Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྔགས་ཤིང་མཆི་མ་ཆར་བཞིན་དུ་བབ་སྟེ་བདག་གིས་ཉམས་བསྐྱེད་པའི་བསམ་པས་ཚོར་བ་དྲག་པོའི་ལས་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་ལ་བཟོད་པར་དགོངས་ཤིང་ནམ་ཁྱོད་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་བདག་ལ་ཡང་དགོངས་ཤིག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་བཟོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་ངས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱའོ། །བར་དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཐུས་འཛམ་བུའི་གླིང་ཀུན་ཏུ་ནམ་མཁའི་ལས་ལྷའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཆར་བབ་ཅིང་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གང་བ་དང་། ལྷའི་སྣང་བས་ཀྱང་གསལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རི་ལ་གནས་པའི་དྲང་སྲོང་དེས་ངོ་མཚར་དེ་མཐོང་ནས་འདི་ཅིའི་ཡིན་སྙམ་མོ། །དྲང་སྲོང་དེ་ལ་བསྟི་གནས་ན་གནས་པའི་ལྷ་གཞན་གྱིས་གཏམ་འདི་རྒྱས་པར་བསྟན་ནས། དྲང་སྲོང་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀའ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བ་སྤུ་ལྡང་ཞིང་བཀུར་བར་འོས་པའི་སེམས་ཅན་ཆེན་པོའོ་སྙམ་དུ། དྲང་སྲོང་དེ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་བཙུན་མོ་རྒྱལ་བའི་འོད་ཁྲིད་དེ་རིངས་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐད་དུ་ཕྱིན་ནས། རྒྱལ་བ་དང་ཚེ་སྤེལ་བར་བྱས་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་དང་ལྷན་ཅིག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་ནས་བཙུན་མོ་སླར་ཕུལ་ཞིང་། ནམ་དུའང་གཞན་ལ་མ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་བོ། །དྲང་སྲོང་དེ་དང་ལྷའི་དབང་པོས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ་རྒྱལ་པོས་ཅང་མི་སྨྲ་བས་ཁས་བླངས་སོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོས་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སེང་གེའི་ཁྲི་ཤོམས་དང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་དཔལ་གྱི་སྡེ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་བཞིན་ ལྷའི་སེང་གེའི་ཁྲི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས་པ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏོ། །བརྒྱ་བྱིན་རང་ཉིད་ཀྱི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞག་སྟེ། ལྷ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ལྷའི་རོལ་མོ་རྣམས་བརྡུང་བཞིན་བསྙེན་བཀུར་ཆེན་པོས་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་ཏོ། །སྐབས་དེར་ས་གཡོ་བ་དང་མེ་ཏོག་གི་ཆར་འབབས་སོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་ལྷ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དང་བཅས་པ་རང་གི་གནས་སུ་དོང་ཞིང་། དྲང་སྲོང་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བསྟོད་ནས་རང་གི་གནས་སུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་དཔལ་གྱི་སྡེ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོས་མངོན་པར་བཏུད་ཅིང་། ཡུན་རིང་པོར་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པར་གྱུར་ཏེ། འཛམ་གླིང་གི་དམན་པ་དང་ཕོངས་པ་ཐམས་ཅད་ནོར་གྱིས་ཚིམ་པར་བྱས་ཤིང་དགེ་བཅུའི་ལམ་
Chinese
第301页至400页。 第301页至400页。 帝释天赞叹菩萨，眼泪如雨般落下，说道：请您宽恕我因生起厌恶之心而对您施加的强烈痛苦，当您成佛之时，也请您记得我。菩萨说道： कौशिका（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），忍耐，就这样做了，我也会记住你的。在那期间，凭借菩萨的力量，整个赡部洲的天空中降下了天人的珍宝雨，充满了各种装饰品，并且也被天人的光芒所照亮。然后，住在山里的仙人看到了这个奇迹，心想这是怎么回事。住在仙人住所的其他天神向仙人详细地讲述了这件事。那些仙人对菩萨的如此苦行感到毛骨悚然，心想这是一个值得尊敬的伟大生物。于是，那位仙人带着五百眷属，带着王妃胜光，迅速地来到菩萨面前，与国王交换了寿命，与帝释天一起说了偈颂，然后将王妃归还，并祈求说：永远不要将她给予他人。仙人和天神之王祈求之后，国王没有说话，表示答应了。然后，天神之王说：为了各种事业，我将准备狮子宝座，并且亲自为国王吉祥军灌顶。正如他所说的那样，天人的狮子宝座，以各种珍宝装饰，显现了出来。帝释天亲自用双手扶着，将他放在狮子宝座上，与成百上千的天人一起，敲打着天人的乐器，以盛大的敬意为国王灌顶。那时，大地摇动，鲜花如雨般落下。然后，天神之王带着成百上千的天人回到了自己的住所。那些仙人也赞美了菩萨，然后回到了自己的住所。之后，菩萨国王吉祥军受到广大民众的敬仰，长期以来成为正法之王，用财富满足了赡部洲所有贫困和不幸的人，并奉行十善之道。
English
Pages 301 to 400. Pages 301 to 400. Indra praised the Bodhisattva, and tears fell like rain, saying: Please forgive me for inflicting such intense suffering on you with thoughts of aversion, and when you become a Buddha, please remember me as well. The Bodhisattva said: Kaushika, with forbearance, so be it, and I will remember you. In the meantime, by the power of the Bodhisattva, a rain of divine jewels fell from the sky throughout Jambudvipa, filled with various ornaments, and was illuminated by the light of the gods. Then, the hermit dwelling in the mountains saw this marvel and wondered what it was. Another deity dwelling in the hermitage explained this matter in detail to the hermit. Those hermits, feeling their hair stand on end at such austerities of the Bodhisattva, thought, 'This is a great being worthy of reverence.' Then, that hermit, along with five hundred attendants, taking the queen Victory Light, quickly went to the Bodhisattva, exchanged life with the king, recited verses together with Indra, and then returned the queen, and pleaded, 'Never give her to another.' After the hermit and the lord of the gods had pleaded, the king said nothing, thus agreeing. Then, the lord of the gods said, 'For various tasks, I shall prepare a lion throne, and I myself shall consecrate the king, Glorious Army.' Just as he had spoken, the divine lion throne, adorned with various jewels, manifested. Indra himself, holding him with both hands, placed him on the lion throne, and together with hundreds of thousands of gods, striking the divine musical instruments, with great reverence, consecrated the king. At that time, the earth shook and a rain of flowers fell. Then, the lord of the gods, together with hundreds of thousands of gods, returned to his own abode. Those hermits also praised the Bodhisattva and then went to their own abodes. Thereafter, the Bodhisattva, King Glorious Army, was revered by a great assembly of people, and for a long time became a king of Dharma, satisfying all the poor and unfortunate in Jambudvipa with wealth, and practicing the path of the ten virtues.
Tibetan
ལ་བཞག་ཏེ་འདོད་པའི་ལྷའི་གནས་རིས་དྲུག་ཏུ་བཀྱེ་ནས། དུས་གཞན་ཞིག་ན་སྲོག་ཆགས་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་རྣམས་དང་དེ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དུས་བྱས་ཏེ་དགའ་ལྡན་ལྷའི་རིས་སུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པ་འདི་རྒྱལ་པོ་དཔལ་གྱི་སྡེར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན། བཙུན་མོ་རྒྱལ་བའི་འོད་ནི་གྲགས་འཛིན་མ་དང་། བློན་པོའི་མཆོག་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ནི་དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུ་དང་། དེའི་ཚེ་བརྒྱ་བྱིན་དེ་ནི་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་དང་། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ལྷ་བརྒྱ་ཁྲི་པོ་དེ་དག་དང་། དེ་དུས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ནི་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ངའི་ཐད་དུ་འོངས་པའི་མ་ག་དྷའི་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་འདི་ རྣམས་ཡིན་ནོ། །རི་ལ་གནས་པའི་དྲང་སྲོང་ནི་མོ་འགལ་བུ་དང་། བཙུན་མོ་སླང་བའི་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་ནི་ཤཱཀྱའི་བུ་མོ་ས་འཚོ་མ་དང་། ཤིང་མཁན་གཉིས་པོ་ནི་ལྷས་བྱིན་དང་ཀོ་ཀ་ལི་ཀ་འདི་གཉིས་ཏེ། སྨོན་ལམ་དེའི་དབང་གིས་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ །གཞན་ཡང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་མི་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཐུབ་པ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་རྒྱལ་པོ་གསེར་མདོག་ཅེས་བྱ་བ་གཟུགས་དང་མངའ་ཐང་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་འདོད་པ་སྦྱིན་ཞིང་ཤོ་གམ་སོགས་མི་ལེན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་བྲམ་ཟེ་ལྟས་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཆར་མི་འབབ་པས་མུ་གེ་འབྱུང་བར་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དེ་མི་དགའ་ཞིང་བསམས་པ། དེ་ལྟ་ན་ཕྱུག་པོ་རྣམས་འཚོ་ཡི། དབུལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ག་བྱེད་སྙམ་དུ། འཛམ་གླིང་གི་ཟས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་བང་བར་བརྩིགས་ནས། རྩིས་པ་རྣམས་ལ་འཛམ་གླིང་གི་མི་ཐམས་ཅད་བརྩིས་ལ་བཟའ་བ་མཉམ་བར་འགེད་དོ། །དེར་ལོ་བཅུ་གཅིག་གི་བར་དུ་སུ་ཡང་མ་ཤི་ལ། ལོ་བཅུ་གཉིས་པ་བྱུང་བའི་ཚེ་ཟླ་བ་བཅུ་གཅིག་ཙམ་ལྷག་པ་ནས་གཅིག་ལྷག་པའི་བར་དུ་མི་མང་པོ་ལྟོ་བཀྲེས་པས་ཤིའོ། །དེའི་ཚེ་འཛམ་གླིང་གི་ཟས་ཐམས་ཅད་ཟད་དོ། །རྒྱལ་པོ་གསེར་མདོག་ལ་ཟས་ཀྱི་ལྷག་མ་བྲེ་ཆུང་གང་ཁོ་ན་ལུས་སོ། །དེའི་ཚེ་བསྐལ་པ་བཞི་བཅུར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞིག་མི་མཇེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འདིར་ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །བྱང་སེམས་ དེས་ནགས་ཁྲོད་ཞིག་ན་མ་དང་བུ་གཉིས་ཉལ་པོ་བྱེད་པ་མ
Chinese
然后安置于六欲天的处所。其他时候，与成百上千的众生一同去世，转生到兜率天。如此，当这位导师成为国王名为吉祥军的时候，王妃胜光是持名母，大臣之首大慧是比丘舍利子，当时的帝释天是国王具形心，三十三天众是与国王具形心一同见到真谛的百千天神，当时城市里的人群是与国王具形心一同来到我面前的摩揭陀的婆罗门和居士们。住在山里的仙人是目犍连，王妃所求的婆罗门之子是释迦族的女儿地护母，两位木匠是提婆达多和歌迦利迦。由于那个愿力的作用，因此这里才出现了如来神变这般的景象。又，过去的时候，人们的寿命能活到八万四千岁的时候，世尊自己是国王名为金颜，拥有广大的形貌、权势和受用，对一切众生随其所愿地布施，不收取赌注等。当时，在另一个时候，懂占相的婆罗门们说十二年不下雨，将会发生饥荒。国王听后不高兴，心想：如果这样，富人们还能活下去，穷人们该怎么办呢？于是收集了整个赡部洲的食物，堆积在仓库里，让算数的人计算赡部洲的所有人，然后平均分配食物。在那里，十一年间没有人死去。到了第十二年的时候，从还剩十一个月左右到只剩一个月的时候，许多人因饥饿而死去。那时，整个赡部洲的食物都耗尽了。金颜国王只剩下一小撮食物的残余。那时，一位能享用四十劫的菩萨来到了这个娑婆世界。那位菩萨在某个森林里看到一对母子正在睡觉。
English
Then, placing them in the six abodes of the desire realm gods. At another time, together with hundreds of thousands of beings, they passed away and were born in the Tushita heaven. Thus, when this teacher became a king named Glorious Army, the queen, Queen of Victory's Light, was the Holder of Names Mother, the chief of ministers, Great Wisdom, was the monk Shariputra, and at that time, Indra was King Embodied Heart, and all the gods of the Thirty-Three were those hundred thousand gods who saw the truth together with King Embodied Heart, and the assembly of people in the city at that time were the Brahmins and householders of Magadha who came to me together with King Embodied Heart. The hermit dwelling in the mountains was Maudgalyayana, the Brahmin boy sought by the queen was the Shakya daughter Earth Protector Mother, and the two carpenters were Devadatta and Kokalika. Due to the power of that aspiration, such a display of miracles of the Tathagata occurred here. Furthermore, in the past, when people's lifespans could reach eighty-four thousand years, the Bhagavan himself was a king named Golden Face, possessing vast form, power, and enjoyment, giving to all beings whatever they desired, without taking bets or the like. At that time, on another occasion, the Brahmins who knew omens said that there would be no rain for twelve years, and a famine would occur. The king was displeased and thought: If that is the case, the rich will survive, but what will the poor do? So he collected all the food of Jambudvipa and piled it up in warehouses, and had the accountants count all the people of Jambudvipa and then distribute the food equally. There, no one died for eleven years. When the twelfth year came, from about eleven months remaining to only one month remaining, many people died of starvation. At that time, all the food of Jambudvipa was exhausted. King Golden Face had only a small handful of food remnants left. At that time, a Bodhisattva who could enjoy forty kalpas came to this Sahā world. That Bodhisattva saw a mother and child sleeping in a forest.