Tibetan
དི་བདག་ལ་སྐྱབས་སུ་འོངས་པས་བདག་གིས་མི་འདོར་རོ། །སྟག་དེ་ཤ་ཁྲག་ལ་ཆགས་པས་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་གིས་ཡུན་རིང་དུ་མ་སོང་ངོ་། །དོམ་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ངལ་གྱི་རེ་ཞིག་ཁྱོད་མེལ་ཙེ་ལ་འདུག་ཤིག་དང་། ཁོ་བོ་ངལ་གསོ་ བར་བྱའོ་ཞེས་ངལ་ཞིང་དུབ་པས་གཉིད་ལོག་གོ། སྟག་གིས་མི་དེ་ལ་སྨྲས་པ། མི་ཁྱོད་ཇི་སྲིད་ཅིག་ཏུ་འདིར་འདུག །འོ་ན་དོམ་མར་བོར་ཅིག་དང་ཟོས་ལ་འགྲོའོ། །དེ་ནས་ཁྱོད་ཅི་བདེར་སོངས་ཤིག །སྙིང་རྗེ་མེད་པ་དེས་བསམས་པ། བདག་ཇི་སྲིད་འདིར་འདུག་པ་ལས་འདི་དོར་བ་ལེགས་སྙམ་དུ་དོམ་དེ་ཤིང་ཁ་ནས་བོར་བ་དང་། དོམ་དེས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་མིན་ཚིག་དེས་ཀྱཻ་ཅི་སེམས་ངན་བསྟེན་གྲོགས་ཞེས་སྨྲས་བཞིན་ལྟུང་ནས་སྟག་གིས་བསད་དོ། །མི་དེས་དེ་ཐོས་ནས་འདིས་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བགོ་བཤའ་འདོད་དེ་འདི་སྐད་སྨྲས་སོ་སྙམ་དུ་དེ་ཆགས་པས་བླ་བར་གྱུར་ཏེ། སེམས་འཁྲུགས་ཤིང་སྨྱོས་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྱམས་བཞིན་ཀྱེ་མིན་སོགས་གོང་ལྟར་ཁ་ནས་འདོན་ཏོ། །དེ་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིད་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྨྲ་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་འབྱུང་པོའི་དཔྱད་བྱ་བའི་སྔགས་འཛིན་པ་དང་། དགེ་སློང་དང་བྲམ་ཟེ་དང་མཛའ་བཤེས་རྣམས་ལ་དྲིས་ན། དེ་རྣམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྨྲ་ཞིང་དཔྱད་བྱར་མ་ཤེས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་དང་ཧ་ཅང་མི་རིང་བའི་ནགས་ཤིག་ན། དྲང་སྲོང་མངོན་ཤེས་ལྔ་ལྡན་ཞིག་གནས་པའི་དྲུང་དུ་མི་དེ་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིད་དེ་སོང་ནས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྨྲས་པ་དང་། དྲང་སྲོང་དེས་སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་འདི་ནི་སྡིག་པ་བྱེད་པ་སྟེ་རང་བཞིན་ངན་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕན་འདོགས་པ་སྟག་གི་མདུན་དུ་བོར་ཏེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་ནི་འདི་ལ་ཆོས་བཤད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ན། འདིས་དེ་སྟག་ལ་བོར་བ་ན་མྱ་མྱོ་ཁྱེར་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་ལས་ཡི་གེ་རེ་རེ་དྲན་པ་ནི། ཀྱེ་མིན་སོགས་གོང་ལྟར་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སྨྲས་སོ། །དྲང་སྲོང་དེའི་སློབ་མ་ཞིག་གིས་མཁན་པོ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས་པ་གསུངས་ཤིག །དྲང་སྲོང་གིས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་འཇིག་རྟེན་འདིར། །ཆོས་མ་མིན་པ་མི་བཟོད་དོ། །ཚོགས་པར་མི་དབྱུང་མི་རྣམས་ལ། །གྲོགས་པོ་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད། །གྲོགས་གསོད་གནས་སྐབས་གང་དུ་ཡང་། །བདེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྟན་ལ་མ་ཡིན་ལམ་དུ་མིན། །འདུག་མིན་འཆག་པ་ལ་ཡང་མིན། །དེ་ལྟར་སྙིང་ནི་རྗེ་རྗེ་སྐད། །འདི་ལ་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ་གང་། །དེས་ནི་སེམས་ཅན་བ
Chinese
彼若向我求救，我必不舍弃。虎耽着于血肉，故住于其处，未久即逝。熊言：“我疲惫，汝暂住于树上，我将休息。”因疲倦而眠。虎谓人曰：“汝于此处住几何时？舍熊予我，食而行之。尔后汝可随意去。”无悲悯者思：“我住于此几何时，舍此为佳。”遂自树上舍熊。熊言：“噫！恶语者，汝怀何恶念而亲近友伴？”如是语时坠落，为虎所杀。人闻是语，思：“此欲分我何物？故如是言。”遂为彼所染，心神恍惚，疯狂而四处游荡，如前般口中念诵“噫！恶语者”等语。亲属携之，亦如是语。彼等问卜于咒师、僧侣、婆罗门及友伴，彼等各说异词，不得其解。其时，于波罗奈斯不甚远之森林中，有一具五神通之仙人居住，亲属携彼人前往，述说所经之事。仙人言：“此有情造恶业，此恶性者，于虎前舍弃利益他人之菩萨，彼大士思欲为此人说法，故此人舍彼于虎时，心怀悔恨，忆起十偈中之一字一句，即如前所言之‘噫！恶语者’等语。”仙人之一弟子问曰：“师尊，彼偈颂为何？”仙人言：“噫！嗟乎！此世间，非法之事不可忍受。不应于众人中离间，有人行杀友之事。杀友之人无论于何时何处，皆不得安乐，非于座垫上，非于路上，非于坐时，非于行时。如是，心怀怜悯，对此人所说之语，彼实已伤害众生。”
English
If he seeks refuge in me, I will not abandon him. The tiger, being attached to flesh and blood, stayed there and soon departed. The bear said, "I am tired, you stay on the tree for a while, and I will rest." He fell asleep due to fatigue. The tiger said to the man, "How long will you stay here? Abandon the bear to me, and I will eat and leave. Then you can go as you please." The merciless one thought, "How long will I stay here? It is better to abandon this one." So he abandoned the bear from the tree. The bear said, "Alas! Evil-tongued one, what evil thoughts do you harbor in approaching a friend?" As he spoke, he fell and was killed by the tiger. The man heard these words and thought, "What does this one want to share with me? That is why he speaks like this." He was then infected by it, his mind became confused, and he wandered around madly, reciting from his mouth, as before, "Alas! Evil-tongued one," and so on. Even when his relatives took him away, he spoke in the same way. They consulted exorcists, monks, Brahmins, and friends, but they all gave different answers and could not understand it. At that time, in a forest not far from Varanasi, there lived a hermit with five supernatural powers. The relatives took the man to him and told him what had happened. The hermit said, "This sentient being is committing evil deeds. This evil-natured one abandoned the Bodhisattva, who benefits others, in front of the tiger. That great being thought of teaching the Dharma to this man. Therefore, when this man abandoned him to the tiger, he felt remorse and remembered each word and line from the ten verses, which is the 'Alas! Evil-tongued one,' and so on, as he said before." One of the hermit's disciples asked, "Master, what are those verses like?" The hermit said, "Alas! Woe is it! In this world, unrighteous deeds are unbearable. One should not sow discord among people. There are those who commit the act of killing a friend. One who kills a friend will not find happiness at any time or place, not on a cushion, not on the road, not while sitting, not while walking. Thus, with a compassionate heart, the words spoken to this man, he has truly harmed sentient beings."
Tibetan
མོངས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བརྟགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་ཤིང་འདོད་པ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྗེས་སུ་ཐོབ་སྟེ། གང་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྐུ་ཚེ་ལོ་བྱེ་བ་ཕྲག་བཅུར་བཞུགས་པ་དེས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་རྒྱལ་པོ་ཁྱད་པར་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལས། ལུས་ཀྱི་སྡོམ་པའི་སྒོར་འཇུག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལེགས་པར་བསྟན་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ལོ་བྱེ་བ་ཕྲག་བཅུར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དྲི་མ་མེད་པ་སྤྱོད་ཅིང་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་ཡང་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་བརྒྱད་ཅུ་མཐོང་བར་གྱུར་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་རིམ་བཞིན་སངས་རྒྱས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་རབ་ཏུ་ བྱུང་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་སྤྱད་ཅིང་མང་ཐོས་སྤོབས་པར་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་ཆོས་སྨྲ་བའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པར་བྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རྟག་པར་ཡང་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་དང་། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་དང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པར་རིགས་པར་བྱས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྐབས་སོ། ༈ །སྔོན་བསྐལ་པ་ཚད་མེད་འདས་པའི་ཕ་རོལ་ན། ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཡུལ་ཀ་ཤིའི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་ཅིང་ཡུལ་དེ་འབྱོར་ཞིང་རྒྱས་པར་གནས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེ་བཙུན་མོ་དང་འདུས་པ་ལས་ཁྱེའུ་མཆོག་ཏུ་གཟུགས་བཟང་བ་ཞིག་བཙས་པ་ལ་མིང་ཀ་ཤི་མཛེས་དགའ་ཞེས་བཏགས་སོ། །ཡང་རྒྱལ་པོ་དེའི་བཙུན་མོ་ལས་བུ་བཙས་པ་ན་ཡུལ་དེར་འཐབ་མོ་བྱུང་བས་ཁྱེའུ་དེའི་མིང་འཐབ་མོ་སྐྱེས་སུ་བཏགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱིས་ཀྱང་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དུ་འཇུག་པས་གཞོན་ནུ་ཀ་ཤི་མཛེས་དགས་དེ་མཐོང་ནས་བདག་ཀྱང་ཡབ་འདས་ན་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་ཞིང་བདག་གིས་ཀྱང་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་པས་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དུ་བཅུག་ན་དམྱལ་བར་གཞོལ་བར་འགྱུར་གྱིས་བདག་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཕ་ཡི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་ནས་སྨྲས་པ་ཡབ་བདག་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེས་སྨྲས་པ། བུ
Chinese
通过观察烦恼和女性的本性，认识到一切烦恼之法皆不可得，并由此获得远离欲望的贪著。凭借毫无烦恼的圣者智慧，不再有任何怀疑。 再次，过去有一位如来，名为智慧光明，住世十亿年。这位世尊向身为差别心国王的人，以及众多民众，详细阐述了平等性三摩地的法门，即进入身体戒律之门的偈颂。那位国王因此在如来的教法下出家，行持了十亿年的清净梵行，并修习了四梵住，从而见到了八十亿佛。此后，他次第在恒河沙数般的诸佛座下出家，修持这种殊胜的梵行，成为博学多闻、具足辩才的说法上师，安住于戒律清净的自性之中。如上所说，菩萨们总是具有防护恶行之戒、摄集善法之戒和饶益有情之戒，应当如是理解。戒律之品结束。 过去在无数劫之前，在瓦拉纳西（古印度地名，今贝拿勒斯）地方，迦尸国的国王名为梵施，他治理国政，使国家富饶兴盛。当时，国王与王妃结合，生下一个相貌极其端庄的男孩，取名为迦尸美喜。后来，这位国王的王妃又生下一个儿子，当时国内发生了战争，因此给这个孩子取名为战争生。梵施国王以如法和不如法的方式治理国政，年轻的迦尸美喜看到这种情况后心想：我父王去世后，我也会成为国王，如果我也以如法和不如法的方式治理国政，就会堕入地狱。因此，我应该舍弃家庭，出家修行。于是他来到父亲面前，顶礼双足，说道：父王，请允许我出家修行。国王说：孩子
English
By examining the nature of afflictions and women, one realizes that all afflicted dharmas are unattainable, and thereby attains freedom from attachment to desire. With the noble wisdom free from any affliction, one becomes free from doubt. Furthermore, in the past, there was a Tathagata named Jnana-prabha, who lived for ten billion years. This Bhagavan, together with many beings who were the king named Visesa-citta, well explained the verses on entering the gate of bodily discipline from the category of dharmas of Sameness Samadhi. That king then renounced in the teachings of the Tathagata, practiced immaculate pure conduct for ten billion years, and also meditated on the four Brahma-viharas, thus seeing eighty billion Buddhas. After that, he gradually renounced under Buddhas as numerous as the sands of the Ganges River, practiced this supreme pure conduct, and became an excellent Bhikshu, learned, eloquent, and a master of Dharma preaching, abiding in the nature of pure morality. As mentioned above, Bodhisattvas are always endowed with the morality of restraining misconduct, gathering virtuous dharmas, and benefiting sentient beings, and it should be understood as such. End of the chapter on morality. In the past, beyond countless eons, in Varanasi (ancient Indian place name, present-day Benares), the king of the Kashi country named Brahma-datta ruled the kingdom, and that country was prosperous and flourishing. At that time, the king united with his queen, and a son of excellent appearance was born, and he was named Kashi-priya. Later, when the king's queen gave birth to a son, a war broke out in that country, so the boy was named War-born. King Brahma-datta allowed the kingdom to be ruled by both Dharma and non-Dharma, so the young Kashi-priya saw this and thought: When my father dies, I will also become king, and if I also allow the kingdom to be ruled by Dharma and non-Dharma, I will fall into hell. Therefore, I should renounce my home and become a renunciate. Then he went to his father, touched his feet, and said: Father, please allow me to renounce. He said: Son