Tibetan
སྤྲེའུ་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་བྱས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་ཡང་བྱས་པ་མི་གཟོ་ཞིང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟར་བྱམས་པར་མཛད་ན་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་པའི་དུས་སུ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་གཡང་ས་ཅན་ཞིག་ཏུ་སྤྲེའུར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། མི་ཞིག་བསྟོར་ནས་ཕྱོགས་དེར་དོང་བ་ཤིང་ཏིན་དུའི་འབྲས་བུ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཤིང་ལ་འཛེགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཐར་བར་དཀའ་བའི་གཅོང་རོང་ཆེན་པོར་ལྷུང་ནས་ཐར་དུ་མེད་པའི་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་པའི་ཚེ་སྤྲེའུ་དེས་ཤིང་ཐོག་བསྐྱལ་ཞིང་རྡོ་ལ་ཤེད་གོམས་པར་བྱས་ཏེ་མི་དེ་གཡང་ས་དེ་ལས་བཏོན་ནས་ངལ་བས་རྡོ་ལེབ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་གཉིད་ལོག་པའི་ཚེ། མི་བླུན་པོ་དེས་མེལ་རྩེ་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་གནས་པའི་ཚེ་བདག་དགོན་པ་ལས་ཐར་བའི་ལམ་རྒྱགས་སུ་སྤྲེའུ་འདི་སྟོབས་ཆེ་བས་གལ་ཏེ་སད་ན་མི་སོད་ཀྱི་གཉིད་མ་སད་པའི་བར་དུ་གསོད་སྙམ་དུ་རྡོ་ཆེན་པོ་ཞིག་སྤྲེའུའི་མགོ་ལ་འཕངས་པ་དང་། རྡོའི་ཟུར་མགོ་ལ་ཕོག་པ་ཙམ་ལས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཕོག་ནས་མགོ་ལ་རྨ་བྱུང་བཞིན་མཆོངས་ཏེ་བལྟས་པ་ན། མི་དེ་ནོངས་བཞིན་སྐྲག་ནས་འདུག་པ་ལས་གཞན་མ་མཐོང་བས། འདི་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་བདག་སྣད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་སེམས་པར། འདི་ལྟར་ཕན་པ་ལ་མི་ལྟ་བར་མི་བཟད་པའི་ལས་བྱེད་པའོ་སྙམ་དུ་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་ ཆེན་པོས་མིག་མཆི་མས་གང་བཞིན། ཁྱོད་མིར་གྱུར་བ་འདི་འདྲའི་ལས་བྱེད་པ་ཀྱེ་མ། བདག་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན་ཡོད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བཟློག་རིགས་མོད། འདི་ལྟར་ཚེ་འདི་དང་ཕྱི་མ་བརླག་པར་བྱེད་པས་དོན་ཅི་ཞིག་གྲུབ། ད་ཁྱོད་ནགས་འདི་ལས་གྲོང་འདབས་སུ་ཕྱིན་པར་ཆུད་ཟ་བས་ངས་ཁྱོད་བསྐྱལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱས་ནས་གྲོང་འདབས་སུ་བསྐྱལ་ཞིང་ལམ་བསྟན་ཏེ་སྡིག་པའི་ལས་སྤོང་བར་གྱིས་ཞེས་གདམས་ནས་སོང་ངོ་། །མི་དེ་ལས་མི་བཟད་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་མཛེས་ཟིན་ནས། གཟུགས་ཤ་ཟ་ལྟར་གྱུར་པས་གང་དུ་སོང་ཡང་བསྐྲང་པས་ནགས་འདབས་ཤིག་ཏུ་གནས་པ། རྒྱལ་པོ་རི་དྭགས་གཤོར་བ་ཞིག་གིས་མཐོང་ནས་དྲིས་པ་ལ། བྱམས་པ་ལ་སྙིང་རིང་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚུལ་ལས་གྱུར་པ་བརྗོད་པར་བྱས་སོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན། ཕྱོགས་དེར་རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ཞིག་ཤ་ཟོས་པའི་རུས་པ་ཁའི་ནང་དུ་ཟུག་པས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ། བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་དེས་དྲི
Chinese
猕猴国王做了不好的事情，成佛的时候也做了不好的事情，虽然没有感觉到，但世尊您在过去的时候也像对待独子一样慈爱他，现在成佛的时候还用说吗？ 又，过去在一个有悬崖的大森林里，变成猴子的时候，一个人迷路了，在那一带寻找丁杜树的果实吃，爬到树上，掉进非常难以逃脱的深渊里，被无法逃脱的悲伤压迫的时候，那只猴子运送树上的果实，在石头上练习力量，把那个人从悬崖里救出来，因为疲劳在一块石头上睡着了。那个愚蠢的人答应做仆人，住在那里的时候，心想，我从孤独中逃脱，这个猴子力气很大，如果醒来就会杀了我，趁它没醒来之前杀了它，于是把一块大石头扔向猴子的头。石头的角碰到头，但没有完全碰到，头上受伤了，跳起来一看，那个人惊慌失措地站在那里，什么也没看到。心想，这是他做的，不顾我受到的痛苦，这样不顾恩情，做着不好的事情啊，于是用大慈悲充满泪水的眼睛看着他，说道：你变成人却做这样的事情，可悲啊！如果有人伤害我，你应该阻止，这样毁掉今生和来世，有什么意义呢？现在我送你到村庄附近，不要浪费时间，我送你过去，指明道路，劝你放弃罪恶的行为，然后离开了。那个人因为不好的业力成熟，变得丑陋，像食肉鬼一样，无论走到哪里都被人驱赶，住在森林附近。一个猎杀动物的国王看到了他，问他，讲述了慈悲却被忘恩负义对待的事情经过。 又，过去菩萨变成一只鸟，名叫鹫鸟，在那一带，兽王狮子吃肉的时候，骨头卡在嘴里，感受着痛苦。那只鹫鸟问它。
English
The monkey king did bad things, and he also did bad things when he became a Buddha. Although he didn't feel it, the Blessed One, you used to love him like an only son in the past. Now that you have become a Buddha, what more needs to be said? Also, in the past, in a large forest with cliffs, when he became a monkey, a person got lost and was looking for the fruit of the Tindu tree to eat in that area. He climbed a tree and fell into a deep abyss that was very difficult to escape. When he was oppressed by inescapable sorrow, that monkey transported the fruit from the tree and practiced strength on the stones, rescuing that person from the cliff. Because of fatigue, he fell asleep on a stone. That foolish man promised to be a servant and lived there, thinking, "I escaped from loneliness. This monkey is very strong. If it wakes up, it will kill me. Before it wakes up, I will kill it." So he threw a large stone at the monkey's head. The corner of the stone hit the head, but not completely. His head was injured, and he jumped up and looked. The man was standing there in a panic, and he didn't see anything else. Thinking, "This is what he did," disregarding the pain I suffered, "He is doing bad things without considering kindness." So, with great compassion, his eyes filled with tears, he looked at him and said, "You became a human being but do such things, alas! If someone else harmed me, you should have stopped it. What is the point of ruining this life and the next in this way? Now I will send you to the vicinity of the village. Don't waste time. I will send you there, point out the road, and advise you to abandon sinful actions." Then he left. That person, because of the maturation of bad karma, became ugly, like a flesh-eating ghost. Wherever he went, he was driven away and lived near the forest. A king who hunted animals saw him and asked him. He told the story of being treated with ingratitude despite being compassionate. Also, in the past, a Bodhisattva became a bird called a Garuda. In that area, when the lion, the king of beasts, was eating meat, a bone got stuck in its mouth, and it was experiencing pain. That Garuda bird asked it.
Tibetan
ས་ནས། དེའི་ཁའི་རུས་པ་མཐོང་བས་སེང་གེ་དེ་གཉིད་ལོག་པ་དང་། དེའི་ཁར་ཞུགས་ཏེ་རུས་པ་ཕྱུངས་ནས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ནི་རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ཕན་གདགས་པར་ནུས་པས་བདག་ལ་དུས་སུ་ཕན་པར་བྱོས་ཤིག །དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཅི་ཞིག་ན་བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་དེ་བྱ་ཁྲ་ཞིག་གིས་ཟིན་ཏེ་དེའུ་ཤི་བ་ལས་ཐར་ཏེ་བཀྲེས་པ་དང་། སེང་གེ་དེ་ཤ་ཟ་བའི་དྲུང་དུ་བདག་བཀྲེས་ཀྱི་ཤ་ཅུང་ཟད་བྱིན་ཅིག ། དེས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་གཏུམ་པོའི་མཆེ་བའི་བར་དུ་ཁྱོད་འོང་བ་གསོན་པ་དྲིན་མི་ཆེའམ། བྱ་ཤིང་རྟ་མོས་སྨྲས་པ། །རྒྱ་མཚོར་ལྷུང་བ་ཕྱུང་བ་སྟེ། །རྨི་ལམ་བསམ་པ་དོན་མེད་ཡིན། །ཕོང་ན་བསྟེན་པ་གང་ཡིན་དང་། །བྱས་མི་གཟོ་ལ་བྱས་དོན་མེད། །ཅེས་སྨྲས་ནས་འཕུར་ཏེ། ཁྲོ་བ་དང་འཁྲུགས་པ་མེད་པར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། །སེང་གེ་ནི་ལྷས་བྱིན་ནོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱལ་བུ་བཞི་རང་རང་གི་བཙུན་མོ་བླངས་ཏེ་གནས་པ་དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྙས་ཐབས་བྱས་པས་དེ་བཞི་ཀ་རྒྱལ་པོས་སྤྱུགས་ཏེ་རང་རང་གི་ཆུང་མ་ཁྲིད་ནས་སོང་བ་ལས། ཇི་ཙམ་ན་དགོན་པའི་ལམ་དུ་ཕྱིན་ཏེ། རྒྱགས་ཆད་པ་ན་དེ་རྣམས་ནང་ཁྲིམས་བཅས་ཏེ་ཆུང་མ་རེ་རེ་བསད་ལ་དེའི་ཤ་ཁྲག་གིས་དགོན་པའི་ལམ་ནས་བརྒལ་བར་བྱ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ནང་གི་རྒྱལ་བུ་ས་ག་ཞེས་བྱ་བས་གཞན་གྱི་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་རང་གི་སྲོག་ཆུད་ཟོས་པ་བླའི། ཆུང་མ་ཁྲིད་དེ་འབྲོས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྲོས་ཏེ་སོང་བ་དང་ལམ་དུ་བཟའ་བཏུང་དང་བྲལ་བས་ཆུང་མ་དེས་བདག་ཤིའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་བུས་བསམས་པ་བདག་གིས་འདི་སྲོག་བསྐྱབས་ནས་ཤི་བར་མི་བྱའོ་སྙམ་དུ་རང་གི་བརླའི་ཤ་བཅད་དེ་ཟར་བཅུག་ཅིང་། ལག་པའི་རྩ་བཅད་པའི་ཁྲག་འཐུང་དུ་བཅུག་སྟེ་རིམ་གྱིས་རེ་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་དེར་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུས་འཚོའོ། །རི་དེའི་དྲུང་ན་འབབ་ཆུ་ཞིག་ཡོད་པ་དེར་མི་ཞིག་དགྲས་རྐང་ལག་གཏུབས་ཏེ་ཆུར་བོར་བ་དེས་ཉམ་ཐག་པའི་ང་རོའི་སྐད་འབྱིན་པ་རྒྱལ་བུས་ཐོས་ནས་སྙིང་ རྗེས་བལྟས་པས་མི་དེ་མཐོང་ནས་ཆུ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ་གཏམ་དྲིས་པ་ན། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བསྙད་དོ། །མི་དེ་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུས་ཚིམས་པར་བྱས་ནས་ཆུང་མ་ལ་གཏད་ཅིང་དེའི་རིམ་གྲོ་བྱས་པས་མི་དེ་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དེ་དང་ཤིན་ཏུ་གཅུགས་པས་གཏམ་སྣ་ཚོགས་སྨྲ་ཞིང་འདུག་གོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འདོད་པས་གདུང་བར་མི་བྱེད་པར་རེས་འགའ་ཙམ་ལས་འཁྲིག་པ་རྒྱུན་དུ་མི་བ
Chinese
从地面上，那只狮子看见骨头，便醒来，走过去拔出骨头，说道：“你是野兽之王，能施予利益，就请在适时帮助我。” 狮子也答道：“我当如此。” 当时，有一只鹦鹉被猎鹰抓住，从死亡中脱身后饥饿，便对狮子说：“我饥饿，你正在吃肉，请分我一点肉屑。” 狮子说：“你能够走到我这烈牙之间而活命，这难道不是大恩吗？” 鹦鹉却回答：“掉入大海被抛出来，梦中思虑都是无意义的，依靠贫乏之处无实益，不作所应作而所作皆无益。” 说罢飞去，不起嗔恨纷争。狮子本是天赐。 又说，在先前的时候，有四个太子各自娶妻。她们为害国王而谋，国王知之，驱逐四太子，使他们带着各自的妻子离去。走到寺院路上，遭遇阻碍，于是她们商量：“杀死妻子，用其肉血铺路，以便通过寺院之道。” 其中有位名叫萨嘎的太子，他想：“与其杀害他人，不如自己牺牲。” 于是逃离，和妻子一同饥饿困顿。妻子便说：“你死吧。” 太子想：“我不应让她死，我当护持此命。” 于是割下自己身肉，令血流供饮，带着她一步步前行，以自身筋骨与果实维持生命。 在山下有一泉水，一人被仇敌砍断手脚，抛入水中，哀嚎之声被太子听见，心怀悲悯，回头看见那人，从水中救起并问之。那人便诉说经过。 太子以树根和果实养活他，托付妻子照料，渐次疗治，他便康复了。 他与太子极为亲密，常常交谈。 菩萨本性慈悲，不随欲望而起怨恨，偶尔纷扰亦不长久。
English
From the ground, the lion saw a bone, awoke from its slumber, approached, pulled out the bone and said: “You are the king of beasts. Since you are able to bestow benefit, please aid me in due time.” The lion replied: “So it shall be.” At that time, a parrot had been seized by a hawk but escaped death, and being hungry said to the lion: “I am starving; you are eating meat, please grant me a small scrap.” The lion answered: “For you to come alive between my fierce fangs—is that not a great favor?” But the parrot replied: “Falling into the ocean and being cast out, dreams and thoughts are meaningless. Relying on what is destitute has no benefit. Doing what should not be done makes all action vain.” Thus speaking, it flew away, without anger or dispute. The lion was indeed divinely endowed. Again, in a former time, four princes each took wives. Those women plotted against the king. When the king knew, he expelled the four princes, who departed with their wives. As they went along the monastery road, hindered, they deliberated: “Let us kill our wives, and with their flesh and blood pave the path to cross into the monastery.” Among them was a prince named Saga, who thought: “Better that I give up my own life than take another’s.” He fled, and with his wife wandered, famished and without food. His wife said: “You should die.” But the prince thought: “I must protect her life, not let her perish.” So he cut his own flesh, let his blood be drunk, and led her step by step, sustaining himself with roots and fruits. At the foot of the mountain was a spring, where a man, cut of his hands and feet by enemies and cast into the water, cried out in pain. The prince, hearing the cries, was moved with compassion. He looked back, saw the man, pulled him from the water, and asked him what had happened. The man told his story. The prince fed him with roots and fruits, entrusted him to his wife for care, and by gradual treatment the man was restored. He became very intimate with the prince, speaking with him often. A bodhisattva by nature does not give rise to hatred through desire; even if sometimes troubled, it never endures long.