Tibetan
ལ་པོའི་སྐུ་ཚབས་ཇི་འདྲ་ཞེས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དྲིས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་ནི་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་འདའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ན་སྨན་བཟང་པོ་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། རྒྱལ་བུ་དེ་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་བ་དང་། བློན་པོ་དྲུག་པོ་དབེན་པར་བགྲོས་ཏེ། རྒྱལ་ བུ་བཟོད་པ་འདི་མེད་པར་མ་བྱས་ན། བདག་ཅག་ནམ་ཡང་མི་བདེའོ་ཞེས་སོ། །དེར་གཅིག་གིས་འདི་ལ་ཉེས་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པར་བྱ། གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། ཐབས་ཡོད་དོ་ཟེར་ནས། རྒྱལ་བུ་ག་ལ་བར་སོང་ནས་བདག་ཅག་གིས་མཐའ་རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུའི་ཡུལ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་བརྒྱད་བརྒྱའི་ནང་དུ་རྒྱལ་པོ་འཚོ་བའི་སྨན་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་བུས་རྒྱལ་པོ་ལ་སྨན་ཅི་དགོས་ནས་མ་རྙེད། བློན་པོ་ན་རེ། སྨན་ནི་ཐོག་མར་བཙས་ནས་ཁྲོ་མི་ཤེས་པ་ཞིག་གི་མིག་འབྲས་དང་རྐང་དགོས་པས་དེ་མ་རྙེད་ན་རྒྱལ་པོ་མི་འཚོའོ། །དེ་ཐོས་པས་རྒྱལ་བུ་མི་དགའ་ཞིང་ཡང་བསམས་ཏེ། བདག་དེ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཡང་བྱ་དཀའོ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། ཡབ་རྒྱལ་པོ་བསྙུན་ལས་ཐར་ན་བདག་གི་ལུས་བརྒྱ་སྟོང་བཏང་ཡང་དཀའ་བ་མེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུས་ཡུམ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། བདག་གི་ལུས་འདི་རྒྱལ་པོའི་སྨན་དུ་གསོལ་གྱི་གལ་ཏེ་སྲོག་མི་འཚོར་དོགས་པས་ཡུམ་ལ་མཆི་ཕྱག་འཚལ་གྱིས་ཡུམ་མི་དགྱེས་པར་མ་མཛད་ཅིག །དེ་ཐོས་པས་ཡུམ་བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་ལོ། །དེ་ཆུ་གྲང་མོས་གཏོར་ནས་ཡང་སྨྲས་པ། ཡབ་རྒྱལ་པོ་སྐུ་ཚེ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པས་དོན་སྐུ་ཚེ་འཚོ་བར་བགྱིའོ། །རྒྱལ་བུ་དེས་བློན་པོ་རྣམས་དང་། རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ལའང་མཆི་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། བློན་པོས་རིགས་ངན་པའི་ཤན་པ་ཞིག་བོས་ནས་རྒྱལ་བུའི་རྐང་རུས་བཅག་སྟེ་རྐང་ནི་ཕྱུངས། མིག་འབྲས་གཉིས་ཕྱུངས་པ་སྨན་དང་བརྡུངས་ནས་རྒྱལ་ པོ་ལ་ཕུལ་བས་ནད་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ནད་སོས་ནས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་སྨན་བཟང་པོ་སྲོག་ཐར་བར་བྱེད་པ་ག་ལས་རྙེད། གསོལ་པ་སྨན་འདི་ནི་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པས་སྦྱར་བ་ལགས་སོ། །དེ་སྐད་ཐོས་པས་རྒྱལ་པོ་བརྒྱལ་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་ནས། རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་ད་ལྟ་ག་རེ་ཞེས་དལ་གྱིས་དྲིས་པ་ལ། ད་ལྟ་ཕྱི་རོལ་ན་ལུས་ཀྱི་སྨན་གསོ་ཞིང་སྲོག་མི་འཚོར་དོགས་སོ། །དེ་སྐད་ཐོས་པས་རྒྱལ་པོ་སྐད་ཕྱུངས་ཤིང་ལུས་ས་ལ་བརྡབས་ནས་ཁོ་བོ་ཁྲེལ་མེད་ཡིན་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་བུའི་ཤ་སྨན་དུ་ཟོས་ཞེས་བུ་ག་ལ་བར་སོང་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་མ་སླེབས་པར་རྒྱལ་བུ་ཡང་ཚེ་འདས་སོ། །རྒྱལ་བློན་བཙུན་མོ་འཁོར་དང་བཅས་པས་བསྐོར་ཞིང་ཡུམ་ཡང་རྒྱལ་བུའི་རོའི་སྟེང་དུ་ལུས་བརྡབ་ཅིང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན། དེར་རྒྱལ་པོ་དང་རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་ཀྱིས་ཙན་དན་གྱི་ཤིང་ལས་བསྲེགས་ཏེ་རུས་པ་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱི་མཆོད་རྟེན་བྱས་སོ། །དེ་དུས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡབ་ཡུམ་ནི་ད་ལྟའི་ཟས་གཙང་དང་ལྷ་མཛེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སེང་གེ་ཡི་དམ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་གསེར་གྱི་མདོག་ལྟར་འཚེར་བར་གྱུར་པ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་དེས་ཟས་སུ་འབྲས་བུ་དང་རྩ་བ་ཟ་ཞིང་སེམས་ཅན་སུ་ལའང་མི་གནོད་ཅིང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་གུས་པར་བྱེད་པས་གནས་སོ། །དེར་རྔོན་པ་ཞིག་གིས་སེང་གེ་འདི་བསད་ནས། ལྤགས་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕུལ་ན་བདག་དབུལ་བ་བོར་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ། གོས་ངུར་སྨྲིག་གྱོན་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ པ་ལྟར་བཅོས་ནས་མདའ་གཞུ་ཐོགས་ཤིང་སེང་གེ་གཉིད་ལོག་པ་ལ་དུག་མདས་བསྣུན་ནོ། །སེང་གེ་སད་ནས་རྔོན་པའི་རྩར་བསྙེགས་པ་དང་། ཆོས་གོས་གྱོན་པ་མཐོང་ནས། དུས་གསུམ་གྱི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱལ་མཚན་ཆོས་གོས་འདི་འཆང་བ་ལ་བདག་གིས་གནོད་པ་བྱས་ན་དུས་གསུམ་གྱི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་ངན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་གསོད་སེམས་བཏང་བ་དང་། དུག་མདས་ཕོག་པས་སྲོག་བྲལ་བ་ལ་ཐུག་པ་ན་འདི་སྐད་ཅེས། ཡ་ལ་ལ་བ་ཤ་ས་སཱ་ཧཱ། ཞེས་སྨྲས་པའི་ཚིག་གིས་གནམ་ས་ཀུན་གཡོས་ཤིང་སྤྲིན་མེད་པར་ཆར་བབ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མིག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེང་གེའི་ཚུལ་དུ་ཞུགས་པ་རྔོན་པས་བསད་པར་མཐོང་ནས། ལྷའི་མེ་ཏོག་གི་ཆར་གྱིས་སེང་གེའི་ལུས་ལ་མཆོད་པར་བྱས་སོ། །རྔོན་པས་པགས་པ་ཁྱེར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དེ་བྱི་ལ་ཕུལ་ནས་བྱ་དགའ་ཞུས་པ་དང་། གཙུག་ལག་ལས་དུད་འགྲོ་གང་གི་སྤུ་གསེར་ལྟར་འདུག་ན་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་རྔོན་པ་འདི་ལ་བྱ་དགའ་སྦྱིན། གལ་ཏེ་བྱིན་ན་བདག་གིས་གསོད་པ་དང་འདྲ་བར་སྡིག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་དང་། རྔོན་པས་ཡང་བསྐུལ་བས་ཅུང་ཟད་ཅིག་བྱིན་ནས་རྔོན་པ་ལ་འདི་སྐད་དུ། སེང་གེ་འདི་བསད་པའི་ཚེ་ངོ་མཚར་རམ་ལྟས་ཅི་བྱུང་ཞེས་དྲིས་པ་ན་དེའི་ཁ་ནས་སྔར་གྱི་ཡི་གེ་འབྲུ་བརྒྱད་པོ་འདི་སྨྲས། གནམ་ས་ཡང་གཡོས། སྤྲིན་མེད་པ་ལས་ཆར་བབ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ ཕབ་བོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཐོས་ན
Chinese
大臣们问：“国王的身体状况如何？” 大臣们回答：“国王寿命已尽，无药可治。” 太子听后极其不悦，跌倒在地。六位大臣独自商议，说：“若非太子宽容，我们将永无安乐。” 其中一人问：“既然无过错，为何说无药？” 另一人答：“有办法。若太子能行遍六十边国与八百城邑，寻觅延寿之药，仍难得见。” 太子又问：“国王所需之药为何无处可寻？” 大臣答：“此药生于初，需一无瞋恚者之眼与脚，若无此物，国王必不能生存。” 太子闻之更加忧愁，但暗自思惟：“我即具足此德。”遂言。 大臣等答：“虽如是，行之亦难。” 太子说：“若能救父王之命，我纵舍身百千，亦无为难。” 于是太子向母后顶礼，恭敬启白：“我愿以此身为父王药，若命不全，唯愿母后不以此为忧。” 母后闻之，大哭昏倒在地，以冷水灌醒，又言：“父王寿命已尽，愿太子自安。” 太子遂礼大臣、群臣、眷属。 大臣命一恶人屠者，断太子之足骨，取其足；挖其双眼，和药而献于国王，病遂痊愈。 国王病愈，问大臣：“如此良药，能救性命，何处可得？” 大臣答：“此药乃太子之忍辱所成。” 国王闻言，大哭而仆地，问：“太子今何在？” 大臣答：“太子今在宫外，以残体疗治，命不久长。” 国王闻后，放声痛哭，扑地恸曰：“我实无耻，何以食子之肉为药！”
English
The ministers asked: “How is the king’s body?” They replied: “The king’s lifespan has come to an end, no medicine can cure him.” Hearing this, the prince was deeply distressed and fell to the ground. Six ministers gathered in private, saying: “Without the prince’s patience, we would never know peace.” One asked: “If there is no fault, why say there is no medicine?” Another replied: “There is a way. If the prince travels through the sixty border countries and eight hundred cities to seek the medicine for life, it will still not be found.” The prince asked again: “What is this medicine the king needs, that cannot be found?” The ministers answered: “This medicine is born from the beginning, it requires the eyes and legs of one who knows no anger. Without this, the king cannot live.” Hearing this, the prince became even more sorrowful, but thought: “I myself possess this quality.” And he spoke thus. The ministers replied: “Even so, it is difficult to carry out.” The prince said: “If I can save my father the king, I would give up my body hundreds of thousands of times, and find it no hardship.” Then the prince bowed to his mother, respectfully saying: “I offer this body as medicine for the king. If my life does not continue, may my mother not grieve.” The mother, hearing this, fainted upon the ground with loud wailing, then revived with cold water, and said again: “The king’s lifespan has ended, may the prince preserve himself.” The prince then saluted the ministers, vassals, and many attendants. A minister commanded a wicked butcher, who broke the prince’s leg bones, took his legs, and plucked out both eyes, mixing them into medicine, which was offered to the king, and thus his illness was cured. When the king recovered, he asked the ministers: “Such excellent medicine that restores life—where was it obtained?” The ministers replied: “This medicine was compounded from the prince’s patience.” Hearing this, the king collapsed to the ground weeping, and asked: “Where is the prince now?” They replied: “The prince is outside the palace, with his body mutilated, treating himself, yet life will not endure.” Hearing this, the king cried aloud, fell down, and lamented: “I am truly shameless, for I have eaten my son’s flesh as medicine.”
Chinese
儿子加拉去世了，国王尚未来得及归来，太子也已逝世。王臣、王后与眷属围绕哀悼，母亲伏于太子尸体之上，痛哭念诵哀辞。于是国王与群臣以檀香木焚烧，造起七种珍宝的舍利塔。那时国王与王后说道：‘今日的饮食清净庄严，如天女之美。’ 往昔世尊亦曾化现为一名名叫“狮子坚固”的比丘，身色如金光焕发，以果实与根茎自活，不损害任何众生，极为精勤，恭敬修行而住。有一猎人杀死了这狮子，以其皮献于国王，心想：‘我若这样，必为贫贱所弃。’于是穿破旧的僧衣，装作出家之相，手持弓箭，待狮子熟睡之时，以毒箭射杀。狮子死后，倒在猎人脚下。见其披着僧衣，便想：‘这是三世诸佛的法幢僧衣，我若损害，便是对三世诸佛起恶心。’遂生出杀心。被毒箭射中，临命终时说道：‘ཡ་ལ་ལ་བ་ཤ་ས་སཱ་ཧཱ།（藏文，य ल ल ब श स साऽहाः，ya la la ba sha sa sāhā，啊呀呀婆莎萨娑诃，惊叹之声）’。此言一出，天地震动，无云降雨。诸天亲见菩萨狮子被猎人所害，便以天花雨供养其身。猎人持皮献与国王，国王问之。大臣奏曰：‘若见众生毛如黄金者，必定是大菩萨应化而来。既然如此，何以将猎人赏赐？若赏赐，则与杀害同罪。’猎人又请求，稍许得赐。国王问猎人：‘你杀狮子时，有何异相？’猎人答言：‘当时天地震动，无云而雨，诸天降下花雨。’
English
The son Gala passed away, and before the king had returned, the prince also died. Ministers, the queen, and attendants surrounded the body in mourning, while the mother collapsed upon the corpse of the prince, wailing and chanting lamentations. Then the king and his retinue burned sandalwood and constructed a stupa made of seven kinds of precious substances. At that time the king and queen said: “Now the food is pure and the appearance divine, like a celestial maiden.” In the past, the Blessed One himself had taken the form of a monk named “Lion Firmness,” whose body shone like gold. He lived by eating fruits and roots, harmed no beings, was fully ordained, and lived with devotion. A hunter killed this lion and offered its skin to the king, thinking: “If I remain poor, I will be despised.” He put on tattered monastic robes, pretending to be ordained, held a bow and arrow, and when the lion slept, he struck it with a poisoned arrow. When the lion died, it fell at the hunter’s feet. Seeing it clothed in monastic robes, he thought: “This is the Dharma robe, banner of the Buddhas of the three times. If I harm it, I generate an evil mind toward the Buddhas of the three times.” He thus developed the intent to kill. Struck by poison, at the moment of death, the lion uttered: “ཡ་ལ་ལ་བ་ཤ་ས་སཱ་ཧཱ། (Tibetan, य ल ल ब श स साऽहाः, ya la la ba sha sa sāhā, ‘Ah! Alas! Shock and grief’).” As soon as these words were spoken, the heavens and earth trembled, and rain fell without clouds. The gods saw that the Bodhisattva in the form of the lion was killed by the hunter, and they offered flowers as a rain upon the lion’s body. The hunter carried the skin to the king, who inquired. The minister replied: “If one sees a being with fur like gold, it must certainly be a great Bodhisattva in manifestation. Since this is so, why should the hunter be rewarded? If rewarded, it is as if one condones the killing.” The hunter insisted again and was granted a small gift. The king then asked the hunter: “When you killed the lion, did any marvels occur?” The hunter answered: “At that time the earth and sky shook, rain fell without clouds, and the gods showered flowers.”