Tibetan
བཏབ་བོ། །ཆོས་ཅན་གྱིས་བདག་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་རབས་དེ་དག་ཏུ་ཁྱོད་ལ་བྱམས་པ་བསྒྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། ཆོས་མིན་ནི་ལྷས་སྦྱིན་ནོ། །ངང་པ་མགོ་གཉིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲའོ། ༈ །གཞན་ཡང་ཉ་བའི་ཁྱེའུ་སྙན་ངག་མཁན་དང་། རྒྱལ་པོ་ཉི་མའི་མུ་ཁྱུད་དུ་གྱུར་པའི་དུས་དང་། ནོར་བུ་མཁན་ནོར་བུའི་རིན་ཐང་ཆེ་ཆུང་དུ་བརྩོད་པ་གཉིས་དང་། ཁྱིམ་བདག་ཞིག་གི་བུ་གཉིས་དང་། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཉིས་སུ་གྱུར་པའི་དུས་སུ་ཡང་སྔོན་ལྷས་སྦྱིན་དང་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ནི་འདུལ་བ་གཞི་བམ་པོ་བརྒྱ་དང་གསུམ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལུས་ འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་ན། རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་སྔ་མ་ལས་སྟོབས་ཆུང་བས་རྟག་ཏུ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་དཔལ་ལ་འཁུ་ཞིང་དགྲ་ཟླར་བྱས་ཀྱང་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་རྟག་ཏུ་བྱམས་པའི་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །ནམ་ཞིག་ཚངས་སྦྱིན་དེས་དཔུང་གི་ཚོགས་བཞི་བཤམས་ཏེ་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དང་གཡུལ་སྤྲད་པའི་ཕྱིར་ལྷགས་པ་ན་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་བས་ཆེས་སྟོབས་དཔུང་ཆེ་ཡང་དེ་ལ་དགྲར་མ་བཟུང་བར། དཔག་ཚད་ཕྱེད་དང་གསུམ་གྱི་ལམ་བསྟར་ཏེ། རྒྱན་གྱི་བཀོད་པས་བརྒྱན་ནས། བསོད་པའི་བཟའ་བཏུང་སྟ་གོན་བྱས་ཏེ། བློན་པོ་དང་གྲོང་མི་རྣམས་བསྲིངས་ནས་བསུས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ཡང་ཁྲོ་བའི་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་ནས་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དགའ་བར་འགྱུར་བར་བྱས་ཏེ། སླར་ལྡོག་གོ་བསམས་ནས་ལུས་འཕགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེ་བཀུར་སྟི་ཆེན་པོས་ནང་དུ་ཁྲིད་དེ། ཁ་ཟས་བསོད་པས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། རྒྱལ་དབང་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད། །ཁྱོད་ལ་བདག་ནི་རྟག་ཏུ་འདུད། །བདག་ནི་གྲོགས་པོར་གྱུར་ལགས་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ལ་བརྩེ་བར་མཛོད། །ཅེས་བྱས་པ་ན། དེས་ཀྱང་སྨྲས་པ། བཟོད་པ་ཡི་ནི་གཞུ་བདུངས་ནས། །ཁྲོ་དང་ང་རྒྱལ་འཇོམས་པ་ཡི། །ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་མདའ་གཅིག་གིས། །ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ཅག་རིལ་བཅོམ་མོ། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ཡིད་གཅུགས་པར་གྱུར་ནས་ཚངས་བྱིན་རང་གི་ཡུལ་དུ་དོང་ངོ་། ༈ །ཡང་ བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་སྔོན་རྒྱལ་པོ་གཉེན་ལྡན་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་ན། འགྲན་ཟླ་རྒྱལ་པོ་དྲག་པོའི་ལྷ་ཞེས་བྱ་བས་དཔུང་གི་ཚོགས་བཤམས་ནས་གཉེན་ལྡན་གྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལེན་དུ་འོངས་བ་ན། གཉེན་ལྡན་གྱིས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེས
Chinese
种下了啊！有法之人于我无论生于何处何世，愿彼常常对你成就慈爱——如此说矣。如此，有法者是指佛陀，有非法者则是帝释天。两头的鹅亦同此类。又如有时鱼师之子、巧妙言辞之人，生为日王之婢妾所生之时；或珠宝师之二人，为珠宝贵贱而争论之时；或一户家主之二子；或婆罗门之二子等之时，昔日帝释天与之不和之情形，当以律藏第三百卷中所说而观之。复次，昔日此佛陀曾为卢迦之王。名为商主王，比前诸王力弱，常被他人掩其威德，受敌人欺凌，然卢迦王常起慈心。有一时，商主王集四部兵众，兴师欲伐卢迦王。卢迦王虽军力强大，然不以敌视之，而以慈心相待。乃施设半由旬三分之道，以严饰庄严，备设饮食，设座供养，迎接群臣与城民。商主王遂舍离嗔恚与嫉妒，令卢迦王欢喜，转意归顺，亲往其前。卢迦王以大礼迎请，供以饮食，复劝言曰：‘大王！请宽恕我。我永远归顺于你，我愿作你的朋友，请你常常慈爱于我。’如此言已，卢迦王复答曰：‘我以忍辱之箭，已摧破嗔恚与我慢。汝今以德箭，亦已破坏我等之疑。’于是二人互相倾心，商主王自还本国。又昔此佛陀曾为王名善友。时有名猛力神王兴师欲伐善友国。善友王乃集诸大臣，商议应对。
English
Planted indeed! Wherever and in whatever life a Dharma-bearer may be born, may he always cultivate loving-kindness toward you—thus it was spoken. Thus, the Dharma-bearer is the Blessed One, while the non-Dharma-bearer is Śakra, Lord of the Gods. Even as the two-headed goose, so is this. Furthermore, at times when the son of a fisherman, skilled in eloquence, was born as the maidservant of the Sun King; or when two jewelers disputed over the value of gems; or when two sons of a householder; or when two sons of a brāhmaṇa—then too, the discord once held with Śakra should be viewed according to the three-hundredth section of the Vinaya. Again, in a former time, this Blessed One was born as the King of the Luḍaka. He was called King Generosity, weaker than former kings, constantly overshadowed in glory, made equal to enemies, yet the King of Luḍaka always kept a mind of loving-kindness. Once, King Generosity assembled four divisions of troops and marched to battle against the King of Luḍaka. The King of Luḍaka, though possessed of great strength and a mighty army, did not regard him as an enemy, but with a mind of kindness. He laid out a half-yojana road in three parts, adorned with ornaments, provided food and drink, prepared seats and offerings, summoned ministers and townsfolk, and received him. King Generosity, free from anger and envy, caused joy to the King of Luḍaka, turned back in thought, and went to his presence. The King of Luḍaka received him with great honor, fed him, and spoke: ‘Great King! Please forgive me. I will ever submit to you. I wish to be your friend, so please show me kindness.’ Hearing this, the King of Luḍaka replied: ‘With the arrow of patience, I have destroyed anger and pride. With your arrow of virtue, you too have shattered our doubts.’ Thus, the two inclined their minds toward each other, and King Generosity returned to his land. Again, in former times, this Blessed One was the king named Good Friend. At that time, a fierce god-king called Mighty came, gathering troops, intending to seize the dominion of Good Friend. Then Good Friend consulted with his ministers as to what should be done.
Tibetan
་དྲིས་པ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་སྙིང་སྟོབས་བསྐྱེད་པར་བྱ་དང་སླར་ལྡོག་གོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནོར་སྦྱིན་པ་དང་། བློན་པོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་དང་། དམག་གིས་བརྒལ་བར་བྱའོ་ཞེས་དང་། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་གཙོ་བོ་ཆུ་ལྷ་ཞེས་པ་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་བ་ཡིད་གཞུངས་ཤིང་སྙིང་རྗེ་ཡོད་པ་དེས་བདག་གིས་ནོར་ཇི་སྙེད་པ་སྩལ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བཟློག་པར་བྱའོ་ཞེས་གླེང་བ་བཞིན། དགྲ་ཟླའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་ཕོ་ཉ་བཏང་ནས་ནོར་བྱིན་ཀྱང་ཟློག་པར་མ་བཏུབ་ལ་དམག་འོངས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གཉེན་ལྡན་གྱིས་ཕན་ཚུན་རང་རང་གི་རྒྱལ་སྲིད་འདིས་ཆོག་པར་བྱས་ནས་ལྷ་ཅིག་དགའ་བར་མཛད་འཚལ་ལོ། །འཚོ་བ་ཡུན་ཐུང་ལ། ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་བས། ཁ་ཟས་གཅིག་དང་། གོས་ཟུང་གཅིག་དང་། མལ་ཆ་གཅིག་དང་། ཆུང་མ་གཅིག་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །མཁས་པ་ནི་ཕ་རོལ་དང་རྩོད་པར་མི་བྱེད་དེ། སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་གསེར་གྱི་རི་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་དེས་ཆོག་མི་ཤེས་པར་རྙེད་པ་ལ་ཆགས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་དོ། །གྲོགས་པོ་དག་རེ་ཞིག་དགོངས་ལ་རྒོལ་བ་དེ་གཏང་བར་མཛོད་ཅིག །མཁས་པས་ནི་ཆོག་ཤེས་པར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱས་ཀྱང་ཆགས་པས་ཟིལ་གྱིས་ མནན་པ་དེ་མི་ལྡོག་སྟེ་འོངས་ནས་ཁྱོད་བསད་ན་ནི་ངའི་རྒྱལ་སྲིད་དང་། བདག་བསད་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་དུ་འགྱུར་ཞེས་པའི་སྤྲིང་ཡིག་སྟོན་ཏོ། །དེར་རྒྱལ་པོ་གཉེན་ལྡན་དེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གང་དང་གང་ལ་ཆགས་པ་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བས། ཁམས་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་གྱི་ཡོ་བྱད་དགོས་ལ། ཁམས་མེད་ན་མི་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བཏང་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚངས་པའི་གནས་པ་བཞི་བསྐྱེད་ཅིང་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕ་རོལ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ནས་དེའི་བསྟན་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་དུས་ན། ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་མཁས་ཤིང་དྲང་བ་མཆོག་དང་ལྡན་པ། རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་སྲས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་སྦྱིན་ལ་དཔའ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ། །དེར་བློན་པོ་ཁྲོ་ཞིང་གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཉེས་པ་མེད་པར་སྟབས་ལས་གཅོད་པ་དྲུག་ཡོད་པ་དེ་དག་རང་གི་སྐྱོན་གྱིས་རྒྱལ་བུ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་ཕྲག་དོག་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ནད་ཚབས་ཆེན་པོས་བཏབ་པ་ན། རྒྱལ་བུས་ཡབ་རྒྱ
Chinese
问，有些人说要鼓起勇气，或者退回去；同样，有些人说要布施财物，或者大臣们如何成办，或者军队如何攻克；城主水神富有且财富众多，心怀仁慈，他说我将施予多少财物，并用咒语来遣除。像这样议论纷纷，却无法用财物遣除敌对的国王，军队还是来了。之后，国王亲友互相觉得各自的国土已经足够，应该让神高兴。寿命短暂，终将前往来世，知道仅仅一份食物，一件衣服，一张床，一个妻子就足够了。智者不与他人争辩，即使一个众生拥有一座金山，也不会满足，反而会增长对获得的贪恋。朋友们，请暂时考虑一下，停止争斗吧。智者应该生起知足少欲之心，这样劝说之后，虽然顺从了，但被贪欲压倒，无法停止，前来送信说：你杀了我，我的国土就归你；我杀了你，你的国土就归我。那时，国王亲友心想，无论在哪个世间，只要有贪恋，就会遭受痛苦，如果有五蕴，就需要众生的资具，如果没有五蕴，就不需要了。于是放弃王位，出家修行，生起四梵住，往生到梵天世界。 又，过去在无数不可思议的劫之前，有佛陀毗婆尸出现在世间，在他的教法形象存在的时候，在波罗奈斯国，有一位伟大而公正的国王，拥有卓越的智慧，统治着六十个小国，他就是世尊，转生成为王子，名为忍辱，勇于布施，具有伟大的慈悲心。当时，有六个愤怒、狡诈的大臣，总是无缘无故地陷害他人，他们因为自己的过失而总是嫉妒王子。那时，国王得了重病，王子侍奉父王。
English
Asked, some said to muster courage, or to retreat; likewise, some said to give wealth, or how the ministers would accomplish it, or how the army would conquer; the city lord, the water god, rich and with much wealth, kind-hearted, said I will bestow whatever wealth, and dispel it with mantras. Like this they discussed, but they could not dispel the enemy king with wealth, and the army came. Then, King Kinsman mutually felt that their respective kingdoms were enough, and should please the gods. Life is short, and one will eventually go to the next life, knowing that just one portion of food, one garment, one bed, one wife is enough. The wise do not argue with others, even if a being has a mountain of gold, they will not be satisfied, but will increase their attachment to what they have gained. Friends, please consider for a moment, stop the fighting. The wise should cultivate contentment, after such persuasion, although they complied, they were overwhelmed by greed, unable to stop, and came with a message saying: If you kill me, my kingdom will be yours; if I kill you, your kingdom will be mine. At that time, King Kinsman thought, in whatever realm there is attachment, there will be suffering, if there are aggregates, the necessities of beings are needed, if there are no aggregates, they are not needed. So he gave up the throne, went forth to practice, cultivated the four Brahma abodes, and was born in the Brahma world. Again, in the past, countless inconceivable eons ago, the Buddha Vipashyin appeared in the world, and during the time when the image of his teachings existed, in the country of Varanasi, there was a great and just king, possessing excellent wisdom, ruling over sixty small kingdoms, he was the Bhagavan, reborn as a prince, named Endurance, brave in giving, and possessing great compassion. At that time, there were six angry, cunning ministers who always framed others for no reason, they were always jealous of the prince because of their own faults. At that time, the king fell seriously ill, and the prince served his father.