Tibetan
ས་རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་སྟེ་དད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། བློ་ལྡན་ཀུན་བཀུག་སྟེ་སེང་གེས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དཔྱད་པ་ན་གཅིག་གིས་ཀྱང་མ་གོ་མ་ཤེས་སོ། །གནས་དབེན་པར་དྲང་སྲོང་ཤ་མ་ཞེས་པའི་མཁས་པ་ཞིག་ལ་དྲིས་པ་དང་། དེས་ཡ་ལ་ལ་ཞེས་པའི་དོན་ནི། སྐྲ་བྲེག་ལ་ཆོས་གོས་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་གྱོན་པ་འབའ་ཞིག་སྐྱེ་ཤི་ལས་མྱུར་དུ་ཐར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བ་ཤ་ས་ཟེར་བ་ནི། སྐྲ་བྲེག་སྟེ་ཆོས་གོས་མདོག་བསྒྱུར་བ་གྱོན་པ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པའི་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ཉེའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སཱ་ཧཱ་ཞེས་པའི་དོན་ནི། སྐྲ་བྲེག་སྟེ་ཆོས་གོས་མདོག་བསྒྱུར་བ་གྱོན་ན་ལྷ་དང་མི་དང་འཇིག་རྟེན་དུ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དགའ་ནས། རྒྱལ་ཕྲན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་བསྡུས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་ཤིང་རྟའི་སྟེང་དུ་སེང་གེའི་པགས་པ་བཞག་པ་ཀུན་གྱིས་མཐོང་བར་བྱས། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་དུ་བཅུག་གོ། དེ་ནས་གསེར་སྒྲོམ་དུ་པགས་པ་དེ་བཅུག་སྟེ་མཆོད་རྟེན་བྱས་སོ། །དེར་མི་མང་པོ་དག་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལྷར་སྐྱེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སེང་གེར་གྱུར་པ་གོས་ངུར་སྨྲིག་གྱོན་པ་ལ་དགེ་སེམས་བསྐྱེད་པས་བསྐལ་པ་ཁྲི་ཕྲག་བཅུའི་བར་དུ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བར་གྱུར་ཏེ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་བདེ་བ་བྱིན་ཅིང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་མ་ངོམས་པར་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་བྱིས་སེང་གེའི་པགས་པ་ ལ་མཆོད་པས་བསྐལ་པ་ཁྲི་ཕྲག་བཅུའི་བར་དུ་ལྷ་མིའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ནས་དགེ་བ་ཀུན་བྱས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པའོ། །དྲང་སྲོང་དེ ནི་ཤཱ་རིའི་བུ། རྔོན་པ་དེ་ནི་ད་ལྟར་ལྷས་སྦྱིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་ན་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་བྱམས་ཞིང་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པ་གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ། བཙུན་མོ་གཏུམ་ཞིང་ཁྲོ་ལ་གཟུ་ལུམ་ཆེ་བ་དེའི་སྲས་ཆོས་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ཞིག་བཙས་སོ། །ཁྱེའུ་དེ་ཡང་བསམ་པ་བཟང་ལ་དད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་རང་གཞན་ལ་ཕན་པར་ཞུགས་པ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་ཞིག་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་དུ་སྡུག་པར་གྱུར་པ་དེ། མཁན་པོའི་ཐད་དུ་བྱིས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡི་གེ་སློབ་པའི་ཚེ། དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེད་ཚལ་ན་རྩེ་བ་ན། བཙུན་མོ་བློ་ངན་མ་ཕྲག་དོག་དང་ཁྲོ་བས་ནོན་ཏེ་འཁྲུགས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་སྐོམ་འཐུངས་པའི་ཕྱེད་བསྐུར་བ་དང་། དེ་འཁྲུགས་པས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕྲིན་སྤྲིངས་པ། གལ་ཏེ་བདག་ཁྱོད་ཀྱིས་འཐུངས་པའི་ཕྱེད་འཐུངས་ན་བདག་བུའི་ཁྲག་འཐུང་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །འདོད་པ་བསྟེན་པས་སྡིག་པའི་ལས་མི་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པས། རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱིས་འདོད་པས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་དང་མ་བྲལ་ཏེ། བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱིས་ཕེའུ་བཏབ་ཀྱང་ཁྲོ་བའི་མེ་འབར་ཏེ་ཇེ་ཐུར་ཁྲོས་ནས། ཁྱེད་དེང་ལ་ཁྱེའུ་ཆོས་སྐྱོང་གི་མགུལ་པ་ཆོད་ལ་བློ་ངན་མ་དེ་ལ་ཁྲག་ལུད་ཅིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ཁྱེའུ་ ཆོས་སྐྱོང་བྱིས་པའི་གྲ་ཁང་ན་འདུག་པས་ཐོས་ནས་ངུས་ཤིང་། འཁོར་བ་ན་སེམས་ཅན་མི་མཐུན་པ་ནི་ཐ་ཆད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྲོ་བའི་དབང་གིས་རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང་བའི་བུ་ཡང་གསོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ཁྱེའུ་དེ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་བཞིན་ཡབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཡབ་གཅིག་ཕའོ་ཅོག་ལ་བུ་སྡུག་ན་བདག་གིས་ནོངས་པ་མ་བགྱིས་པས་བདག་མི་དགུམ་དུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་སྡུག་གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མས་བཟོད་ན་ངས་ཀྱང་བཟོད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་ཆོས་སྐྱོང་མའི་ཐད་དུ་སོང་ནས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཡུམ་བཟོད་པར་མཛད་ཅིང་བདག་གསོད་དུ་མ་བཅུག་ཅིག །ཅེས་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་ངུ་དུ་སྡུག་ལ་གཏི་ཞིང་སྨྲ་བའི་ཚིག་ཐོས་ཀྱང་མ་དེས་བཟོད་པ་མ་བྱས་པར་གཤེད་མའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་རྣོན་པོས་ཁྱེའུའི་མགུལ་པ་བཅད་དེ་བློ་ངན་མ་ལ་ཁྲག་བླུད་ཀྱང་འགྱོད་པ་མ་སྐྱེས་སོ། །ཁྱེའུ་ཆོས་སྐྱོང་ནི་ཕ་མ་དང་གཤེད་མ་དག་ལ་དགའ་ཞིང་བྱམས་པའི་སེམས་སྐྱེས་ནས་ཤིའོ། །དེ་ལྟར་ཁྱེའུ་ཆོས་སྐྱོང་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། བཙུན་མོ་བློ་ངན་མ་ནི་ལྷས་སྦྱིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་རི་དྭགས་གཤོར་བར་ནགས་སུ་སོང་བ་དང་རྒྱལ་པོ་དེ་ཤིང་གྲིབ་ཞིག་ན་ངལ་གསོ་བ་ལ། བྱང་ཕྱོགས་ནས་འོངས་པའི་ཚོང་པ་དག་གིས་སྐྱེས་ཕུལ་ཞིང་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེའི་དབྱུག་པ་ཅན་ཞེས་པའི་ཆེ་བ་བརྗོད་པར་བྱས་ སོ། །དེས་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཕྲག་དོག་གིས་སེམས་དཀྲུགས་ནས། རང་གི་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་ཞིང་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེའི་དབྱུག་པ་ཅན་ལ་ཁྱོད་འདིར་མྱུར་དུ་ཕྱག་བྱེད་པར་མ་འོངས་ན་ནན་ཏན་བྱེད་པར་ཚར་གཅོད་དོ་ཞེས་ཕོ་ཉ་མངགས་སོ། །དེ་ཐོས་པས་རྒྱལ་པོ་གཏུམ་པོ་རྡོ་རྗེ
Chinese
大国王心极不悦，却又因信心而生发，召集群智之士而推崇狮子所说之言，然皆不能理解其中一语。遂请教隐居之贤者名为沙玛，问曰：“‘亚拉拉’之义为何？”贤者答曰：‘剃发着染法衣者，必能速脱生死。’所谓‘巴沙萨’，即剃发而着变色之法衣者，乃一切圣者之标相，故谓近于涅槃。所谓‘萨哈’，即剃发而着变色之法衣，能为诸天、人、世间众生普皆恭敬供养之义。于是国王大欢喜，集八万四千诸王眷属，于七宝车上置狮子皮，令大众皆见，燃香散花，顶礼供养。复以狮子皮安置金函之中，造为佛塔。由此众多人天生于天界。是故世尊本为狮子，着黄褐衣，因发菩提心，转法轮于十劫之中，普予众生安乐，增长福德，而无厌足。彼时国王以狮子皮供养，故于十劫之中，成为人天之上首，普行善业，乃菩萨弥勒也。其沙门即为舍利子，其猎人今为天帝释是也。又昔日于波罗奈国有王名善施，仁慈博施。其王后性刚猛忿怒，生一子名护法。其子心地善良，具信心，常为自他利益，具大悲心，能为众生心中之所爱。其童年时与众子同学读书，于春日与国王、王后一同游园嬉戏，王后因嫉妒与忿恚而压制之……
English
The great king was deeply displeased, yet inspired by faith, he gathered the wise and revered the words spoken by the lion, but none could understand even a single phrase. Then he asked a hermit sage named Shama: “What is the meaning of ‘Yalala’?” The sage replied: “One who shaves the hair and wears the dyed Dharma robe swiftly attains liberation from birth and death.” ‘Bashasa’ means: shaving the hair and wearing the color-changed Dharma robe is the mark of all noble ones, thus said to be close to Nirvāṇa. ‘Saha’ means: shaving the hair and wearing the dyed Dharma robe, one is honored and worshiped by all gods, humans, and worldly beings. Then the king rejoiced greatly, gathered eighty-four thousand royal followers, placed a lion’s hide upon a seven-jeweled chariot for all to see, offered incense and flowers, and made prostrations. Thereafter he placed the lion’s hide in a golden casket and made it into a stūpa. From this, many people were reborn in the heavens. Thus it is shown that the Blessed One, in a past life as a lion wearing a dark yellow robe, aroused the bodhicitta, and for ten kalpas turned the wheel of Dharma, bestowing happiness upon beings, expanding merit, and never becoming weary. At that time, the king, by offering the lion’s hide, became the supreme among gods and humans for ten kalpas, performing only virtuous deeds; he was Bodhisattva Maitreya. That hermit was Śāriputra, and the hunter is now Śakra, Lord of the Gods. Again, in the past, in the city of Vārāṇasī, there was a king named Santuṣṭa (Generous Giver), endowed with loving-kindness and great charity. His queen was harsh, wrathful, and exceedingly jealous, and bore him a son named Dharma-Protector. This boy was virtuous in thought, faithful, engaged in benefiting self and others, and possessed great compassion, beloved by all. During his childhood, when studying letters with other boys, in springtime, together with the king and queen, he played in the royal garden. Then the queen, with envy and anger, suppressed him…
Chinese
于是动乱生起。国王因口渴而取酒饮半盏，因动乱而劝谏国王：‘如果你饮下这半盏酒，那就等同于饮下我儿子的血。’由贪欲驱使，没有任何罪业不造。国王虽具梵行与正法，却仍未能脱离欲望的束缚。王妃一党设下阴谋，愤怒之火燃烧，更加暴怒，遂说：‘如今你去割下小王子护法的喉咙，让恶心的王妃饮血吧。’小王子在学堂中听闻此言，哭泣不止。他言：‘世间中有不相契的众生，必然至于绝境。如此，愤怒驱使之下，竟至杀害自己所生之子。’小王子身着华饰，礼拜其父，言：‘父王啊！若是孩儿有过错，我并未作，请莫杀我。’国王答：‘孩子啊！若你能忍于母亲，我亦能忍。’于是小王子走向母亲，顶礼于足，言：‘母亲请慈悲，勿让我受害。’然而纵然其言悲切动人，母后不忍，令侍女持利刃割断王子咽喉，使恶心之妃饮血，亦无悔意。小王子对父母与杀者生起欢喜慈悲之心而命终。于是如是，佛说：‘小王子护法即是过去之佛，恶心王妃即是魔所化。’又于往昔时，有一王名日山王，骑木马与军众共入深林狩猎，于树荫下休憩。北方来之商人献礼，并言自己所奉之大王名持金刚杵王。于是日山王因嫉妒而心动，返宫，遣使言：‘若彼王不速来朝，则必讨伐。’
English
Thus turmoil arose. The king, thirsty, drank half a cup of liquor. Because of this agitation, someone admonished the king: ‘If you drink this half cup, it is as if you drink the blood of my son.’ Driven by desire, there is no evil deed not committed. Though the king possessed chastity and the Dharma, still he could not free himself from the bonds of craving. The queen’s faction plotted, anger flared up, blazing like fire, and in wrath they commanded: ‘Now go and cut the throat of the Dharma-guarding boy, and let the wicked queen drink his blood.’ The boy, studying in the school, heard this and wept. He said: ‘In the cycle of existence, beings who are in discord must come to ruin. Thus, under the power of anger, one even kills one’s own child.’ The boy adorned with ornaments approached his father, bowed, and said: ‘Father, if I have done wrong, it was not by my doing, please do not kill me.’ The king replied: ‘My child, if you can endure your mother, I too will endure.’ Then the boy went to his mother, bowed at her feet, and pleaded: ‘Mother, be compassionate, do not allow me to be slain.’ Yet, though his words were pitiful and moving, the mother did not forgive, but ordered attendants to cut the boy’s throat with a sharp blade and give his blood to the wicked queen, without remorse. The Dharma-guarding boy, with a mind of joy and compassion toward his parents and even his slayers, passed away. Thus the Blessed One said: ‘That Dharma-guarding boy was a past Buddha, and the wicked queen was a manifestation of Māra.’ Again, in a former time, there was a king named Mount King, who, riding a wooden horse with his army, went hunting in the forest. He rested under a tree’s shade. Merchants coming from the north presented gifts and spoke of their own great king, named Vajra-Wielder King. Out of jealousy, Mount King’s mind was disturbed. He returned to his palace and sent messengers, saying: ‘If that king does not quickly come to pay homage, I shall utterly make war.’
Tibetan
འི་དབྱུག་པ་ཅན་ཁྲོས་པས་དཔུང་བཞི་བཤམས་ནས་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཆས་ཏེ་ཕན་ཚུན་གཡུལ་དྲག་པོ་བཀྱེས་པས་མང་པོ་འཆི་ཞིང་རྨས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་བློན་པོ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་གཉིས་ཕན་ཚུན་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་མཉམ་པ་ཡིན་པས་འཁྲུགས་པ་འདི་དོར་ནས་མཐུན་པར་བྱས་ན་ལེགས་ཚུལ་སྨྲས་པས་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མཉན་ནོ། །རྡོ་རྗེའི་དབྱུག་པས་ཀྱང་རང་གི་དམག་ཚོགས་འགྲིབ་པར་མཐོང་ཞིང་སྐྱོ་སྟེ་མཐུན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་དབྱུག་པ་ཅན་ལ་གུས་པ་དང་བཅས་པས་ནོར་བྱིན་ཅིང་ཉིན་ཞག་འགའ་སོང་བའི་རྗེས་སུ་རང་གི་བུ་མོ་ལྷ་མོ་ལྟར་མཆོག་ཏུ་འཕགས་པ་སྦྱིན་པར་བྱས་པས་རྒྱལ་པོ་དེ་མཆོག་ཏུ་མགུ་ནས་རང་གི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སོང་ངོ་། །དེར་དུས་ཅིག་གི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱི་བུ་མོ་སྣར་མ་ཞེས་པ་དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་མངལ་དུ་ཆགས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། བཙུན་མོ་དེའི་མངལ་ན་གནས་པའི་མཐུས་ཡིད་ལ་རྟོག་པ་བྱུང་བ་ལྟར་རྒྱལ་པོས་དེའི་སྟེང་དུ་གདུགས་བཟུང་ཞིང་བཙོན་རྣམས་ཀྱང་བཏང་ངོ་། །དེར་སྲས་ཉི་མ་ལྟར་གསལ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་ནོར་བུའི་གདུགས་བཀྲ་བ་ཞིག་བཙས་ཏེ། རིམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ། ཤིན་ ཏུ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་གཉེན་ལྟར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་བགྲེས་ནས་སྲས་རྒྱལ་སྲིད་ལ་བཞག་སྟེ་ཡབ་འདས་སོ། །དེའི་ཚེ་དེས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱངས་ནས་བདག་གི་ཕོ་བྲང་འདིར་ལྷའི་ཁ་ཟས་དང་གོས་དང་རྒྱན་ཆ་སོགས་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་མོད་ལ་དེ་ལྟར་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །མཛའ་བོ་རྣམས་ལའང་གུས་པས་དགའ་བར་བྱས་པས་དེའི་མིང་དུའང་དགའ་བའི་གོང་བུ་ཞེས་བྱ་བར་གྲགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ངའི་མཐུས་རྔ་སྒྲའི་བརྒྱུད་པ་དེའི་ཡུལ་ན་གནས་པའི་ཁྱིམ་ཐམས་ཅད་དུ་ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེར་བློན་པོ་བློ་གྲོས་ངན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིད་རྩུབ་པ་ཞིག་གིས་དགའ་བའི་གོང་བུ་འདི་བསད་པར་བྱས་ན་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་འདི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ། རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ལ་འཕྲིན་ཡིག་བཏང་སྟེ། དགའ་བའི་གོང་བུ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དགྲའི་བུ་སྟེ། དེ་བས་འདི་བསད་ན་ཁྱོད་འཛམ་བུའི་གླིང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་འགྱུར་ཞིང་བདག་ཀྱང་ལྷའི་ཞབས་འབྲིངས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་མཉན་ནས། རྒྱལ་པོ་རི་རབ་ཀྱིས་དེ་ལ་ཕོ་ཉ་བཏང་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཕས་བདག་གི་ནོར་འཕྲོག་པས་སྡུ
Chinese
因持杵者大怒，布列四军，与王日山（须弥山）之国交战，彼此激烈，杀戮甚多，尸横遍地。当时群臣对日山王言：汝等二王势均力敌，不若弃此纷争，共结和合，方为善策。日山王闻之从命。金刚杵主亦见自军凋敝，心生悲怆，愿与和解。于是日山王礼敬金刚杵主，赐以珍宝，停留数日之后，更将己女，尊贵如天女者，奉献与之。日山王大喜，归国而去。是时，日山王之女名曰“纳玛”，正值世尊入胎之时。王后因感圣胎，心生奇想，王乃为之建华盖，释诸囚徒。尔时，圣子生如日光，容貌端严，犹如宝盖放光，渐次通达一切学问，具大忍力，如世间之良友。于是国王年老，将国政传与太子，遂弃世矣。太子摄持法王之政，殿中自然涌现天之饮食、衣饰、璎珞等。群臣恭敬欢喜，因之称其名曰“欢喜王子”。因国王威德，乐音传布，国中家家皆享天福。然有大臣，名曰恶意，心怀嫉妒，谋曰：若杀此欢喜王子，则可摄此人间众生，遂致书日山王曰：此欢喜王子者，乃汝仇子。若杀此人，汝则为阎浮提（人间世界）之主，我亦当作天之侍从。日山王信之，遣使来报：汝父夺我珍宝，令我忧恼。
English
Because the one holding the vajra grew wrathful, he arrayed four armies and marched into the land of King Ri Rab (Mount Meru), where a fierce battle broke out. Many were slain and mutilated. At that time, the ministers said to King Ri Rab: “You two kings are equally powerful; better to abandon this conflict and make peace.” King Ri Rab agreed. The Vajra-holder, seeing his own army depleted, grew sorrowful and also desired harmony. Then King Ri Rab honored the Vajra-holder with reverence, bestowed treasures, and after some days, offered him his own daughter, exalted like a goddess. King Ri Rab rejoiced greatly and returned to his city. At that time, King Ri Rab’s daughter, named Narma, became the very mother into whose womb the Blessed One descended. The queen, feeling the wondrous presence of the holy embryo, conceived lofty thoughts, and the king erected a canopy over her, releasing prisoners. Then a son was born, radiant like the sun, with a body beautiful and adorned, like a jewel-canopy shining forth. Step by step he mastered all sciences, possessing great forbearance, like a true friend of the world. Later, when the king grew old, he entrusted the kingdom to the prince and passed away. The prince upheld the Dharma-kingdom, and in his palace food, garments, and ornaments of the gods manifested spontaneously. Ministers, out of reverence and joy, named him “Joyful Prince.” By the king’s power, music spread through the land, and every household enjoyed divine prosperity. Yet a minister named Evil Mind, filled with envy, thought: “If I kill this Joyful Prince, I shall gain dominion over mankind.” So he sent a letter to King Ri Rab: “This Joyful Prince is the son of your enemy. If you kill him, you will become lord of all Jambudvīpa (the human world), and I myself shall be your servant of the gods.” King Ri Rab believed and sent a messenger, saying: “Your father stole my treasures, causing me great distress.”