Tibetan
ངས་ཞེས་བྱས་པ་བཞིན་བྱས་པས་ཅི་ཞིག་ན་བཙུན་མོ་ཞིག་ལ་སྲས་ཆགས་པར་གྱུར་ཏེ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ཟླ་བའི་འོད་ལ་འགྲན་པ་ཞིག་བཙས་པ་ལ་མིང་ཟླ་བ་ཞེས་བཏགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དོ། །བཙུན་མོ་གཞན་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་རྣམས་ལའང་སྲས་རེ་བཙས་སོ། །ནམ་ཞིག་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་ལོ་བརྒྱད་ལོན་པ་དེ་རྒྱལ་པོའི་བླ་མ་དག་གི་དྲུང་དུ་བསྟེན་པར་བྱས་ཤིང་། རི་དྭགས་གཤོར་བ་སོགས་ཀྱི་ཚེ་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་ནི་གཟི་བརྗིད་དང་དཔུང་པའི་སྟོབས་སྲས་གཞན་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་ནས་གཞོན་ནུ་གཞན་རྣམས་ལའང་ཡུལ་ འགའ་ཞིག་བྱིན་ནོ། །དེ་རྒྱལ་བུ་གཞན་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་རང་གི་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་སོང་བ་ལས་བྲམ་ཟེ་དུམ་བུ་འཛིན་ཞེས་པའི་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་ནས། དེའི་མིང་གིས་མཚན་པའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བས། རྒྱལ་བུ་ཟླ་བས་བདག་གི་ཕ་ནི་རྒྱལ་པོའི་མིང་ཙམ་ཞིག་སྟེ། འདི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཡང་དག་གོ་སྙམ་མོ། །དེར་གཞོན་ནུ་རྣམས་ཀྱིས་འོ་ན་དུམ་བུ་འཛིན་པའི་མིང་འདི་ཕྱིས་ནས་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བའི་མིང་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཞུགས་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་དུམ་བུ་འཛིན་ཁྲོས་ཏེ་བྲམ་ཟེ་རྣམས་བསྡུས་ནས། རྒྱལ་བུ་འདིས་བདག་གི་དབང་ཐང་འཕྲོག་པས་འདི་བསད་པར་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ཐབས་རྟོགས་ཤིག་ཟེར་བ་ལ་དུམ་བུ་འཛིན་ན་རེ། གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་འདིས་རྨི་ལམ་རྨིས་པ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་ན་དེའི་ཚེ་བྲམ་ཟེ་དུམ་བུ་འཛིན་རྨི་ལམ་གྱི་དོན་ཤེས་པ་ལ་དྲིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱོས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ནམ་ཞིག་རྒྱལ་པོས་རྨི་ལམ་དུ་གཞན་གྱི་ལུས་བཅིངས་ཏེ་ཤིང་ཁང་གི་གནས་སུ་བོར་བ་རྨིས་ནས་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་རྨི་ལམ་དེ་ཅི་ཞེས་དྲིས་པ་ན། དེ་དག་གིས་དུམ་བུ་འཛིན་པ་རྨི་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་ལ་དྲིས་ཞེས་སྨྲས་པ་ལྟར་བྱས་པ་དང་། དུམ་བུ་འཛིན་ན་རེ། རྨི་ལམ་འདི་ནི་མི་བཟང་སྟེ། ཟླ་བ་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་ལས་ཉམས་པའམ་འཆི་བར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པས་ས་སྐྱོང་དེ་མི་དགའ་བས་གདུངས་ནས་དེ་ལ་ཐབས་ཅི་ཡོད་ཅེས་དྲིས་པ་ལ། དེས་ལྷ་ལགས། རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་དང་སྲས་གཞན་དག་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་ མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ལས་ལ་བསད་ནས། དེ་དག་གི་ཁྲག་གི་རྫིང་བུ་རྒྱ་ཆེ་བ་བྱས་ཏེ། དེར་རྒྱལ་པོ་ཞུགས་ན་གནོད་པ་དེ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་བདག་འཚོ་ན་སླར་ཡང་སྲས་ཡོན་ཏན་ཅན་འབྱུང་ངོ་སྙམ་དུ། གཞོན་ནུ་ཕལ་པ་རྣམས་ལྕགས་སྒྲོག་གིས
Chinese
我如是说而如是行：有一位王后生下了一位儿子，他具备吉祥的相貌，光辉能与月光争胜，因此取名为“月”。此子即是世尊如来。其余三十四位王后也各自生下一个儿子。某日，太子月年满八岁，随侍于国王的大师们左右。太子月在斗兽等娱乐中，其威仪与臂力远超诸子。于是国王授予他摄政之权，并将若干封地赐给其他少年王子。太子月与诸王子同行，遍游本国，见到一位名叫“婆罗门杜姆布坚”的大富豪。因为其名，他见到一切吉祥的器物。于是太子月自语：‘我父王只是一个“国王”的名号，这才是真正的国王啊。’那些少年人因此说道：‘那么以后我们将以“杜姆布坚”的名字书写太子月的名字。’于是开始如此称呼。婆罗门杜姆布坚大怒，召集婆罗门们说：‘此太子月夺取了我的威望与权力，应当杀之，你们都要知晓。’众人对他说：‘请思量对策。’杜姆布坚曰：‘若此国王在梦中向你们说起，请你们问我。’于是某夜国王梦见他被他人拘缚而抛弃于木屋之中。醒来后，他问婆罗门们此梦之义。婆罗门们曰：‘请问杜姆布坚，他知梦果。’杜姆布坚答曰：‘此梦不祥。月与另一人将损坏国位，或致死亡。’国王忧愁不乐，问：‘有何方法可解？’杜姆布坚答：‘大王，请将太子月与诸王子一同献祭于神祇，聚其血成大池，国王入其中，即能免灾。’国王思维：‘若我存活，日后仍可有贤德之子出生。’遂命众少年以铁杖……
English
Thus it was said and thus it was done: A queen gave birth to a son, whose features were auspicious and whose radiance rivaled the moon. He was named “Moon.” This son was in fact the Blessed One himself. The other thirty-four queens also each bore a son. One day, when Prince Moon had reached the age of eight, he attended the masters of the king. In contests such as wrestling with wild beasts, Prince Moon surpassed the other princes in majesty and strength of arms. The king therefore appointed him as regent and granted certain lands to the other young princes. Prince Moon, together with the other princes, traveled throughout the land and encountered a great wealthy man named “Brahmin Dumba-dzin.” Because of his name, he possessed all kinds of auspicious possessions. Then Prince Moon thought: ‘My father is only a king in name, but this is the true king.’ Hearing this, the young men said: ‘Then henceforth we shall write Prince Moon’s name under that of Dumba-dzin.’ And thus it began. But Brahmin Dumba-dzin grew angry, gathered the Brahmins, and declared: ‘This Prince Moon has usurped my authority and power; he must be killed, know this well.’ They replied: ‘You yourself devise a plan.’ Dumba-dzin said: ‘If the king recounts a dream to you, ask me about its meaning.’ One night, the king dreamed he was bound in another’s body and cast away in a wooden house. On waking, he asked the Brahmins its meaning. They said: ‘Ask Dumba-dzin, he knows the fruit of dreams.’ Dumba-dzin replied: ‘This dream is inauspicious. The Moon and another will cause the kingdom to decline or bring about death.’ The king, distressed, asked: ‘What means of remedy are there?’ Dumba-dzin answered: ‘O King, slay Prince Moon together with the other princes as an offering to the gods. Make a great pool of their blood. If you enter it, you will be freed from this harm.’ The king reflected: ‘If I survive, again there may arise a son of virtue.’ Thus he commanded the young men with iron rods…
Tibetan
་བཅིངས་ཏེ་དུམ་བུ་འཛིན་པ་ལ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་དོན་དུ་བྱིན་ནོ། །དེར་དུམ་བུ་འཛིན་པས་སྲས་ཟླ་བ་མེད་ན་མཆོད་སྦྱིན་མི་རྫོགས་པས་དེ་བོས་ཞེས་བྱས་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་ཕོ་ཉ་བཏང་སྟེ། སྲས་ཟླ་བ་ནི་བླ་མ་ལ་གུས་པ་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་བསྒོ་བ་ལས་མི་འདའ་བས་འདིར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཕོ་ཉ་དེས་མཆི་མ་དང་བཅས་ཏེ། རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་དེ་དཔྱིད་དུས་སྐྱེད་ཚལ་ན་གནས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བསྙད་པས། འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཟླ་བ་ལ་སྨྲས་པ། འདི་ཐམས་ཅད་དུམ་བུ་འཛིན་པའི་ངན་སེམས་ཀྱི་གཡོས་བྱས་པ་སྟེ། དེ་བསད་པར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་བུས་བདེན་མོད་བདག་གིས་དུམ་བུ་འཛིན་པ་ལ་མི་རིགས་པ་ཤེས་ཀྱང་། དེ་ལ་ཁྲོ་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་ཡབ་ཡུན་རིང་གསོན་པར་འགྱུར་ན་བདག་གི་སྲོག་བཏང་བ་དོན་ཡོད་པས་བདག་ནི་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཁྱེད་ཅག་ཀྱང་དུམ་བུ་འཛིན་པ་ལ་ཁྲོ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སོང་ངོ་། །དེར་ཟླ་བས་བདག་ཡབ་ཀྱིས་བཏང་ན་མཆོད་སྦྱིན་དུ་འགྲོ་བར་སྤྲོའོ་ཞེས་བྱས་པས་རྒྱལ་པོས་མཆི་མ་གཟག་གོ། དེར་དུམ་བུ་འཛིན་པས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མཁན་པོ་རྣམས་ལ། སྲེག་བླུགས་དང་པོར་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་བསད་དེ། ཕྱིས་གཞོན་ནུ་གཞན་རྣམས་དེ་ལྟར་གྱིས་ ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། གཞོན་ནུ་གཞན་དེ་དག་སྐྲག་ཅིང་བདག་ཅག་ཕྱུགས་བཞིན་དུམ་བུ་འཛིན་པ་སྙིང་རྗེ་མེད་པས་གསོད་པ་ལ་སྤུན་ཟླ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྙིང་མི་རྗེའམ་ཞེས་ཟླ་བ་ལ་སྨྲས་སོ། །ཟླ་བ་ཉིད་དེ་དག་ལ་སྙིང་རྗེ་ཞིང་བྱམས་པའི་སེམས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས། རྒྱལ་བུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྕགས་སྒྲོག་རང་གྲོལ་བར་གྱུར་པ་ལ་འདི་ཅི་ཞེས་རྟོག་པའི་མོད་ལ་མི་རུང་བའི་ལས་དེའི་ཆད་པ་གཅོད་པའི་བྱེད་པོར་ལྷ་སོགས་འཁྲུགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནམ་མཁར་ལས་ཆུ་འཛིན་ཤིན་ཏུ་སྟུག་པོས་ཉི་མའི་སྣང་བ་བསྒྲིབས་ནས་སྤྲིན་གྱི་སྒྲ་དང་ཐོག་གིས་རི་རྩེ་འཇིག་ཅིང་། རྡོ་བའི་ཆར་གྱིས་རིལ་བ་སོགས་བཅོམ་ལ། ཆུའི་རྒྱུན་དྲག་པོས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་མེ་བསད་ནས་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་སྐྲ་མེད་པར་བྱས་ཤིང་། རྡོ་བའི་ཆར་གྱིས་རྒྱལ་པོ་དང་དུམ་བུ་འཛིན་བསད་པར་གྱུར་པ་ཐོས་ནས་བཙུན་མོ་ཡང་མྱ་ངན་གྱིས་སྲོག་བཏང་བར་བྱས་སོ། །ཕོ་བྲང་དག་ཀྱང་རྡོའི་ཆར་གྱིས་ཕལ་ཆེར་བཅོམ་པར་བྱས་ཤིང་ཡུལ་དེའི་སྲོག་ཆགས་ཕལ་ཆེར་བརླག་པར་བྱས་སོ། །དེའི་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕ་མའི་ལུས་མེས་བསྲེག་པར་བྱས་ཤིང་། ཀྱེ་མའོ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ
Chinese
国王命人捆绑了杜姆布·尊巴，为了供养祭祀而献出他。杜姆布·尊巴见到王子达瓦不在，便说：‘没有王子达瓦，这供养祭祀便不圆满。’国王因此派遣使者去召他。王子达瓦因为对上师恭敬，不违师命，遂前往。使者与女仆同行，来到王子达瓦春季游园之地，将所见所闻告知。众人对王子说：‘这一切皆因杜姆布·尊巴的恶心所致，应将他处死。’王子答道：‘确实如此，但我已知杜姆布·尊巴所为不正，然而我当以忍心令忿息，若我父王得以长寿，舍此生命亦有意义。我将亲往，请诸位切勿嗔恨杜姆布·尊巴。’于是他入王前。王子曰：‘若父王遣我前去参与供养，我心欢喜。’国王听之，心甚安慰。杜姆布·尊巴则命供养仪式的祭官首先焚王子达瓦为祭，继而曰：‘其余少年皆依此行。’众少年闻之惊恐，说：‘杜姆布·尊巴富贵无情，杀人不怜。王子贤德，汝岂无慈心？’王子答曰：‘我当以慈悲心平等观之。’于是诸王子的铁链自解。众人惊叹之际，天神为断其恶业果报，以威力震动苍穹，云聚如海，遮蔽日光，雷声隆隆，山岳崩裂。铁雨倾注，摧毁屋宇。暴流熄灭祭火，焚师之发。铁雨又击中王与杜姆布·尊巴，二人俱亡。王后闻此，亦自尽而死。宫殿被毁，国中生灵多遭灭绝。其后，菩萨为父母荼毗遗体而设火葬，感叹曰：‘唉呀！佛陀世尊如是教诲。’
English
The king ordered that Dumbu Zhinpa be bound and offered as a sacrifice. Seeing that Prince Dawa was absent, Dumbu Zhinpa said, ‘Without Prince Dawa, the offering is incomplete.’ So the king sent a messenger to summon him. Out of devotion to his guru, the prince obeyed and went along. The messenger, with a maid, came to the prince’s spring garden and reported the events. The attendants said to the prince, ‘All this is caused by Dumbu Zhinpa’s evil mind; he should be slain.’ The prince replied, ‘Indeed, I know his actions are wrong, yet I will calm my anger. If by this my father may live long, my death is meaningful. I shall go myself; do not be wrathful toward Dumbu Zhinpa.’ Thus he went before the king. He said, ‘If my father sends me to the offering, I rejoice.’ The king was moved. Dumbu Zhinpa, during the ritual, ordered the priests first to burn Prince Dawa as the offering, then said, ‘Do likewise with the others.’ The young men trembled, saying, ‘Dumbu Zhinpa is rich yet merciless. O noble prince, have you no compassion?’ The prince replied, ‘I abide in equanimity with a mind of compassion and loving-kindness.’ Instantly, their iron chains fell away. As they wondered, the gods, moved by divine power to cut off the evil karma, stirred the heavens. A thick storm arose, veiling the sun. Thunder roared; peaks crumbled. Iron rain fell, destroying all. Torrents quenched the sacred fire, burning the hair of the Brahmins. The iron hail struck and killed both the king and Dumbu Zhinpa. Hearing this, the queen too took her life. The palace was shattered; the realm’s beings perished in great number. Later, the bodhisattva cremated the bodies of his parents, lamenting, ‘Alas! Thus has the Blessed Buddha spoken.’
Tibetan
ས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་ཅིང་མི་རྟག་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ལེགས་པར་གསུངས་པའོ་སྙམ་དུ་སྤུན་ཟླ་རྣམས་ལ་སྐྱོ་བའི་ཚིག་སྨྲས་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་སོང་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྲོང་ཁྱེར་ཤ་ཀ་པ་ཞེས་བྱ་བར། ཆོས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་གྱི་གཙུག་ཕུད་ ཅེས་བྱ་བའི་བཙུན་མོ་དམ་པའི་མངལ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་འཁྲུངས་པའི་ཚེ། དེ་མངལ་ན་གནས་པའི་མཐུས་མའི་བསམ་པ་བཞིན་དུ་སློང་བ་ལ་ནོར་བྱིན་ཅིང་། མ་དེས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་བཤད། རྒྱལ་པོས་སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དབུགས་འབྱིན་པ་སོགས་དགེ་བའི་ལས་སྣ་ཚོགས་བགྱིས་སོ། །དེར་དུས་སུ་ཁྱེའུ་ལྷའི་གཟུགས་དང་ལྡན་པ། གཙུག་ན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་མཚན་མོར་ཡང་ཉིན་མོ་ལྟར་གསལ་བ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་བཙས་སོ། །དེའི་ཚེ་ལྷའི་མེ་ཏོག་གི་ཆར་སོགས་དག་པའི་ལྟས་མང་དུ་བྱུང་ངོ་། །དེའི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ལ་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ལྕགས་རྣམས་གསེར་དུ་བགྱིད་པས་སློང་བ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང་། དེའི་མིང་ཡང་གཙུག་ན་ནོར་བུ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཡབ་རྒྱལ་པོ་འདས་པས་གཞོན་ནུ་རྒྱལ་པོར་གྱུར་ཏེ། སློང་བ་རྣམས་ཀྱི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལྟར་གྱུར་ནས་སུ་ཡང་ཕོངས་པ་མེད་པར་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལས་སྲུང་གི་བུ་ལྟ་བུའི་གླང་པོ་ཆེ་བཟང་པོའི་རི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལྷའི་གཞོན་པ་འདྲ་བའི་རྟ་གསེར་གྱི་ཕྲེང་ལྡན་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་འབྱོར་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཡོ་བྱད་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་བཙུན་མོས་གཞི་འཛིན་ཞེས་པ་མཆོག་ཏུ་མཛེས་པ་ཡོད་དོ། །ནམ་ཞིག་ན་བྷྲི་གུའི་རིགས་ལས་འཁྲུངས་པའི་ཐུབ་པ་སྲིད་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བས་པདྨ་བ་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་བུད་མེད་ལྷའི་བུ་མོ་འདྲ་བ་དེ་ཁྲིད་ནས། རྒྱལ་པོ་ལ་བསྔགས་པ་བརྗོད་ཅིང་། མཛེས་མ་འདི་མེ་ཏོག་པདྨའི་སྦུབས་ནས་བྱུང་བ་བདག་གིས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ ལྷག་མས་གསོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆུན་མར་བཞེས་ཞེས་ཕུལ་ལོ། །དེ་ལ་བུ་པདྨོའི་གཙུག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྙིང་སྟོབས་སོགས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེ་བ་བཙས་སོ། །དེར་མཆོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་བགྱིད་པའི་ཚེ་བྷྲི་གུའི་བུ་སོགས་ཐུབ་པ་རྣམས་དང་། ཀུ་རུའི་མི་བདག་རབ་ཏུ་བཟོད་དཀའ་སོགས་འོང་ཞིང་། མེའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པའི་མེའི་དབུས་ནས་ལྷའི་དབང་པོས་སྲིན་པོའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ཏེ། ཟས་བསླངས་པ་ལ་བཟའ་བ་སྣ་ཚོགས་བྱིན་ཀྱང་མ་འདོད་པར་བདག་ནི་ཤས་འཚོའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་མི་བ
Chinese
世尊说：由地所聚成的一切，于一刹那间即行败坏无常，如是宣说乃善说。彼时，释迦族的诸亲眷闻此忧伤之言，心生厌离，乃入苦行林。往昔于名为舍迦城之地，有一具法王，名金髻，彼圣后怀胎之时，世尊降诞。以其在母胎中所住之力，令母随其意生起善念而得财富，并母亦宣说正法。国王行种种善业，如布施诸受苦者清凉之风等。尔时，彼王子具天人之相，顶上自然生大宝珠，如日光明朗，降诞于世。是时出现天花雨等众多吉祥之瑞相。其顶上宝珠仅以触之，能令诸所求愿皆成就，因而名之曰“顶宝”。后于他时，其父王逝世，彼即继位为少王，如意宝树般能令众生所愿皆满，使其无有匮乏。此王有护主之大象名“善山”，及天马缠金鬃等天之资具亦悉圆满。其王妃名曰“持基”，极其美丽。某日，有名为“世财”的仙人，出自婆罗门种族，率一如天女者名曰“莲花女”而来，赞叹国王曰：此美女自莲花胎中而生，我以供火余福养育，愿纳为汝之正妃。于是生下一子，名“顶莲”，勇敢智慧福德广大。彼时王行大供施，婆罗门弟子及拘卢人主等来聚，或难忍耐。于供火中央，天主化作罗刹形来，乞食种种而不受，言曰：我以香气为命而住也。
English
The Blessed One said: All things composed of the earth disintegrate in but a single instant and are impermanent—this is well spoken. At that time, the kinsmen of the Śākya clan, hearing these sorrowful words, became weary of the world and went to the forest of austerities. In the past, in a city called Śākya, there was a Dharma-possessed king named Golden-Tuft. When his noble queen was with child, the Blessed One himself took birth. By the power of dwelling in the womb, he inspired his mother’s thoughts toward virtue and bestowed wealth, and his mother also spoke the holy Dharma. The king performed many virtuous deeds, such as giving cool breezes to those tormented by suffering. At that time, the prince, endowed with a divine form, was born with a great jewel on his crown that shone like the sun. Many auspicious signs appeared, such as showers of celestial flowers. Merely touching the jewel on his crown could transform iron into gold and fulfill the aspirations of supplicants; thus he was named “Crown Jewel.” Later, when his father passed away, he became the youthful king. Like a wish-fulfilling tree, he fulfilled all the desires of his people and left none in poverty. This king possessed a great elephant guardian named Good Mountain and divine steeds with golden manes, along with heavenly riches and treasures. His queen was named Ground-Holder, and she was supremely beautiful. One day, a sage named Worldly Wealth, born from the Brahmin lineage, arrived leading a maiden like a goddess named Lotus Woman. He praised the king, saying: This beautiful woman was born from the womb of a lotus. I have raised her with the merit of the fire sacrifice. Please accept her as your consort. A son was born from her, named Crowned Lotus, endowed with courage, strength, and vast virtues. When the king made a great offering, the Brahmin disciples and the chiefs of the Kurus assembled, some finding it hard to endure. In the midst of the fire offering, the Lord of the Gods manifested in the form of a rākṣasa, begged for food of all kinds but did not accept them, saying: I live only on the fragrance.