Tibetan
ད་པ་ནི་སྔོན་མ་ཐོས་མ་མཐོང་བ་ཡིན་པར་ཁོ་བོས་ཤེས་སོ། ། ཞེས་སྲོག་ཆགས་མང་པོ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་འཛིན་དུ་བཅུག་གོ། དེ་དགེ་སྦྱོང་ཆེན་པོ་ཨུད་པ་ལའི་གདོང་གིས་ཐོས་ནས། བདག་གིས་སེམས་ཅན་འདི་དག་སྡིག་པའི་ལྟ་བར་སོང་བ་ལས་ཡོངས་སུ་ཐར་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་མ་བཀོད་ན་བདག་དགེ་སྦྱོང་དུ་གྱུར་པ་དོན་མེད་དོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ན་བདག་སངས་རྒྱས་ནས་ཉམ་ཐག་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཇི་ལྟར་དགྲོལ་བར་ནུས་སྙམ་དུ་རྟུལ་བ་བརྟན་ཞིང་སྙིང་རྗེའི་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འོད་ཞི་སྤོས་སྣང་དཔལ་ལ་ཞུས་ནས་སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མས་བསྐོར་ཏེ། མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་གྲོང་རྣམས་དང་རི་བྲག་པའི་གནས་དེར་རྒྱུ་ཞིང་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡིག་ལྟ་ལས་བཟློག་ནས་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་བཀོད་ཅིང་བུད་མེད་རྣམས་རིན་པོ་ཆེའི་ཏོག་གི་གཟུངས་བསྟན་པས་སྐྱེས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕུལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །ཤོར་བ་གཞོན་ནུ་དེས་བདག་གི་འཁོར་རྣམས་ཨུད་པ་ལའི་གདོང་གིས་ཁྲིད་ཀྱིས། བདག་གིས་འདི་སངས་རྒྱས་པའི་ཞིང་དེར་བདུད་བྱས་ཏེ། མངལ་ན་འདུག་པ་ཚུན་ཆད་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་འདུག་གི་བར་དུ་བགེགས་བྱས་ཏེ་སྐྲག་པར་བྱ་ཞིང་། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་དེའི་བསྟན་པ་གཞིལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ལ། དགེ་སྦྱོང་ཨུད་པ་ལའི་གདོང་གིས། དེས་དེ་ལྟར་སྨོན་ལམ་རྟུལ་ཏེ་བཏབ་པ་ལ། མཐུ་ཆེན་པོས་འབད་དེ་དད་པར་བྱས་ནས། སྡིག་ལྟ་བཏང་ཞིང་ཉེས་པ་འཆགས་སུ་བཅུག་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱས་པས་ཤོར་བ་བཞོན་ ནུའི་ཚུལ་དུལ་ཞིང་དད་པ་སྐྱེས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་གང་གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་པ་ན་བདག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ་ཞེས་འདུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཏོག་གི་གཟུངས་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་དུས་ཀྱི་བཙུན་མོ་ལྷ་མཛེས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ཡིན་ཅིང་། ཤོར་བ་གཞོན་ནུའི་ཚུལ་ཞེས་པ་བདུད་སྡིག་ཅན་འདི་ཡིན་ལ། ཕྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་བཞིན་ལུང་བསྟན་པར་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་འཛམ་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་དྲང་སྲོང་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་དད་ཅིང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པ་དང་དབུལ་ཕོངས་དང་མགོན་མེད་ལ་དཔུང་མཉེན་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་ན་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་རང་མི་བཞུགས་པས་རྒྱལ་པོ་དེས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་གཡོག་བྱས་ཏེ་ཡོ་བྱད་ཅི་འདོད་སྦྱར་ནས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་སྟོན་པ་ཁྱེད་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་སྐྱེད་ཅིག །དེས་སྨྲས་པ་རྒྱལ་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་པ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་ཞེས་སྨོད་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་ཐེག་ཆེན་ལ་མོས་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ལ་སྐུར་བའི་བྲམ་ཟེ་དེ་བསད་པར་གྱུར་ན་ཡང་། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་དེ་ཚུན་ཆད་དམྱལ་བར་མ་སྐྱེས་ཏེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་སྲུང་བའི་མཐུ་སྟོབས་ནི་དེ་ལྟར་ཚད་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་སངས་རྒྱས་དབྱངས་བྱིན་གྱི་བསྟན་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ཞེས་བྱ་བས་སངས་རྒྱས་དེའི་མཆོད་རྟེན་མང་པོ་བྱས་ནས་མཆོད་པར་བྱེད་ ཅིང་། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེ་བས་བྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པས། ལག་པ་གཡས་པ་རས་ཀྱིས་དཀྲིས་ཏེ་འབྲུ་མར་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་མེ་སྦར་བས་མར་མེ་གཞན་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མའི་འོད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་གངྒཱའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཆེན་པོས་ཁྱབ་ཅིང་ས་ཡང་གཡོས་པར་གྱུར་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྣམས་སུ་མཆོད་པའི་ཆར་ཀྱང་བབས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡང་བཞིན་གྱི་མདོག་འགྱུར་བ་མེད་པས་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དབྱངས་སྙན་པས་འཁོར་དེ་དག་ལ་རྒྱ་ཆེར་གོ་བར་བྱས་སོ། །དེར་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་འབུལ་ཞིང་། རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་བཙུན་མོའི་འཁོར་བརྒྱད་ཅུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁྲུ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པའི་ཁང་པའི་སྟེང་ནས་མཆོངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བའི་ཕྱིར་སོང་བ་དེ་ལུས་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་གྱུར་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལག་པ་འབར་བར་མཐོང་ནས་སྐད་ཆེན་པོས་ངུ་ཞིང་ཚིགས་བཅད་སྨྲས་སོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདེ་བས་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། གང་ལ་ལག་པ་མེད་ན་ཡང་། །དེ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཚང་མིན། །སུ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་པ་དག །དེ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཚང་ཡིན། །རུལ་བ་ཡི་ནི་ལུས་འདི་ཡིས། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྦྱིན་པའི་གནས། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པའི་རྟེན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདག་གིས་མཆོད། །ཅེས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་ནས། བདེན་པའི་ཚིག་བརྗོད་པས་ས་གཡོ་བ་ སོགས་དང་ལག་པ་སྔོན་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སློང་བདེ་བས་བྱིན་པ་དེ་བུད་མེད་གང་གིས་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་བུད
Chinese
彼时我知晓，此乃先前未曾听闻、未曾见闻之事。 如是，令众多生灵执持如是罪恶之见。其事为大德邬波罗之面所闻，彼心念：我若不将此等众生从罪恶之见中解脱，安置于正见之中，则我为德者亦无意义。未来之时，我若成佛，当如何救度此等困苦众生？如是坚定决心，以慈悲之力，向如来光寂香显吉祥请教，遂为百千生灵所围绕，于边地之村落及山岩之处游行，令众生从罪恶之见中回转，安置于三乘之中，并向妇女宣说珍宝顶髻陀罗尼，使其转为男子。彼等皆供养于彼佛，而出家。失势童子心想：邬波罗之面将夺走我之眷属，我当于彼成佛之刹土中为魔，自胎中乃至菩提树下，皆作障碍，令其恐惧，即便证得菩提，亦当摧毁其教法。如是发愿。德者邬波罗之面，彼如是发愿之时，大神通者精勤劝导，令其生信，舍弃罪恶之见，忏悔罪业，并令其发起菩提心，失势童子遂调伏，生起信心，具大悲心，祈愿：您于何时成佛，愿于彼时为我授记无上菩提。如是于《珍宝顶髻陀罗尼集会》中所说。彼时之妃嫔天女，即为菩萨慈氏，所谓失势童子，即为此罪恶之魔，如其后发愿授记菩提，如是授记之。 复次，往昔世尊自身于此赡部洲，化身为国王正直者，彼对大乘经部具足信心，无有悭吝与嫉妒，为众说法，扶助贫困与无依者。彼时世间无有佛陀与声闻缘觉住世，故彼国王于十二年中，
English
Then I knew that this was something I had not heard or seen before. Thus, he caused many living beings to hold such sinful views. This was heard by the great virtuous one, Udapala's Face, who thought: If I do not liberate these beings from sinful views and place them in right views, then my being a virtuous one is meaningless. In the future, when I become a Buddha, how will I be able to save these suffering beings? With such a firm determination, and with the power of compassion, he asked the Tathagata Light of Peace, Fragrant Manifestation of Glory, and surrounded by hundreds of thousands of living beings, he traveled through the villages on the borders and the rocky places, turning beings away from sinful views and placing them in the three vehicles, and by teaching the Jewel Crest Dhāraṇī to women, he transformed them into men. All of them offered themselves to that Buddha and became monks. The Fallen Youth thought: Udapala's Face will take away my retinue, I will be a demon in that Buddha's realm, creating obstacles from the womb until he sits under the Bodhi tree, causing him to fear, and even after he attains enlightenment, I will destroy his teachings. Thus he made a vow. When the virtuous Udapala's Face made such a vow, the great powerful one diligently persuaded him, causing him to have faith, abandon sinful views, confess his sins, and causing him to generate the mind of Bodhi, the Fallen Youth was subdued, faith arose, and with great compassion, he prayed: When will you become a Buddha, may you then prophesy my unsurpassed Bodhi. As it is said in the "Jewel Crest Dhāraṇī Assembly." The consort goddess of that time was the Bodhisattva Maitreya, and the so-called Fallen Youth was this sinful demon, as he later vowed to be prophesied for Bodhi, so he was prophesied. Furthermore, in the past, the Bhagavan himself, in this Jambudvipa, transformed into a king named Righteous One, who had faith in the Mahayana Sutras, and without stinginess or jealousy, taught the Dharma and helped the poor and the helpless. At that time, there were no Buddhas or Pratyekabuddhas living in the world, so that king for twelve years,
Chinese
在二人之间，婆罗门们担任侍从，随心所欲地安排诸用具。国王说：“噫，世尊，您应当发起无上的菩提心。” 那位便说：“大王，菩提并无名相，大乘经典亦如此宣说。” 国王于是对大乘生起信解，若因供奉大乘经典的婆罗门而被杀，亦不会因此堕入地狱。由此可见，大乘经典的守护威德实为无量。世尊如是开示。又往昔，世尊“声赐”佛出世时，有一国王名“德音”，为佛造立众多塔庙而供养。当时世尊“声赐”正号“安乐施菩萨”。其以右手裹布，执持油灯安置其中，点燃以供奉如来。由此油灯之光胜百千万灯，遍照恒河沙数世界，一切震动，并有供养之雨降洒诸佛刹土。彼菩萨亦无改变之色貌，而安住于平等离戏的禅定，以悦耳之声广令会众悟解。时诸天奉献供养。国王德音见此景象，随同八十皇后与十万眷属，自宫殿楼台跃下，欲亲近观菩萨，然其身无损伤，见菩萨手燃灯明，于是放声号哭，并作偈言。安乐施菩萨告曰：“若人无手，并非支分不全；若人无戒律，彼才是支分不具。此败坏之身，乃心所不及之施处，却是世间普供之坛，我今以此供佛如来。” 作此等偈已，真语所宣，令大地震动，其手如初。比丘安乐施者，当时见之女子，即刻生起信心。
English
Between the two, the Brahmins acted as attendants, arranging whatever implements were desired. The king said: “Ah, Teacher, you should arouse the supreme mind of enlightenment.” He replied: “O King, enlightenment has no defining characteristic, and the Mahāyāna sūtras declare the same.” The king then developed faith in the Mahāyāna. Even if a Brahmin who upheld the Mahāyāna sūtras were slain, by that condition he would not be born in hell. Thus the protective power of the Mahāyāna sūtras is immeasurable. So spoke the Blessed One. Again, in former times, when the Buddha ‘Sound-Giver’ appeared, there was a king named ‘Glorious Voice’ who built many stūpas to honor him. At that time, the Blessed One was known as the bodhisattva ‘Joyful Giver’. Wrapping his right hand with cloth, he placed oil within a lamp, ignited it, and offered it to the Thus-Gone One. That lamp outshone hundreds of thousands of others, its brilliance pervading Ganges-sands of worlds, shaking the earth, and causing showers of offerings to fall across the Buddha-fields. That bodhisattva, unchanged in form, abiding in the meditation of equality free from elaboration, with melodious voice, led the assembly to vast understanding. Then the gods offered their worship. King Glorious Voice saw this and, together with eighty queens and hundreds of thousands of attendants, leapt from the palace roof to approach the bodhisattva. Yet their bodies suffered no harm, and they beheld the bodhisattva’s flaming hand. The king cried out loudly in sorrow and spoke in verse. Then the bodhisattva Joyful Giver declared: “For one without hands, that is not truly a lack of limbs; but for one without morality, that indeed is an incompleteness. This decayed body is beyond the grasp of thought as a field of generosity, yet it is the altar universally worshipped by the world. With this I now make offering to the Thus-Gone One.” Having spoken such verses of truth, the earth quaked, and his hand was restored as before. That monk Joyful Giver, the woman who saw him at that time, immediately gave rise to deep faith.