Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༡ ནས་ ༦༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༥༠༡ ནས་ ༦༠༠ བར། པ་རྩུབ་མོ་མི་སྙན་པ་ཟེར་ཡང་སྤྲོ་བར་འགྱུར་བ་སུ་ཡོད་ཅེས་ཚུལ་ཤིང་བྲིམས་སོ། །དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་པོ་དེ་ལས་འགའ་ཙམ་ཡང་སྤྲོ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་ཚུལ་ཤིང་ཐོགས་ཏེ་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་བྲིམས་ཀྱང་སུས་མ་བླངས་པ་དང་། དེའི་ཚེ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྩོན་འགྲུས་འབར་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་དེ་འཁོར་དེར་འདུས་པར་གྱུར་ནས་འདུག་པ་དེ་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བླ་གོས་ཕྲག་པར་གཟར་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དྲི་མ་མེད་པར་སྣང་བ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་བཏུད་དེ་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བར། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་མི་སྙམ་པར་བགྱིད་དེ། རྒྱལ་བུ་ནོར་དཔལ་གྱི་ཁྱིམ་དུ་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས་ཤིང་། སྟེང་གི་བར་སྣང་ལས་ལྷའི་བུ་བརྒྱ་སྟོང་དག་གིས་ཀྱང་། ཀྱེ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྩོན་འགྲུས་འབར་གྱིས་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོའི་གོ་ཆ་བགོས་པ་འདི་ནི་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྩོན་འགྲུས་འབར་རྒྱལ་བུ་ནོར་དཔལ་གྱི་ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ། ཁྱིམ་གྱི་སྒོ་དྲུང་ན་འདུག་པ་དང་། དེ་སྐྱེབོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དེས་མཐོང་ནས་གཤེ་རྒྱ་ཞིང་ཚིག་ངན་པ་རྩུབ་མོ་སྣ་ཚོགས་སྨྲས་ཏེ། དེ་ལ་ས་དང་ རྡུལ་ཀྱང་གཏོར། ལག་པ་དང་དབྱུག་པ་དང་བོང་བས་ཀྱང་བརྡེགས་སོ། །དེ་དག་མཐོང་ཞིང་ཐོས་ཏེ་ལུས་ལ་རེག་ཅིང་ཚོར་བར་གྱུར་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྩོན་འགྲུས་འབར་འཁྲུགས་པའམ་གཤེ་བའམ་ཁོང་ཁྲོ་བའམ། ཕྱི་ལོག་པར་མ་གྱུར་གྱི་སྟེང་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པའི་སྟོབས་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པས་སྟོབས་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡང་བསྐྱེད་དེ་དེ་ལོ་སྟོང་ལོན་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོ་ཁང་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་ཏེ། སྨད་པ་དང་། སྡིགས་པ་དང་། རྡེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བར་དེ་ལོ་ཁྲི་ལོན་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོ་ཁང་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་སོ། །དེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ལོན་པ་དང་། སྒོ་གསུམ་པར་ཞུགས་པ་ནས་ལོ་བདུན་ཁྲི་ལོན་པ་དང་། སྒོ་ཁང་དྲུག་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་སོ།
Chinese
卷第五〇一至第六〇〇。即使说“粗鄙之言，不悦耳”，仍能转为欢喜者，谁能有此？如是宣说。当时八万四千菩萨之中，竟无一人能生欢喜。世尊于是再三宣说此理，仍无一人接受。其时我们导师世尊便被称为“菩萨精进燃”，于是大众会中聚集而安住的他，从座起身，解开上衣，右肩搭袈裟，长跪以额触佛足，恭敬顶礼无垢如来的容颜，并偏身合掌祈请：世尊，我将于八万四千年中，绝不退怯，舍弃一切安乐，于一切苦恼中亦不生丝毫之念，当往太子宝德之家。说此语时，三千大千世界六种震动，从上界天宫观见的无数天子们亦惊叹赞言：“啊！菩萨精进燃，能披上大精进的铠甲，善哉善哉！”于是菩萨精进燃即往太子宝德之家，在门前伫立。彼时大臣大众见之，便嗔恚生起，口出粗恶言辞，并以土石掷之，乃至以手杖棍棒殴击。见闻及触受如此，然菩萨精进燃并不因此而扰乱，不生嗔恨，不起瞋怒，不退转，反而增长坚固精进之力，具足威德，并生大悲。于是经一千年入于王宫之一门，遭受鞭挞辱骂殴打而不退怯，经一万年入于王宫之二门，经二万年入于第三门，经七万年入于第六门。
English
From folio 501 to 600. Even when it was said: “Harsh words, unpleasant to hear,” still, who could turn them into joy? Thus it was declared. At that time, among the eighty-four thousand bodhisattvas, not a single one became joyful. The Blessed One then reiterated this principle two or three times, yet none accepted it. Then our Teacher, the Blessed One, was called ‘Bodhisattva Blazing Diligence.’ Having assembled in that gathering, he rose from his seat, loosened his upper robe, placed it upon his right shoulder, knelt with his head touching the feet of the Buddha, and with folded hands at one side, he prayed: “Blessed One, for eighty-four thousand years I will never become discouraged, I will renounce all pleasures, and amidst all sufferings I will never give rise to a thought of complaint. I will go to the house of Prince Narpal (Treasure Glory).” As soon as these words were spoken, the three-thousandfold great-thousand world quaked in six ways, and from the heavenly palaces above, countless devas exclaimed: “Ah! Bodhisattva Blazing Diligence has donned the armor of great diligence. Excellent, excellent!” Thereupon, Bodhisattva Blazing Diligence went to the house of Prince Narpal, and stood at its gate. The great assembly of ministers, seeing him, became enraged, uttering abusive, harsh words, and hurled earth and stones at him, striking him with hands, sticks, and clubs. Though he saw, heard, and felt these assaults, Bodhisattva Blazing Diligence did not become agitated, did not give rise to hatred, anger, or aversion, but instead generated great strength of steadfast diligence, endowed with power and great compassion. Thus, after one thousand years, he entered the first gate of the king’s palace, enduring beatings, insults, and blows without faltering; after ten thousand years, he entered the second gate of the palace; after twenty thousand years, the third gate; and after seventy thousand years, he entered the sixth gate.
Tibetan
།ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ལོན་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོ་ཁང་བདུན་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་དང་། དེ་ནས་གདོད་རྒྱལ་བུ་ནོར་དཔལ་དེས་ཚིག་སྟེར་ཏེ། དགེ་སློང་ཁྱེད་ཅི་འདོད། ཅི་ཞིག་ཚོལ། ཁྱོད་ལ་ཅི་དགོས་སྨྲོས་དང་ཅི་ནུས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་བུ་དེས་དགེ་སློང་དེ་ལ་ངོ་མཚར་གྱི་འདུ་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ། ཇི་ཙམ་དུ་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་བར་བརྣགས་ནུས་པ་ངོ་མཚར་ཏོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བརྩོན་འགྲུས་འབར་དེས་རྒྱལ་བུ་ནོར་དཔལ་དེ་རབ་ཏུ་དང་བར་ཤེས་ནས། ཟས་དང་སྐོམ་དང་གོས་དང་བཟའ་བ་རྣམས། །གཞོན་ནུ་བདག་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད། །ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ནི་ཉེར་བཞག་ནས། །བདག་ནི་ཆོས་ ཀྱི་ཕོ་ཉར་འདིར་འོངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་དོན་མཛད་དྲང་སྲོང་ཆེར་བྱུང་བ། །མི་མཆོག་དྲི་མ་མེད་པར་སྣང་ཞེས་བྱ། །དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐར་ཕྱིན་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །སེམས་ཅན་གང་གིས་ཐོས་པས་མི་འཆི་ཐོབ། །བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་ན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བརྒྱ་ལམ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ད་ལྟར་འཇིག་རྟེན་མུན་ནག་སྒྲོན་གྱུར་པ། །ཡོན་ཏན་དམ་པ་མངའ་བ་དེ་སྐྱེས་ན། །ཁྱོད་ནི་འདི་ན་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཆགས། །གཟུགས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་མྱོས། །སྐྱིད་མྱོས་དེ་བཞིན་རྒྱལ་སྲིད་མྱོས་པ་ན། །ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བལྟ་བར་ཡོང་མི་འགྲོ། །ལོངས་སྤྱོད་མི་རྟག་དེ་བཞིན་རྒྱལ་སྲིད་སྲོག །རྩྭ་རྩེའི་ཟིལ་ཐིགས་འདྲ་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས། །གང་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོས་ཀྱང་མྱོས་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་རྒྱལ་བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་མ་ཡིན། །ཁྱོད་ནི་འདི་ན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཞུགས་ལ། །སེམས་ཅན་དག་ཀྱང་གཉེར་ཏེ་གྲོལ་བར་གྱིས། །ཁྱོད་བདག་ད་ལྟར་འདོད་པའི་བྲན་གྱུར་ན། །ཇི་ལྟར་མྱོས་པས་སྐྱེ་བོ་འདུལ་བར་འགྱུར། །ང་རྒྱལ་སྤོངས་ཏེ་ཉོན་མོངས་རྣམ་སེལ་ལ། །ད་ནི་རྒྱལ་བའི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བར་གྱིས། །བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་དེ་འཇིག་རྟེན་སྙིང་བརྩེ་གྱིས། །ཕྱི་མའི་དུས་ན་གདུང་བར་འགྱུར་ཏ་རེ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུས་ཚིགས་བཅད་དེ་ཐོས་ནས་ང་རྒྱལ་སྤངས་ཤིང་གུས་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་ནས་བརྩོན་འགྲུས་འབར་གྱི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་འདི་སྐད་དུ། གང་སྔོན་ཆད་བདག་གིས་གནོད་པ་བགྱིས་པ་བཟོད་པར་གསོལ། བདག་ནི་རྒྱལ་སྲིད་དང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ང་རྒྱལ་ བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་མྱུར་དུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་དྲུང་དུ་འགྲོའོ་ཞེས་བྱས་ནས། སྲོག་ཆགས་བྱེ
Chinese
八万四千年已满，进入国王宫殿第七个殿堂时，当时本初王子诺尔贝（意为宝盛）说道：“比丘，你想要什么？你在寻求什么？你需要什么？请直说，我将尽我所能而施与你。”王子见到比丘时，心生惊异，心想：此人竟能如此不倦不厌而专注禅修，实在希有。于是大菩萨精进燃燃者知晓王子诺尔贝之心，便说：“饮食、饮水、衣服、财物，这些年轻的我全无所需。心安贫无累，我来到此法殿。世间导师大圣贤，出现人间，称为无上无垢者，彼示究竟苦灭之法。若有众生闻之，则得不死。即便千万劫数不可计量，诸佛仍将百千出现。如今在黑暗世间，若生具圣德者，则为光明之灯。你如今所贪著的功德，不过是对形貌与受用的沉迷，纵然欢娱，帝王之权亦会迷乱。不能得见法王。财富不恒，如草尖露滴，佛已说。因缘使然，即便闻佛法，亦会迷醉，此非王子你之本分。你应在此殿堂发无上菩提心，努力解脱一切有情。你若成了欲望的奴仆，就将随沉迷而制伏群生。我舍傲慢，断烦恼，今将前往佛前，发起精进，起大悲心，若于未来时，你将生大痛悔。”于是王子闻偈，舍弃傲慢，极生恭敬，顶礼精进燃燃者之足，而言：“请宽恕我昔日加害之过。我舍王权及诸欲乐，以无傲慢心速往佛前。”
English
When eighty-four thousand years had passed, entering the seventh hall of the royal palace, the crown prince Norpal (meaning 'Wealth and Glory') spoke thus: “Venerable monk, what do you wish? What do you seek? What do you require? Speak it, and I shall bestow it to the fullest of my ability.” The prince, beholding the monk, felt astonishment, thinking: “How marvelous, that he endures tirelessly, never weary in meditation.” Then the great bodhisattva, Blazing Diligence, knowing the prince’s thought, declared: “Food, drink, clothing, possessions—none of these does this youth require. With a mind free from craving, I have come into this Dharma palace. The worldly guide, the great sage, has appeared, called the Supreme Stainless One, who shows the Dharma leading to the end of suffering. Whosoever hears it attains the deathless. Even if countless eons beyond number should pass, the Buddhas will arise by the hundreds of thousands. Now, in this darkened world, when one endowed with holy virtues is born, he becomes a lamp of light. But you, enamored of desirous qualities, are attached to form and enjoyments. Though delightful, the kingly power too intoxicates, and one cannot approach the Dharma-king. Wealth is impermanent, like dew upon the tip of grass, so has the Buddha declared. Therefore, though hearing the Dharma, one may still be deluded—this is not fitting for you, O prince. In this very hall you should enter supreme awakening, striving to liberate all beings. If you become the slave of desire, you will lead beings astray through your own intoxication. I abandon pride, dispel defilements, and now shall go before the Buddha. By arousing diligence and compassion for the world, in future times you will otherwise fall into deep remorse.” Having heard this verse, the prince abandoned pride, gave rise to profound reverence, bowed at the feet of Blazing Diligence, and said: “Forgive the harm I once caused. I renounce royal power and all objects of desire, and with a mind free of conceit I swiftly go before the Blessed One.”