Tibetan
་ཅིས་འགྱུར་ཞེས་བློན་པོ་རྣམས་འདུས་ཤིང་། བགྲོས་ནས་མཚན་མོ་སྲང་མདོར་མེལ་ཙེ་བྱས་པས་རྒྱལ་པོའི་གཡོས་མཁན་གྱིས་བུ་ཆུང་རྣམས་བརྐུ་བ་ཟིན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ལ་ཕུལ་ནས་སྔ་ཕྱིར་བུ་འདི་སྙེད་ཅིག་སྟོར་རོ་ཞེས་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཅང་མི་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་གསོལ་ཀྱང་མི་ཟེར་བ་ལ། ད་བདག་ཅག་གིས་ཉེས་པ་བྱེད་པ་བཟུང་བ་འདི་ལ་ཉེས་པར་མངོན་ན་ཞལ་ལྕེ་བཅད་རིགས་ཀྱི། མི་སྨྲ་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་གསོལ་བ་ལ། རྒྱལ་པོས་ངས་བསྒོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེར་བློན་པོ་རྣམས་མི་དགའ་སྟེ། ཁོན་དུ་བཟུང་ནས་སོ་སོར་སོང་ཞིང་གཅིག་ལ་གཅིག་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པའི་བུ་ཀུན་ཟ་བའི་དགྲར་གྱུར་པའི་རྒྱལ་པོ་མི་ཤ་ཟ་བ་འདི་དང་ལྷན་ཅིག་སྲིད་གཅིག་ཏུ་བྱར་མི་རུང་གིས། འདི་བསད་པར་རིགས་ཞེས་གྲོས་བྱས་སོ། །གྲོང་དེའི་ཕྱི་རོལ་སྐྱེད་ཚལ་དུ་རྫིང་བུ་ཡོད་པར་རྒྱལ་པོ་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ཁྲུས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལ། བློན་པོ་རྣམས་སྐྱེད་ཚལ་དུ་དཔུང་གི་ཚོགས་སྦས་ནས། རྒྱལ་པོ་ཁྲུས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བའི་ཚེ་བཟུང་སྟེ་གསད་པར་བརྩམས་པ་ལ། རྒྱལ་པོ་སྐྲག་ ནས་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ང་འཛིན་དུ་འོང་། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འབངས་མང་པོ་གསོ་བ་ཡིན་ན། འབངས་ཀྱི་བུ་ཀུན་རྒྱལ་པོས་ཟོས་པས་འབངས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་པ་མི་བཟོད་པས་ཁྱོད་གསད་དོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་བྱས་པ་ངས་ཉེས་མོད་ཀྱི་ད་ཕྱིན་ཆད་དེ་ལྟར་མི་བྱ་བས་འདིའི་ཚེ་བཏང་དུ་མི་རུང་ངམ་ཞེས་བྱས་པ་དང་། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་གནམ་ལ་ཁ་བ་ནག་པོ་བབ་པའམ་ཁྱོད་ཀྱི་མགོ་ལ་སྦྲུལ་ནག་པོ་སྐྱེས་ཀྱང་བཏང་བ་མེད་ཀྱིས་ད་མ་སྨྲ་ཞིག །རྒྱལ་པོ་རྐང་བཀྲས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་ད་ནི་ངེས་པར་སྲོག་དང་འབྲལ་ལོ་སྙམ་སྟེ་སྨྲས་པ། ད་ཁྱོད་ཀྱིས་གསད་པར་ཆད་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཞིག་ཁོ་བོ་བདེ་བར་བསམ་དུ་ཆུག་ལ་གདོད་སོད་ཅིག་བློན་པོ་དེ་རྣམས་ཅུང་བསྡད་དེ་སེམས་སུ་བཅུག་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེའི་ཡིད་ལ་ཡིད་དམ་བཅས་ཏེ། བདག་གིས་སྔོན་ཆད་དགེ་བ་ཅི་བྱས་པ་དང་། རྒྱལ་སྲིད་ཆོས་བཞིན་བྱས་པ་དང་། དྲང་སྲོང་ལ་སྦྱིན་པ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐུས། བདག་ནམ་མཁར་འཕུར་བའི་སྲིན་པོར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བསྔོས་ཤིང་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ། སྟེང་གི་ནམ་མཁར་འཕགས་ནས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཀྱི་མཐུས་ང་གསད་པར་བརྩམས་ཀྱང་ངའི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་རང་སོས་པར་གྱུར་ཏེ། ད་ཕན་ཆད་ཁྱོད་
Chinese
于是众位大臣聚在一起商议：“怎么办呢？”商议后，晚上在街口做了埋伏，国王的厨师偷了那些小孩，献给国王，禀告说：“前后已经丢了这么多孩子了。”国王一句话也不说。这样禀告了三次，国王还是不说话。于是禀告说：“如今我们抓住了作恶的人，如果认为有罪就应该判刑，不说话是不对的。”国王说：“我这是在告诫你们。”大臣们听了很不高兴，心怀怨恨，各自离去，彼此说道：“这个吃我们等所有人孩子的仇人，这个吃人肉的国王，不能和他一起治理国家，应该杀了他。”他们这样商议。城外有个花园，花园里有个水池，国王每天都去那里洗澡。大臣们在花园里埋伏了一支军队，国王去洗澡的时候，他们抓住国王，准备杀掉他。国王害怕地问：“你们为什么要抓我？”大臣们说：“国王的职责是养活众多百姓，但国王却吃了所有百姓的孩子，我们不能容忍所有百姓因此灭绝，所以要杀了你。”国王说：“我这样做确实有错，但从今以后我不会再这样做了，能不能饶我一命？”大臣们说：“即使天上降下黑色的雪，或者你的头上长出黑色的蛇，也不会饶恕你，不要再说了！”国王听到这绝情的话，心想这次肯定要死了，于是说：“既然你们一定要杀我，就让我稍微舒服地想一会儿，然后再杀吧。”大臣们稍微等了一下，让他静下心来。国王心里暗下决心：凭借我以前所做的一切善事，以及像法治理国家，以及布施给苦行者的所有功德，愿我变成能在空中飞翔的罗刹。”他这样发愿，话音刚落，就升到空中，对大臣们说：“你们想杀我，但我的功德让我得以自救，从今以后你们……
English
Then the ministers gathered together and discussed, "What should we do?" After discussing, they set up an ambush at the street corner at night. The king's cook stole the young children and presented them to the king, reporting, "So many children have been lost before and after." The king didn't say a word. They reported this three times, but the king still didn't speak. So they reported, "Now we have caught the evildoer. If you think he is guilty, he should be sentenced. It is not right to remain silent." The king said, "I am warning you." The ministers were very unhappy and held a grudge. They left separately and said to each other, "This enemy who eats all our children, this flesh-eating king, cannot rule the country together with us. He should be killed." They discussed this. Outside the city was a garden with a pond, where the king went to bathe every day. The ministers hid an army in the garden. When the king went to bathe, they seized him and prepared to kill him. The king was frightened and asked, "Why are you arresting me?" The ministers said, "The duty of a king is to support the many people, but the king has eaten all the children of the people. We cannot tolerate all the people being exterminated because of this, so we will kill you." The king said, "What I have done is indeed wrong, but from now on I will not do it again. Can you spare my life?" The ministers said, "Even if black snow falls from the sky, or a black snake grows on your head, you will not be spared. Don't say any more!" Hearing these heartless words, the king thought that he was surely going to die this time, so he said, "Since you are determined to kill me, let me think comfortably for a moment, and then kill me." The ministers waited a little while, allowing him to calm down. The king made a secret vow in his heart: "By the power of all the good deeds I have done in the past, and by ruling the country according to the Dharma, and by all the merits of giving to ascetics, may I become a Rakshasa who can fly in the sky." As soon as he made this vow, he rose into the sky and said to the ministers, "You tried to kill me, but my merit has allowed me to save myself. From now on you..."
Tibetan
བཟོད་པར་བྱོས་ཤིག །ཁྱོད་ཀྱི་ཆུང་མ་དང་བུ་སྡུག་པ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ཤིང་འཕུར་ཏེ་རི་ལ་བབ་ནས། དེ་ཕྱིན་ཆད་མིའི་ནང་དུ་མི་ཟ་བར་གྱུར་ཏོ། ། མི་མང་པོ་ཡང་དེ་ལ་འཇིགས་སྐྲག་ནས་རྟག་ཏུ་བྲོས་ཤིང་གབ་པར་བྱེད་ལ། སྲིན་པོ་མི་ཤ་ཟ་བ་དེ་སྲིན་པོ་མང་པོ་དང་བསྡོངས་ཏེ་འཁོར་གཡོག་ཀྱང་མང་པར་གྱུར་ནས། སྲིན་པོའི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་སྲིན་པོ་རྐང་བཀྲ་ལ་བདག་ཅག་ཁྱོད་ཀྱི་འཁོར་དང་གཡོག་ཏུ་གྱུར་ན། བདག་ཅག་ལ་སྟོན་མོ་ཆེན་པོ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་དང་། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གནང་སྟེ། རྒྱལ་བུ་ལྔ་བརྒྱ་བསད་པས་སྟོན་མོ་བྱེད་དོ་ཞེས་བགྲོས་ནས་སོང་སོང་སྟེ་རྒྱལ་པོ་རྣམས་བླངས་པ་བྲག་ཕུག་ཏུ་བཅུག་གོ། བཞི་བརྒྱ་དང་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་རྙེད་དེ་གཅིག་མ་རྙེད་པ་ལ། བྲག་ཕུག་ན་གནས་པའི་རྒྱལ་བུ་དེ་དག་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ཕོངས་ཏེ་སྐྱབས་མེད་པ་ལ། གལ་ཏེ་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དེ་འདིར་འོངས་ན་བདག་ཅག་ཐར་སྲིད་ཅེས་སྨྲས་ནས། རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་འོང་བར་སྲིན་པོ་ལ་གསོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བགྲོས་ཏེ། སྲིན་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྟོན་མོ་བྱེད་ན་བདག་ཅག་མིའི་རྒྱལ་པོ་འབའ་ཞིག་གི་སྟོན་མོ་བྱས་པས་སྟོན་མོ་བཟང་པོ་མི་འགྱུར་གྱིས། རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་ཞེས་པ་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཅན་དེ་རྙེད་ན་གདོད་སྟོན་མོ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། སྲིན་པོས་འདི་ནི་ཅི་དཀའ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་ནས། སུ་ཏ་སོ་མ་ལེན་དུ་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་དེ་རྒྱལ་ཚབ་བྱེད་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་འབྱོར་བ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་ནས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་སོང་བ་དེར། བྲམ་ཟེ་ལེགས་པར་སྨྲ་བ་ཞིག་འོངས་ནས་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བ་ལ། ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྐྱེས་ སྦྱིན་ཅིང་ནོར་ཐོབ་པའི་རེ་བས་དེར་འོང་སྟེ། རྒྱལ་བུའི་གཟུགས་བཟང་པོ་ལ་ལྟ་ཞིང་སེམས་ཆགས་བཞིན་འདུག་གོ། བྲམ་ཟེ་དེ་དང་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་བྱ་བའི་ལོངས་མེད་པར་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀུན་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་སྒྲོག་པ་ལ་འདི་ཅི་ཡིན་ལྟོས་ཞེས་རྒྱལ་བུས་མངགས་པ་དང་། དེ་དག་སྐྲག་ནས་རྟབ་བཞིན་དུ་ལྷ་སུ་ད་ཡའི་བུ་རྐང་བཀྲ་ཞེས་པ་སྲིན་པོ་མི་ཟན་དེ་སླེབས་སོ། །དེ་ལ་སྐྲག་ནས་དཔུང་རྣམས་ཀྱང་བྱེར་ན་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བགྱིད། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྐང་བཀྲའི་ངང་ཚུལ་ཤེས་ནས། དེ་ལ་ཕན་པས་གསོ་བར་བསམས་ཏེ། དེ་འདིར་འོངས་ན་བདག་གིས་མགྲོན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། བཙུན་མོའི་འཁོར་ཐམས་ཅད་ངུ་བཞིན་སླར་བཏང
Chinese
请宽恕我！我要吃掉你所有的妻子和可爱的孩子。”说完，它飞起来，落到山上，从那以后就不再吃人了。 许多人也因此感到恐惧，总是逃跑和躲藏。那个吃人肉的罗刹与许多罗刹联合起来，随从也变得很多。罗刹的随从们向罗刹赤脚者祈求说：“我们成了您的随从和仆人，请赐予我们盛大的宴会吧！”他也照做了。他们商议说：“杀死五百个王子来举办宴会吧！”于是他们去抓捕国王们，把他们关进岩洞里。找到了四百九十九个，还差一个没找到。住在岩洞里的那些王子们互相说道：“我们贫困无助，如果拥有力量的月亮王子来到这里，我们或许就能得救。”于是他们商议说：“向罗刹祈求月亮王子到来吧！”他们说道：“罗刹王啊，您如果举办宴会，仅仅用我们人类国王的宴会，宴会不会变得美好。如果找到拥有巨大功德的月亮王子，宴会才会变得盛大。”罗刹说：“这有什么难的！”说完，它飞向天空，去了苏塔索玛莱恩（Sutasomalena）。当时，月亮王子正在代理国政，带着巨大的国王财富去了游乐园。在那里，一位善于言辞的婆罗门来到月亮王子面前，为了赠送美好的言辞并希望获得财富而来。他看着王子的美好身姿，心中爱慕地待在那里。还没来得及和那位婆罗门谈论佛法，人群中就发出了巨大的喧哗声。王子命令道：“看看发生了什么事。”那些人惊恐地说道：“苏达亚（Sudaya）之子，名叫赤脚的吃人罗刹来了！”，军队也因害怕而溃散，那该怎么办呢？然后，菩萨了解了赤脚者的状况，心想用利益来医治他，说道：“如果他来到这里，我将招待他。”王妃的随从们都哭着回去了。
English
"Please forgive me! I will eat all your wives and lovely children." Having said this, it flew up and landed on the mountain, and from then on, it no longer ate people. Many people were also terrified of it, always fleeing and hiding. That man-eating Rakshasa united with many Rakshasas, and the retinue also became numerous. The Rakshasa's retinue pleaded with the Rakshasa Red-Foot, saying, "We have become your retinue and servants, please grant us a grand feast!" He also did so. They deliberated, saying, "Let's kill five hundred princes to hold a feast!" So they went to capture the kings and put them in a cave. They found four hundred and ninety-nine, but one was missing. Those princes dwelling in the cave said to each other, "We are destitute and helpless. If Prince Moon, who possesses strength, were to come here, we might be saved." So they deliberated, saying, "Let's plead with the Rakshasa for Prince Moon to come!" They said, "O Rakshasa King, if you hold a feast, a feast made only of us human kings will not be a good feast. If you find Prince Moon, who possesses great merit, then the feast will become grand." The Rakshasa said, "What difficulty is there in this!" Having said this, it flew into the sky and went to Sutasomalena. At that time, Prince Moon was acting as regent, and with great royal wealth, he went to the pleasure garden. There, a well-spoken Brahmin came to Prince Moon, coming there to bestow gifts of good speech and hoping to obtain wealth. He looked at the prince's beautiful form and remained there with affection in his heart. Before there was time to discuss Dharma with that Brahmin, a great clamorous sound arose from the crowd. The prince commanded, "See what has happened." Those people said in fear, "The son of Sudaya, the man-eating Rakshasa named Red-Foot, has arrived!" The armies also scattered in fear, so what should be done? Then, the Bodhisattva understood the situation of Red-Foot, thinking to heal him with benefit, and said, "If he comes here, I will host him." All the queen's attendants returned weeping.