Tibetan
གྱུར་ཏེ་མི་སྲུན་པ་ལ་བཟོད་པ་བསྒོམས་ཀྱང་གནོད་པ་ཕྱིར་ཡང་མི་གཏོང་བར་དམ་དུ་འཛིན་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་བཟོད་པ་ལ་གནས་ནས་ཕ་རོལ་ལ་གནོད་པ་མི་བྱེད་མོད་གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཐབས་ཀྱིས་བསྒོ་ཡང་གལ་ཏེ་མ་གོ་ན་བཟོད་པ་ཆུང་བ་གཞན་ཡོད་པས་འདི་ལོག་པའི་ལམ་ལས་བཟློག་ཀྱང་སྲིད་དེ་སྐྱེ་བོ་དེ་ལྟ་བུས་བརྙས་པ་བྱས་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་འདི་ཡང་དེ་ལྟར་ཉེས་དམིགས་མཐོང་ནས་ཕྱིས་མི་བྱེད་ལ། འོན་ཀྱང་བདག་ཉིད་དེ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པས། གནོད་སྦྱིན་དེ་རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་སེ་གོལ་བརྡབས་ལ་ལེགས་སོ། །དུད་འགྲོ་རྣམས་ལ་འདི་འདྲའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བསྔགས་ནས། སྤྲེའུ་མི་སྲུན་པ་དེ་དེའི་རྒྱབ་ནས་ཕབ་སྟེ་དེ་བསྲུང་བར་བསྐོས་ནས་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་འབྲོག་དགོན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་རི་དྭགས་མང་པོ་གནས་པ་ཞིག་ཏུ། རི་དྭགས་ཤ་ར་བྷ་སྟོབས་རྩལ་དང་མགྱོགས་པ་དང་། སེམས་སྟོབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱི་གཞན་ལ་མི་གནོད་པར་རྩྭ་དང་ལོ་མ་ཆུ་ཙམ་གྱིས་འཚོ་ཞིང་གནས་སོ། །དེར་རྒྱལ་པོ་ཞིག་དཔུང་གི་ཚོགས་འཕོང་སྐྱེན་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་དཔུང་བཞི་ དང་ལྡན་པར་འོངས་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་མདའ་གཞུ་ཐོགས་ཤིང་འཕོང་སྐྱེན་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རི་དྭགས་དེའི་ཕྱི་བཞིན་བསྙེགས་ནས། རྟ་མགྱོགས་པ་ལ་ཞོན་ཏེ་བརྒྱུགས་པ་དང་། རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་མཐོང་ནས་སླར་རྒོལ་ནུས་སུ་ཟིན་ཀྱང་མ་བརྒལ་བར་མགྱོགས་པར་སོང་བ་དང་། ལམ་དེར་གྲོག་རོང་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡོད་པར་རི་དྭགས་རྒྱལ་པོ་དེ་མཆོངས་ནས་བྲོས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་པོ་སླེབས་ནས་རྟ་དེ་མཆོང་མ་ནུས་པར་འཐེན་པས་རྒྱལ་པོ་རྟ་ཐོག་ནས་གྲོག་རོང་དེར་ལྷུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྟའི་རྨིག་སྒྲ་མི་གྲགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཕྱིར་བལྟས་པ་དང་། རྟ་ཞོན་པའི་མི་མེད་པར་རྟ་དེ་གྲོག་རོང་གི་ཁ་ན་འདུག་པར་མཐོང་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་གྲོག་རོང་དུ་ལྷུང་བར་གོར་མ་ཆག་གོ་སྙམ་དུ། དེ་གསོད་དུ་འོང་བ་ཡིན་ཀྱང་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། འདི་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་དགའ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ན། དེ་རིང་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྷུང་བས་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ། དེ་སྲོག་གི་ལྷག་མ་ཙམ་ཞིག་ལུས་སྲིད་ན། འདི་ཡལ་བར་འདོར་མི་རིགས་སོ་སྙམ་དུ་གཡང་སའི་འགྲམ་ནས་བལྟས་པ་དང་། དེ་ཐོད་ཞིག་ཅིང་རྡུལ་གྱིས་ཡོག་ལ་འགྲེ་ཞིང་འདུག་པ་མཐོང་ནས་མིག་མཆི་མས་གང་ཞིང་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྣད་བར་མ་གྱུར་ཏམ། བདག་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་རི་དྭགས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྩྭ་དང་ཆུས་བདག་བསྐྱེད་ན་བདག་ལ་བག་ཕོབ་ཅིག་བདག་གིས་ཁྱོད་དབྱུང་བར་ནུས་ན་བཀའ་མཆིད་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་ཡ་མཚན་ཞིང་མགུ་སྟེ་ངོ་ཚ་ནས་འདི་བདེན་ནམ་ རྫུན་སྙམ་དུ། བདག་གིས་དགྲ་བྱས་པ་ལ་ཁྱོད་ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེ་བྱེད། ཕྱུགས་དང་རི་དྭགས་ནི་བདག་གི་ཡིན་པ་འདྲ་སྟེ། བདག་བེར་འཐུག་པོ་བགོས་པས་ན་ལུས་ཆེར་མ་སྣང་ལ། ཅུང་ཟད་སྣང་བ་བདག་གིས་བཟོད་ཀྱིས། ཁྱོད་ལྟ་བུ་དགེ་བར་སེམས་པ་ལ། ནོངས་པར་བགྱིས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་གཡང་སར་ལྷུང་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མེད་དོ། །བདག་གིས་ཉེས་པ་ཐུགས་ལ་ཆོངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རི་དྭགས་ཤར་བྷ་དེས་རྡོ་བ་མིའི་ཚད་ཙམ་ལ་བདག་གི་ཤེད་ཀྱི་ཉམས་དྲོད་དཔགས་ནས། གྲོག་རོང་དེའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཤིང་བདག་གི་རྒྱབ་ལ་བཅིབས་ཏེ་ལེགས་པར་འཇུས་ཞེས་གུས་པར་གསོལ་ནས་ཤུགས་ཀྱི་གྱེན་དུ་མཆོངས་པས་སྟེང་དུ་ཕྱུངས་ནས་ལམ་བསྟན་ཏེ་ནགས་སུ་ཆས་པ་ལ། རྒྱལ་པོས་དེ་ལ་འཁྱུད་ནས་སྨྲས་པ། ནགས་ཚལ་ཚ་གྲང་ཅན་འདིར་བདག་གི་སྲོག་སྦྱིན་པ་ཁྱོད་བོར་ནས་བདག་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་མི་རིགས་པས། འོ་སྐོལ་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་ཏེ་བཞུད་ཅེས་སྨྲས་པ་ལ། ཤ་ར་བྷས་འཇམ་པར་སྨྲས་པ། མི་མཆོག་ཁྱོད་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་དགའ་བ་རིགས་པའོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་བཞེད་ན་དེ་ཁྱོད་དུད་འགྲོའི་རང་བཞིན་གླེན་པའི་རི་དྭགས་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་ལ་སྙིང་རྗེར་མཛད་ནས་ཕྱིན་ཆད་རྔོན་པའི་ལས་མ་མཛད་ཅིག །བདེ་བ་འདོད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པས་བདག་མི་འདོད་པ་དེ་ནི་གཞན་ལའང་བགྱི་བར་མི་རིགས་སོ། །གྲགས་པ་ཉམས་ཤིང་དམ་པས་སྨད་པའི་སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་སྤོངས་ལ། དཔལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་ པའི་བསོད་ནམས་དེ་ཉིད་སླར་སྤེལ་བར་མཛོད་ཅིག །བདག་ཅག་ནི་ཁྱིམ་ལ་མི་གནས་ཤིང་ནགས་ན་གོམས་པས་རི་དྭགས་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལགས་པས་ཁྱིམ་དུ་མི་འགྲོའོ། །ཁྱོད་ནི་ཁྱིམ་དུ་བཞུད་ལ་བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་བློས་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ནས་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་དང་གྲགས་པ་དང་བསོད་ནམས་བསོགས་པར་གྱིས་ཞེས་གདམས་པས། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཏེ་གུས་པས་ཕྱིར་ལྟ་བཞིན་དུ་ཚལ་དེ་ནས་སོང་ངོ་། ༈ །ཡང་དགོན་པའི་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་རི་དྭགས་དང
Chinese
化为不驯服者而修习忍辱，也不将损害向外散发，而是牢牢地抓住。菩萨说道：我安住于忍辱，不损害他人，如果用方便劝诫他，如果他不听从，还有更小的忍辱，或许能使他从邪道中返回，如果这样的人对我进行侮辱，那么有我见者也会因此看到过患，以后不再这样做，然而自己也能从中解脱。这样说完后，夜叉非常高兴，敲击腰鼓，赞叹道：太好了！对畜生们也赞叹说：具有这样的功德。然后将不驯服的猴子从它的背上放下来，安排守护它，随即隐没不见。 又，往昔在偏僻寺院方向的一处山地，有很多野生动物栖息。有一只名叫夏拉巴的野生动物，具有强大的力量和速度，心力也非常圆满。它以慈悲心不损害其他生命，只靠草、树叶和水为生。那里来了一位国王，带着精锐的军队，国王手持弓箭，为了展示他的射箭技巧，追逐着那只野生动物。他骑着快马奔驰，野生动物之王看到后，虽然有能力反击，但并没有反抗，而是迅速逃离。路上有一条巨大的峡谷，野生动物之王跳跃过去逃走了。国王到达后，马无法跳跃，国王拉住缰绳，结果从马上掉进了峡谷。 之后，由于听不到马蹄声，菩萨回头一看，看到没有骑马的人，马停留在峡谷边上，心想国王肯定掉进了峡谷。虽然他是来杀我的，但菩萨生起了极大的慈悲心，心想：这个人曾经享受着王族的巨大财富，现在却掉进了巨大的悬崖，遭受着难以忍受的痛苦。如果他还剩下一点点生命，也不应该抛弃他。于是菩萨从悬崖边上往下看，看到他头破血流，浑身沾满灰尘。
English
Having transformed into an untamed being and cultivated patience, he would not release harm outwards but hold it firmly. The Bodhisattva said: "I abide in patience and do not harm others. If I were to admonish him with skillful means, and if he did not listen, there is a lesser patience that might turn him back from the wrong path. If such a person were to insult me, then one with a view of self would also see the faults and not do it again. However, one could also be liberated from it." After saying this, the Yaksha was very pleased, struck the tambourine, and praised, "Excellent!" He also praised the animals, saying, "They possess such virtues." Then he released the untamed monkey from its back, appointed it to guard him, and immediately disappeared. Again, in the past, in a mountainous area near a remote monastery, many wild animals lived. There was a wild animal named Sharabha, possessing great strength and speed, and its mental fortitude was also very complete. With a compassionate heart, it did not harm other beings, living only on grass, leaves, and water. A king came there with a swift and elite army. The king, holding a bow and arrow, chased after the wild animal to demonstrate his archery skills. He rode a fast horse and galloped, and the king of the wild animals, seeing this, although capable of retaliating, did not resist but fled quickly. On the way, there was a large canyon, and the king of the wild animals jumped over it and escaped. When the king arrived, the horse could not jump, and the king pulled the reins, causing him to fall into the canyon from the horse. Afterwards, not hearing the sound of hooves, the Bodhisattva looked back and saw that there was no one riding the horse, and the horse was standing at the edge of the canyon. He thought that the king must have fallen into the canyon. Although he had come to kill me, the Bodhisattva generated great compassion, thinking, "This person once enjoyed the great wealth of royalty, but now he has fallen into a great precipice and is experiencing unbearable suffering. If he has even a little bit of life left, he should not be abandoned." So the Bodhisattva looked down from the edge of the cliff and saw that his head was broken and covered in dust.
Chinese
看到林中栖息之兽，国王便以眼睑低垂而未傲慢说道：“我乃居于你国土的野兽，若我食用你的草与水，便请你赐我庇护；若我反而能令你困苦，则请赐我命令。”国王闻此，惊异且欢喜，羞愧心生：这是真实抑或虚妄？我既为敌者，汝却何以悲悯？牲畜与野兽本属我有，若我残食肥美，则形体并不显盛；稍微所得，我亦宽容。像你这般仁善之心，纵受逼迫坠崖，亦无痛苦。我心已犯，请汝宽赦。”于是野兽名“沙罗婆”量度自己筋力之衰弱如石许，便入山谷，匍匐于王后，谦恭祈曰：“请善护佑！”以力疾飞，登高而出，指示道路，趋入森林。国王挽之曰：“此寒林中，若弃我命，汝岂能归家？故请同行！”沙罗婆柔声答曰：“大人，汝乃喜于德之族类。若欲施利，当以悲悯愚痴本性之兽众，莫造残暴之业。一切有情皆同欲乐、厌苦，故汝所不欲之事，不应加于他。弃损名誉、堕落圣者所诃之恶业，当以福德增益王位，重获善缘。吾等栖林不居家，习于山野，人与兽乐处本异，故不赴家园。汝宜归家，以施与持戒立于心，修成安乐，积聚名誉与福德。”国王闻已，恭敬受教，遂回顾林间而返。
English
Upon seeing the beast dwelling in the grove, the great king lowered his gaze without pride and said: “I am a wild creature abiding in your land. If I live by your grass and water, then grant me protection; but if I cause you harm, then grant me command.” The king, astonished and delighted, felt shame and thought: “Is this truth or illusion? Though I made you an enemy, why do you show compassion? Livestock and beasts are mine alike; if I feast upon the fat, my body does not appear greater; with only little gain, I still endure. With such a virtuous heart as yours, even when forced down a cliff, no suffering arises. I have erred in thought; forgive me.” Then the beast named Śarabha, measuring the failing warmth of his own strength no larger than a stone, entered the valley, crouched behind the king, and humbly prayed: “Please guard me well.” With force he leapt upward, showing the path, and entered the forest. The king embraced him, saying: “In this cold forest, if you abandon my life, how can you return home? Therefore let us go together.” Śarabha gently replied: “Great man, you are of those who delight in virtue. If you wish to bestow benefit, then with compassion act toward beasts whose nature is deluded by afflictions; do not perform works of cruelty. All beings equally desire happiness and dislike suffering; thus what you yourself do not desire should not be inflicted on others. Abandoning deeds that ruin reputation and are censured by the noble ones, increase the merit that becomes the foundation of kingship, and thereby expand your virtue. We dwell not in houses but are accustomed to the wilderness; the ways of men and beasts differ, thus I shall not go to your home. You should return home, and with the mind that brings benefit to self and others, abide in generosity and morality, establish happiness, gather renown, and accumulate merit.” Hearing this, the king respectfully accepted and, looking back once more, departed from the grove.