Tibetan
དུ་ཁྱེར་བས་ཉེར་འཚེ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་གྱུར་ཏོ། །དེར་བྷྲི་གུའི་བུ་དང་གོ་ཏམ་དང་། མ་རི་ཙེ་སོགས་ཀྱི་ཐུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རིན་པོ་ཆེ་བྱིན་པ་ཐོས་པས་ནགས་ནས་དེར་འོངས་སོ། །ལྷ་མོ་པདྨ་ཅན་ཡང་མ་རི་ཙེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་བཞིན་དུ་སོང་བས་རྒྱལ་པོ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོའི་གྲགས་པ་བརྗོད་པས་ཕྱོགས་སུ་ཁྱབ་པར་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་སྲས་དེ་བློན་པོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་རྒྱལ་པོ་དེའི་དྲུང་དུ་འོང་བ་ན། རྒྱལ་པོའི་ལུས་ཁྲག་གིས་གོས་བཞིན་ས་ལ་འགྱེལ་བ་མཐོང་ནས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཅིང་ཀྱེ་མ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་རང་གི་སྲོག་གཏོང་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མ་རི་ཙེའི་ཐུབ་པས་ཀྱང་མཆི་མ་དང་བཅས་པའི་མིག་གིས་ས་སྐྱོང་དེ་ལ་བལྟས་ནས་ཀྱེ་མ་ཁྱོད་རང་གི་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར་འདི་ལྟར་ལུས་ཡལ་བར་བོར་བ་འདིས་འབྲས་བུ་ཅི་ ཞིག་བཞེད། སྐྱོ་བའི་རྣམ་འགྱུར་མི་མངའ་བ་ཅི་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་དེས་དུབ་པ་བཟོད་པར་བྱས་ནས་གདོང་གི་ཁྲག་ཕྱིས་ཏེ་སྨྲས་པ། ཐུབ་པ་བདག་ལ་འདོད་པ་གཞན་མེད་དེ། འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་འདོད་དོ། །སློང་བར་ལུས་བཏང་བ་ལ་མི་དགའ་བ་གང་ཡང་མེད་དེ། ངས་བརྗོད་པ་འདི་བདེན་ན་ང་ཡི་ལུས་འདི་རྣལ་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་གཙུག་གི་ནོར་བུ་དང་བཅས་པའི་ལུས་སྔར་བཞིན་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་ཚངས་དང་བརྒྱ་བྱིན་སོགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ཐུབ་པའི་དྲང་སྲོང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པར་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱང་མངོན་པར་བཞེད་པར་མ་གྱུར་ལ། སླར་ཡང་པདྨ་ལྡན་དང་ཐུབ་པས་བསྐུལ་ནས་རྒྱལ་པོའི་སྲས་དང་བཅས་པས་རྒྱལ་པོའི་ཁྲི་ལ་བཞུགས་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། དེར་སྔར་གྱི་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ལས་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཀུན་ནས་འགེངས་བཞིན་བྱོན་ནས་གཞན་དོན་དུ་ལུས་གཏོང་བ་སོགས་དཀའ་བ་བྱས་ཀྱིས། ད་ནི་རང་གི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཡུན་རིང་བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནོན་པ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་བྱ་མི་འོས་ཞེས་བརྗོད་པས་མི་ཡི་དབང་པོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་ངེས་སོ་སྙམ་ནས། ནམ་མཁའི་ལམ་ནས་རང་གི་ཕོ་བྲང་དུ་ཕྱིན་ཏེ། སྲས་དང་བཙུན་མོར་བཅས་པ་སྔར་ལྟར་ལྷན་ཅིག་དགའ་བས་འཁོད་ནས་ཡུན་རིང་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱངས་ཞིང་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་ན་ཚོགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བའི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་
Chinese
因此，他所受的一切损害都平息了。在那里，婆罗门种的儿子、乔答摩以及摩利支等苦行者，听到他如此布施珍宝，便从森林中来到那里。莲花女也跟随摩利支本人而去，看到国王变成那样，便倒在地上。之后，天上的诸神赞颂国王的功德，使其传遍四方。当时，国王的王子与大臣们一同来到国王面前，看到国王的身体像衣服一样被血浸透，倒在地上，便哀号哭泣，说道：为了他人的利益而牺牲自己的生命啊！摩利支的苦行者也用含着眼泪的眼睛看着那位统治者，说道：唉，你不顾自己的生命，如此舍弃身体，想要得到什么果报呢？为何没有忧愁的表情呢？国王忍受着疲惫，擦去脸上的血，说道：苦行者，我没有其他的愿望，只想救度轮回的众生。对于布施身体没有丝毫的不悦。如果我说的是真话，愿我的身体恢复如初。话音刚落，连同顶上的宝珠，身体便恢复如初。那时，梵天、帝释天等诸神，以及所有的苦行仙人，都劝请国王继续执政，但他没有答应。之后，莲花女和苦行者再次劝请，与王子一同劝请国王登上王位。在那里，之前的独觉佛们也从空中降临，用光芒照亮四方，说道：为了他人的利益而舍弃身体等，已经做了许多的苦行。现在不应该对长期与你分离的民众的痛苦置之不理。国王也认为确实如此，便从空中回到自己的宫殿，与王子和王妃一同欢喜地生活，长久地治理国家，广行与佛法相应的善行。 又，过去世中，名为聚主（Gaṇapati）的佛陀的教法中，世尊……
English
Thus, all the harm he had suffered was pacified. There, the son of the Brahmin caste, Gautama, and the ascetics such as Marici, having heard that he had given such precious things, came there from the forest. The lotus goddess also followed Marici himself, and seeing the king become like that, she fell to the ground. Then, the gods of the sky praised the king's fame, causing it to spread in all directions. At that time, the king's prince, together with the ministers, came to the king's presence, and seeing the king's body soaked in blood like clothes, fallen on the ground, they wailed and cried, saying: Alas, sacrificing one's own life for the sake of others! The ascetic of Marici also looked at that ruler with tearful eyes, saying: Alas, you disregard your own life, abandoning your body like this, what fruit do you wish to obtain? Why do you not have a sorrowful expression? The king, enduring the fatigue, wiped the blood from his face and said: Ascetic, I have no other wish, I only wish to liberate the sentient beings of samsara. There is no displeasure whatsoever in giving away the body. If what I say is true, may my body be restored to its original state. As soon as he spoke, together with the jewel on his crown, his body was restored to its original state. At that time, Brahma, Indra, and other gods, and all the ascetic sages, requested the king to continue to rule, but he did not agree. Afterwards, the lotus goddess and the ascetic again requested, together with the prince, requested the king to ascend the throne. There, the previous Pratyekabuddhas also descended from the sky, illuminating all directions with light, saying: Having abandoned the body for the sake of others, etc., you have done many ascetic practices. Now it is not appropriate to be indifferent to the suffering of the people who have been separated from you for a long time. The king also thought that it was indeed so, and returned to his own palace from the sky, and lived happily with the prince and the queen, and ruled the country for a long time, and performed extensive virtuous deeds in accordance with the Dharma. Again, in the past, in the teachings of the Buddha named Gaṇapati, the Blessed One...
Tibetan
དགེ་སློང་སྙན་པའི་འོད་ཅེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏེ། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྨྲ་བར་གྱུར་པ་གཟུགས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྒྱལ་པོའི་བུ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་བར་གྱུར་པ་ལ། གཞན་དགེ་སློང་སྟོང་དག་གིས་ཕྲག་དོག་བྱས་ཏེ་ཡིད་འཁྲུགས་པ་རིགས་ནས། རྒྱལ་པོའི་བུ་དེས་སྲོག་ཆགས་སྟོང་ཕྲག་ལྔ་གོ་བགོས་པས་སྲུང་ཞིང་ཆོས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དམིགས་པ་མེད་པ་འཆད་དོ། །དེའི་ཚེ་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་སྨྲ་བའི་དགེ་སློང་འདི་བསད་ན་བསོད་ནམས་སུ་འགྱུར་ཞེས་མཚོན་ཆ་ཐོགས་ཏེ་འོངས་པ་ན། དགེ་སློང་སྙན་པའི་འོད་ཀྱིས། རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཆོས་འདི་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན་བདེན་པའི་སྟོབས་དེས་མཚོན་ཆ་འདི་རྣམས་མེ་ཏོག་མན་དཱ་ར་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ། མཚོན་ཆ་རྣམས་མེ་ཏོག་མན་དཱ་ར་བར་གྱུར་ཅིང་ས་ཆེན་པོ་ཡང་གཡོས་པས། དགེ་སློང་མཚོན་ཐོགས་པ་རྣམས་སྐྲག་ཅིང་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ་ཚུར་ཉེ་མ་ནུས་ཤིང་། རས་བཅོས་བུ་བརྒྱ་ཡིས་མཆོད་ཅིང་ཆོས་ཉན་པ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དགེ་སློང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྟོང་དག་གིས་ཆོས་སྨྲ་བ་སྙན་པའི་འོད་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྙས་ཤིང་མི་སྙན་པའི་ཚིག་བརྗོད་ཀྱང་བཟོད་པའི་སྟོབས་ལས་ནམ་ཡང་ཉམས་པར་མ་གྱུར་ཏེ་སེམས་ཅན་མང་པོར་ཡུན་རིང་དུ་ཆོས་བསྟན་ནོ། ༈ །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཀླུ་ཡི་ རྒྱལ་པོ་རྔ་ཞེས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཀུན་དགའ་བོ་ནུ་བོ་ཉེ་་རྔ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་སྤུན་གཉིས་སོ། །ཡུལ་གཞན་ན་ཀླུ་རྔ་སྒྲ་ཞེས་པ་གནས་པའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པ་ན་དེ་ཁྲོས་ནས་དུ་བ་ཅན་གྱི་དབུགས་བཏང་སྟེ་གཡོན་ཅན་ཚུལ་ཆོས་ཅན་ཞེས་སོགས་ཚིག་རྩུབ་པོས་སྤྱོས་ཤིང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྐྲད་པ་དང་། ཉེ་རྔ་ཁྲོས་ཏེ། ཀླུ་དེའི་གྲོང་ཐམས་ཅད་བརླགས་པར་བརྩམས་པ་ན། ཀླུ་ཆེན་པོ་རྔ་ཡིས་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཚིག་གིས་ཁྲོ་བ་བཟློག་སྟེ་ཉེ་རྔ་སེམས་དད་པར་བྱས་ཏེ་ལེགས་བཤད་ཀྱི་ཚིག་དེས་ཀྱང་ད་དུང་གི་བར་དུ་འགྲོ་བ་མང་པོའི་དོན་བྱས་སོ། །ཚིགས་བཅད་དེ་དག་ནི་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྔ་སྒྲའི་ཚིགས་བཅད་ན་གསལ་ལོ། །སྐྱེས་རབས་གཞན་ན་ཀླུ་ངར་ངར་དང་ཉེ་བའི་ངར་ངར་ཞེས་པ་འདི་དང་ཚུལ་འདྲ་བ་ཡོད་དོ། །ཡང་གླང་པོ་ཆེ་ས་སྲུང་མཆེ་བ་དྲུག་ལྡན་དུ་གྱུར་པ་ན། ངུར་སྨྲིག་བགོས་པའི་རྔོན་པས་དུག་མདས་བསྣུན་པའི་ཚེ། གླང་མོས་རྔོན་པ་བརྫིས་ཏེ་བསད་པར་འདོད་པ་བཟློག་ཅིང་
Chinese
比丘名为“悦音光”，宣说甚深空性之法，以身相、戒律、禅定与智慧等功德殊胜，国王之子等皆尊敬供养。其余千比丘因嫉妒而心乱，国王之子便杀害五千众生，以此护持，且说无所缘之甚深空法。时，有执著相之比丘言：若杀此妄说非法之比丘，则成功德，遂执兵器而来。悦音光比丘顶礼诸佛，言：“若此法空性真实，则以真实力，使诸兵器化为曼荼罗花。”言未毕，诸兵器即化为花曼荼罗，大地震动。执兵器比丘皆恐惧惊异，不能近前。百名白衣弟子供养聆听，彼便宣说空性法。然诸违逆比丘常加毁谤，以恶言相加，而悦音光以忍辱之力，未曾损坏，长时广为众生宣说佛法。 复次，世尊昔为龙王名“鼍”（Nāga King *Rnga*），兄弟二人，一名“俱喜”，一名“近鼍”。往他方国龙鼍声前，彼嗔怒，吐火焰气，以粗恶之言讥毁，驱逐再三。近鼍怒，欲毁其国邑。时，大龙鼍以善言调伏，止息其怒，令近鼍心生信解，善言亦利益无数众生。此偈颂今载《龙王鼍声偈》中显现。 他世中，名“龙呐呐”与“近呐呐”者，其事同此。又曾为大象，守护大地，有六长牙。猎师张弓以毒箭射之，象母奋起扑杀猎师，欲报怨时，亦止其念，使不杀害。
English
There was a monk named 'Radiance of Harmonious Sound,' who expounded the profound Dharma of Emptiness. Through his distinguished qualities of form, discipline, meditation, and wisdom, he was revered by princes and kings. Yet, a thousand other monks, stirred by jealousy, became agitated. Then a prince slew five thousand beings in his defense, claiming to uphold the teaching of profound, objectless emptiness. At that time, monks attached to appearances said: “If we kill this monk who speaks non-Dharma, it will become merit,” and so they came bearing weapons. The monk Radiance of Harmonious Sound bowed to the Buddhas and said: “If these teachings of emptiness are true, then by the power of truth, let these weapons become mandala flowers.” Instantly, the weapons turned into flowers of a mandala, and the great earth shook. The armed monks became terrified and astonished, unable to approach. A hundred lay disciples offered worship and listened; to them he expounded the Dharma of emptiness. Yet, many opposing monks continually mocked and insulted him with harsh words, but through the strength of patience, he was never overcome, and he long continued to teach Dharma for countless beings. Again, in a former life, the Blessed One was the Nāga King named 'Drum' (*Rnga*), with two brothers: 'All-Delighting' and 'Near-Drum.' When they went to the Nāga land called 'Sound of Drum,' its ruler became angry, breathing forth fiery smoke, and reviled them with harsh words, driving them away again and again. 'Near-Drum,' in anger, began to destroy the entire city. But the great Nāga 'Drum,' by words of excellent teaching, pacified his wrath and caused faith to arise in 'Near-Drum.' With his words of Dharma, he also brought benefit to countless beings. These verses appear clearly in the 'Verses of the Nāga King Drum.' In another lifetime, there were Nāgas named 'Ngar-Ngar' and 'Near-Ngar,' whose story was similar. And again, as a great elephant with six tusks who guarded the earth, when a hunter shot him with a poisoned arrow, the elephant’s mate rose up to trample and kill the hunter in revenge. But he restrained her, turning her away from the desire to kill.
Tibetan
གུས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རང་གི་མཆེ་བ་སྦྱིན་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ནགས་ཚལ་དགོན་པ་ཞིག་ན་མ་ཧེ་རྒོད་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱུ་མཆོག་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚེ། སྤྲེའུ་མི་སྲུན་པ་ཞིག་གིས་མ་ཧེའི་ཁྱུ་མཆོག་དེ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་ཞིང་ཁྲོ་བ་མེད་པ་ངེས་ཤིང་མངོན་པར་གསལ་བའི་ཏིང་འཛིན་ཤེས་ནས་འཇིགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འཚེ་བའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པར་ཞུགས་སོ། །མ་ཧེ་དེ་བདེ་བར་གཉིད་ལོག་པའི་སྐབས་སུ་སྤྲེའུ་དེ་གློ་བུར་སྟེང་དུ་མཆོང་པ་དང་། བར་བར་ དེ་ལ་ཞོན་ནས་རྒྱུག་པ་དང་། བར་བར་བཀྲེས་ཏེ་ཟས་ཟ་བའི་ལམ་བཀག་པ་དང་། བར་བར་ཤིང་གིས་དེའི་རྣ་བ་དཀྲུགས་པ་དང་། བར་བར་དེ་ཆུ་ནང་དུ་རྐྱལ་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་མགོའི་སྟེང་དུ་ཞོན་ནས་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་དེའི་མིག་བཀབ་པ་དང་། བར་འགར་དེ་ལ་ཞོན་ནས་དབྱུག་པ་ཕྱར་ཏེ་བརྒྱུགས་པས་གཤིན་རྗེའི་ཚུལ་དུ་འཆོས་པར་བྱས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མ་རུངས་པའི་ཀྱལ་ཀ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྲོ་བ་དང་མི་དགའ་བ་མེད་པར་ཕན་བཏགས་པ་བཞིན་དུ་བཟོད་པར་གྱུར་ཏོ། །གནོད་སྦྱིན་ཞིག་གིས་དེས་དེ་གཙེས་པ་མ་བཟོད་ནས་བརྟག་པའི་ཕྱིར། ཁྱུ་མཆོག་དེ་ལ་སྤྲེའུ་ཞོན་ཏེ་སོང་བའི་ལན་དུ་བསྒུགས་ནས་ཀྱེ་ཁྱོད་ཅུང་ཟད་སྡོད་ཅིག །ཁྱོད་སྤྲེའུ་མི་སྲུན་པ་འདིས་ཉོས་སམ་ཅི། འོན་ཏེ་རྒྱན་པོས་ཕམ། འོན་ཏེ་འཇིགས་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་དམ་ཅི་སྟེ་བདག་ལ་མཐུ་མེད་པར་ཤེས་སམ། ཅི་སྟེ་འདི་དེ་ལྟར་བརྙས་ཤིང་ཞོན། ཀྱེ་མའོ། ཁྱོད་ཀྱི་རྭས་རྡོའི་རི་ཡང་འཇོམས་ནུས་ལ། ཁྲོས་ཏེ་རྐང་ལག་འཕྲད་པས་བྲག་གི་རྩེ་མོ་ཡང་བཤིག་ཅིང་། ཁྱོད་ལུས་མཁྲེགས་ཤིང་བརྟན་པ་མཐུ་སྟོབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་སེང་གེ་ཡང་དཔའ་བཀོང་ནུས་ན། སྤྲེའུ་རང་བཞིན་ངན་པ་བཅོས་སུ་མི་རུང་བ་འདི་ལ་བྱམས་ན་སླར་ཡང་ཇེ་ཐུར་འགྱུར་བས་རྨིག་པའམ་རྭ་ཡིས་འདི་རབ་ཏུ་ཆོམས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཚིག་འཇམ་པོས་སྨྲས་པ། སྤྲེའུ་འདི་མཐུ་སྟོབས་ཆུང་ཞིང་རྟག་ཏུ་མ་དྲང་བར་སྤྱོད་པ་ཤེས་ནས་དེ་ལ་བདག་གིས་འདི་ལ་བཟོད་པར་རིགས་ ཏེ། མཐུ་ཆུང་འཁྲུལ་པ་དག་ལ་བཟོད་ན་བཟོད་པ་ལགས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐུ་སྟོབས་ཆུང་བ་འདིས་བརྙས་ཐབས་བྱས་པ་ལ་ནུས་བཞིན་དང་དུ་ལེན་ཏེ། བཟོད་པའི་ཆོས་ལས་ཉམས་པར་མི་བྱེད་དོ། །གནོད་སྦྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟ་ན་ཁྱོད་ནི་འདིས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལས་ནམ་ཡང་ཐར་བར་མི་འ
Chinese
以恭敬之心，将自己之牙施舍矣。昔日，于林间伽蓝之所，有一大力之猴王。时，有不驯之猕猴，以大悲心而得明净无瞋三摩地，故无怖畏。于此大心勇士，种种众生以诸相恼害。彼时，大猴安卧入眠，猕猴忽然而跃于背，或乘而驰，或饥而断其食道，或以木枝搔其耳，或将之投入水中，复骑于首，以两手蒙其眼，或乘其上，以杖击之，状如阎罗之刑。然菩萨不以为忤，悉皆如加利益，忍受无瞋无恼。时，有罗刹见之，不能忍，欲试其心，乃谓大猴曰：‘汝少待！此猕猴欺汝乎？然则或败于饰，或稍有怖畏，抑或知我无力？何故任彼如是侮辱？咄！汝能摧碎铜山，震裂岩巅，汝体坚强，威力具足，能使狮子亦屈。此性恶猕猴不可调伏，若以慈悲待之，更复猖狂，当以利牙或角碎之！’菩萨以柔言答曰：‘此猕猴力弱常邪，吾知之，故堪忍受。力微妄行者，当以忍容为正法。是以彼虽以侮辱为方便，我应堪受，不损忍德。’罗刹言：‘如此则汝终不得免彼之害。’
English
With a reverent mind, he gave away his own tooth. Once, in an ancient time, in a forest monastery, there was a mighty monkey king. At that time, a disobedient monkey, having great compassion and knowing the clear samādhi free from anger, was fearless. Toward this great courageous one, many beings came to harm him in various ways. When the great monkey was resting in easeful sleep, the mischievous monkey suddenly leapt upon his back, sometimes riding him, sometimes—being hungry—blocking his way to food, sometimes scratching his ears with sticks, sometimes throwing him into the water, then mounting his head and covering his eyes with both hands, sometimes striking him with a stick as if in the manner of Yama’s punishment. Yet the Bodhisattva did not become angry; he endured all as if they were benefits, without anger or displeasure. Then, a demon (rākṣasa) seeing this, unable to endure, wishing to test his heart, said to the great monkey: ‘Wait a little! Is this monkey mocking you? Then is it that you were defeated by ornament, or that you had a trace of fear, or that you know me to be powerless? Why do you let yourself be so insulted? Ha! You can crush a mountain of copper, shatter rocky peaks, your body is strong, endowed with complete power and might, able even to subdue lions. This wicked-natured monkey cannot be tamed. If you treat him with compassion, he will only become more arrogant. Better to destroy him utterly with your fangs or horns!’ The Bodhisattva replied gently: ‘This monkey is weak and always deluded. Knowing this, I am fit to endure. For those of weak power and deluded action, patience is the proper virtue. Therefore, though he uses insult as his method, I shall endure it, and will not let my practice of patience be diminished.’ The demon said: ‘If that is so, then you will never escape his harm.’