Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཅིག་ནགས་སུ་ཅི་སྟེ་མི་འགྲོ། དཀའ་ཐུབ་བྱེད་དུ་འགྲོར་མི་སྟེར་ན། དགྲ་དང་དམག་སོགས་འགྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལ་དེ་ལྟར་ཅིས་མི་བྱེད། ཁྱིམ་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་དཀའ་ཐུབ་དང་ནགས་ཀྱི་ཉེས་པ་མཐོང་བ་ནི་བློ་མིག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཞིང་། ང་ཡོན་ཏན་ཆེ་བས་ཡིན་ན་ཁྱེད་ཅག་ངའི་རྗེས་སུ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིག །འཇིག་རྟེན་མཛའ་བ་རྣམས་ནི་ཕལ་ཆེར་མི་བརྟན་པ་གར་མཁན་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་འདྲ་བས་ངེས་པ་མེད་ལ། ཅིས་ཀྱང་བརྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་འབྲལ་མི་ཕོད་ན། རིགས་པའི་ལས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་འདོད་རིགས་ཀྱི་བཟློག་མི་རིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་འཇམ་པའི་ཚིག་གིས་བྲིད་དེ་རང་ཉིད་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་སོང་ནས་དགེ་བ་ལ་བག་ཡོད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་བསམ་གཏན་ལ་སྦྱོར་བར་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་བསྒྲགས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚིག་ཙམ་ལའང་། ཡོན་ཏན་ཤེས་པ་དག་གིས་ཡལ་བར་མི་འདོར་ན། ཡོན་ཏན་གང་ཡང་རུང་བ་ཐོབ་ནས་དེ་ལས་ཉམས་པར་མི་བྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟ་བུར་དགེ་སློང་དང་དགེ་བསྙེན་དང་། ཆོས་བྱེད་པ་དང་། རྟོགས་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་ཡོན་ཏན་ཡོད་པར་བསྒྲགས་ན། རང་གིས་རང་ལ་བརྟགས་ཏེ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་འདི་ལྟར་རེ་བ་བྱེད་པ་བདག་གིས་སླུར་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ། ངེས་པར་རང་ཉིད་ཡོན་ཏན་དེ་དང་དེ་དག་གིས་བརྒྱན་པར་མ་བྱས་ཀྱི་བར་དུ་ངོ་ཚ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣམ་ཐར་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སིར་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་ཆེ་བ་ཞིག་ལ། བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་མ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་མཛེས་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་སྡུག་པར་གྱུར་པ་ཞིག་ཡོད་དོ། །དེའི་ཚེ་རིའི་རྒྱལ་པོ་གངས་རིའི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། གཟུགས་དང་ཡན་ལག་བཀྲ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་མཆུ་ཅན་དེ་ལ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དེའི་སླད་བཞིན་འབྲང་བ་ཡོད་དོ། །དུས་ཞིག་ན་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེས་ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་ཐུན་ལ་བཱ་རཱ་ཎ་སིའི་གྲོང་ཁྱེར་དེའི་སྟེང་དུ་སྐད་བསྒྲགས་པ་ཁང་སྟེང་ན་འདུག་པའི་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་མས་ཐོས་ནས། རྒྱལ་པོ་ལ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་དགའ་ཞིང་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་འདི་སུའི་ལགས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ལྷ་མོ་ངས་ཀྱང་མ་མཐོང་སྟེ། གངས་ཀྱི་
Chinese
第401页至第500页 第401页至第500页 为什么不进森林呢？如果不让去苦行，为什么不那样去征战敌人和军队等呢？认为家庭的功德和苦行以及森林的过失是颠倒的知见。如果我功德大，你们就跟随我出家吧！世间的友爱大多像舞者的行为一样不稳定，没有定准。无论如何都不能以坚定的心来割舍，那么以理性的行为，在苦行的森林里，以不合情理的方式来阻止想要出家的人，就用极其柔和的言辞来引诱，自己去苦行的森林里，对善行谨慎，圆满戒律和苦行，并修习禅定。这样，对于没有功德却宣扬有功德的人的话，有见识的人也不会舍弃，更何况是获得了任何功德而不使之退失呢？像那样，以比丘和居士，以及修行人和证悟者等的名字来宣扬有功德，自己观察自己，心想人们对我如此期望，我不能欺骗他们啊。一定要在自己没有以那些功德庄严之前感到羞愧，要知道这是菩萨的行传。 ༈ །又，过去世，在瓦拉纳西（今印度瓦拉纳西）城，有一位名叫梵天施予的国王，富有且财富众多。 有一位名叫无比母的妃子，容貌美丽，受到国王的宠爱。当时，在山王雪山的南面，世尊化身为一只金色的孔雀王，身形和肢体鲜亮，拥有珍宝般的喙，有五百眷属跟随其后。一次，孔雀王在半夜时分，在瓦拉纳西城上空鸣叫，住在楼上的妃子无比母听到后，对国王说：如此令人欢喜和爱恋的声音是谁的？国王说：天女，我也没见过，是雪山的
English
Pages 401 to 500 Pages 401 to 500 Why not go to the forest? If you are not allowed to go for asceticism, why not go to fight enemies and armies? Seeing the merits of home and the faults of asceticism and the forest is a perverted view. If I have great merit, then you should follow me and renounce! Worldly friendships are mostly unstable like the behavior of dancers, and there is no certainty. If you cannot bear to part with a steadfast mind, then with rational actions, in the forest of asceticism, preventing those who want to renounce in an unreasonable way, you should entice them with extremely gentle words, go to the forest of asceticism yourself, be mindful of virtue, perfect discipline and asceticism, and practice meditation. Thus, even for the words of a person who proclaims to have merit when they do not, those who have knowledge will not abandon them, let alone obtain any merit and not let it be lost? Like that, proclaiming to have merit with the names of monks and lay practitioners, as well as practitioners and realized beings, examine yourself, thinking that people expect this of me, I must not deceive them. You must feel ashamed until you have adorned yourself with those merits, know that this is the biography of a Bodhisattva. ༈ །Also, in the past, in the city of Varanasi (modern Varanasi, India), there was a king named Brahma-datta, who was rich and had great wealth. There was a queen named Matchless Mother, who was beautiful and beloved by the king. At that time, on the south side of Mount Snow, the Lord himself transformed into a golden peacock king, with a bright body and limbs, a jewel-like beak, and five hundred attendants following him. Once, the peacock king crowed over the city of Varanasi in the middle of the night, and the queen Matchless Mother, who was staying on the roof, heard it and said to the king: Whose is this sound that is so pleasing and loving? The king said: Goddess, I have not seen it either, it is from the snowy
Tibetan
རིའི་ལྷོ་ཕྱོགས་ན་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་ཞེས་ཡོད་པར་ཐོས་པ་དེའི་སྒྲ་སྙན་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་ཞེས་ཐོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བཙུན་མོ་ན་རེ། ལྷ་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེ་འདིར་བླང་དུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་བ་དེ་མཐོང་བར་ག་ལ་ནུས་བཙུན་མོས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེ་མ་མཐོང་ན་བདག་འགུམ་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་དཔེ་མེད་མ་ལ་སེམས་ཆགས་པས་ངས་རྔོན་པ་དང་བྱ་བ་དག་དགྱེ་ཡི་རེ་ཞིག་སྡོད་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། རྔོན་པ་དང་བྱ་བའི་མི་རྣམས་ལ་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེ་རྙིས་ཟུངས་ལ་འདིར་ཐོན་ཅིག །དེ་བླང་ནུས་ན་ལེགས་ཀྱིས་མ་ནུས་ན་ཁྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་ཡལ་ལོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྔོན་པ་དང་བྱ་བ་དེ་རྣམས་སྲོག་གི་འཇིགས་པས་བྱ་རྒྱ་དང་རྙི་རྣམས་ཐོགས་ནས་གངས་རིའི་ལྷོ་ཕྱོགས་དེར་ཕྱིན་ནས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་ པོ་གནས་པའི་ཕྱོགས་དེར་རྒྱ་བྲེས་ཤིང་རྙི་བཙུགས་ཀྱང་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེས་གང་དུ་བལྟས་པ་དེ་དག་ཏུ་རྒྱ་རལ་ཞིང་རྙི་ཆད་དེ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཤ་ཐང་ཡང་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེ་བཟུང་མ་ནུས་སོ། །དེ་ནས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་སྟེ་སྨྲས་པ། ཞོ་ཤས་འཚོ་བ་ཁྱེད་རྣམས་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་འདི་ན་ཤ་ཐང་ཞིང་འཁོད། དེ་དག་གིས་རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་འདི་ལྟར་བགོས་ཏེ་བཏང་གིས་བདག་ཅག་སྲོག་གི་འཇིགས་པས་འདི་ལྟར་འབད་པར་བྱེད་དོ། །རྨ་བྱས་སྨྲས་པ་ང་རྙི་དང་རྒྱས་བཟུང་མི་ནུས་ཀྱིས། རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ང་ལྟ་བར་འདོད་ན་གྲོང་ཁྱེར་གཙང་ཞིང་བཀོད་པས་བརྒྱན་པར་བྱོས་ལ། ཞག་བདུན་གྱི་ཉིན་པར་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པར་འདིར་ཤོག་དང་ང་ནི་དེར་འགྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར་དེ་དག་གིས་མཉན་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ལ་གསོལ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོས་གྲོང་ཐམས་ཅད་བརྒྱན་ཞིང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་ཤིང་རྟ་སྦྱར་ཏེ་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་གངས་ཀྱི་རིའི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོས་དེར་ཕྱིན་པ་དང་། རྨ་བྱའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་དུ་སྣང་བ་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་རྟ་ལ་བཞག་ནས། དེའི་སྐད་བྱུང་བས་རྒྱལ་པོ་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་བཀུར་སྟི་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཕྱིན་པ་ན། གྲོང་ཁྱེར་དེའི་སྒོར་རྨ་བྱའི་སྐད་བྱུང་བས་གྲོང་དེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ཅིང་། ཡུལ་དེར་གནས་པ་ཐམས་ཅད་དགའ་ཞིང་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ལྷགས་སོ། །དེར
Chinese
聽說山的南面有一隻名為金光燦燦的孔雀王，聽說它的聲音悅耳動聽。王妃說：請您把那隻神聖的孔雀王帶到這裡來。國王說：在天空飛翔的它怎麼能見到呢？王妃說：如果見不到那隻孔雀王，我就要死了。國王因為愛戀著無與倫比的王妃，就說：我會召集獵人和捕鳥人來的，你暫且等著。於是對獵人和捕鳥人說：你們去捕捉那隻孔雀王，把它帶到這裡來！如果能抓到它就好，如果抓不到，你們所有人的性命都將不保！於是那些獵人和捕鳥人因為害怕喪命，就帶著鳥網和陷阱，前往雪山的南面，在那隻孔雀王棲息的地方佈下羅網，設置陷阱，但是孔雀王無論看向哪裡，那裡的羅網都會破裂，陷阱都會斷裂，這樣過了七天，他們都精疲力盡了，也沒能抓住那隻孔雀王。後來，那隻孔雀王對他們生起了慈悲心，說道：你們這些靠野菜為生的人，為什麼要在這裡精疲力盡地奔波呢？那些人回答說：請孔雀王明白，天授國王（梵天所賜予的國王）這樣命令我們，我們因為害怕喪命，所以才這樣努力。孔雀說：我是無法用陷阱和羅網抓住的。如果天授國王想要見我，就請把城市打掃乾淨，用裝飾品裝扮起來。七天後的白天，帶著四種軍隊（象兵、馬兵、車兵、步兵）到這裡來，我就會到那裡去。那些人聽從了，並向天授國王稟告，國王按照吩咐裝飾了整個城市，用七寶裝飾的車輛，帶著軍隊前往雪山的南面。那隻金光燦燦的孔雀王就坐上了寶車。它的叫聲傳出，國王和軍隊都非常高興，以盛大的敬意迎接它，前往波羅奈斯城（今瓦拉納西）。當孔雀的叫聲在該城的門口響起時，傳遍了整個城市。所有居住在那裡的人都非常高興，前來觀看。在那裡
English
It is said that on the south side of the mountains, there is a peacock king named 'Appearing as Gold,' and it is said that its voice is melodious and pleasing. The queen said: 'Please bring that divine peacock king here.' The king said: 'How can one see that which flies in the sky?' The queen said: 'If I do not see that peacock king, I will die.' The king, being in love with the incomparable queen, said: 'I will summon hunters and bird catchers, wait for a while.' Then he said to the hunters and bird catchers: 'Go and capture that peacock king and bring it here! If you can capture it, good, but if you cannot, all of you will lose your lives!' Then those hunters and bird catchers, fearing for their lives, took bird nets and traps and went to the south side of the snow mountain, and spread nets and set traps in the direction where the peacock king lived, but wherever the peacock king looked, the nets would break and the traps would be cut, and after seven days, they were exhausted, but they could not catch the peacock king. Then, that peacock king felt compassion for them and said: 'You who live on wild vegetables, why are you toiling and wandering in this direction?' Those people replied: 'Please know, peacock king, that King Tsangpa-byin (King Given by Brahma) has commanded us in this way, and we are striving in this way for fear of losing our lives.' The peacock said: 'I cannot be caught by traps and nets. If King Tsangpa-byin wants to see me, then clean the city and decorate it with ornaments. Come here on the seventh day with an army of four divisions (elephantry, cavalry, chariots, and infantry), and I will go there.' Those people listened and reported to King Tsangpa-byin, and the king decorated the entire city as instructed, adorned with vehicles of seven jewels, and went with the army to the south side of the snow mountain. The peacock king, appearing as gold, was placed on the jeweled chariot. When its voice arose, the king and the army were overjoyed and welcomed it with great respect, and went to the city of Varanasi (now Varanasi). When the peacock's voice arose at the gate of that city, it spread throughout the entire city. All who lived there were very happy and came to see it. There