Tibetan
་དཔོན་སིང་ག་ལ་དེས་ཅིའི་ཕྱིར་ན་བུད་མེད་འདི་དག་ལྷོ་ལམ་ཤིན་ཏུ་སྲུང་བར་སེམས་སྙམ་དུ་བུད་མེད་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཉལ་བ་དེ་གཉིད་ལོག་པ་དང་དལ་བུས་མལ་ཆེན་པོ་ལས་བབ་སྟེ། རལ་གྲི་རྣོན་པོ་མཆན་དུ་བཅུག་ནས་ལྷོ་ལམ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེས་སྨྲེ་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་འདོན་པ། ཀྱེ་ཧུད་ཕ་མ་དང་བུ་དང་འཛམ་བུའི་གླིང་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེས་བདག་ཅག་སྤོང་ངོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཐོས་ནས་ཡུད་ཙམ་སྐྲག་སྟེ་མི་སྨྲ་བར་བསྡད་ནས། ཡང་འཇིགས་པ་སྤངས་ཏེ་ལམ་དེ་ཉིད་དུ་སོང་བ་དང་། བར་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དཔངས་མཐོ་ཞིང་ཐ་གྲུ་ཆེ་བ་ཞིག་འདུག་པ་དེར་སྒེའུ་ཆུང་འགའ་ཞིག་ཡོད་དམ་སྙམ་དུ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་བཙལ་ཀྱང་བྱི་ལ་འཇུག་པ་ཙམ་གྱི་བུག་པ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །དེའི་བྱང་ཕྱོགས་ན་ཤིང་ལྗོན་པ་ཤི་རི་ཤ་ཆེན་པོ་དཔངས་མཐོ་ཞིང་ཐ་གྲུ་ཆེ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ལ་འཛེགས་ནས་བལྟས་ཏེ། ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པ་དེའི་ནང་གི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ལ། ཁྱེད་རྣམས་འདི་ལྟར་སྨྲེ་སྔགས་ཅིའི་ཕྱིར་འདོན་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་འཛམ་གླིང་གི་ཚོང་པ་རྒྱ་མཚོར་གྲུར་བྱས་ཏེ་ཞུགས་པ་དག་ཆུ་སྲིན་ཉའི་རིགས་ཀྱིས་གྲུ་བཤིག་པའི་ཚེ་ཤིང་ལེབ་དང་རྐྱལ་པ་ སོགས་བཟུང་སྟེ་བརྒལ་བ་ལ། ཟངས་གླིང་འདིར་འཁོད་པའི་སྲིན་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་གཟུགས་བཟང་བ་བསྟན་ཏེ་དགའ་བའི་ཚིག་གིས་བསླུས་ཤིང་ཁྱིམ་ཐབ་ཏུ་བྱས་ནས་བུ་དང་བུ་མོ་ཡང་བྱུང་ངོ་། །ཇི་སྲིད་འཛམ་གླིང་གི་ཚོང་པ་གཞན་གྲུ་ཞིག་སྟེ་འོངས་པ་སྲིན་མོ་དེ་དག་གིས་རྙེད་པའི་ཚེ། བདག་ཅག་རྣམས་ལས་ཅི་རིགས་པ་ཟོས་ཤིང་དེའི་སྐྲ་དང་སྤུ་དང་སེན་མོ་སོགས་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་བཟའ་ཞིང་ཐ་ན་ཁྲག་ཐིགས་པ་ཙམ་ཟག་པའི་ས་དེ་ཡང་སོར་མོས་བླངས་ནས་ཟའོ། །དེ་དག་གི་ལྷག་མ་ཁོ་བོ་ཅག་ཡིན་ཏེ་ལྕགས་མཁར་འདིར་བཙུད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པས། དེད་དཔོན་དེས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་ཁྱེད་ཅག་གིས་ཁྱེད་དང་བདག་ཅག་བདེ་བར་འཛམ་གླིང་དུ་ཐར་པའི་ཐབས་འགའ་ཡོད་པ་མི་ཤེས་སམ། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་ཐབས་མེད་དེ། གལ་ཏེ་འདོང་སྙམ་པ་ན་ལྕགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་འདིའི་སྟེང་འོག་གང་ནས་བྲོས་སྙམ་ཡང་དེ་ཉིས་འགྱུར་སུམ་འགྱུར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱེད་ཅག་ནི་ཐར་བའི་ཐབས་ཡོད་དེ། འདིར་སྟེང་ན་ལྷ་རྣམས་རྒྱུ་བས་འདི་སྐད་དུ། ཀྱེ་འཛམ་གླིང་གི་ཚོང་པ་བྱིས་པ་རྣམས་འདི་ཉིད་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་བཅོ་ལྔ་པ་ལ་བྱང་ལམ་དུ་སོང་དང་།
Chinese
领队僧伽罗问道：“为何此等女人们看似格外谨守南方之路？” 原来有一女子与他同眠，在沉睡与懒惰中从大床上滚落，匆忙中将锋利的刀插入腰间，便走上南路。到那里时，许多男子高声呼唤咒语：“哎呀！父母与子嗣，及阎浮提世界皆当欢喜变化，此辈将抛弃我们！” 听闻此言，她们短暂惊惧，默然不语，旋又驱除恐惧而继续前行。途中见一铁城大都，城势高耸，门扇巨大，欲寻小门而环顾，然仅见鼠孔之微隙亦不可得。其北方有茂密树林，见一阔大阔树，登高望去，城中人众聚集。问曰：“汝等为何呼唱此等咒语？” 彼等答曰：“我等本是阎浮洲商人，行船于大海，为水罗刹所毁舟，持树叶与浮木而渡，乃至此铜洲。此处罗刹女群显现美色，以柔言相诱，使为家室，并生子女。若复有他商人舟至，此等罗刹女便取而食之，无论骨肉悉尽啖之，唯发毛与指甲等微少余物不食，甚至血点污地亦以舌舔尽。” 又曰：“余下幸存者即我等，今居此铁城。” 领队复问：“智者汝等，岂不知有何方便可令汝我安然重归人世？” 彼答曰：“智者啊，我等无有方便。若欲逃离此铁城，不论上下，必再堕为二变、三变之身，故无出路。然汝等有解脱方便，此上空诸天示言曰：‘哎呀！阎浮提商旅稚子等，汝等已修行至五十五善业之位，已趋入菩提之道。’”
English
The leader Singha asked: “Why then do these women seem to guard the southern road so strictly?” It happened that a woman who had lain beside him, in drowsiness and indolence, fell from the great bed, stuck a sharp dagger at her waist, and went along the southern path. There she found many men chanting spells aloud: “Alas! Fathers and sons, and the whole land of Jambudvīpa will rejoice, for these abandon us!” Hearing this, she trembled for a moment, kept silent, then dispelled her fear and continued on the path. In between, she saw a great iron city, towering with lofty walls and massive gates. She thought there might be a small door, searched around, but found not even a mouse hole to enter. To the north she saw a great luxuriant tree, climbed it, and looked down into the city, where crowds of people gathered. She asked: “Why are you uttering such chants?” They replied: “We are merchants of Jambudvīpa. Sailing upon the ocean, our ship was destroyed by a host of water-demons. We clung to leaves and planks and crossed over, arriving on this Copper Island. Here the she-demons revealed beautiful forms, deceived us with sweet words, took us as husbands, and children were born. Whenever other merchant ships came, those demonesses devoured them all, flesh and bones alike, leaving not even scraps, only hair and nails were spared, and even the drops of blood spilled upon the ground they licked clean.” They added: “We who remain are but survivors, now dwelling in this Iron City.” The leader asked again: “O wise ones, do you not know of any means by which you and we might safely return to the human world?” They replied: “O wise one, we have no means. Should we attempt to escape from this Iron City, whether above or below, we would be reborn into second and third transformations, and thus cannot leave. But you have a means of liberation. The gods above have declared: ‘Alas! These young merchants of Jambudvīpa have already reached the fifty-fifth stage of training, and now proceed upon the path of enlightenment.’”
Tibetan
ཀྱེ་འཛམ་གླིང་གི་ཚོང་པ་བྱིས་པ་རྣམས་འདི་ཉིད་ཀྱི་གསོ་སྦྱོང་བཅོ་ལྔ་པ་ལ་བྱང་ལམ་དུ་སོང་དང་། དེ་ན་རྟའི་རྒྱལ་པོ་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་མ་རྨོས་མ་བཏབ་པའི་འབྲས་སཱ་ལུའི་འབྲུ་ཟོས་ནས། ནད་མེད་ཅིང་བདེ་ལ་སྟོབས་དང་ལྡན་ཞིང་དབང་པོ་ཚིམས་པས་རོ་སྟོད་བསྲངས་ནས། ཕ་རོལ་ཏུ་སུ་འགྲོ་ཕ་རོལ་ཏུ་སུ་ཞིག་བཀུར་བར་བྱ། སུ་ཞིག་བདེ་ཞིང་ལེགས་པར་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་པར་བྱ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཀྱིས། ཁྱེད་ཅག་དེའི་ གན་དུ་སོང་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་བདག་ཅག་འགྲོའོ། །བདག་ཅག་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་བདེ་བར་ཕྱིན་པར་གྱིས་ཞེས་བརྗོད་ན། དེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་རྣམས་དེད་དཔོན་གྱིས་ཡིད་ལ་བཟུང་སྟེ། དལ་བུས་ཕྱིར་རང་གི་མལ་དུ་འཁོད་ནས་བུད་མེད་དེ་གཉིད་ལོག་པའི་སར་དལ་བུས་ཉལ་ལ། དེད་དཔོན་སིང་ག་ལ་ནངས་པར་སྔ་བར་ལངས་ཏེ། ཚོང་པ་མང་པོ་དེ་དག་གི་སར་སོང་ནས། ཤེས་ལྡན་དག་སྐྱེད་ཚལ་དབེན་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེར་ཤོག་དང་ཁོ་བོ་ལ་གསང་བར་སྨྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་པས་ཁྱེད་ཅག་མ་གཏོགས་ཤིན་ཏུ་མྱོས་པར་གྱུར་ཀྱང་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དག་ཁྲིད་དེ་མ་འོངས་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་ལྟར། ཚོང་པ་དེ་དག་དབེན་པར་འདུས་པ་དང་། དེད་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་ཞིབ་ཏུ་བགྲོས་ནས། སྲིན་མོ་འདི་དག་ལས་ཐར་བའི་ཕྱིར། ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་བྱང་ལམ་དུ་འཇུག་པར་ཆད་བྱས་སོ། །དེར་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་དེ་ཐམས་ཅད་བྱང་ལམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་སོང་བས་རྟའི་རྒྱལ་པོ་དེ་མ་རྨོས་པའི་འབྲས་བུ་ཟ་བ་མཐོང་ངོ་། །དེ་མཐོང་བས་ཚོང་པ་དག་གིས་དེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བརྩམས་པ་དང་། དེད་དཔོན་སིང་ག་ལ་ན་རེ། ཁོ་བོས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་དེའི་དོན་ཤེས་པ་ལྟར་ན་ད་དུང་དུས་ལ་མ་བབ་སྟེ། རྟའི་རྒྱལ་པོ་དེས་འབྲུ་ཟོས་ནས་བདེ་ཞིང་ཉམས་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་སུ་འགྲོ་ཞེས་སོགས་ཆེད་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ཅག་གིས་གསོལ་བ་གདབ་རིགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྟའི་རྒྱལ་པོ་དེས་སཱ་ལུའི་འབྲས་བུ་ཟོས་ཤིང་རོ་སྟོད་བསྲང་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་སུ་འགྲོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ན། ཚོང་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྟའི་རྒྱལ་པོའི་ དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་བཏུད་ནས། བདག་ཅག་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོའོ། །བདག་ཅག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཁྱེར་ཅིག །བདག་ཅག་བདེ་ལེགས་དང་བདེ་བར་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྟའི་རྒྱལ་པོ་དེས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་བུད་མེད་དེ་དག་གཟུགས
Chinese
唉，世间的商贾稚子等，在此第五个守持戒行之日，入于清净之道。于是马王名为“具云力者”，食用未曾播种、未曾耕作之萨卢果实，遂得无病安乐，具足强健与威势，腹满饱足，振声高唱：‘我当往彼他方，彼他方有人供养我。我当安乐而善妙地至于阎浮洲。’如是三次宣说。商贾等闻已，言：‘我们亦当随彼而往他方！我们亦当安乐至阎浮洲！’如此说时，彼商贾等为领袖所摄，暂还自寝处，与诸妇女共眠。黎明，领袖兴起，往至诸商人之所，密语告曰：‘贤者，于生林僻处，有一隐秘之事，当语于我。汝等切勿昏迷过度，导引男女之子女不来。’如是商贾皆集于僻处，领袖详察其事，议曰：‘为脱此群罗刹，应于十五日入于道。’于是于十五日，皆悉入道，前行而至。时马王见彼食未熟之果，遂启白：‘商贾等皆应启请。’领袖曰：‘我依人众所言，知其意趣，尚未至时。马王食果，得安乐具力，言当往他方，此乃假设之说。我们当启请不必然从。’于是马王复食萨卢果，振声曰：‘我当往他方。’商贾等悉至马王前，合掌稽首，白言：‘我等当随彼往他方，我等当随彼携带，我等当安乐吉祥至阎浮洲。’时马王告曰：‘贤者，当观诸妇女之色貌……’
English
Alas! The merchants of Jambudvīpa, being yet youthful, on this fifteenth day of discipline entered into the path of purification. At that time, the Horse King, called ‘Possessed of the Power of Clouds,’ ate the fruit of the Sālu tree which was neither sown nor planted. Thus he became free from illness, full of happiness, endowed with strength and power, his belly satisfied. He raised his voice aloud, proclaiming: ‘I shall go to the other shore! There, someone will honor me! I shall happily and excellently reach the land of Jambudvīpa!’ Three times he declared thus. The merchants said: ‘We too shall go to the other shore! We too shall happily reach Jambudvīpa!’ When this was spoken, the merchants were held in mind by their leader. Then, returning to their own beds, they lay with their wives. At dawn, the leader arose and went to the gathering of merchants, and secretly said: ‘O wise ones, in the solitary grove there is something hidden, let it be spoken to me. Do not be overly intoxicated, and do not bring the children, boys or girls.’ As such, the merchants all gathered in solitude. The leader carefully examined and discussed, saying: ‘To escape these rākṣasīs, on the fifteenth day we shall enter the path.’ Then on the fifteenth day, they all entered the path and proceeded. At that time, the Horse King, seeing them eating the fruit, thought: ‘The merchants should offer supplication.’ The leader said: ‘As the assembly of beings has spoken, I understand their meaning; the time has not yet arrived. The Horse King ate the fruit, became strong and happy, and said he would go to the other shore. This is a figurative saying. We need not supplicate accordingly.’ Then the Horse King again ate the fruit of the Sālu tree, raised his voice and proclaimed: ‘I shall go to the other shore!’ All the merchants went before the Horse King, joined their palms and bowed, saying: ‘We shall follow you to the other shore! We shall go with you! We shall happily and auspiciously reach Jambudvīpa!’ At that moment, the Horse King said: ‘O wise ones, look at the women’s forms…’
Tibetan
་བཟང་ཞིང་ལྟ་ན་སྡུག་པར་བསྒྱུར་ནས་རང་གི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དག་ཐོགས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས། ཇོ་བོ་བཞིན་བཟང་དག་ཚུར་བྱོན། བདག་ཅག་གི་ཁྱིམ་ཐབས་དང་མགོན་མཛོད་ཅིག །འདི་དག་ཁྱེད་ཀྱི་ཟས་སྐོམ་གྱི་གནས་དང་། གོས་ཀྱི་གནས་དང་། གནས་མལ་དང་། ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་། ནགས་ཚལ་དང་། རྫིང་བུ་དགའ་བར་གྱུར་པ་དག་དང་། འཛམ་གླིང་གི་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ལྟ་སྟེ་ནོར་བུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། བཻཌཱུཪྻ་དང་། མན་ཤེལ་དཀར་པོ་དང་། བྱེ་རུ་དང་། གསེར་དང་དངུལ་དང་། རྡོའི་སྙིང་པོ་དང་། སྤུག་དང་། དམར་པོ་དང་། དུང་གཡས་སུ་འཁྱིལ་བ་དག་ལགས་ཀྱིས་ཚུར་བྱོན། བདག་ཅག་དང་ལྷན་ཅིག་རྩེ་ཞིང་དགའ་བ་དང་དགའ་མགུར་སྤྱད་པར་གྱིས་ཤིག །གལ་ཏེ་བདག་ཅག་དོན་དུ་མི་གཉེར་ན། རེ་ཞིག་རང་རང་གི་བུ་དང་བུ་མོ་འདི་དག་བསྣམས་ཏེ་བཞུད་ཅིག་ཅེས་ཟེར་བར་འགྱུར་གྱིས། དེ་དག་ལ་ཁྱེད་ཅག་འདི་སྙམ་དུ། བདག་གི་ཆུང་མའམ། བུའམ་བུ་མོའམ། ཟས་ཀྱི་གནས་སོགས་ནས་དུང་གཡས་སུ་འཁྱིལ་པའི་བར་དུ་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་དག་ནི་ངའི་རྒྱབ་ཏུ་ཞོན་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཤིང་ཐོག་སྨིན་པ་ཤིང་གི་རྩེ་ལས་བྲུལ་བ་ལྟར་ལྷུང་བར་འགྱུར་ཞིང་བུད་མེད་དེ་དག་འོངས་པས་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་མེད་པར་ཟ་ཞིང་ཐ་ན་ཁྲག་ ཐིགས་པའི་ས་ཡང་སོར་མོས་བླངས་ནས་ས་དང་བཅས་ཏེ་ཁར་འཇུག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཅག་ལས་ཆུང་མ་ནས་དུང་གཡས་སུ་འཁྱིལ་པའི་བར་དག་ལ་བདག་གི་བར་མི་སེམས་པ་དེ་དག་ནི་ངའི་སྤུ་དག་ལ་འཇུས་པར་མ་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་དག་བདེ་ཞིང་ལེགས་པར་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བསྒོས་ནས། རྒྱབ་བཟེད་པ་དང་། ཚོང་པ་དེ་དག་ཁ་ཅིག་རྒྱབ་ཏུ་ཞོན། ཁ་ཅིག་གཤུལ་དུ་ཞོན། ཁ་ཅིག་སྤུ་དག་ལ་འཇུས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྟའི་རྒྱལ་པོ་སྤྲིན་གྱི་ཤུགས་ཅན་དེས་མཐར་གྱིས་ལུས་མཐུ་དང་སྟོབས་བསྐྱེད་ནས་སྟེང་གི་ནམ་མཁར་སོང་བ་དང་། སྲིན་མོ་དེ་དག་གི་གནས་ནས་མི་མཐུན་པའི་རྒྱལ་མཚན་གཡོས་པ་ལས། སྲིན་མོ་དེ་དག་གིས་འཛམ་གླིང་གི་ཚོང་པ་རྣམས་བྱེར་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ། གཟུགས་བཟང་ལ་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་བྱས་ནས་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་ཐོགས་ཏེ། ཇོ་བོ་དག་ཚུར་བྱོན། བཞིན་བཟང་དག་ཚུར་བྱོན། བདག་ཅག་ཁྱིམ་ཐབས་མ་མཆིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱིམ་ཐབ་དང་། བདག་པོ་དང་མགོན་དང་གནས་དང་གླིང་དང་སྐྱབས་དང་དཔུང་གཉེན་མཛོད་ཅིག །འདི་དག་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་ཟས་ཀྱི་གནས་སོགས་སྔར་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་
Chinese
他们将美好之境化作痛苦，掳走了自己的儿女与女儿，如是说道：‘诸尊如来，请您们来到此处！请以我等之家与资财为依怙与守护。此等即是你们饮食之处、衣服之处、寝息之处、游乐园林之处、树林之处、池塘之处；如是，世间一切珍宝：宝珠、珍珠、毗多罗、白水晶、贝壳、黄金与白银、宝石之心、珊瑚、朱砂，以及右旋之螺等，皆已备具，请诸尊莅临此处，与我等同欢宴，游乐歌舞。倘若我等不勤供养，或许他们将携带自己的儿女而去。对此，诸尊当思惟：‘我的妻子、儿女，乃至饮食之处等，于右旋螺之间皆是我的。’如此之心念，已为其所驾驭，然终必堕落，如同树顶成熟果坠落一般；诸女至此必为食用，连发毛等皆不余留，食尽之后，乃至血滴之地，亦以手舐食，并混于土，纳入口中。尔时，从妻子至右旋螺之间，于我境中不起心念者，彼等未曾依附于我的发毛，然终得安乐吉祥，往至人世。已如是真实地交付之后，或有负荷者，或有商贾背负而行，或有乘肩而去，或有附着于发毛而去。尔时，马王以如云之力，终极增长身力与威势，升至天际。由彼罗刹所居之地，因与之不合之军旗飘摇，罗刹等遂将世间商贾悉数劫掠。彼等以端正之色身，饰以庄严之饰，携持儿女而来。诸尊至此，诸如来至此，成为我等之家、依怙、守护、住处、岛屿、归依、兵众资财。如先所说：此即为汝等饮食等之处。
English
They transformed a pleasant land into suffering, seizing their own sons and daughters, and spoke thus: “O Lords, Blessed Ones, please come here! May our household and wealth become your refuge and protection. These are your places of food and drink, your places of clothing, your places of rest, your pleasure groves, your forests, your ponds. Likewise, all the precious treasures of the world: jewels, pearls, vaidurya, white crystal, conch shells, gold and silver, the essence of gems, coral, cinnabar, and right-spiraling conches—all these are here. Please come to this place, rejoice together with us, and enjoy songs and dances. If we do not attend diligently, perhaps they will take away our sons and daughters. To this, you should think: ‘My wife, my sons and daughters, and even the places of food—all within the right-spiraling conch are mine.’ With such a thought, though already subdued, they will eventually fall, like a ripe fruit falling from the top of a tree. The women who come will be eaten; even hair and the like will not be spared. When nothing remains, even the ground moistened with drops of blood will be licked by tongue, mixed with earth, and consumed. At that time, from wives to right-spiraling conches, those who did not give rise to thoughts of belonging to me were not attached to my hair, yet they will go peacefully and happily to the human world. After having thus truly entrusted, some were borne on the back, some by merchants, some carried on the shoulder, and some attached to hair. Then the King of Horses, with the power of clouds, finally increased his bodily strength and vigor, ascending into the heavens. From the abode of the rakṣasas, the banners of discord were shaken, and the rakṣasas seized all the merchants of the world. They adorned themselves with beauty and ornaments, carrying boys and girls, and came here. The Lords arrived, the Blessed Ones arrived, and became our households, protectors, guardians, dwellings, islands, refuge, and armies of allies. As stated before: this is your place of food and so forth.