Tibetan
དི་བདག་ལ་སྐྱབས་སུ་འོངས་པས་བདག་གིས་མི་འདོར་རོ། །སྟག་དེ་ཤ་ཁྲག་ལ་ཆགས་པས་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་གིས་ཡུན་རིང་དུ་མ་སོང་ངོ་། །དོམ་གྱིས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ངལ་གྱི་རེ་ཞིག་ཁྱོད་མེལ་ཙེ་ལ་འདུག་ཤིག་དང་། ཁོ་བོ་ངལ་གསོ་ བར་བྱའོ་ཞེས་ངལ་ཞིང་དུབ་པས་གཉིད་ལོག་གོ། སྟག་གིས་མི་དེ་ལ་སྨྲས་པ། མི་ཁྱོད་ཇི་སྲིད་ཅིག་ཏུ་འདིར་འདུག །འོ་ན་དོམ་མར་བོར་ཅིག་དང་ཟོས་ལ་འགྲོའོ། །དེ་ནས་ཁྱོད་ཅི་བདེར་སོངས་ཤིག །སྙིང་རྗེ་མེད་པ་དེས་བསམས་པ། བདག་ཇི་སྲིད་འདིར་འདུག་པ་ལས་འདི་དོར་བ་ལེགས་སྙམ་དུ་དོམ་དེ་ཤིང་ཁ་ནས་བོར་བ་དང་། དོམ་དེས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་མིན་ཚིག་དེས་ཀྱཻ་ཅི་སེམས་ངན་བསྟེན་གྲོགས་ཞེས་སྨྲས་བཞིན་ལྟུང་ནས་སྟག་གིས་བསད་དོ། །མི་དེས་དེ་ཐོས་ནས་འདིས་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བགོ་བཤའ་འདོད་དེ་འདི་སྐད་སྨྲས་སོ་སྙམ་དུ་དེ་ཆགས་པས་བླ་བར་གྱུར་ཏེ། སེམས་འཁྲུགས་ཤིང་སྨྱོས་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྱམས་བཞིན་ཀྱེ་མིན་སོགས་གོང་ལྟར་ཁ་ནས་འདོན་ཏོ། །དེ་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིད་ན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྨྲ་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་འབྱུང་པོའི་དཔྱད་བྱ་བའི་སྔགས་འཛིན་པ་དང་། དགེ་སློང་དང་བྲམ་ཟེ་དང་མཛའ་བཤེས་རྣམས་ལ་དྲིས་ན། དེ་རྣམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྨྲ་ཞིང་དཔྱད་བྱར་མ་ཤེས་སོ། །དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་དང་ཧ་ཅང་མི་རིང་བའི་ནགས་ཤིག་ན། དྲང་སྲོང་མངོན་ཤེས་ལྔ་ལྡན་ཞིག་གནས་པའི་དྲུང་དུ་མི་དེ་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲིད་དེ་སོང་ནས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྨྲས་པ་དང་། དྲང་སྲོང་དེས་སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་འདི་ནི་སྡིག་པ་བྱེད་པ་སྟེ་རང་བཞིན་ངན་པ་འདིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕན་འདོགས་པ་སྟག་གི་མདུན་དུ་བོར་ཏེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་ནི་འདི་ལ་ཆོས་བཤད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ན། འདིས་དེ་སྟག་ལ་བོར་བ་ན་མྱ་མྱོ་ཁྱེར་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་ལས་ཡི་གེ་རེ་རེ་དྲན་པ་ནི། ཀྱེ་མིན་སོགས་གོང་ལྟར་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སྨྲས་སོ། །དྲང་སྲོང་དེའི་སློབ་མ་ཞིག་གིས་མཁན་པོ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས་པ་གསུངས་ཤིག །དྲང་སྲོང་གིས་སྨྲས་པ། ཀྱེ་མ་ཀྱེ་ཧུད་འཇིག་རྟེན་འདིར། །ཆོས་མ་མིན་པ་མི་བཟོད་དོ། །ཚོགས་པར་མི་དབྱུང་མི་རྣམས་ལ། །གྲོགས་པོ་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད། །གྲོགས་གསོད་གནས་སྐབས་གང་དུ་ཡང་། །བདེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྟན་ལ་མ་ཡིན་ལམ་དུ་མིན། །འདུག་མིན་འཆག་པ་ལ་ཡང་མིན། །དེ་ལྟར་སྙིང་ནི་རྗེ་རྗེ་སྐད། །འདི་ལ་ཚིག་ཏུ་སྨྲས་པ་གང་། །དེས་ནི་སེམས་ཅན་བློ་ངན་པོ། །ཇི་ལྟར་ཁན་ད་འབར་བཞིན་བསྲེག། ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་ལས་བྱས་པ། །དེས་ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ། །སྡུག་བསྔལ་རེག་པའི་ཚོར་བ་ནི། །སིམ་པ་མ་ཡིན་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཐ་ཤལ་བས་ཀྱང་ཐ་ཤལ་ཁྱོད། །ངུ་འབོད་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པར། །ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་ཅེས་སྒྲོག་པའི། །སྡུག་བསྔལ་ངན་པ་ཆེན་པོ་འཐོབ། །མི་དགེའི་ལས་ཅན་གཏུམ་དེ་ལ། །དེ་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱས་གྱུར་ན། །ཚོགས་པར་མི་དབྱུང་མི་རྣམས་ལས། །གྲོགས་པོ་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད། །ཆོས་འཇིག་བྱེད་པ་མི་བཟོད་པའི། །སེམས་ནི་སྡིག་པ་ཡིན་པར་ཤེས། །ཁྱོད་ཀྱིས་དོམ་ལ་སྡིག་པ་དང་། །སྟག་ལ་གང་བྱས་དྲན་པར་གྱིས། །བློ་ངན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲོགས་ལ་བྱ་བ་མི་ཤེས་ཏེ། །གསོད་པར་བྱེད་པས་གསོད་འཐོབ་ལ། །ཤ་འཁོན་ཅན་གྱིས་འཁོན་རྣམས་མཐོང་། །སྟག་གི་འཇིགས་ཆེན་བྱུང་བ་ན། །ཁྱོད་ནི་ཡུན་རིང་བསྟེན་བྱས་ཤིང་། །ཉལ་བ་ན་ཡང་ཁྱོད་བསྲུངས་ན། །ཁྱོད་ ཀྱིས་དེ་ནི་མ་བསྲུངས་སོ། །གྲོགས་མཁུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་ཆེར། །ཆོས་སྨྲ་བ་རྣམས་རྗོད་བྱེད་དོ། །བློ་ངན་ལུས་ནི་ཞིག་གྱུར་ནས། །དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སྨྲས་སོ། །དོམ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དང་། མི་དེ་ནི་ལྷས་བྱིན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུད་འགྲོར་སྐྱེས་པ་འཆི་བའི་ཉམ་ང་བ་ཐོབ་པའི་སྐབས་ན་ཡང་ཆོས་བསྟན་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་འདི་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ལམ་དང་ལམ་མིན་གསལ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་ལྟ་ཅི་སྨྲོས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་ཤེས་ནས་གུས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་གྱི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་གྱི་རིང་ལ། མི་ཞིག་ནགས་སུ་ཤིང་ཐུར་སོང་བ་སེང་གེས་བདས་ནས་སུལ་ཁུང་དུ་ལྷུང་ལ། སེང་གེས་ཀྱང་དེ་བསྙེགས་པས་ཁུང་དེར་ལྷུང་ཞིང་། ཡང་སྦྲུལ་གྱིས་སྐྲག་ནས་བྱི་བ་ཞིག་བྲོས་པ་དེ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཁྲས་དེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁུང་དེར་མཉམ་དུ་ལྷུང་བ་ན། དེ་དག་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གནོད་སེམས་ཀྱིས་བསད་པར་འདོད་པའི་ཚེ། སེང་གེ་ན་རེ། ཁྱོད་ཐམས་ཅད་ཁོ་བོས་ཐུབ་པ་ཡིན་མོད ། བདག་ཅག་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པ་ཐོས་པས་འདི་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་གནོད་པའི་དུས་མ་ཡིན་པས་འཁོད་ཅིག །དེར་སྟེས་དབང་གིས་རྔོན་པར་གྱུར་པ་ཞིག་གིས་ཕྱོགས་དེ་དག་ཏུ་ཕྱིན་ཏེ། སུལ་ཁུང་དེར་བལྟས་པ་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྟབ་པའི་ཚིག་གིས་སྐྱབས་མཛོད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། རྔོན་པ་དེས་ཐོག་མར་སེང་གེ་བཏོན་པ
Chinese
彼若向我求救，我必不舍弃。虎耽着于血肉，故住于其处，未久即逝。熊言：“我疲惫，汝暂住于树上，我将休息。”因疲倦而眠。虎谓人曰：“汝于此处住几何时？舍熊予我，食而行之。尔后汝可随意去。”无悲悯者思：“我住于此几何时，舍此为佳。”遂自树上舍熊。熊言：“噫！恶语者，汝怀何恶念而亲近友伴？”如是语时坠落，为虎所杀。人闻是语，思：“此欲分我何物？故如是言。”遂为彼所染，心神恍惚，疯狂而四处游荡，如前般口中念诵“噫！恶语者”等语。亲属携之，亦如是语。彼等问卜于咒师、僧侣、婆罗门及友伴，彼等各说异词，不得其解。其时，于波罗奈斯不甚远之森林中，有一具五神通之仙人居住，亲属携彼人前往，述说所经之事。仙人言：“此有情造恶业，此恶性者，于虎前舍弃利益他人之菩萨，彼大士思欲为此人说法，故此人舍彼于虎时，心怀悔恨，忆起十偈中之一字一句，即如前所言之‘噫！恶语者’等语。”仙人之一弟子问曰：“师尊，彼偈颂为何？”仙人言：“噫！嗟乎！此世间，非法之事不可忍受。不应于众人中离间，有人行杀友之事。杀友之人无论于何时何处，皆不得安乐，非于座垫上，非于路上，非于坐时，非于行时。如是，心怀怜悯，对此人所说之语，彼实已伤害众生。”
English
If he seeks refuge in me, I will not abandon him. The tiger, being attached to flesh and blood, stayed there and soon departed. The bear said, "I am tired, you stay on the tree for a while, and I will rest." He fell asleep due to fatigue. The tiger said to the man, "How long will you stay here? Abandon the bear to me, and I will eat and leave. Then you can go as you please." The merciless one thought, "How long will I stay here? It is better to abandon this one." So he abandoned the bear from the tree. The bear said, "Alas! Evil-tongued one, what evil thoughts do you harbor in approaching a friend?" As he spoke, he fell and was killed by the tiger. The man heard these words and thought, "What does this one want to share with me? That is why he speaks like this." He was then infected by it, his mind became confused, and he wandered around madly, reciting from his mouth, as before, "Alas! Evil-tongued one," and so on. Even when his relatives took him away, he spoke in the same way. They consulted exorcists, monks, Brahmins, and friends, but they all gave different answers and could not understand it. At that time, in a forest not far from Varanasi, there lived a hermit with five supernatural powers. The relatives took the man to him and told him what had happened. The hermit said, "This sentient being is committing evil deeds. This evil-natured one abandoned the Bodhisattva, who benefits others, in front of the tiger. That great being thought of teaching the Dharma to this man. Therefore, when this man abandoned him to the tiger, he felt remorse and remembered each word and line from the ten verses, which is the 'Alas! Evil-tongued one,' and so on, as he said before." One of the hermit's disciples asked, "Master, what are those verses like?" The hermit said, "Alas! Woe is it! In this world, unrighteous deeds are unbearable. One should not sow discord among people. There are those who commit the act of killing a friend. One who kills a friend will not find happiness at any time or place, not on a cushion, not on the road, not while sitting, not while walking. Thus, with a compassionate heart, the words spoken to this man, he has truly harmed sentient beings."
Chinese
愚痴之心啊！如同火焰猛烈燃烧焚尽一般，极其难以忍受的业果，必使你在世间之外感受剧烈痛苦之触，不得安宁。纵然呼喊，纵然悲号，仍然无法忍受，而只会发出“哎呀！哎呀！”之声，获得大苦逼恼。作恶的猛兽啊！你所造之业，使你于群体不和中，甚至杀害同伴。毁灭正法的心，必然是罪恶之心。当你忆及自己如何对熊、对虎施加罪恶时，便知你这愚痴之心竟不懂如何善待朋友，反而以杀害作为行径，终为杀害所报。于是争斗者见彼虎之大怖惧，知你久远依附，却未守护于睡眠之际，未能保全。愚痴心啊，你之行为不为亲友所喜，法说者皆斥为非。此愚痴心与身共灭，当堕入地狱之中。于是说：那只熊正是如来、应供、正等觉；而那愚痴之人，即是天神所加持者。菩萨于畜生道中受死苦之际，亦现此类示现，以令众生分辨正道与邪道。佛所说法，岂非正是如此？知此善巧，应当恭敬。复次，在往昔贤王檀施长寿时，有人入林伐木，被狮子所掷堕入陷坑，狮子亦随堕入。又有蛇惊吓兔子，兔子逃逸，为捕食而奔逐，结果一同堕入坑中。彼等互相怀恶，欲相残害之时，狮子言：‘汝等皆可由我制伏。然而我们正遭不可忍受之苦，此非互害之时，应当安坐。’于是，一猎人因业缘来到，见此陷坑，彼等遂呼救‘救护！救护！’猎人乃先取出狮子……
English
O deluded mind! Just like flames blazing forth, consuming all, the karmic result is unbearably harsh, and it will cast you beyond this world into sensations of intense suffering, never finding peace. Even if you cry and lament, it will be utterly unbearable, and only cries of “Alas! Alas!” will be heard, while great torment will be obtained. O beast of evil deeds! What you have done has caused you to turn against companions, even to the point of killing them. The mind that destroys Dharma is surely a sinful mind. When you recall what you did to the bear and the tiger, you will realize, O foolish mind, how ignorant you were of the right way to act toward a friend. By killing, you incurred killing in return. Thus, fighters saw the great terror of the tiger, and though you had relied upon it for long, you did not guard it even while it slept, failing to preserve it. O foolish mind, your conduct is displeasing to friends, and those who speak Dharma all reproach it. When the deluded mind and body perish together, one will be reborn in the hell realms. Thus it was said: the bear was in truth the Blessed One, the Tathāgata, the Arhat, the perfectly awakened Buddha; and the man was one blessed by a god. Even when a Bodhisattva, born in the animal realm, meets the anguish of death, he may display such a manifestation, to make beings discern the true path from the false. Was it not precisely this that the Buddha taught? Knowing this, one should venerate with reverence. Furthermore, in ancient times, during the reign of King Tsangzin, a man went to the forest to cut wood, and was thrown by a lion into a pit. The lion itself fell in after him. A snake frightened a hare, and the hare fled, pursued for food, until both fell together into that pit. When they sought to harm one another in malice, the lion said: ‘I could subdue you all. But since we now suffer unbearable torment, this is no time to destroy one another. Let us remain still.’ Then, by the force of karma, a hunter came by that place, looked into the pit, and those within cried for help, saying, ‘Rescue us! Rescue us!’ The hunter then first pulled out the lion...