ་བ་ཆུང་ལ་མཐར་འཇིགས་པ་ཆེ་བ་དམྱལ་བ་སོགས་ངན་འགྲོར་ལྷུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་སྤངས་ལ་ཁྱོད་ཞི་བའི་ནགས་ཀྱི་གནས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིག་ཅེས་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་། འདོད་པ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་བསྟན་པས་རྒྱལ་པོ་དེ་དེའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སྟོབས་ལ་དད་པ་དང་། ཆོས་བསྟན་པ་ ལ་མགུ་བས་དེ་ཉིད་དུ་རྒྱན་རྣམས་ཁ་ལོ་བ་ལ་སླར་བསྐུར་ནས་རང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དྲུང་དེར་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མན་ངག་གིས་དབང་པོ་རྣམས་བསྡམས་ཞིང་དཀའ་ཐུབ་ལ་སྤྱོད་པས་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་ཐོབ་ཅིང་མཆོག་ཏུ་ཞི་བའི་བདེ་བ་ལ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཁ་ལོ་པ་སོགས་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་པའི་ཚེ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འཁྲུགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གང་ན་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་པ་ལ། ཁྲ་ཅན་གྱི་དྲུང་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ལ་བཙུན་མོ་སོགས་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པར་བྱེད་དོ། །དེར་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མྱ་ངན་བཟློག་ནས་སྲས་ཆེ་བ་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་ན་རྫུ་འཕྲུལ་ཐོ
Chinese
我由恶道引导而出，安住于善道之上而作此念。顷刻之间，以神变示现具足四军的部众，披甲持兵，鼓角齐鸣，人声如雷，仿佛圣王之大军，足以令人恐惧。迦尸国王见此，极大惊惧，思惟：“我应投靠何处？”又念：“大勇猛者师子（指菩萨化现之狮子）现居此林，以其难行之力必能保护我。”如同御马者呼唤马所居处而驱马前往，国王遂往彼处。菩萨召之曰：“来吧。”于是国王径直坐于其身侧。其时彼军队亦不复现。国王问：“敌军去了哪里？”菩萨答曰：“大王，为调伏于你，我示大神变，实则此处并无圣王之军。”大王啊，非唯敌军使人恐惧，国政亦多过失，安乐甚少，终致大怖，堕于地狱等恶趣。是故汝应舍弃此，出家修行于寂静林中。因示此过患，及出离欲望、趣向清净功德之法，国王信受菩萨神力与所示之法，欢喜踊跃，归还所有妃嫔，乃至车马饰物，悉数送还，遂自出家，随侍于菩萨座下。菩萨以教授摄持诸根，修苦行，渐得禅定之心，安住于最上寂静之乐。其时车匿等人回城，众人疑惑询问：“国王今在何处？”答曰：“已于师子之前出家矣。”于是王妃等随从皆号哭诵咒。群臣于是推却忧惧，立太子为王。由是，具禅定者能得神通。
English
I, drawn away from the path of evil, resolved to abide upon the path of virtue. In an instant, through miraculous power, I manifested an army of four divisions, fully armed, with armor and weapons, resounding with drums, conches, and human voices like thunder, appearing like the army of a divine king, enough to strike fear. The king of Kāśi, beholding this, was utterly terrified and thought: “To whom shall I seek refuge?” He then reflected: “That great and mighty Lion (the Bodhisattva in lion form) dwelling in this forest, by his strength in difficult practices, will surely protect me.” Just as one drives a horse toward the place where it dwells, so too did the king proceed there. The Bodhisattva called to him: “Come.” Thus the king sat beside him. Thereupon the army vanished. The king asked: “Where has the enemy force gone?” The Bodhisattva replied: “Great King, to subdue you, I showed a great miracle; truly, there is no army of a celestial king here.” O Great King, not only are enemy forces terrifying, but also the affairs of rulership are full of faults, with little happiness, ending in great fear, causing one to fall into hells and other evil destinies. Therefore, abandon this and go forth as a renunciant in the place of the peaceful forest. By showing these faults and the qualities of turning away from desire toward pure virtues, the king gained faith in the Bodhisattva’s miraculous power and in the Dharma shown, rejoiced greatly, returned his wives, ornaments, and chariots, and renounced the household, going forth into homelessness at the Bodhisattva’s side. By the Bodhisattva’s instructions, restraining his faculties, practicing austerities, he gradually attained the mind of meditation, abiding in the supreme bliss of peace. When the charioteer and others returned to the city, people, confused, asked: “Where is the king now?” They replied: “He has renounced and gone forth before the Lion.” Then the queen and all the retinue cried and chanted mantras. The ministers dispelled their grief and established the prince as king. Thus, one endowed with meditation may attain miraculous powers.
Tibetan
བ་ལ། དེས་གདུལ་བྱ་འདུན་པར་བྱས་ནས་ཆོས་བསྟན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་གྱི་གནས་ལ་གུས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་ནགས་ཚལ་ཞིག་ཏུ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་སློབ་མའི་ཚོགས་ལ་རྗེས་སུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དཀའ་ཐུབ་པ་ཞིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་གྱུར་པ་ན། ཤིང་ལོའི་ར་བར་བསམ་གཏན་བྱེད་ཅིང་གནས་སོ། །དེར་དུས་ཞིག་ན་ཆར་མེད་པས་རྩ་ཤིང་རྣམས་བསྐམས་ཤིང་དཀའ་ཐུབ་པ་རྣམས་རིད་པར་གྱུར་ནས་གྲོང་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གྲོང་ཡུལ་གྱི་ཉེས་པ་བརྗོད་ནས། རེ་ཞིག་བདག་ལ་ཟས་ཅི་ཡོད་པ་གསོལ་ལ། སླད་ནས་ཀྱང་འདིར་ཟས་བླངས་ཏེ་ནགས་འདི་མ་གཏོང་ཞིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །དེར་ ཟས་རྣམས་ཟད་པའི་ཚེ་དཀའ་ཐུབ་པ་རྣམས་དེར་ཚོགས་པ་ན། དེས་སའི་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ཏེ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་སོང་ནས་ཡུད་ཙམ་ལ་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་པའི་གནས་ནས་བདུད་རྩི་ལྟར་ཞིམ་པའི་བསོད་སྙོམས་བླངས་ཏེ་བྱིན་པས་དེ་ཐམས་ཅད་དགའ་ཞིང་ཉམས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་བཞིན་ཟས་བྱིན་ཅིང་། དེ་ནས་དེས་བདག་གི་འདོད་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་ཡིད་མ་བསླད་པའི་བདེན་པའི་ཚིག་གིས་ལྷའི་དབང་པོས་ཆར་ཕོབ་ཅེས་སྨྲས་པའི་མོད་ལ་ཆར་གྱི་རྒྱུན་ཆེན་པོ་བབ་སྟེ། ལོ་འབྲས་རྩི་ཤིང་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་མགུ་བར་བྱས་ཤིང་། དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་བྱས་པས་ལམ་ངན་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་བཞག་པར་བྱས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་བདག་ཅག་རྣམས་ལ་སྔར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་དང་། སླད་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པས་ངེས་པར་ལེགས་པ་ལ་བཙུད་དོ་ཞེས་བསྔགས་པར་བྱས་ཤིང་བསམ་གཏན་བྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱི་ཡུལ་དུ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་ནགས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དཀའ་ཐུབ་པ་ལྔ་བརྒྱའི་གཙོ་བོ་དྲང་སྲོང་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ན་དེའི་བྱམས་པའི་མཐུས་ནགས་དེར་འཁོད་པ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་མཛའ་ཞིང་གནོད་པ་མེད་པར་གནས་སོ། །དེར་དཀའ་ཐུབ་པ་གཅིག་རླུང་གི་ནད་ཀྱིས་རིད་པར་གྱུར་ཅིང་དེའི་བསམ་པ་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་པ་དེས་ལྷའི་མིག་གིས་མཐོང་ཞིང་། དེ་ལ་ནད་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེས་དྲིས་ཤིང་ཡང་སྨྲས་པ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་འདིའི་རྩ་བ་ སོགས་ཀྱིས་ང་ཞི་མི་ནུས་པས་ཕྱུགས་ཀྱི་ཤའི་ཁུ་བ་དགོས་སོ་ཞེས། རང་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱུགས་ཞིག་སྤྲུལ་བར་བྱས་ཏེ། འདི་སོད་ལ་ཤ་ཁུ་འཐུངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་
Chinese
于是，他以调伏众生为志而弘扬佛法，由此功德敬礼那为一切有情作利益事业的菩萨功德之所。又在往昔时，于一处森林中，有一位善于宣说一切经论而常随弟子众讲示的勇猛难行之士，即成就了佛果的世尊，他于树丛根间修习禅定而安住。有一次因久旱无雨，诸根木皆枯萎，难行者皆疲惫，欲往城中。菩萨便告城邑之过患，并求于人：‘请给我一点食物，我以此食住于此林，不要让此林荒废。’当时食物皆尽，难行者集聚于此。于是他持地之钵，化作神通，瞬息之间，从旷野无美声之处，取来如甘露般美味的饮食，施与大众，使之欢喜安乐。从此每日布施饮食。又以自己不被欲念所动的真实语而说：‘愿天神降下雨水。’语毕，即大雨倾盆，五谷果木繁茂，众皆欢欣。他复为其说法，使其舍离恶道而安置于正道。大众于是赞叹曰：‘你昔日以美食布施于我等，而今又以佛法布施，必定引入殊胜之道。’他们皆发起禅定。又在往昔，世尊在波罗奈国（今印度瓦拉纳西）的森林中，化身为五百苦行仙之首的仙人。以其慈悲之力，令森林中一切众生和睦无害。其中一苦行者因风病羸弱，其意为国事，天眼见之，问曰：‘你此病为何？’答曰：‘因此苦行林之根等药物，不能平息我病，须要牛乳。’于是他自化为一头牛，对病者言：‘饮我乳以疗疾。’
English
Thus, with the intent to tame beings, he expounded the Dharma, and therefore with reverence he honored the qualities of the Bodhisattva who acts for the benefit of all sentient beings. Once in the past, in a forest, there was a valiant ascetic skilled in explaining all scriptures, constantly teaching his disciples. He was the Blessed One, who had become a Buddha, dwelling among the roots of trees in meditation. At that time, when there was a drought without rain, the roots and trees withered, and the ascetics weakened, wishing to go to the city. The Bodhisattva then spoke of the faults of the city and asked: “Please give me whatever food you have, so that I may stay here and not let this forest perish.” When food was exhausted, the ascetics gathered there. Then, holding the earth-bowl, by miraculous power, in an instant he brought from a desolate place, where no pleasant sounds existed, food as delicious as nectar, and offered it. All became joyful and refreshed. Thereafter, each day he gave food. Then, by his true words, unmoved by desire, he said: “May the lord of gods cause rain to fall.” As soon as he said it, heavy rains poured, crops and trees flourished, and all were delighted. To them he preached the Dharma, turning them away from evil paths and establishing them in the true path. They praised him: “You formerly gave us food, now you give us Dharma, surely you will lead us to supreme good.” They entered into meditation. Again, once before, in the country of Varanasi (modern India, Varanasi), in a forest, the Blessed One was born as the chief of five hundred ascetics. By the power of his compassion, all who dwelt in that forest lived together harmoniously, without harm. One ascetic there, afflicted with wind-illness and weakened, with his thought turned toward affairs of the kingdom, was seen by a god with divine eye, who asked: “What kind of illness is this?” He replied: “The roots and herbs of this ascetic forest cannot pacify my disease; I need the milk of a cow.” Then the Blessed One manifested himself as a cow and said: “Drink my milk to cure yourself.”
Tibetan
ལ། དེ་ན་རེ། མཁན་པོ་འདི་ནི་ཆོས་དང་འགལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་པས་སེམས་ཅན་འཚོ་བ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ན་རེ། ཕྱུགས་གཅིག་པོ་རང་གི་སྲོག་གི་དོན་དུ་སྙིང་རྗེས་གསོད་པའི་ཤ་ཡང་མི་བཟའ་ན། ཁྱོད་རྒྱལ་པོར་གྱུར་ན་ཕྱུགས་གསོད་ཅིང་རི་དྭགས་ཉེས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་མཚོན་གྱིས་གཞོམ་པར་བྱེད་ན་ཆོས་དང་མི་འགལ་ལམ། དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་གང་དུ་སོང་། དེས་ན་སྐྱོན་དང་སྡུག་བསྔལ་དུ་མའི་རྩ་བ་རྒྱལ་སྲིད་ལ་ཡིད་དགའ་བར་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་སེམས་དྲི་མར་གྱུར་པ་བདག་སླར་ཡང་ངན་སོང་སོགས་སུ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་ཚུལ་གསུངས་པས། དེས་མཁན་པོས་བདག་གི་བསམ་པ་མཁྱེན་ཞེས་བསྔགས་ཤིང་བསམ་པ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་སླར་སྨྲས་པ། བདག་ནི་དཀའ་ཐུབ་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སེམས་འཕྲོ་བ་འདི་ལ་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་ཞུས་པ་ལ། དེས་སྨྲས་པ། བུད་མེད་ཀྱི་མིག་དང་ཡན་ལག་གདོང་སོགས་མཛེས་པར་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱང་རྒས་ནས་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇིག་པ་དང་མི་གཙང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཆགས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་ཐོབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་བསྟན་པས་དཀའ་ཐུབ་པ་དེས་དགོན་པ་གཞན་དུ་སོང་སྟེ། བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་སླར་འོངས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཆེན་ པོ་དེ་ལ་བསྟོད་ཅིང་དྲིན་ཤེས་པའི་ཚིག་གིས་བསྔགས་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱི་མདུན་ན་འདོན་ལ་འཕྲོག་བྱེད་ཀྱིས་བྱིན་པའི་བུ་འཕྲོག་བྱེད་བུ་དང་འཕྲོག་བྱེད་རྩེ་ཞེས་པ་སྤུན་གཉིས་ནགས་སུ་སོང་སྟེ་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཐོབ་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དེ་གཉིས་རྒྱལ་པོ་སོགས་སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པར་བྱེད་དོ། །དུས་གཅིག་རྒྱལ་པོ་གཞན་དུ་སོང་བའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོས་དེ་གཉིས་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ན་འཕྲོག་བྱེད་རྩེ་ལ་ཆགས་པའི་བྱ་བས་བསླུས་ཏེ་འཁྲིག་པ་སྤྱད་པས་རྫུ་འཕྲུལ་ལས་ཉམས་པ་ལ། ཕུ་བོ་འཕྲོག་བྱེད་བུ་ནགས་ན་གནས་པས་ཤེས་ནས་རང་གི་གནས་སུ་ཁྲིད་དེ་སླར་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་སོ། །དེ་ལ་འཕྲོག་བྱེད་བུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དང་། འཕྲོག་བྱེད་རྩེ་ནི་ནག་པ་གླང་ཆེན་ཏེ། དེ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རང་གི་ཆུང་མས་ཐབས་ཀྱིས་བསླུས་ནས་སླར་ཁྱིམ་དུ་བབ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སླར་ཁྲིད་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་མཛད་པའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་
Chinese
于是，有人说：这位堪布违背佛法，因为他难行能行，却言众生不该生存。菩萨呵，如果连一只牛因慈悲之心而被宰的肉都不食，你若为王却杀牛、用兵戈摧毁无害之兽，这岂不与佛法相违？那时你的慈悲心到哪里去了？因此，不要因世俗王权而生欢喜，因为王权是诸多过患与痛苦之根。若心染污，我也将再次于恶趣中受苦，如是宣说。堪布于是赞叹：‘你已知我心’，并劝令转意。又问：‘我在难行能行的女人境界中起此念，当如何处之？’ 答曰：女人的眼、四肢与面容虽显美丽，但老去则不复悦意，本质是败坏与不净。然不知者因贪爱而获大苦。故我为示此法理而说。难行能行者遂离寺往他方，于师教下得四禅与五神通，然后返来。大众遂赞叹其伟大，并以知恩之辞赞颂。——往昔，王子商主之前，有二兄弟：夺子者与夺子贼。二人入林，得五神通，以神变腾空，国王及众人皆供养。某时他国王离去，其女侍奉二人，因欲染夺子贼而与之同寝，致其神通损失。夺子者知之，从林中引归，复得四禅五通。于是，夺子者即是佛陀，夺子贼即是黑象魔王。黑象虽出家，却被妻子诳诱，重返家居。佛陀再度引出，使其出家，最终成阿罗汉。
English
Then, someone said: This abbot contradicts the Dharma, for though he is capable of difficult practices, he claims that sentient beings are unfit to live. O Bodhisattva, if you will not even eat the flesh of a single ox slain out of compassion for life, then if you became a king and slaughtered oxen, or destroyed harmless beasts with weapons, would that not oppose the Dharma? Where then has your compassion gone? Therefore, do not take delight in royal power, for kingship is the root of many faults and sufferings. If the mind is defiled, I too shall again suffer in the lower realms—so it was said. The abbot praised, saying: “You have known my mind,” and urged him to turn his thought. He asked: “When my mind is stirred in the realm of difficult women, how should I act?” The reply: The eyes, limbs, and face of women may appear beautiful, but when they age they no longer please; their nature is decay and impurity. Yet the ignorant, clinging, fall into great suffering. Thus was this Dharma taught. The ascetic then departed to another monastery, where under the guru’s instruction he attained the four dhyānas and the five superknowledges, and later returned. The great self was praised, honored with words of gratitude. — In former times, before King Śaṅkhin, there were two brothers: the “Seizer of sons” and the “Seizer-thief.” They went into the forest, attained the five superknowledges, and with magical power ascended the sky, honored by kings and all beings. At one time when another king departed, his daughter served the two. She desired the Seizer-thief, deceived him into intercourse, and he lost his magical powers. The Seizer of sons, knowing this, led him back from the forest, restoring him to the four dhyānas and five superknowledges. The Seizer of sons was the Blessed Buddha; the Seizer-thief was the black elephant Māra. That one, though having gone forth, was deceived by his wife into returning home. The Buddha again led him back, caused him to renounce, and he attained arhatship.