Tibetan
་གཅན་གཟན་སྣ་ཚོགས་གནས་པའི་ཕྱོགས་སུ། རི་དྭགས་རུ་རུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་གཟུགས་ཅན་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚེ། དེ་བློ་རྣོ་བས་རྔོན་པས་རྒྱ་སོགས་བཙུགས་པའི་ཕྱོགས་སྤངས་ནས་རང་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་རི་དྭགས་མང་པོ་རྣམས་ལ་ཕ་མ་བཞིན་དུ་སློབ་ཅིང་གནས་སོ། །དེས་ཆུ་དྲག་པོ་ཞིག་གིས་མི་གཅིག་ཁྱེར་བས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་མཐོང་ནས་དེ་ཆུ་ལས་བསྒྲལ་ཏོ། །མི་དེས་དེ་ལ་བདག་གི་སྲོག་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏོན་པས་ཁྱོད་ལ་བདག་གིས་དྲིན་གཟོ་ཅི་ཞིག་བགྱི་བཀའ་སྩོལ་ཅིག་བྱས་པ་ལ། ཁོ་བོ་སུ་ལ་མ་སྨྲས་ན། དེ་ཉིད་དྲིན་གཟོ་ཡིན་ཏེ། ང་ཡི་ཤ་ཡང་ཟར་རུང་ལ། གཟུགས་འདི་ལ་ཡང་ཆགས་པ་གཞན་ཡོད་པས། དེས་ན་ཁྱོད་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དང་ཡང་སྲུང་བར་རིགས་ཏེ་མཛའ་བོ་ལ་སྙིང་རིང་བ་ལ་བདེ་བ་ནམ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱས་པ་ལ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བགྱིའོ་ཞེས་ཕྱག་འཚལ་ནས་སོང་ངོ་། ། ཡུལ་དེའི་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་ཞིག་གིས་རྨི་ལམ་ཅི་རྨིས་པ་ཐིག་པས་རེ་ཞིག་རི་དྭགས་རུ་རུ་དཔལ་འབར་བ་ཞིག་ཁྲི་ལ་འདུག་ནས་རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་ལ་ཆོས་འཆད་པར་རྨིས་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་ཞིང་། དེ་བཙལ་བའི་ཕྱིར་རྔོན་པ་རྣམས་ལ་སུས་ཐོས་པ་དེ་ལ་ཡུལ་གྲུ་བཞི་བཅུ་དང་བུད་མེད་རབ་ཏུ་སྡུག་པ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱས་པས་སྔར་གྱི་མི་དེ་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པས་རྒྱལ་པོ་ལ་ངས་མཐོང་ཞེས་བྱས་པས། མི་དེས་ལམ་པ་བྱས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དམག་གི་དཔུང་དང་བཅས་པ་ཕྱོགས་དེར་སོང་བས། ནགས་ཀྱི་མཐའ་ཀུན་ཏུ་དམག་གིས་བསྐོར་ནས། མི་དེ་དང་རྒྱལ་པོ་ལམ་སྲང་ནས་ནགས་ཚལ་དེར་ཞུགས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་ལ་རི་དྭགས་དེ་བསྟན་པས་དེའི་འཁྲིག་མ་ཆད་ནས་ས་ལ་ལྷུང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་པོས་རི་དྭགས་དེ་གཟུང་འདོད་པས་མདའ་བཀང་སྟེ་སོང་ཡང་། རི་དྭགས་དེས་ནགས་ཀྱི་མཐར་ཀུ་ཅོར་འདོན་པ་དང་སྦྱར་ན་མཐའ་ཀུན་བསྐོར་ཟིན་པས་བྲོས་ཀྱང་མི་ཕན་ནོ་སྙམ་དུ་མིའི་སྐད་དུ་སྨྲས་པ། མི་མཆོག་རེ་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་འདི་སོལ་ཅིག །བདག་ནགས་ཐིབས་པོ་འདི་ན་གནས་ཞེས་སུས་གསོལ། རྒྱལ་པོ་ངོ་མཚར་ནས་མདའི་རྩེ་མོས་མི་དེ་བསྟན་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ངོ་ཤེས་ནས་འདི་ལྟར་མི་འོས་པའི་སྔར་གྱི་ཚུལ་ཞིབ་ཏུ་སྨྲས་པ་དང་། མི་དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་བདེན་ནམ་ཞེས་དྲིས་པས་ངོ་ཚ་ཞིང་བདེན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་ཁྲོས་ནས་སྨད་ཅིང་མདའ་བརྒྱབ་པར་གཟས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་བར་དུ་བསྡད་དེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་དགུམ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་འདོད་པ་ཆེན་པོའི་དགྲས་བསྐུལ་ཏེ་འོངས་པ་འདི་གྲགས་ པ་ངན་པས་འགུམ་ཟིན་ཏོ། །བསོད་ནམས་མིན་པས་སླད་མའི་ཚེ་ཡང་འགུམ་མོ། །སྙིང་རྗེ་མཛོད་ལམ་བཀྱོན་ཅིག་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་བདག་གི་སྤྱི་བོས་ནོད་ཅེས་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོས་རི་དྭགས་དེ་ལ་གུས་པའི་ཚིག་གིས་བསྟོད་ཅིང་ཕོ་བྲང་དུ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ཆོས་བསྟན་པས། རྒྱལ་བློན་བཙུན་མོ་དང་བཅས་གྲོང་གི་མི་ཐམས་ཅད་རྣམས་དད་ཅིག་ཉམས་སུ་ལེན་ལ། རི་དྭགས་དང་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མི་འཇིགས་པ་བྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །༈ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སྤྱོད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་དྲང་སྲོང་དུ་གྱུར་པ་ན། བདུད་སྡིག་ཅན་གྱིས་སྐྱེས་བུ་ལྔ་བརྒྱ་གཤེ་བ་ལ་དཔའ་བར་སྤྲུལ་ནས་ལོ་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དྲང་སྲོང་དེའི་ཕྱི་བཞིན་འབྲང་ཞིང་ཉིན་ཡང་གཤེ་མཚན་ཡང་གཤེ། འགྲོ་བ་དང་འདུག་པ་ཉལ་བ་སོགས་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ན་མི་སྙན་པ་ཟེར་ཏེ། ཚིག་རྩུབ་པོ་ངན་པ་སྨྲ་བར་བྱས་ཀྱང་། དྲང་སྲོང་དེས་དེ་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་སྦྱོར་བས་ལྟ་བ་ལས། ཉེས་པའི་སེམས་གཅིག་ཙམ་ཡང་མ་བསྐྱེད་པར་དེ་དག་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་ཞིང་། བདག་ནི་འདུལ་དཀའ་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས། བདག་གིས་འདི་དང་ཐོག་མར་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་དྲང་སྲོང་བཟོད་པའི་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ནས། དེས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ལ་ཞེ་སྡང་མི་སྐྱེད་དོ་སྙམ་པའི་ཆོས་ཡང་དག་པར་བླངས་ བ་ལ། དེའི་ཚེ་སྡིག་པའི་ཡིད་ཅེས་བྱ་བའི་བདུད་ཞིག་གིས་དྲང་སྲོང་དེའི་བཟོད་པའི་ཆོས་བཤིག་ཅིང་བཟློག་པར་བསམས་ནས་སྤྱོ་བ་ལ་མཁས་པའི་མི་སྟོང་བཀྱེ་སྟེ་ཚིག་རྩུབ་པོ་དང་། མི་བདེན་པར་སྐྱོན་ནས་སྨོས་པ་དང་། དབྱུང་བར་མི་འོས་པའི་ཚིག་ངན་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། འགྲོ་འདུག་ཉལ་ལངས་ཟས་ཟ་བ་སོགས་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་པར་སྤྱོས་ཏེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་བར་དུ་སྤྱོས་ཤིང་། དྲང་སྲོང་དེ་གྲོང་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གཅིན་གྱིས་དེའི་མགོ་དང་ལྷུང་བཟེད་དུ་བླུགས། ལུས་དང་གོས་ལ་གཏོར། ཕྱག་དར་གྱིས་མགོ་ལ་གཏོར་བར་བྱས་ཀྱང་དེའི་སེམས་ལ་ཞེ་སྡང་དང་འཁོན་འཛིན་མེད་ལ། ཉེས་པ་ཅི་བྱས་པ་ཡང་མི་གླེང་། སྡང་མིག་གིས་བལྟས་ཏེ་བདག་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ཡང་མ་སྨྲས་པར་བྱམས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ། དྲང་སྲོང་དེའི་སྟོབས་གཞིག་ཏུ་
Chinese
在诸多野兽聚集之地，有一只野兽，其形貌极为庄严，美丽若黄金之色。当时，它以敏锐的心智，舍弃了猎人设下罗网陷阱的区域，而如同父母般教化并守护跟随自己的众多野兽。某日，它见到一条湍急的河流之中，有一人被水冲走，口中诵念咒语，于是便将此人从水中救出。那人对它说：‘你救了我的性命，我当如何报答于你，请示我吧。’野兽答曰：‘不要对任何人提起此事，这本身即是报恩。即使你杀我食肉亦无妨，此形体另有执著者。你应当守护自己的善行与德性，因为友伴若怀深情，便永无安乐。’那人随即顶礼而去。 彼国王后于梦中见：有一尊焕发光彩的野兽，端坐于宝座之上，为国王与眷属宣说正法。王后遂白王：‘此乃吉祥，当速寻之。’于是命猎者寻访，并许诺赐予四十村庄与美貌妇女。此前被救之人心生贪欲，遂告知国王：‘我曾见过。’于是引领国王与军队前往。军队包围森林之后，此人与国王一同行入林中，指示野兽所在。野兽未逃，遂从树上坠下。国王欲捕之，放箭追逐，然而野兽旋即环行森林，以为无处可逃，于是化作人语说道：‘大王，请赐我一疑问：是谁告诉你我居此浓密之林？’国王惊讶，以箭尖指示出那人。菩萨认出此人，细述从前不应如此之缘起。国王问：‘此人所说是否真实？’彼人惭愧承认实是。于是国王震怒，辱骂并欲射杀此人。菩萨遂挡于其前而曰：‘大王，若杀此人，将欲何为？’
English
In a place where many wild animals dwelt, there was a beast of majestic and most beautiful form, golden in color. At that time, with keen intelligence, it avoided the snares and traps laid by hunters, and like a parent, it guided and nurtured the many beasts that followed it. One day, it saw a man being swept away by a fierce river, reciting a mantra as he was carried by the waters. The beast rescued him from the river. The man said: “You have saved my life. How can I repay your kindness? Please command me.” The beast replied: “Do not speak of this to anyone. That itself is the repayment. Even if you were to kill me and eat my flesh, it would not matter, for others are attached to this body. You should protect your own virtue and qualities, for when friends cling with deep attachment, true happiness is never found.” The man then bowed and departed. Later, the queen of that land’s king dreamed: a resplendent beast sat upon a throne, teaching the Dharma to the king and his retinue. She told the king: “This is auspicious; it must be sought out.” Thus hunters were sent forth with the promise of forty villages and beautiful women as reward. The man once saved by the beast, seized with desire, said: “I have seen it.” He then led the king and his army to that place. The army surrounded the forest, and he, together with the king, entered the woods and pointed out the beast. The beast did not flee but fell to the ground. The king, desiring to seize it, shot arrows, but the beast circled the forest, realizing escape was impossible, and spoke in human speech: “Great King, grant me but one question: who told you that I dwell in this dense forest?” Astonished, the king pointed with his arrow to that man. The Bodhisattva recognized him and carefully recounted why such conduct was improper. The king asked: “Is it true what he said?” Ashamed, the man confessed it was. The king, enraged, reviled him and prepared to shoot him down. But the Bodhisattva stood between them, saying: “Great King, if you kill this man, what great purpose will it serve?”
Chinese
彼之敌所驱而来者，已为恶名所灭。非福德者，来世亦灭。慈悲藏，请示道途，汝之所言，我当顶戴。国王以恭敬之语赞叹彼鹿，迎请至宫殿，宣说佛法。国王、大臣、妃嫔及城中之人皆生信心，修持佛法，并对鹿及一切鸟类施予无畏。 复次，往昔世尊自身为修行之境，名为行境之仙人。恶魔以五百人詈骂，化为勇猛，于五百年间，恒常不绝，随彼仙人之后，昼夜詈骂。行住坐卧等一切威仪之时，皆言不悦之语，说粗恶之语。然彼仙人以慈爱之行观之，未生一丝罪恶之心，视彼等为功德，心想：我为调伏难调之众生，为求无上菩提，当先以此等入于寂灭。如是安住于慈爱之心。 复次，往昔成为外道仙人，名为忍力。彼发愿：我当不于众生起嗔恨。其时，有一名为罪意之魔，欲坏彼仙人之忍辱法，遂遣千名善于詈骂之人，以粗恶之语，不实之罪而责骂，并以不应说之恶语，于行住坐卧饮食等一切时处，恒常詈骂，如是詈骂八万四千年。彼仙人入城之时，以小便倾注其头及钵中，泼洒于身及衣上，以拂尘击其头，然彼心中无有嗔恨及怨恨，亦不言其所作之罪，不以怒目视之，亦未言：我何罪之有？而生慈爱之心。彼仙人之力，摧毁于
English
That which was driven by his enemy has been destroyed by ill repute. Those without merit will also be destroyed in future lives. Treasury of compassion, please show the path, and I shall accept your words with the crown of my head. The king praised that deer with respectful words, invited it to the palace, and taught the Dharma. The king, ministers, consorts, and all the people of the city developed faith, practiced the Dharma, and granted fearlessness to the deer and all birds. Furthermore, in a previous life, the Blessed One himself was a hermit named Conduct in the realm of practice. The evil demon, having transformed into a valiant figure, reviled five hundred men, and for five hundred years, without ceasing, followed that hermit, reviling him day and night. At all times, whether walking, standing, sitting, or lying down, they spoke unpleasant words, uttering harsh and evil speech. However, that hermit, regarding them with loving-kindness, did not generate even a single thought of wrongdoing, but viewed them as virtues, thinking, "I am striving for unsurpassed enlightenment for the sake of taming all difficult-to-tame beings. Therefore, I shall first lead these beings to peace." Thus, he remained in a state of loving-kindness. Furthermore, in the past, he became a non-Buddhist hermit named Strength of Patience. He vowed, "I shall not generate hatred towards sentient beings." At that time, a demon named Evil Intent, intending to destroy and reverse the hermit's Dharma of patience, sent a thousand men skilled in reviling, constantly reviling him with harsh words, false accusations, and various evil words that should not be spoken, in all situations such as walking, standing, sitting, lying down, and eating, for eighty-four thousand years. When that hermit entered the city, they poured urine on his head and into his begging bowl, scattering it on his body and clothes, and struck his head with a dust cloth. However, he had no anger or resentment in his mind, nor did he speak of the wrongs they had done, nor did he look at them with angry eyes, nor did he say even the words, "What wrong have I done?" but generated a mind of loving-kindness. The strength of that hermit was destroyed.