Tibetan
ས། ཞེས་སོགས་བུད་མེད་སོགས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཉེས་དམིགས་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཚུལ་དང་། བདག་དབེན་པར་དགའ་བའི་ཚུལ་རྣམས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དེ་ཁང་བཟང་གི་ནང་ན་འདུག་བཞིན་ཡིད་བྱུང་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བུད་མེད་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲེང་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་འདུག་པའི་སྤྱོད་ལམ་གསུམ་གྱིས་གནས་ཤིང་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་སྤངས་སོ། །ཁང་པའི་སྟེང་དུ་སོང་སྟེ་ས་རྐྱང་པ་ལ་གནས་ནས་འདུག་པ་ནམ་གྱི་གུང་ལ་བབ་པའི་ཚེ་གནས་གཙང་མའི་ལྷ་རྣམས་བར་སྣང་ལ་འགྲོ་ཞིང་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ལུས་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་ཅིང་མཆི་མ་གླགས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ལྷ་རྣམས་ལ་སུའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་ཅིང་བར་སྣང་ལ་འགྲོ། དེ་ཐོས་པས་བདག་ཡིད་བདེའོ་ཞེས་ཚིགས་བཅད་དུ་སྨྲས་པ་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་སངས་རྒྱས་དོན་གྲུབ་བློ་འཁོར་བསམ་གཏན་བྱེད་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་བཞུགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་བུས་སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་གཟུགས་ཅི་འདྲ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་སྤྱད་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཅི་འདྲ་ཞེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་དྲིས་པ་ལ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་དེའི་མཚན་བཟང་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྔགས་པ་དང་། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་བསྔགས་པ་ཐོས་ནས་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚུལ་དང་འཁོར་དང་ཆོས་རྣམས་ལ་སེམས། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་རྣམས་ཀྱང་བསམ། འདོད་པའི་ཁོལ་པོ་ཉོན་མོངས་པས་བག་མེད་པའི་སྐྱེ་བོའི་ནང་ན་འདུག་པ་ནི་བདེ་འགྲོའི་ལམ་ཡང་སྦྱངས་མི་ནུས་ན། བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ལྟ་ག་ལ་འཐོབ། དེའི་ཕྱིར་བདག་སྒོ་ནས་ཕྱུང་ན་ཉེ་དུའི་ཚོགས་ཀྱིས་བར་ཆད་བྱེད་ཀྱིས། བདག་ཁང་སྟེང་འདི་ནས་མཆོང་བར་བྱ་སྙམ་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོན་གྲུབ་བློ་ལོགས་སུ་ཁང་བཟང་གི་སྟེང་ནས་མཆོངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅིང་གཟིགས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོན་གྲུབ་བློའི་ཕྱག་གཡས་པ་བརྐྱངས་ཏེ་འོད་བྱུང་ནས་རྒྱལ་བུ་ལ་རེག་གོ །འོད་དེ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱ་སྟོང་ཡོད་པ་ཤིང་རྟའི་འཕང་ལོ་ཙམ་བྱུང་ཞིང་། པདྨ་དེ་དག་ལས་ཀྱང་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་ཆེན་པོས་རྒྱལ་བུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ཤིང་པདྨ་དེ་ལ་འདུག་སྟེ་སངས་རྒྱས་དེའི་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས། ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་ལན་གསུམ་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ནས་འོད་དེ་བརྟུལ་བ་དང་གཞོན་ནུ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲུང་དུ་བབས་སོ། །དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕྱག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་འཚལ་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་བཞིན། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་རྒྱལ་བུའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་བསྟན་པས་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ཡང་ཐོབ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་ནས་མེ་ཏོག་རྣམས་མངོན་པར་སྤྲུལ་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ལ་གཏོར་ནས་སླར་བབ་སྟེ། མཚན་མཆོག་ལྡན་པ་དྲི་མེད་ཟླ་བའི་ཞལ། །གསེར་མདོག་འདྲ་བ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྡུལ་བྲལ་ཁྱོད་འདྲ་སྲིད་པ་གསུམ་མ་མཆིས། །མཉམ་མེད་མཁྱེན་ཆེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟོད་དོ། །དེར་མཚན་མོ་འདས་ནས་ནམ་ལངས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་ལྡན་དེས་གཞོན་ནུའི་འཁོར་གྱི་བུད་མེད་ངུ་བའི་སྒྲ་ཐོས་ནས་མྱུར་བར་སོང་སྟེ་དྲིས་པ་དང་། རྒྱལ་བུ་མི་གདའོ་ཞེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོ་ངུ་ཞིང་འགྱེལ་ལོ། །ཡང་ལངས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་ཀུན་ཏུ་ལན་བརྒྱ་སྟོང་དུ་བཙལ་བ་ན་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ལྷ་དེས་རྒྱལ་པོ་ལ་གཞོན་ནུ་ནི་སངས་རྒྱས་དོན་གྲུབ་བློ་ལ་བལྟ་ཞིང་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ཤར་ཕྱོགས་སུ་སོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་པས། རྒྱལ་པོ་དེ་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་གཞན་སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་ལྷན་ཅིག་ཤར་ཕྱོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟོད་པ་དང་། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་རྒྱལ་པོའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་དེ་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་ བུ་བསོད་ནམས་འོད་ཟེར་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བདག་གི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གདུགས་ཚོད་གསོལ་བར་ཞུས་པ་བཞིན་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་སྟེ། རྒྱལ་བུས་ཕ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲོགས་པ་དང་། བུད་མེད་དེ་དག་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་ཅག་ཡི་རངས་པར་གྱིས་ཤིག །ཅི་ནས་གྲོང་ཁྱེར་དགའ་མཆོག་བརྒྱན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དབུལ་དུ་རུང་བར་གྱིས་ཤིག །དེ་དག་གིས་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་བར་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་བུས་གྲོང་ཁྱེར་དགའ་མཆོག་བརྒྱན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕུལ་ཞིང་། རོ་བྲོའི་ཞལ་ཟས་ལྔ་བརྒྱ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ
Chinese
萨等，以诗歌形式讲述了贪恋女色等欲望的过患，以及诸神的劝勉，和自己喜好寂静的情形。之后，王子住在高楼之中，以心满意足的心情，与那些女子一起，以站立、行走、坐卧三种行为安住，驱散了昏沉和睡眠。他登上楼顶，独自一人安住，当午夜降临时，听到了净居天的诸神在虚空中行走，赞颂佛、法、僧的声音。听到后，他全身汗毛竖立，流下眼泪，合掌向诸神问道：你们在虚空中行走，赞颂谁的功德？听到这些，我心中感到快乐啊。诸神以诗歌回答说：佛陀释迦牟尼与思维禅定的比丘们一同安住。王子问道：那位佛陀的形貌如何？如何修行才能成佛？菩提的修行又是如何？ 诸神以诗歌形式讲述了那位佛陀的美好名号和功德的差别。之后，王子听到对佛、法、僧的赞颂，心中非常欢喜，思念佛陀的仪态、眷属和法。也思索欲望的过患。身为欲望的奴仆，住在被烦恼蒙蔽的凡夫俗子之中，连善趣的道路都无法修习，更何况是无上圆满菩提呢？因此，如果我从门出去，亲友们会制造障碍。我应该从这楼上跳下去。如此想着，如来释迦牟尼从高楼上跳下。如果那位如来是全知全见的，也请那位如来垂听我的心声。说完，如来释迦牟尼伸出右手，放出光明，触碰到了王子。从那光明中，出现了成百上千的莲花瓣，大小如车轮。从那些莲花中，也发出了巨大的光芒，照耀着王子，王子坐在莲花上，靠近了那位佛陀。
English
Sa, etc., in verse form, tells of the faults of craving for women and other desires, as well as the exhortations of the gods, and his own fondness for solitude. Then, the prince, dwelling in the high tower, with a mind full of contentment, together with those women, abided in the three behaviors of standing, walking, and sitting, dispelling drowsiness and sleep. He went up to the top of the building and stayed alone. When midnight arrived, he heard the gods of the Pure Abodes walking in the sky, praising the Buddha, Dharma, and Sangha. Upon hearing this, his body hair stood on end, tears flowed, and he clasped his hands together, asking the gods: "Whose virtues are you praising as you walk in the sky? Hearing this, my heart feels joy!" The gods replied in verse: "The Buddha Shakyamuni abides together with the monks who contemplate meditation." The prince asked: "What is the form of that Buddha like? How does one practice to become a Buddha? What is the practice of Bodhi like?" The gods spoke in verse about the beautiful names and the differences in the virtues of that Buddha. After that, the prince heard the praises of the Buddha, Dharma, and Sangha, and his heart was filled with joy. He thought of the Buddha's demeanor, retinue, and teachings. He also contemplated the faults of desires. Being a slave to desires, living among ordinary people blinded by afflictions, one cannot even practice the path to good rebirth, let alone attain the unsurpassed perfect Bodhi. Therefore, if I go out through the door, my relatives will create obstacles. I should jump from this tower. Thinking thus, the Tathagata Shakyamuni jumped from the top of the high tower. If that Tathagata is all-knowing and all-seeing, may that Tathagata also hear my thoughts. Having said this, the Tathagata Shakyamuni extended his right hand, emitting light, and touched the prince. From that light, hundreds of thousands of lotus petals appeared, as large as chariot wheels. From those lotuses, great rays of light also emanated, illuminating the prince, and the prince sat on the lotus, drawing near to that Buddha.
Chinese
于是合掌，特意说了三遍“顶礼”。之后，那光芒消失，那青年便降临到如来面前。他向如来顶礼百千次，如以偈颂祈请一般。如来知晓王子的殊胜心念，广为如实地宣说了菩萨行，因此获得了名为解脱之陀罗尼，以及五种神通。他安住于虚空中，显现出花朵，向如来抛洒后又降落下来，赞颂道：具足殊胜相好，无垢如月之面容，如黄金之色，我向您顶礼！无尘无垢，如您一般三界中不存在，无与伦比，智慧广大，我向您顶礼！等等。在那里，夜晚过去，天亮之后，具光国王听到青年眷属的妇女哭泣的声音，便迅速前去询问，她们说：“王子不在了。”国王哭泣着倒下。又起身，在所有城市中寻找了百千次，这时城市的守护神对国王说：“青年是为了瞻仰和供养释迦牟尼佛，向东方去了。”于是国王与妃嫔眷属，以及其他八十四俱胝那由他百千的众生一同向东方，来到如来面前，顶礼并以偈颂赞叹，为了无上菩提而发愿。如来知晓国王的殊胜心念，如是宣说了从无上圆满菩提中不退转之法。之后，福德光芒王子祈请世尊到自己的城市应供，世尊未作任何表示，便应允了。王子与父母一同前往，对那些妇女们说：你们应当欢喜！务必装饰好喜乐城，使其堪能供养如来。她们随声附和，表示欢喜。王子装饰好喜乐城，将其献给如来，并将五百种美味佳肴供养如来以及比丘僧团。
English
Then, with palms joined, he specifically said "I prostrate" three times. After that, the light vanished, and the youth descended before the Tathagata. He prostrated to the Tathagata hundreds of thousands of times, as if pleading with verses. The Tathagata, knowing the prince's extraordinary intention, extensively and accurately taught the practice of the Bodhisattva, thus obtaining the Dharani called Liberation, as well as the five supernormal knowledges. He stayed in the sky, manifested flowers, scattered them to the Tathagata and then descended again, praising: Possessing excellent marks, a face as immaculate as the moon, like the color of gold, I prostrate to you! Free from dust, like you, there is no one in the three realms, unparalleled, with great wisdom, I prostrate to you! etc. There, after the night passed and dawn broke, King Radiant Light heard the sound of the women of the youth's entourage crying, and quickly went to ask, and they said, "The prince is gone." The king cried and fell down. He got up again and searched hundreds of thousands of times in all the cities, when the city deity said to the king, "The youth has gone east to look upon and worship the Buddha Shakyamuni." Then the king, together with the entourage of consorts and other eighty-four kotis of nayutas of hundreds of thousands of beings, went east to the Tathagata, prostrated and praised with verses, and made aspirations for unsurpassed Bodhi. The Tathagata, knowing the king's extraordinary intention, thus taught the Dharma of non-retrogression from unsurpassed perfect Bodhi. Then, Prince Sonam Ozer requested the Bhagavan to accept the alms-food in his city, and the Bhagavan, without saying anything, agreed. The prince went together with his parents, and said to those women: You should rejoice! Be sure to decorate the Joyful City so that it is capable of offering to the Tathagata. They echoed in agreement, expressing joy. The prince decorated the Joyful City and offered it to the Tathagata, and also offered five hundred kinds of delicious food to the Tathagata and the Sangha of monks.