Tibetan
པ་བདུན་བྱས་པས་འོག་ཏུ་སྦས་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེ་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ན། གསེར་གྱི་བུམ་པ་ལ་ཆགས་པས་སྦྲུལ་གདུག་པ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་ཏེ་གསེར་བསྲུངས་སོ། །ཕྱིས་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ན་གྲོང་དེ་ཡང་ཞིག་སྟེ་སྟོང་། སྦྲུལ་དེ་ཡང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྦྲུལ་དུ་དེར་སྐྱེས་ནས་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ལ་ཁྲི་ཞིང་ཉལ་ལོ། །དེར་ལོ་ཁྲི་ཕྲག་དུ་མ་ལོན་པ་དང་། སྦྲུལ་གྱི་སྐྱེ་བ་ཐ་མ་དེ་ཡང་འདི་སྙམ་སྟེ། བདག་ནི་གསེར་འདི་ལ་ཆགས་པས་འདི་འདྲ་བ་མི་སྡུག་པར་གྱུར་པས་ད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་ལ་ཕུལ་ལོ་སྙམ་དུ་ལམ་དང་ཉེ་བར་སོང་ནས་མི་དག་ལ་འབོད་དོ་བསམ་མོ། །དེར་མི་གཅིག་ལམ་ན་འོངས་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱིས་བོས་པས། སྒྲ་ཐོས་ ཀྱང་མི་སྣང་བས་ལམ་དུ་སོང་བ་དང་། ཡང་སྦྲུལ་གྱིས་བོས་ཏེ་ཁྱོད་ཁོ་བོའི་དྲུང་དུ་ཤོག་ཅིག །མི་དེས་ཁྱོད་ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཁོ་བོ་བསད་དུ་འོང་ངོ་། །སྦྲུལ་གྱིས་སྨྲས་པ་ཁོ་བོས་གནོད་པ་བྱ་ན་ཁྱོད་ངའི་དྲུང་དུ་མ་འོངས་ཀྱང་གནོད་ནུས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པས་མི་དེ་སྐྲག་ནས་སྦྲུལ་གྱི་དྲུང་དུ་སོང་ངོ་། །སྦྲུལ་དེ་ན་རེ། ཁོ་བོ་ལ་འདི་ན་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཞིག་ཡོད་ཀྱི། ཁྱོད་ལ་བསོད་ནམས་ཞིག་བྱ་བར་བཅོལ་ན་ནུས་སམ། ཅི་སྟེ་མ་བྱས་ན་ཁྱོད་ལ་གནོད་པར་བྱའོ། །མི་དེས་ནུས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །སྦྲུལ་དེས་གསེར་བུམ་གཅིག་བསྟན་ཏེ་འདིས་དགེ་འདུན་ལ་མཆོད་སྟོན་གསོལ་ཅིག །དེའི་ཉིན་པར་ཁོ་བོའང་འོང་གིས་བསུས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ལྟར་མི་དེས་དགེ་འདུན་ལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་གསོལ་ནས་ཕུལ། གཟེ་བ་ཞིག་ཐོགས་ཏེ་མཆོད་སྟོན་གྱི་ཉིན་པར་སྦྲུལ་གྱི་སར་སོང་ངོ་། །སྦྲུལ་དེ་ཡང་དགའ་ནས་གཟེབ་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག །དེ་མི་དེས་ཁུར་ནས་སོང་བས་ལམ་དུ་མི་གཅིག་དང་འཕྲད་དེ། དེས་གང་ནས་འོངས་ཞེས་ལན་གསུམ་དྲིས་ཀྱང་སྦྲུལ་ཐོགས་པ་དེས་ཅང་མ་སྨྲས། ལན་གསུམ་དྲིས་ཀྱང་མི་འདི་ལན་མི་སྟེར་སྙམ་དུ་སྦྲུལ་དེ་ཁྲོས་ནས་གདུག་པ་ཕྱུང་བ་ལ་ཡང་བསམས་ཏེ། མི་འདི་བདག་གི་བསོད་ནམས་བྱེད་ཅིང་ཕན་པར་བྱས་པས་ན་བྱས་པ་བཟོ་བའི་ཕྱིར་གདུག་པ་དབྱུང་མི་རིགས་ཏེ་ཉེས་པ་བྱས་པ་ཡང་བཟོད་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དབེན་པར་རེ་ཞིག་ས་ལ་ཞོག་ཅེས་སྨྲས་ཤིང་སྦྲུལ་དེས་སེམས་སྨད་དེ་བདག་གི་ཉེས་པ་འགྱོད་ཅིང་བཤགས་སོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཡང་ཁུར་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱི་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་ན། དགེ་འདུན་རྣམས་གདུགས་ཚོད་ལ་བབ་པས་མི་དེས་མེ་ཏོག་བྲིམ་ཞིང་སྤྲུལ་ དེ་དད་པའི་སེམས་ཀྱིས་དེ་ལ་ལྟའོ། །དགེ་འདུན་རྣམས་ཟས
Chinese
因第七次的行为将黄金瓶埋藏于地下，那个居士在当时由于对黄金生起贪著，便化生为一条极为毒烈的大蟒蛇而守护黄金。久远之后，那村庄荒废空寂，而那条蛇却一世又一世不断转生为蛇，仍旧在黄金瓶旁盘绕而眠。如此未满数千年，而最后一次转生为蛇时便心想：“我因为贪著此黄金而受此不净之苦，如今应将此奉献于福德之田。”于是便离开其处，欲寻人告知。适时一人行路至此，被蛇盘绕，听闻声响却未见其形，便继续前行。蛇复缠绕，对他说：“请到我面前来。”那人心想：“你极为毒害，将必杀我。”蛇却说道：“若我欲加害于你，纵然你不来我前，我亦能伤害你。”那人惊惧，遂至蛇前。蛇告之曰：“我此处有一金瓶，若你愿为我行一功德，将此献予僧众；若不为之，我将害你。”那人答曰：“可以。”蛇遂示一金瓶，并言：“请将此奉献僧众，届时我亦会来受供。”如其所说，那人将黄金供养僧众。供养日，他携花前往蛇所居之处，蛇亦欣然入箱，被他负载而去。途中遇一人，三次问：“从何而来？”然蛇不言。因蛇意欲不答，那人三问不获，遂起嗔心，欲施毒害。但复思惟：“此人已为我行福，若我加害，则非理；虽彼有过，我应忍耐。”于是对蛇说道：“暂留此地。”蛇亦自惭，心怀愧悔，作忏悔言。其后负载而至僧众处，僧众初时见之惊怖，那人则散花，并以信心示蛇。僧众乃受其供养。
English
Because of his seventh deed of burying a golden vase underground, at that time the householder, due to his attachment to the gold, was reborn as a great poisonous serpent to guard it. After a long time, that village became deserted and empty, but the serpent, life after life, was continually reborn as a snake, always coiled and sleeping by the golden vase. Not yet reaching several thousands of years, in its final birth as a snake, it thought: “Because of my attachment to this gold I have fallen into such suffering. Now I should dedicate this to the field of merit.” So it set out to find someone to entrust it to. At that time, a man came along the path. The snake coiled around him. He heard its sound but did not see it, and went forward. The snake again coiled and said: “Come before me.” The man thought, “You are extremely venomous and will surely kill me.” The snake said, “If I wished to harm you, even without your coming to me, I could still harm you.” The man, frightened, came before the snake. The snake said: “Here I have a golden vase. If you are willing to create virtue on my behalf, offer this to the Sangha. If you do not, I will harm you.” The man said, “I will.” The snake revealed a golden vase and said: “Offer this to the Sangha. On that day, I too will come to receive offerings.” As he said, the man offered the gold to the Sangha. On the day of the offering, he carried flowers to the snake’s dwelling. The snake gladly entered a chest, and he carried it. On the way, they met another man, who asked three times, “Where do you come from?” The snake kept silent. Because the snake wished not to answer, the man, asked three times without reply, became angry and thought of releasing poison. Yet he reflected: “This man has performed merit for me. If I harm him, it would be improper. Even if he has faults, I should endure.” Thus he said to the snake: “Stay here for a while.” The snake, ashamed, regretted its faults, confessed, and again was carried along. When they arrived at the Sangha’s place, the Sangha at first was frightened. The man scattered flowers, and with faith revealed the snake. The Sangha then accepted the offering.
Tibetan
་ཀྱི་བྱ་བ་བྱས་ནས་སྦྲུལ་དེ་ལ་ཆོས་བཤད་པས་དགའ་ཞིང་གསེར་གྱི་བུམ་པ་དྲུག་ཀྱང་ཕུལ། དེ་ཚེ་དུས་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་དེས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །དེའི་ཚེ་སྦྲུལ་གདུག་པ་ཐོགས་པའི་མི་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་གངས་རི་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཁྲོད་ན་སྨན་དང་ལྡན་པའི་ནགས་ཚལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་ཏུ་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷ་ཆེན་པོ་སྤྲིན་སྟུག་པོ་ལྟ་བུ་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་མངའ་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པ་གཅིག་གི་དྲུང་དུ་གནས་ཤིང་། ཤིང་དེའི་ཡལ་ག་གཅིག་དྲུང་ནས་འབབ་པའི་ཆུ་ལ་གཞོལ་བ་ཡོད་པས་སྤྲེའུ་མང་པོ་དང་བཅས་ཏེ་ཤིང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཟ་བའི་ཚེ་སྤྲེའུའི་རྒྱལ་པོ་དེས་ཕྱི་རྗེས་ལ་ལྟ་བས་སྤྲེའུའི་ཚོགས་ལ་ཤིང་འདིའི་ཡལ་ག་འདིའི་འབྲས་བུ་རྣམས་མ་ཟད་བར་དུ་ཡལ་ག་གཞན་གྱི་འབྲས་བུ་མ་བཏོག་ཅིག་ཅེས་བསྒོ་བ་ལ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་སོ། །རེ་ཞིག་ན་ཡལ་ག་དེའི་འབྲས་བུ་མ་སྨིན་པ་ཧ་ཅང་མི་ཆེ་བ་གཅིག་གྲོགས་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིང་གི་ལོ་མ་བསྡུས་པས་གཡོག་པ་སྤྲེའུ་རྣམས་ཀྱིས་མ་མཐོང་ནས་དེ་མཐར་གྱིས་སྐྱེས་པ་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་པ་སྨིན་པའི་དབང་གིས་རྩ་བ་གོག་ནས་འབབ་ཆུར་ལྷུང་བ་དེ་རིམ་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ཞིག་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་བཅས་ཏེ་ཆུ་ལ་རྩེ་བའི་མཐའ་རྒྱ་མོས་བསྐོར་བའི་ངོས་གཅིག་ལ་ཆགས་པའི་དྲིས། བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ཁྲུས་རྩིས་བགོས་པའི་དྲི་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་དེ་ལ་སྣོམ་ཞིང་ཀུན་ཏུ་ལྟ་ བས་ཤིང་འབྲས་དེ་མཐོང་ནས་ཐམས་ཅད་དེར་འདུས་ཤིང་འདི་ཅི་ཡིན་ཅེས་དཔྱད་ཅིང་རྒྱལ་པོས་དེའི་རོ་མྱངས་བས་ཤིན་ཏུ་ཞིམ་པས་ཆགས་པར་གྱུར་ཅིང་། འདི་འདྲ་བ་ཟ་བ་དེ་རྒྱལ་སྲིད་མ་བསྒྲུབས་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས། ཆུ་འདིའི་ཕུ་ཧ་ཅང་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་ཤིང་བཟང་པོ་ཡོད་པར་འདུག་སྟེ། ཤིང་འབྲས་འདི་མ་སྣད་ཅིང་ཡུན་རིང་པོ་མ་ལོན་པའི་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་གདའོ་སྙམ་ནས་དམག་གི་དཔུང་དང་བཅས་ཏེ། ཆུ་དེའི་འགྲམ་བརྒྱུད་དེ་ནགས་ཐིབ་པོ་དེར་ཞུགས་པས། ཤིང་གི་རྒྱལ་པོ་དེ་མཐོང་ནས་དེར་སོང་བ་དང་། སྤྲེའུ་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་ཤིང་དེའི་འབྲས་བུ་ལ་ཟ་བ་མཐོང་ནས་ཁྲོས་ཏེ་འདི་རྣམས་ཁ་ཐོགས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པས་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་དང་རྡོ་སོགས་ཀྱིས་གཟས་ཏེ་སྒྲ་དྲག་པོ་བྱུང་བས་སྤྲེའུ་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་སྡུག་བར་མཐོང་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་རྣ
Chinese
做了应做之事后，他向那条蛇说法，蛇心生欢喜，乃至奉献了六只金瓶。于是因缘成熟，他以此福德而生于三十三天。那时，世尊说：‘当年为毒蛇所困扰之人，即是如来我也。’ 又往昔，在雪山庄严之处，有一片充满药草的茂密森林，其中住有一只猴王。那里有一株大树，名为“尼雅卓达”（Nyagrodha，榕树），如浓云般茂盛，果实殊胜，香味芬芳。其枝条上有流水倾注，众猴群聚而食其果。猴王回望族群时，嘱咐曰：‘汝等食此枝果即可，不可攀折其他枝之果。’ 群猴皆依教奉行。 一时，有一枝上之果尚未成熟，极其庞大，被鸟雀等折下，坠入水中，群猴未见。后因缘成熟，其果逐渐生成，色香味俱全，坠入流水之中，顺流漂至远方。有一国王与王妃眷属临水而游，见到此果，芳香逼人，遂拾起观视，皆叹奇异。国王品尝，其味殊妙，遂生贪恋，心想：‘能食此果者，即当为王。’ 王推测道：‘此河上游必有大树，其果甘美，未曾毁败。’ 遂率领兵众沿河而上，入于茂密之林，果见此树。 群猴数百正在食果。王见之，心生忿怒，曰：‘快将此等灭尽！’ 众人持矛石弓箭攻击，声势可怖，群猴惊惶受苦。菩萨当时为猴王，见此情状，心生悲愍……
English
Having accomplished the required deeds, he expounded the Dharma to that serpent. The serpent rejoiced greatly and even offered six golden vases. At that time, as a result of this merit, he was born among the gods of the Heaven of the Thirty-Three. The Blessed One then said: 'That man who once suffered from the torment of a venomous serpent was none other than myself, the Tathāgata.' Moreover, in a former age, within the glorious snowy mountains, there was a luxuriant forest rich in healing herbs, where a great monkey king resided. In that place stood a mighty Nyagrodha tree (banyan), vast like a dense cloud, bearing supreme fruit with exquisite fragrance. From one of its branches flowed a stream of water, where many monkeys gathered to eat its fruits. When the monkey king looked back at his retinue, he instructed: 'You may eat only from this branch’s fruits; do not break the fruits of other branches.' The monkeys complied accordingly. One time, however, a certain fruit on another branch, still unripe yet very large, was broken off by birds and fell into the water unseen by the monkeys. In due course, it ripened fully, with splendid color, fragrance, and taste, drifting downstream. A human king, together with his queen and attendants, while wandering by the water, discovered this fruit. Its fragrance was overwhelming. They picked it up, examined it, and marveled at its rarity. The king tasted it, found its flavor wondrous, and became attached, thinking: 'Whoever eats such a fruit deserves to be king.' He reasoned: 'There must be a great tree upstream of this river, bearing such unspoiled and enduring fruit.' Therefore, with his army, he advanced upstream, entered the dense forest, and indeed beheld that tree. Hundreds of monkeys were feeding upon its fruits. The king, enraged, commanded: 'Exterminate them all!' His men attacked with spears, stones, and arrows, raising dreadful sounds. The monkeys were terrified and suffered greatly. At that time, the Bodhisattva, as the monkey king, seeing this plight, was moved with great compassion...