Tibetan
། ཁ་དོག་བཟང་པོ་རྒྱས་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པ། སྔར་ལྡང་ཞིང་ཕྱིས་ཉལ་བ། དེ་དག་གི་གཟུགས་ནི་ལྷ་མོ་དང་འདྲ། ཡོན་ཏན་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འདྲའོ། །རྒྱལ་པོ་ཀུན་ཏུ་གོ་བྱེད་བུད་མེད་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་གི་དབུས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་། ཇི་ལྟར་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པས་བསམ་གཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །བུད་མེད་ཀྱི་ཚོགས་དེ་དག་གི་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་གྱུར་ ནས། བུད་མེད་གང་དག་ཤེས་པ་ཉམ་ཆུང་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །བུད་མེད་གང་དག་ཉོན་མོངས་པའི་སྟོབས་ཆུང་ལ་ཤེས་པའི་སྟོབས་ཆེ་བ་དེ་དག་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་ཇི་ཙམ་ཡོད་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །བུད་མེད་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་ལ་མི་གཙང་བ་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན། ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པ་ལ་བྱམས་པ་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན། གཏི་མུག་སྤྱོད་པ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྱོད་པ་ལ་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དྲན་པ་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན། མཚན་མ་སྤྱོད་པ་དག་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན། བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན། སྲིད་པ་ལ་སྲེད་པ་དག་ལ་སྨོན་པ་མེད་པ་དང་མི་རྟག་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་མོངས་གང་དང་གང་སྤྱོད་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོས་གཅོད་པར་བྱས་པས། །བུད་མེད་གང་དག་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པ་དེ་དག་བསམ་གཏན་བསྒྲུབས་ཏེ་ཚངས་པའི་ལམ་བསྒོམས་ནས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་སོ། །བུད་མེད་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པ་དག་ཚད་མེད་བསྒྲུབས་ཏེ་ཚངས་པའི་ལམ་བསྒོམས་པ་དང་། མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པ་དང་ཚངས་པའི་ལམ་བསྒོམས་པ་དང་། སྲིད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་དག་སྨོན་པ་མེད་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་ཚངས་གནས་བསྒོམས་སོ། །དེ་ལྟར་བུད་མེད་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་པོ་དེ་ཐམས་ ཅད་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ནས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་སོ། ༈ །ཡང་རྒྱལ་པོ་ཉོན་མོངས་པ་སྨོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། དེའི་མཐུས་དེ་ལ་བུད་མེད་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་བཅུའི་བཙུན་མོའི་ཚོགས་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བཟང་ཞིང་ལྟ་ན་སྡུག་པ། བུད་མེད་དེ་དག་གིས་མིག་གིས་མཐོང་བའི་བུད་མེད་དེ་དང་དེ་དག་ཉོན་མོངས་བའི་འབྲས་
Chinese
色彩美妙充盈殊胜，容貌端庄，晨起而舞，夜晚而眠。其形貌宛如天女，其功德则犹如远离贪欲。王之所知共有八万女眷，悉皆安住于禅定之中，正如心安住于平等之境，由是能分别了知禅定之支分，以及烦恼与功德的种种差别，皆悉通达。是等妇女之智，能知一切烦恼与功德之差别。若有女子智慧卑微，而烦恼强盛，则为令彼增长智慧以制伏烦恼，示现法要。若有女子烦恼微弱而智慧广大，则为令其断除少许烦恼，示现法要。若女子沉迷欲贪，则示以不净与无常；若行嗔恨，则示以慈悲与无常；若行愚痴，则示以缘起与无常；若行分别妄想，则示以息念与无常；若执着名相，则示以无名相与无常；若执我实有，则示以空性与无常；若贪著轮回，则示以无愿与无常。如此随其烦恼而示以对治之道。诸女子若耽著欲爱，则修习奢摩他而成就清净之道，修持梵行，生于清净世间。若行嗔恨者，则修习无量心，修持梵行。若执名相者，则修习无名相之观，修持梵行。若对轮回生贪著者，则修无愿心，修持清净之境。于是八万女子悉皆舍离欲贪，生于清净世间。又王被称为“责难烦恼者”之时，因其威力而现有九十位尊贵之女眷，容貌皆美而观之却令人悲苦。此等妇女以眼所见之女及其烦恼果报……
English
Adorned with splendid and perfect beauty, graceful in form, they rise in the morning and rest at night. Their appearance resembles that of celestial maidens, and their qualities are like freedom from desire. The king had altogether eighty thousand women, who abided in meditative absorption. Just as the mind abides in equanimity, they thoroughly understood the particulars of meditation, as well as the distinctions between afflictions and virtues. The women’s wisdom comprehended all the specific differences of afflictions and virtues. When a woman had little wisdom but strong afflictions, the Dharma was taught to her so that wisdom might grow and subdue afflictions. When a woman had weak afflictions but great wisdom, the Dharma was shown to her so that she might abandon even the smallest afflictions. For women attached to desire, impurity and impermanence were taught; for those given to anger, loving-kindness and impermanence were taught; for those in ignorance, dependent origination and impermanence were taught; for those engaging in conceptual proliferation, mindfulness of breathing and impermanence were taught; for those clinging to characteristics, the absence of characteristics and impermanence were taught; for those grasping at self, emptiness and impermanence were taught; for those clinging to existence, the absence of aspiration and impermanence were taught. In this way, whatever afflictions they indulged in, were countered by their remedies. Women attached to desire cultivated concentration, practiced the path of purity, and were reborn in pure realms. Women given to anger practiced boundless love and the path of purity. Those attached to names and forms practiced the contemplation of the absence of names, and the path of purity. Those attached to existence practiced the mind of no aspiration and cultivated pure abodes. Thus all the eighty thousand women abandoned craving and were reborn in pure realms. Moreover, when the king came to be called ‘the reproacher of afflictions,’ through his power there appeared ninety noble women. Though all possessed beautiful forms, to behold them caused suffering. These women, seeing other women with their eyes, together with the karmic results of afflictions…
Tibetan
བུ་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་ཤེས་པར་གྱུར་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྐྱེ་ཞིང་སྨད་པ་དག་ཀྱང་ཉེ་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་པོ་དེས་བུད་མེད་ཁྲི་ཕྲག་དགུ་བཅུ་པོ་དེ་ལ་བདག་གི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་པ་དེས་དེ་རྣམས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྗེས་སུ་ཐོབ་ནས་ལུས་ཞིག་པའི་འོག་ཏུ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །གཞན་ཡང་རྒྱལ་པོ་ལེགས་མཐོང་ཆེན་པོར་སྐྱེ་བ་བཞེས་པའི་དུས་སུ་ཡང་། ཚེ་རིང་བ་དང་འབྱོར་པ་དང་། བདེ་བ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ཐོབ་ཀྱང་། དེ་ལ་མ་ཆགས་པར་གནས་གཞན་དུ་བསམ་གཏན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཚུལ་སོགས་འདུལ་བ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་ན་དྲང་སྲོང་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚེ། མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱས་རི་ཁྲོད་པའི་གྲོང་ཞིག་བཅོམ་སྟེ་ཟས་ནོར་མང་པོ་བླངས་སོ། །མི་ཞིག་དེར་དོང་བ་ཡང་དེ་དག་གིས་གནོད་སྦྱིན་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ བཟུང་སྟེ། མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བར་བརྩམས་པ་ན། དེ་སྐྲག་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་སེམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན་ལྷ་ཞིག་གིས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་སྦྲན་ཏོ། །དྲང་སྲོང་དེ་དེར་སོང་ནས་མི་འདི་ཐོང་ལ་ཆོས་ཉོན་ཅེས་བྱས་ཤིང་ཆོས་བསྟན་པས་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་དྲང་སྲོང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐད་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་ཤེས་ལྔ་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། །ཕྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་མི་འཕྱེ་བོ་ཚོམ་བུ་བ་ཞིག་རྐུན་པོ་ལྔ་བརྒྱས་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གསད་པར་ཉེ་བ་ན། མི་འཕྱེ་པོ་དེས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལྷའི་ཆ་ལུགས་སུ་མཛད་དེ་བྱོན་པས་མི་རྒོད་དེ་དག་དགའ་ནས་བདག་ཅག་ལ་ལྷའི་སྐུ་བསྟན་ནོ་སྙམ་སྟེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་འཁོད་པ་ལ། ལྷ་དེས་མིའི་མཆོད་སྦྱིན་མི་དགོས་ཀྱི་ཆོས་ཉོན་ཞེས་གསུངས་ནས། དེ་དག་གི་ཁམས་དང་དབང་པོ་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་ཆོས་བསྟན་པས་མི་འཕྱེ་བོ་དེས་ཕྱིར་མི་འོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་བོ། །དེར་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ལ་སླར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་དེ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །འཕྱེ་བོ་དེས་ཀྱང་བདག་ལུས་འདི་ལྟ་བུར་མ་གྱུར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། ཆུ་བོ་རྣམ
Chinese
由于他已了知子嗣与业之果报之真实本性，故一切烦恼皆不再生起，且对灭尽诸法亦得近知，成为如是之境。于是彼王于九十位妇人之间，令其明了自身之业与烦恼本质，彼等于是于欲界诸欲之中远离贪爱，随之于死后生于清净之天界世界。又于他生为贤见大王之时，虽得长寿、富贵、安乐及无量圆满之福报，然于此不生执著，反而安住于禅定思惟之中，如调御所说。复次，过去世中，彼尊者于难行林中曾为一沙门，曾破坏山中野人五百人之村，取其丰盛之饮食财物。彼时有一人被其俘获，而众人欲为供养罗刹而捕获之。当欲行供施之时，彼人惊怖而向沙门祈求，于是有一神告知沙门。沙门前往彼处，对其宣说名为“法悦”之法，并为其说法。于是五百野人皆于沙门前出家，修成四禅与五通。后于释迦牟尼佛世时，亦有一屠夫欲杀一羊以供养五百盗贼。屠夫向佛祈求，佛化为天人现前，盗贼等喜悦谓：“此为天身示现于我等。”合掌而坐。佛言：“人供天无益，应法悦。”并随彼等根性意乐而说法。屠夫因此获不复来之果报。彼五百盗贼因此果报现前，复于佛身生深信，皆出家证阿罗汉。屠夫亦因思惟“若我身不如此”之缘故，遂出家于佛法。
English
Because he had thoroughly understood the true nature of offspring and the results of karma, all afflictions ceased to arise, and he gained close knowledge even of the extinguished states. In this way, the king caused his ninety consorts to realize the nature of their own karma and defilements, and they, free from desire for the pleasures of the desire realm, were later reborn in the pure heavenly realms. Again, when he was born as the great King Lekthong, although he attained great longevity, wealth, happiness, and abundant prosperity, he did not become attached to them, but instead dwelled in meditative absorption, just as the discipline taught. Furthermore, in a former life, the Blessed One himself, while practicing as a sage in the difficult forest, once destroyed a village of five hundred wild men in the mountains and took their abundant food and wealth. At that time, one man was captured, and the others captured him to offer as a sacrifice to demons. When they began to prepare the offering, the man, terrified, prayed to the sage. Then a deity informed the sage, who went to that place and spoke a Dharma called “Delight in the Dharma” and taught them. As a result, the five hundred wild men renounced the household life in the presence of the sage, entered monastic life, and cultivated the four meditative absorptions and the five superknowledges. Later, in the time of the Blessed Buddha Shakyamuni, a butcher was about to kill a sheep to make offerings to five hundred bandits. The butcher prayed to the Buddha, who appeared as a deity. The bandits rejoiced, saying, “This is a divine body manifested to us,” and sat with folded hands. The Buddha said, “Offerings to gods are unnecessary; delight in the Dharma.” He then taught them according to their faculties and intentions. Because of this, the butcher obtained the result of not returning (to samsara). The five hundred bandits, upon experiencing the result of their karma, developed profound faith in the Buddha’s body, went forth as monks, and attained arhatship. The butcher, too, thinking, “If I had not had such a body,” renounced the household life and entered the Buddha’s teaching.