Tibetan
ཞི་པ་གཞན་ཞིག་བསླང་དུ་གསོལ། །བདག་ནི་མི་ཤ་མི་ཟ་མི་ནུས་པས། །སྔ་ནས་ཁྱོད་ཉིད་མཁྱེན་པར་མ་གྱུར་ཏམ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་དམ་པ་སྦྱིན་པར་ག་ལ་ནུས་ཞེས་ངས་མ་སྨྲས་སམ། ཁྱོད་མི་ཤ་ཟ་བ་ལ་མ་སྤངས་ན། ཇི་ལྟར་བདེན་པར་སྨྲ་ཞིང་སྲོག་ཆགས་མི་གསོད་པར་བྱེད། དེ་ལྟར་ན་དམ་པ་སྔ་མ་གསུམ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་བཏང་ནས་དམ་པ་བཞི་སྦྱིན་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་ཏོ། །སྲིན་པོས་སྨྲས་པ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རྒྱལ་སྲིད་ཉམས། །ནགས་ཚལ་སྡུག་བསྔལ་བདག་གིས་མྱོང་། །ཆོས་ ལས་ཉམས་ཤིང་གཏམ་ངན་ཐོབ། །བདག་གིས་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བཏང་། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། གང་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་ཆོས་དང་སྲིད། །བདེ་དང་གྲགས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། །ཕོངས་པར་བྱེད་པའི་འབྱུང་གནས་དེ། །ཇི་ལྟར་བཏང་བ་མི་རིགས་ཀྱི། །ཞེས་སོགས་དང་། ཁྱོད་སྔོན་རྒྱལ་སྲིད་ལ་གནས་པ་ལས་འདིར་མི་ཤ་ཟ་བའི་སྲིན་པོར་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བར་ཆོས་དང་སྲིད་ལ་མི་གནོད་པའི་ལམ་དུ་འཇུག་པར་རིགས་ཞེས་གདམས་པས་རྒྱལ་བུ་རྐང་བཀྲ་དེས་ཕྱག་བྱས་ཤིང་སླན་ཆད་མི་ཤ་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་ནས་བཙོན་རྣམས་ཀྱང་འབུལ་ལོ། །དེར་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་དེ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་བུ་བཙོན་པ་རྣམས་ཀྱི་དྲུང་དུ་སོང་བས་དེ་རྣམས་དགའ་ཞིང་བདག་ཅག་ཐར་རོ་སྙམ་དུ་དགའ་བ་ལ་དབུགས་བྱིན་ནས། དེ་དག་ལ་ཕྱིན་ཆད་རྐང་བཀྲ་ལ་གནོད་མི་བྱེད་པའི་མནའ་བགགས་ཤིང་། བཙོན་ནས་ཕྱུངས་ཏེ། རྒྱལ་བུ་རྐང་བཀྲ་ཡང་རྒྱལ་བུ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་བསྐྱལ་ཏེ། རྒྱལ་སྲིད་ལ་བཞག་ནས་ཆོས་དང་ལྡན་པར་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་ཅིང་རྒྱལ་བུ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རིམ་གྲོ་བྱེད་ལ། རྒྱལ་བུ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་བཀོད་དོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་ལ། སྲིན་པོ་རྐང་བཀྲ་ནི་ཕྱིས་དགེ་སློང་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ཅན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་དང་འཕྲད་ན་ལེགས་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་དང་། དམ་པ་རྣམས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པས་རང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པ་དང་། དཀའ་བའི་གནས་ཆེན་པོ་ཡང་བཟོད་ཅིང་ཉམས་ང་བར་གྱུར་ཀྱང་ ཆོས་ལམ་ལས་མི་ལྡོག་པ་དང་། ཆོས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་ཚུལ་རྣམས་ལ་བསམས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལ་གུས་པར་བྱའོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བས་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་ཅིང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་འབྱོར་ཞིང་བདེ་བར་གནས་སོ
Chinese
祈请他人兴起寂静，我自身不能食肉。自昔以来，唯汝能知。王子言：我岂说汝何能施圣？若汝不弃食肉，如何真实言说而又不杀生？如是，则前三圣亦皆能施。今汝舍身，施为第四圣施，是则如是。罗刹言：因此我失王位，于林中受苦，于法损坏，获恶名，此皆我所造。王子言：因汝缘故，法与世间、安乐与名誉皆将衰败。使众贫困之因，岂可为？此非理也。由此教诫，王子罗刹顶礼受教，誓不食肉，亦将囚徒释放。于是王子月往彼囚徒前，众皆欢喜，以为解脱。更誓于罗刹不害，释其囚，送罗刹与五百王子，共治王政，以法治理，众王子亦分国治之。此王子月，即是如来，罗刹者，后为比丘索莫。如此凡遇圣者，必获大善。随圣者教行，善巧为自他成就，纵遇大难能忍受，不退法道。依于佛法，成就自他广大之利，思惟此等，恭敬佛法功德。往昔婆罗奈国王名桑施，行王位，国土富饶安乐。
English
Pray that another may arise in peace; I myself cannot eat meat. From the beginning, only you have known this. The prince said: Did I not say to you, how could you bestow the holy gift? If you do not renounce eating meat, how can you truly speak while refraining from killing beings? In this way, the three previous holy ones also gave. By giving up your life, you accomplish the fourth holy giving, and so it became. The rakshasa said: For this reason I lost the kingdom, suffered in the forest, damaged the Dharma, and gained an evil reputation—all this I myself caused. The prince said: Because of you, Dharma and worldly affairs, happiness and fame, all decline. The source that causes beings to become impoverished—how can that be proper? This is not reasonable. By this admonition, the rakshasa prince bowed and accepted the vow not to eat meat, and also released the prisoners. Then Prince Moon went before the prisoners, who rejoiced greatly, thinking, “We are liberated!” They further vowed that the rakshasa would not harm, and the prisoners were freed. The rakshasa was escorted with the five hundred princes, who established governance based on Dharma. The princes each ruled their realms. That Prince Moon was the Blessed One himself; the rakshasa became later the monk Sormo. Thus, whenever one encounters noble beings, great virtue arises. Following the words of the noble ones, practicing accordingly, skillfully accomplishing the benefit of self and others, enduring even great hardship without retreating from the Dharma path. Relying upon the Dharma, one achieves vast benefit for self and others. Thinking in this way, one reveres the qualities of the Dharma. Long ago, in the city of Varanasi, there was a king named Śibi (Tsang-sbyin), who ruled the realm, making the land prosperous and peaceful.
Tibetan
། །དེའི་ཚེ་མདུན་ན་འདོན་བྲམ་ཟེ་དེའི་བུ་ལྗང་གུ་ཞེས་བྱ་བའི་རིག་པའི་གནས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ། དད་པ་དང་དགེ་བའི་བསམ་པ་ཅན། བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པར་ཞུགས་པ། སྙིང་རྗེ་ཅན་ཕ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་བྱེད་པ་ཞིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚེ་གྱུར་ཏོ། །བྲམ་ཟེ་ལྗང་གུའི་ཕ་མ་རྒས་ནས་མིག་ཉམས་ཏེ་མདོངས་ལ་ཐུག་པ་ན། ཕ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ལ་གཞོན་ནུ་ལྗང་གུ་འདི་མདུན་ན་འདོན་དུ་དབང་བསྐུར་དུ་གསོལ། བདག་ཅག་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་མཆི་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་ལྗང་གུ་ལ་མདུན་ན་འདོན་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་ཀྱང་། ལྗང་གུ་ན་རེ་བདག་ནི་མདུན་ན་འདོན་མི་འཚལ་གྱིས། རྒས་ཤིང་ཉམ་ཆུང་བ་དབང་པོ་ཉམས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་གྲོ་འཚལ་བ་ལགས་སོ་ཞེས་ཞུས་ཏེ། མདུན་ན་འདོན་དང་ཁྱིམ་གྱི་གནས་མཆིལ་མའི་ཐལ་བ་བཞིན་དུ་སྤངས་ཤིང་ཕ་མའི་གྲོགས་སུ་ནགས་ན་གནས་སོ། །དེ་ནངས་པར་ལངས་ནས་ཕ་མ་ལ་སོ་ཤིང་དང་ཆུ་གཙང་མས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་དེ། དེའི་རྗེས་སུ་མེའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ནས་ཕྱིས་འབྲས་བུ་དང་རྩ་བའི་ཕྱིར་ནགས་ཁྲོད་དུ་ཞུགས་ཏེ། འབྲས་བུ་དང་རྩ་བ་དང་ཆུ་བསིལ་བ་ཁྱེར་ནས་འོང་བ། ཕ་མ་ལ་བྱིན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་བུས་དུས་འདའ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉི་མ་གཞན་ཞིག་ལ་ནངས་པར་ལངས་ཏེ། ཕ་མའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བ་སྨྲས་པ། བདག་གི་གཡར་ལམ་ན་སྦྲུལ་ནག་པོས་རང་གི་ལུས་ཟོས་པ་དང་། ཞགས་པ་ནག་པོས་བཅིངས་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འཁྲིད་པ་རྨིས་ཏེ། གཡར་ལམ་འཇིགས་བྱེད་མཐོང་བ་དག་གིས་སྙིང་ལ་དོགས་པ་སྐྱེས་ཏེ། བདག་བླ་མ་དང་བྲལ་བ་མི་བཟད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་སྙམ་བགྱིད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། ཇི་ཙམ་ན་ཕ་མ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ཉི་མ་ལ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ནས་བདེན་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ལ་རིལ་བ་ཁྱེར་ནས་ཆུ་ལེན་དུ་སོང་ངོ་། །དེར་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་རི་དྭགས་བཤོར་དུ་ཆས་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་དེར་ཞུགས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེ་སྒྲ་གྲགས་སར་འཕོག་པ་ཞིག་ཡིན་པས། དེས་གཟུགས་མ་མཐོང་ཡང་རི་དྭགས་ཀྱི་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཐོས་པས་གཞུ་རྣ་དྲུང་དུ་བཀང་སྟེ་འཕངས་པས་ལྗང་གུའི་སྙིང་གར་ཕོག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་མདས་གནད་དུ་ཕོག་པས་ས་ལ་འགྱེལ་ཀྱང་དེར་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཁྱད་དུ་བསད་དེ་ཕ་མ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་སེམས་བཞིན་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་སྨྲས་པ། མདའ་གཅིག་བསྣུན་པས་བདག་དང་ནི
Chinese
当时，在举行公开仪式时，婆罗门的儿子名叫“蒋古”（ལྗང་གུ），已经到达了智慧的八种境界的彼岸。他具有信心和善意的思维，专注于利益自己与他人，怀有慈悲心，是孝顺父母的人，世尊说他已经成为菩萨之身。婆罗门蒋古的父母因年老眼力衰退，无法行走，便请求国王仓辛（ཚངས་སྦྱིན）赐予儿子出仕的许可，说：“我们想去‘艰难胜林’（意为苦行林）。”国王对蒋古说：“你出仕为官吧。”然而蒋古回答说：“我不想出仕，我愿为那些年老体衰、力量减弱的人效劳。”于是他辞去出仕之职，如同抛弃家宅中的尘埃，随父母进入森林居住。 在那里，他每天清晨起身，用洁净的水为父母洗漱、奉养，然后以火供奉献祭。之后，他采集果实、根茎与清泉返回，将所得供奉父母，余下时间则专注于一心的禅定，如是度日。 又有一日，他起身向父母顶礼，梦中见到：一条黑蛇吞噬了自己的身体，黑色的绳索将他捆缚，拖向南方，他因此梦见恐怖的幽冥之道，内心生起恐惧，想道：“我不能忍受与上师分离的痛苦。”同一时刻，他的双亲叹息着仰望太阳，向真实祈祷后，捧着器皿前去取水。 此时，国王仓辛带着猎犬进入艰难胜林打猎。国王虽然未见形体，却听到如野兽般的声音，于是搭弓射箭，箭矢击中蒋古的心脏。蒋古中箭倒地，剧痛异常，却仍为父母之缘起而发愿：“愿此一箭所中之苦，我自身与……
English
At that time, during a public ceremony, the Brahmin’s son named Janggu (ལྗང་གུ་) had reached the far shore of the eight states of wisdom. He possessed deep faith and virtuous thoughts, was devoted to benefiting both himself and others, full of compassion, and dutiful to his parents. The Blessed One declared that he had become a bodhisattva. The aged parents of Brahmin Janggu, whose eyesight had grown dim and whose legs could no longer support them, petitioned King Tsangjin (ཚངས་སྦྱིན་) to allow their son to serve them, saying: “We wish to go to the ‘Forest of Great Trials’ (meaning the forest of austerities).” The king said to Janggu, “You should serve in office.” But Janggu replied, “I do not wish to serve in office. I wish instead to serve those who are old, frail, and powerless.” So he refused public service, cast aside worldly life as one might sweep away dust from a house, and went with his parents to dwell in the forest. There, each morning, he rose to wash and attend to his parents with pure water, then offered fire sacrifices. Afterwards, he would gather fruits, roots, and fresh water, present them to his parents, and spend the rest of the time absorbed in one-pointed meditation — thus passing his days. One day, after bowing to his parents, he dreamt that a black serpent devoured his body and that black ropes bound him and dragged him southward. He saw terrifying visions of the path of ruin and fear arose in his heart. He thought, “I cannot bear the suffering of being separated from my teacher.” At that moment, his parents, sighing, gazed at the sun, offered sincere prayers, and went to fetch water carrying a vessel. Meanwhile, King Tsangjin entered the Forest of Great Trials with his hunting dogs. Though he did not see anyone’s form, he heard a sound like that of a wild beast. Drawing his bow, he shot an arrow which pierced Janggu’s heart. Janggu fell to the ground, overcome by intense pain, yet still thinking for the sake of his parents: “May the suffering caused by this single arrow, I myself and…”
Tibetan
། །དབང་པོ་ཉམས་པར་གྱུར་པ་ཡི། །ཕ་དང་དེ་བཞིན་མ་དག་དང་། །བདག་ཅག་སྐྱེ་བོ་གསུམ་བསད་དོ། །དེ་རྒྱལ་པོས་ཐོས་ནས་དྲིས་པ། ཇི་ལྟར་མདའ་ གཅིག་གིས་སྐྱེ་བོ་གསུམ་བསད། དེ་ནས་ལྗང་གུ་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་དུ་ངུས་ནས་སྨྲས་པ། བདག་བས་ཆེས་ནི་ཉམ་ཐག་པའི། །ཕ་མ་ཡང་ནི་ལྡོང་བར་གྱུར། །བདག་ཀྱང་མདའ་ཡིས་བསྣུན་པས་ན། །སྐྱེ་བོ་གསུམ་ནི་འཆི་བར་འགྱུར། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ངས་ཉེས་པ་བྱས་ཏེ། མ་ཤེས་ནས་མདའ་འཕངས་ཀྱིས། ང་ལ་དམོད་པ་འདོར་དུ་མ་གཞུག་པར་ཕ་མ་ལ་གསོལ་བ་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དེ་ནས་ལྗང་གུས་གུས་པ་དང་བཅས་པས་རྒྱལ་པོ་དབུགས་འབྱིན་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བདག་དང་ཉེ་བར་མཆིས་པ་རྣམས་ལ་དབང་ཞིག་མཆིས་ན་སྙིང་རྗེ་ཅན་དང་། སྐྱེ་བོ་ལ་བྱམས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་ལྟ་བ་ལགས་པས་དམོད་པས་མ་བསྙེངས་ཤིག །ཡང་སྨྲས་པ། བདག་གི་ཕ་བླ་མ་གང་ན་བར་རིལ་བ་འདི་སྣོམས་མཛོད་ཅིག །དེ་དག་གི་ནི་རྐང་པ་བཀྲུ་བ་ཐ་མ་འདི་ལགས་སོ། །བདག་གི་ཚིག་གིས་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་མཛོད་ལ། འདི་སྐད་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་འབྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཤིག །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རང་ཁོ་ནས་རིལ་བ་དེ་ཁྱེར་ཏེ་ནགས་ཁྲོད་དུ་ཆས་པ་དང་། དེའི་ཚེ་ཕྱོགས་བཞིར་མི་མ་ཡིན་པ་ཆེ་ཐང་དུ་འཁྲུགས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ལོང་བ་དེ་གཉིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ། ལྗང་གུ་འདི་ནི་མཚོའི་འགྲམ་དུ་རིང་མོ་ཞིག་ལོན་ནོ། །དེའི་མས་སྨྲས་པ། ད་ལྟ་ཁོ་བོའི་ལྗང་གུ་དེ། །པདྨ་ཨུཏྤལ་གང་བའི་མཚོ། །ངང་པ་སྒྲ་སྐད་འབྱིན་པ་ན། །རི་དྭགས་ལྷན་ཅིག་རྩེ་ བར་བྱེད། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དྲུང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། །དེའི་རྡོག་སྒྲ་ལས་དྲང་སྲོང་དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། སྙིང་དུ་སྡུག་ཅིང་མཐོང་དགའ་བ། ལྗང་གུ་ཅི་སྟེ་ནང་དུ་འཇུག །ཕ་མ་ཉམ་ཆུང་བཀྲེས་པ་ཡིས། །ཉམ་ཐག་པ་ལ་ཅི་ཞིག་གཙོ་།རྒྱལ་པོ་དེ་ཡིད་མི་དགའ་ནས་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ནི་ལྗང་གུ་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་སྦྱིན་ནོ། །ཕ་མས་སྨྲས་པ། བྱོན་པ་ལེགས་ཚུར། ཁྱེད་བདེ་འམ། འདིར་བཞུགས་ཤིག་དང་། ལྗང་གུ་ཆབ་དང་འབྲས་བུ་ཐོགས་ནས་དེའུ་དེ་མཆིའོ། །མི་དབང་ལྗང་གུ་ཞེས་བྱ་བ། །ཡོན་ཏན་རྣམ་ལྡན་རང་བཞིན་བྱམས། །དེ་ཡི་བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འདིར། །རི་དྭགས་དང་ནི་བྱ་རྣམས་གནས། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་དྲང་སྲོང་གི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་གཏུགས་ནས་མཆི་མ་ཟག་ཅིང་སྐད་འདར་པོས་སྨྲས་པ། ལྗང
Chinese
། །权根衰败已， 父亲以及如是母亲清净， 我等三人被杀。 国王听闻后问道：如何一箭杀三人？ 于是绿苗悲伤哭泣着说道： 我比最可怜的， 父母也已盲目， 我也被箭射中， 三人因此而死。 于是国王惊恐地说： 婆罗门之子，我犯了错， 不知而射箭， 不要让我受诅咒，应该向父母祈求。 于是绿苗恭敬地让国王呼吸。 大国王，若对我和亲近者有权力，请慈悲， 怜悯众生， 关注来世，不要被诅咒吓倒。 又说： 我的父亲上师，请闻此丸药， 这是他们洗脚的最后的水。 请用我的话语抚摸他们的脚， 并说：不久将要分离。 于是国王亲自拿着丸药前往森林， 当时四面八方非人喧嚣骚动。 于是两个盲人互相说道： 绿苗在海边很久了。 他的母亲说： 现在我的绿苗， 在莲花乌巴拉盛开的湖中， 当天鹅发出叫声时， 与野兽一起嬉戏。 于是国王走到他们面前， 从脚步声中，苦行者们说道： 心爱且乐见的绿苗为何进入？ 父母虚弱饥饿， 为何要折磨可怜的人？国王不悦，悲伤哭泣着说： 我不是绿苗，是国王施。 父母说： 来得好，您安好吗？请坐在这里，绿苗拿着水和果实前往茅屋。 人王名为绿苗， 具足功德，天性慈悲， 以他的慈悲之力， 野兽和鸟类都住在这里。 于是国王触摸苦行者的双脚，流着眼泪，声音颤抖地说：绿
English
། ། Having lost their faculties, the father and likewise the pure mother, We three beings were killed. When the king heard this, he asked: How can one arrow kill three beings? Then, Ljang-gu, weeping with compassion, said: I am more wretched than most, My parents have also become blind, I too have been struck by an arrow, Thus, three beings will die. Then the king, frightened and terrified, said: Brahmin boy, I have committed a wrong, Unknowingly, I shot an arrow, Do not let me be cursed, it is proper to pray to the parents. Then Ljang-gu respectfully allows the king to breathe. Great king, if you have power over me and those close to me, please be compassionate, Loving to beings, Looking to the next world, do not be daunted by curses. Again he said: My father, the lama, please smell this pellet, This is the last of the water for washing their feet. With my words, please touch their feet, And say: It will not be long before we part. Then the king himself took the pellet and went into the forest, At that time, non-humans in the four directions were in great turmoil. Then the two blind people said to each other: Ljang-gu has been at the seaside for a long time. His mother said: Now my Ljang-gu, In the lake filled with lotuses and utpalas, When the geese make sounds, He plays together with the wild animals. Then the king went to them, From the sound of footsteps, those ascetics said: Beloved and pleasing to see, Why does Ljang-gu enter? Parents are weak and hungry, Why torment the wretched? The king, displeased, said with a compassionate cry: I am not Ljang-gu, but King Tsang-sbyin. The parents said: Welcome, are you well? Please sit here, Ljang-gu is going to the hermitage with water and fruit. The lord of men, called Ljang-gu, Possesses virtues, is naturally loving, By the power of his love, Here dwell wild animals and birds. Then the king touched the feet of the ascetics, shedding tears and speaking with a trembling voice: Ljang