Tibetan
།ཕྱིར་ལོག་རང་གི་སྡུམ་པ་ཉིད་དུ་འདོང་། །དེས་ཀྱང་སྔར་གྱི་ཚིགས་བཅད་སྨྲོས་པའི་རྗེས་སུ། །གནས་འཇོག་གསེར་མདོག་ཨོ་ཏ་ལ་དག་ཀྱང་། །བུ་ཡི་དོན་དུ་འདོད་པས་རྨོངས་གྱུར་ཏེ། །འདི་ནི་ཆོས་བཞིན་ཕུལ་བས་ཐུབ་རྣམས་ཀྱིས། །རྟག་པར་རྒྱུན་དུ་བུ་ དག་བསྐྱེད་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མ་དུས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་ཕྱིན་ནས། འདི་སྐད་གསོལ་ཏོ། །བདག་གི་བུ་མོ་དམ་པ་གཟུགས་ལྡན་ཞིང་། །དར་བ་བརྒྱན་པ་འདོད་པ་དོན་གཉེར་བ། །ཁྱོད་ལ་འབུལ་བ་འདི་ལ་ཁྱོད་གཟིགས་ཤིང་། །མཁའ་ལ་དགུང་ཟླ་སྨིན་དྲུག་མཇལ་བ་ལྟར། །འདི་དང་ལྷན་ཅིག་ལེགས་པར་ཁྱེད་དགྱེས་མཛོད། །དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། །གལ་ཏེ་ངས་དཔེ་མེད་མ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཚིག་བརྗོད་ན། དེ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་གདུངས་ཏེ་དུས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པའི་གནས་ཡོད་པས་བདག་གིས་འདི་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བའི་ཚིག་བརྗོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བཀའ་སྩལ་པ། བྲམ་ཟེ་ང་ཡིས་བདུད་ཀྱི་བུ་མོ་ནི། །སྲེད་མ་དགའ་བྱེད་དེ་བཞིན་དགའ་མོ་དག །ཕམ་བྱས་འདོད་པ་དག་ལ་ལན་འགའ་ཡང་། །ང་ཡིས་འདུན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་མ་གྱུར་པས། །གཤང་དང་གཅི་བས་གང་བ་འདི་ལ་ནི། །རྐང་པས་རེག་པར་སྤྲོ་བའང་མི་སྐྱེད་དོ། །མ་དུས་གསོལ་པ། བདག་གི་བུ་མོ་ཡན་ལག་ཉམས་གྱུར་ཅིང་། །འདོད་ལྡན་ཡོན་ཏན་བྲལ་བར་གཟིགས་སམ་ཅི། །ཇི་སླད་འདོད་སྤྱོད་ཡིད་འོང་གཟུགས་དག་ལ། །འདུན་དྲག་བགྱིད་ལྟར་འདི་ལ་ཁྱོད་མི་མཛད། །བཀའ་སྩལ་པ། བྲམ་ཟེ་རྨོངས་པ་གང་ཞིག་ཡུལ་འདོད་པ། །དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་བུ་མོ་འདི་སྒྲུབ་ཅིང་། །ཡུལ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཁྲོ་བར་ཞུགས་གྱུར་པ། །འདི་ལ་རབ་རྨོངས་སྐྱེ་བོ་ཆགས་བྲལ་མིན། །ང་ནི་སངས་རྒྱས་ཐུབ་གཙོ་མངའ་བདག་སྟེ། །ང་ཡིས་བྱང་ཆུབ་བླ་མེད་ཞི་བ་བརྙེས། །ཇི་ལྟར་པདྨ་ཆུས་མི་ཆགས་པ་ལྟར། །ཆགས་པ་མེད་པ་ ཉིད་དུ་འཇིག་རྟེན་རྒྱུ། །ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་རྫབ་དང་ཆུ་ནང་ན། །རྫབ་དང་ཆུ་ཡིས་གོས་པ་མེད་པ་ལྟར། །བྲམ་ཟེ་དེ་བཞིན་ང་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ན། །འདོད་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་གྲོལ་སེམས་ཀྱིས་སྤྱོད། །ཅེས་གསུངས་པས། དེ་ལྟར་དཔེ་མེད་མ་ལ་གཤང་བ་དང་གཅི་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་སྤྱོས་པས་དེ་དགའ་བ་དང་བྲལ་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲིས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཅིང་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་པས་རུས་པ་སྤོམ་པོར་གྱུར་ཅིང་མིག་གཉིས་ཀྱང་འཆིང་བུ་ལྟར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒན་ཞུགས་ཞིག་དེ་ན་འདུག་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། ཀུན་ཏུ་གཟིགས་པ་བུད་མེད་བླང་མཛད
Chinese
因此又退回到自身的誓约之中，依循着先前所说的偈颂之后，金色的优陀罗（Oṭṭala）等处，也因贪求子嗣的缘故而迷乱。此乃顺应法而供养，所以诸佛常时恒久令善子出生。于是普观因缘，世尊如来到那地方，说此言：‘我的女儿，身具端严相好，佩戴华饰，勤于追逐欲乐，我将此奉献于你，请你观照，如同天空之中九月十六日的圆满明月般，你当与此共处而欢喜。’尔时世尊作意：‘如果我以言语表达随逐贪欲的比喻，那么此女便会因贪染而苦恼，遂生时节之事，因此我将以瞋语责之。’世尊告曰：‘婆罗门啊！我观魔女，乃爱欲所欢喜，亦是欢娱者。对于那些被欲所击败之人，她们亦不答应。因我未起欲望之心，所以对于这干瘦与瘦削之形，即使以足触之，亦不生欢喜。’‘女人啊！汝之女已损坏支分，失去欲乐之德，你岂见乎？为何以色貌欲态能引动之女，而你却不对她起强烈贪欲？’世尊复言：‘婆罗门啊！愚痴之人贪着境界，正是由此女而成，并对境生执，起瞋而入。此即大愚之人，不离贪爱。我乃佛，世尊，持大自在，已得无上菩提寂静。犹如莲花不为水所染，亦如青莲在水中而不为水濡，我亦如是，于世间中，以解脱心而行于诸欲。’如是说已，于是世尊以‘干瘦、瘦削’之语呵责，彼女遂离欢爱，不为欲染所缠，反因嗔恚而骨瘦如柴，双目如枯木之芽。此时有一老者在场，向世尊启请：‘普观之者，请受此女。’
English
Thus, he reverted back to his own vow, and following the previous verses, even in the golden Oṭṭala abode, delusion arose through the desire for offspring. This was an offering in accordance with Dharma, so that the Buddhas would continuously and eternally give rise to noble sons. Then, surveying all causes, the Blessed One went to that place and spoke these words: ‘My daughter, adorned with noble beauty and ornaments, intent upon seeking the purpose of desire, I offer her to you. Regard her, as one beholds the full moon on the sixteenth night of autumn, and be joyful with her.’ Then the Blessed One reflected: ‘If I utter words that imply attachment to lust, she will be tormented by craving and will act accordingly, therefore I shall speak words of anger.’ The Blessed One said: ‘Brahmin, I see the daughter of Māra, delighting in lust, a pleasure-seeker. Yet even to those defeated by desire, she does not always yield. Because I have not generated a mind of craving, for this emaciated, withered body, even if touched with my foot, no joy would arise.’ ‘Woman, your daughter’s limbs are ruined, deprived of the virtues of desire—do you see? Why is it that though she has a form attractive to lustful minds, you do not respond with strong desire?’ Again the Blessed One declared: ‘Brahmin, a deluded one becomes attached to realms, and it is by this daughter that clinging arises, entering into anger. This is the nature of the greatly deluded—they do not abandon craving. But I am the Buddha, the supreme one, the sovereign of power, I have attained the unsurpassed enlightenment of peace. Just as a lotus is not stained by water, just as the blue utpala lotus within the water is not drenched by it, so too am I in the world, engaging with desires only through a liberated mind.’ Having spoken thus, the Blessed One, with words such as ‘emaciated’ and ‘withered’, rebuked her. Then she was separated from delight, unbound by lust, yet seized by aversion, her bones became like dry sticks, and her two eyes resembled withered shoots. At that time, an elder was present, and he entreated the Blessed One: ‘O All-seeing One, please accept this woman.’
Tibetan
་དེ། །བཅོམ་ལྡན་དེ་ནི་བདག་ལ་མྱུར་དུ་སྩོལ། །དཔའ་བོ་བདག་གིས་དྲེགས་པས་བརྒྱན་པ་འདི། །ཅི་ནས་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྤྱད་པར་བགྱི། །ཞེས་ཞུས་སོ། །དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་གཏི་མུག་ཅན་ངའི་མདུན་ན་མ་འདུག་པར་ཕར་སོང་ཤིག །དེ་ཁྲོས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་འདི་དང་ཆོས་གོས་འདི། །ཁར་བ་རིལ་བ་འདི་ཡང་ཟད་གྱུར་ཅིག །བསླབ་པ་འདི་དག་ཇི་ལྟར་མ་མ་ཡིན། །ཕང་པར་གཞོན་ནུ་འཛིན་ལྟར་རིང་སྲེལ་ཅིག །ཅེས་སྨྲས་ནས་བསླབ་པ་ཕུལ་ཏེ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཞུགས་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མ་དུ་ལ། དཔེ་མེད་མ་འདི་ཁོ་བོ་ལ་བྱིན་ཅིག །མ་དུས་ཁྲོས་ཏེ་སྨྲས་པ། རྒན་ཞུགས་ཁྱོད་ལ་བལྟ་བ་ཡང་མི་སྦྱིན་ན་རེག་པ་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཞེས་བྱས་པ་ལ། དེ་ཁྲོ་བ་སྐྱེས་ཏེ་ཁྲག་ཚན་སྐྱུགས་ནས་ཤི་བ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེས་སོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ལ། སྔོན་ལྕགས་མགར་གྱི་བུ་མོ་མ་བླངས་པའི་རབས་དང་། དགེ་ སློང་རྒན་ཞུགས་འདི་སྔོན་ཡང་དཔེ་མེད་མ་ལ་བསྟེན་ཏེ་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཚུལ་མིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར་ཚུལ་དེད་དཔོན་སིང་ག་ལའི་རབས་གསུངས་ནས། དེ་དུས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་རལ་པ་ཅན་དེ་རྒན་ཞུགས་འདི་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེར་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མ་དུས་དཔེ་མེད་མ་ཁྲིད་དེ་ཀཽ་ཤཱམྦཱིར་སོང་ནས་འདུག་པ་ཐོས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ཤར་པས་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆགས་ནས་བཙུན་མོར་བླངས་ཏེ་ཁང་བཟང་མེ་ཏོག་གི་སོའི་ཕྱེད་ཀྱང་བྱིན། བསྙེན་བཀུར་བ་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་བྱིན། ཉིན་རེ་བཞིན་དྲི་དང་ཕྲེང་བའི་རྒྱུ་ཀཱརྵ་པ་ཎ་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་བྱིན་ནས་མ་དུ་ཡང་བློན་པོ་མཆོག་ཏུ་བཅུག་གོ། དེར་དཔེ་མེད་མས་བཙུན་མོ་སྔོ་བསང་ཅན་འཁོར་བཅས་ཀྱི་ཁང་པར་མེ་བཏང་བ་སོགས་ཀྱིས་བློ་ངན་བྱས་ཀྱང་བཙུན་མོའི་གནས་ལས་མ་ལྷུང་ངོ་། །དེར་སྔོ་བསང་ཅན་གྱི་ནུ་མོ་དཔལ་ལྡན་མ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་ཤར་པའི་བཙུན་མོར་གྱུར་པ་ལ་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་བསྟན་པས་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ཚེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བདུན་པོ་འདི་དག་གི་ཚིག་ནི་མི་བཅག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཟག་པ་ཟད་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་བརྟན་དང་། དགེ་བསྒོས་ཀྱི་ཚིག་དང་། མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚིག་དང་། རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་ཚིག་གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སྔོན་དེད་དཔོན་ཞིག་ཏུ་གྱུར
Chinese
如是。世尊，请您迅速赐予我。勇士我将以傲慢装饰的此物，无论如何都要如法享用。如是祈请。尔时，世尊告之：无有愚痴者，不要在我面前，离开此地。彼怒而言：愿汝之钵与法衣，以及此枣核皆尽。此等戒律如何非为母耶？如怀抱幼童般长久守护。如是说后，舍弃戒律，为求衰败而入于外道之处。于一外道母处，言：请将此无比之母赐予我。外道母怒而言：老朽之人，看视尚且不给，何况触摸。彼生嗔怒，吐血而死，堕入恶趣地狱。尔时，诸比丘请问：昔日铁匠女未娶之因缘，以及此老比丘昔日亦曾依止无比母，与妃嫔眷属一同感受不如法的痛苦之因缘，世尊讲述商主辛哈拉之故事。彼时之国王辛格哈拉巴坚，即是此老比丘。尔时，外道母携无比母前往憍赏弥，闻之，国王夏尔巴仅一见倾心，纳为妃嫔，并赐予宫殿花苑之一半。供养五百人，每日供养香与花鬘之资具五百嘎夏巴拿，并任用外道母为大臣。尔时，无比母焚烧青莲妃嫔及其眷属之宫殿等，虽行诸恶，然未从妃嫔之位上堕落。尔时，青莲之妹，名曰吉祥女，成为国王夏尔巴之妃嫔，沙利子尊者为彼说法，见谛之时。依此，世尊如是开示：此七者之言不可违越，即如来圆满正等觉之教言，阿罗汉漏尽者之教言，僧伽之长老之教言，具誓者之言，亲教师与轨范师之言，以及国王刹帝利灌顶之言。复次，世尊往昔曾为商主。
English
Thus. World-Honored One, please quickly grant it to me. Warrior, I will use this adorned with arrogance, and I will enjoy it lawfully in every way. Thus he requested. Then, the World-Honored One said: "Foolish one, do not stand before me, leave this place." He became angry and said: "May your bowl and robe, and this jujube seed, all be exhausted. How are these precepts not like mothers? Cherish them as if holding a young child." Having said this, he abandoned the precepts and entered the path of decline, seeking out heretics. At the place of a heretic mother, he said: "Please give me this unparalleled mother." The heretic mother angrily said: "Old man, I would not even allow you to look, let alone touch." He became enraged, vomited blood, and died, falling into the hell of evil destinies. At that time, the monks asked: "What is the reason why he did not marry the blacksmith's daughter in the past? And why did this old monk in the past rely on the unparalleled mother, and with his consorts and retinue, experience unlawful suffering?" The World-Honored One told the story of the merchant leader Simhala. The king Simhalabahu at that time was this old monk. At that time, the heretic mother took the unparalleled mother to Kaushambi. Hearing of this, King Sharpa fell in love at first sight, took her as his consort, and gave her half of the palace flower garden. He provided offerings for five hundred people, and every day he gave five hundred karshapanas worth of incense and garlands, and he appointed the heretic mother as a minister. At that time, the unparalleled mother burned the palace of the blue lotus consort and her retinue, and although she committed many evils, she did not fall from the position of consort. At that time, the younger sister of the blue lotus consort, named Glorious Woman, became the consort of King Sharpa. The Venerable Shariputra taught her the Dharma, and when she saw the truth. Based on this, the World-Honored One taught: "These seven words are inviolable: the words of the Tathagata, the perfectly enlightened Buddha, the words of the Arhat, the one who has exhausted defilements, the words of the elders of the Sangha, the words of those who have taken vows, the words of the preceptor and the teacher, and the words of the king, the Kshatriya, who has been empowered from the crown of his head." Furthermore, the World-Honored One himself was once a merchant leader.