Tibetan
དག་གཙུག་ན་ནོར་བུས་གཞན་གྱི་ཤ་སྦྱིན་པར་མི་འོས་སྙམ་དུ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཤ་ཁྲག་སྦྱིན་པར་ཁས་བླང་བ་ལ། ནང་མི་རྣམས་ཀྱིས་བཟློག་ཀྱང་མ་བཏུབ་པར་ལུས་ཀྱི་ཤ་དང་ཁྲག་རྣམས་བྱིན་པས། བཙུན་མོ་པདྨ་ལྡན་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཞིང་འགྱེལ་ཏོ། །དེར་རྒྱལ་པོའི་སྙིང་སྟོབས་མཐོང་ནས་ལྷ་དབང་རང་གི་ལུས་སུ་བསྟན་ཏེ། བསྔགས་ཤིང་ལྷའི་སྨན་གྱིས་ལུས་རྣལ་དུ་གནས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་མཆོད་སྦྱིན་ལེགས་པར་རྫོགས་ཏེ། རྒྱལ་བ་དང་ཐུབ་པའི་མཆོག་རྣམས་མཆོད་པར་བྱས་ཤིང་། དེའི་མཇུག་ཏུ་མཛེས་མ་དང་། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཚོགས་དང་། ལྷའི་གཞོན་པ་ལྟ་བུ་རྟ་གསེར་གྱི་ཕྲེང་ལྡན་དང་བཅས་པ་བྱིན་ནོ། །ཉི་མ་གཅིག་ལ་དཔག་ཚད་བརྒྱར་ཡང་བགྲོད་ནུས་པའི་གླང་ཆེན་བཟང་པོའི་རི་ཞེས་པ་མདུན་ན་འདོན་ཚངས་པའི་ཤིང་རྟ་ཞེས་པ་ལ་བྱིན་པའི་ཚེ། རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀའ་ཡང་གླང་པོ་དེ་ལ་ཆགས་པའི་ཡིད་དུ་གྱུར་ཏོ། །དེང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མཇུག་བསྡུས་ནས་བྷྲི་གུའི་བུ་ལ་གཏད་པའི་ཚེ། མ་རི་ཙེ་ཞེས་པའི་སློབ་མ་བྲམ་ཟེ་བཱ་ཧི་ཀ་ཞེས་པས་བླ་མའི་ཡོན་དུ་གཡོག་གི་ཆེད་དུ་བཙུན་མོ་པདྨ་ཅན་བུ་དང་བཅས་པ་བསླངས་ བ་དེ་ལ་བྱིན་པ་ཁྲིད་ནས་བླ་མ་ལ་ཕུལ་ལོ། །སྐབས་འདིར་ཀུ་རུའི་རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀས་གླང་ཆེན་བཟང་པོའི་རི་སློང་བའི་ཕོ་ཉ་བཏང་ཡང་སྔར་མདུན་ན་འདོན་ལ་བྱིན་ཟིན་པས། དེ་ལ་མ་བྱིན་པས་ཁྲོས་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་བཤམས་ཏེ་གཡུལ་འགྱེད་དུ་འོངས་སོ། །དེར་རྒྱལ་པོ་གཙུག་ན་ནོར་བུ་སྙིང་སྟོབས་ཅན་གྱིས་གཡུལ་འགྱེད་པས་ཕ་རོལ་ཕམ་པར་ནུས་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པས། ཀྱེ་མ་རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀའ་འདི་བདག་གི་གྲོགས་ཡིན་ཀྱང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་ཆགས་པས་འཕྲལ་དུ་དགྲ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་བླུན་པོ་འདི་ལ་སྙིང་རྗེར་འོས་སོ་ཞེས་བསམས་ཏེ། བདག་ཉིད་ནགས་སུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་། རང་སངས་རྒྱས་བཞི་ནམ་མཁའ་ལས་རང་འོངས་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕེབས་པར་སྨྲས་ཤིང་ནགས་སུ་འགྲོ་བར་བསྐུལ་བས། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཤེགས་ཏེ་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་རང་གནས་སུ་བྱོན། རྒྱལ་པོ་དེ་རི་གངས་ཅན་གྱི་ནགས་སུ་གནས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཐུབ་པ་མ་རི་ཙེ་ལ། གཙུག་ནོར་གྱི་བློན་པོ་དག་གིས་རྒྱལ་པོའི་སྲས་སླར་བསླངས་པ་དེས་བྱིན་ནོ། །བློན་པོ་དེས་རྒྱལ་བུ་དེ་རང་གི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཁྲིད་ནས་དམག་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པས། ཀུ་རུའི་རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀའི་དཔུང་ཕམ་པར་བྱས་ཏེ་སླར་སོང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀའི་གྲོང་དུ་མུ་གེ་དང་ཡམས་ཀྱི་འཚེ་བ་ཆེན་པོ་བྱུང་བས་ཉམ་ཐག་པའི་ཚེ། དེ་ལ་ཐབས་ཅི་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བློན་པོ་རྣམས་ན་རེ། གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་གཙུག་ན་རིན་ཆེན་གྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བདུད་རྩིའི་ རླན་དང་ལྡན་པ་དེ་རྙེད་ན་རྒུད་པ་འདི་ལས་ཐར་རོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་རི་གངས་ཅན་གྱི་ངོས་ན་བཞུགས་པ་དེ་ལ་བསླངས་ན་མི་གཏོང་བ་ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་ཐོས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་བྲམ་ཟེ་ལྔ་ནོར་བུ་སློང་དུ་མངགས་སོ། །སྐབས་འདིར་རྒྱལ་པོ་གཙུག་ན་ནོར་བུ་ཐུབ་པ་མ་ལ་ཡའི་རིའི་རྩེར་གནས་པའི་ཉེ་འཁོར་དུ་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེར་ལྷ་མོ་པདྨ་ཅན་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུའི་ཟས་ཟ་ཞིང་མི་མེད་པའི་ནགས་སུ་འོང་བ་དེ་རྔོན་པས་འཛིན་པར་འདོད་པ་ལ་འདར་ཞིང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་བཞིན་ཀྱེ་མི་བདག་གཙུག་ན་ནོར་བུ་ཞེས་འབོད་པ་ཐོས་ནས། རྒྱལ་པོ་གཙུག་ན་ནོར་བུ་བརྒྱུགས་ཏེ་བལྟས་པས་པདྨ་ཅན་ལུས་ཉམས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་ཞིང་རྔོན་པ་དེ་བྲོས་སོ། །པདྨ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ནགས་སུ་འཁྱམས་པ་མཐོང་ནས་སྡུག་བསྔལ་དང་། དེ་མཐོང་བས་དགའ་བ་ལྷན་ཅིག་བྱུང་ངོ་། །དེར་བདུད་སྡིག་ཅན་སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་འོངས་ནས། རྒྱལ་པོ་ལ་དགའ་མ་འདི་ནགས་སུ་བཏང་བ་དང་། ཁྱོད་ཀྱང་རྒྱལ་སྲིད་སྤང་བ་མི་འོས་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་བདུད་དུ་ཤེས་ནས་འཛུམ་སྟེ་སྨྲས་པ། དུལ་བ་ཞི་བ་རྣམས་ནི་འདོད་པས་རྨོངས་པར་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཚུལ་སྨྲས་པས་བདུད་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །པདྨ་ཅན་གྱིས་ཡིད་འབྱུང་བའི་གཏམ་གྱིས་སྨྲེ་སྔགས་བཏོན་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་ལྷ་མོ་ཆོས་བྱ་བར་རིགས་ཀྱི། མྱ་ངན་བྱ་མི་འོས་ཞེས་མི་རྟག་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་བརྗོད་ནས་པདྨ་ཅན་སླར་སོང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀས་མངགས་པའི་བྲམ་ཟེ་ལྔས་ཡུལ་དུ་ཉེར་འཚེ་ཞི་བའི་ཆེད་དུ་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བསླངས་པ་ལ། དེས་མགོ་ལ་སྐྱེས་པའི་ནོར་བུ་འདི་ཆོད་ལ་ཁྱེར་ཅེས་སྨྲས་པའི་མོད་ལ་ས་ཆེན་པོ་ཡང་གཡོས་སོ། །དེ་དག་གིས་མཚོན་རྣོན་པོས་སྤྱི་བོ་བཀམ་པར་བྱས་ཏེ། ནོར་བུ་འོད་དང་ལྡན་པ་བླངས་སོ། །དེའི་ཚེ་ལྷ་རྣམས་མཁའ་ལ་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ལྷགས་སོ། །རྒྱལ་པོའི་ལུས་ཁྲག་གིས་གོས་བཞིན་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། རང་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་གྱུར་ཅིང་ནོར་བུ་བྱིན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམས་སྒྲོལ་བའི་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །དེར་ནོར་བུ་དེ་རང་གིས་བླངས་ནས་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་བྱིན་པ་རྒྱལ་པོ་བཟོད་དཀའི་གྲོང་
Chinese
在吉祥髻中，宝王思惟：以他人之肉施舍并不应当，于是发愿以自身血肉布施。虽为众人所阻挠，然终不可止，遂割肉出血施与。于是尊贵的莲花装饰之王妃诵咒而倒下。王见其心力之大，天神现身于其身，赞叹并以天药令身复原。由此供养施舍圆满成办，供奉佛陀与圣者。其终以美女、城邑、珍宝众会，及如天子般金缨良马一并施与。又有善大力象，于一日可行百由旬，名曰“善大力山”，在其前所献之净马名曰“梵行马”，王亦以之施与。忍难王遂心悦彼象。及至供养完毕，转交与跋利俱之子时，摩利支子弟子婆罗门婆诃迦，为侍奉上师之故，请起莲花女与其子而献与，遂由引导奉献于上师。此时，拘楼王忍难亦遣象猎人欲获大象，而象已先被献，未得之故而怒，集军将欲来战。于是王吉祥髻宝以其大心力兴兵抗战，虽能破敌，然悲悯心起，思惟：“哎呀，忍难王虽是吾友，然因爱象，瞬间成敌，此愚者亦应予以怜悯。”遂自言欲入林。四位辟支佛从虚空而来，劝谏王入林。王遂同彼俱去，辟支佛各返其处，王乃居于雪山之林。其后，尊者摩利支遣吉祥髻之臣唤回王子，臣即携王子归于城邑，集军众而破忍难王之军，凯旋而还。忍难王之城……
English
In the auspicious crown, the jewel-king thought: It is not proper to offer others’ flesh, therefore he resolved to give his own flesh and blood. Though opposed by his people, he could not be restrained, and thus he offered his own flesh and blood. Then the noble queen adorned with lotus recited mantras and fell. Seeing the great strength of her heart, the god appeared in her body, praised her, and restored her body with divine medicine. Thereupon the offering was perfectly accomplished, and the Buddha and holy sages were honored. Finally, he gave away beautiful women, villages and towns, assemblies of precious treasures, and horses adorned with golden garlands like those of the gods. Moreover, there was a great noble elephant, capable of traveling a hundred yojanas in one day, called the “Good Great Mountain,” and before it was a pure horse called the “Brahmacarya Horse,” and the king gave it away as well. King Sudukkha (Hard-to-Bear) then became enamored of the elephant. When the offering was completed and entrusted to the son of Bhṛgu, the disciple of Ma-rici, a Brahmin named Vāhika, in order to serve the Guru, requested the noble lady with lotus and her son, and the gift was guided and offered to the Guru. At this time, King Sudukkha of Kuru also sent elephant hunters to capture the great elephant, but since it had already been given earlier, he received it not, and grew angry, assembling his troops and coming to war. Then the Jewel King with Auspicious Crown, through the power of his compassionate heart, waged battle, and though able to defeat the enemy, he reflected with compassion: “Alas, King Sudukkha is my friend, yet for love of an elephant he suddenly became my foe; this fool deserves compassion.” Then he desired to go into the forest. Four Pratyekabuddhas descended from the sky and urged him to enter the forest. Together with them he departed; the Pratyekabuddhas returned to their abodes, and the king remained in the snowy forest. Thereafter, the sage Ma-rici sent ministers of the Jewel-Crown to recall the prince; they brought the prince back to his city, and with assembled troops defeated the army of King Sudukkha of Kuru, and returned victorious. The city of King Sudukkha then…
Chinese
昔日因乌牟伽与敌军之大患而至困厄之时，有人问：“对此当用何方之策？”群臣答曰：“若大王能得兜率天宝珠——名曰‘兜率宝珠’，具甘露之光彩者，则可脱此危难。”王闻言又问：“此宝珠在何处？”群臣言：“此宝珠在雪山之巅，若能礼请，必不拒绝。”于是大王遣五婆罗门往索宝珠。时王兜率宝珠在摩耶山顶附近。其时天女莲花色在林间，食根与果实而居。猎人欲执之，举声唱咒曰：“噫！此即兜率宝珠主。”宝珠闻声，王兜率宝珠旋即观视，见莲花色身形憔悴受苦，猎人因此而退。莲花色亦见王游于林中，心生悲苦复伴随欢喜。时有魔鬼化为人形现，语王曰：“彼女非当弃于林中者，王亦不宜舍弃王位。”王知其为魔，微笑言曰：“调御寂静之人，不可为欲所惑。”魔即隐没。莲花色以柔语诵咒，王复告天女：“汝为修法之类，不应自害。”并述无常与正法之理。莲花色遂归去。时五婆罗门奉命索宝珠以平乱。宝珠自语曰：“此乃自顶所生之宝，当断首而与。”语已，大地亦震。五婆罗门以利刃斩首，取得光明宝珠。其时诸天从空观之。王之血濡衣，众生见而生大悲。王以自身之苦为誓，愿以所得宝珠之福德，解脱一切苦难众生。于是宝珠被取，赐与婆罗门，王忍苦而舍身。
English
In ancient times, when great calamity arose from U-muge and the armies, bringing the kingdom into deep distress, someone asked: “What method should be used?” The ministers replied: “If the King can obtain the jewel of Tsukna—the Precious Jewel of Tsukna, endowed with the radiance of ambrosia—then he will be freed from this danger.” The King then asked: “Where is this jewel to be found?” The ministers answered: “This jewel abides on the summit of the Snow Mountain. If it is invited, it will never refuse.” Then the King dispatched five Brahmins to request the jewel. At that time, the Jewel of Tsukna resided on the peak of Mount Mālaya. Meanwhile, the goddess Padmacan lived in the forest, subsisting on roots and fruits. A hunter, desiring to capture her, raised his voice in incantation: “Alas! This is the Lord Tsukna Jewel.” Hearing this, the Jewel of Tsukna turned to look and saw Padmacan’s body frail and in suffering. The hunter fled. Padmacan too saw the King wandering in the forest, and at once grief and joy arose in her heart. Then a demon, taking human form, appeared and said to the King: “This maiden should not be left in the forest, and you should not abandon your royal power.” Knowing it was a demon, the King smiled and said: “Those who are tamed and tranquil cannot be deluded by desire.” The demon vanished. Padmacan spoke sweetly with incantations, and the King replied: “You are of the class that should practice Dharma, you must not pursue death.” He spoke of impermanence and Dharma, and thus Padmacan departed. Later, the five Brahmins sent to request the Jewel came near. The Jewel declared: “This is the jewel born upon my head; cut it off and take it.” At that moment, the earth trembled. The Brahmins, with sharp weapons, cut off his head and took the radiant jewel. Then the gods ascended into the sky to behold. The King’s body was drenched in blood, and seeing this, all beings gave rise to great compassion. The King, oppressed by his own pain, prayed that by the merit of giving this jewel, all beings in suffering may be liberated. Thus the jewel was taken and given to the Brahmins, and the King, bearing hardship, renounced his body.