Tibetan
་ལ་བརྙས་པར་བལྟས་པ་ཐམས་ཅད་ནོངས་ཀྱི། དེང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་གྲོགས་བགྱིད་ཅིང་། ཡུལ་ཕྱོགས་འདི་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་སླན་ཆད་ཕོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྔགས་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནགས་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་སྲེག་པའི་ཕྲུག་གུར་གྱུར་པ་ན། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པའི་མེས་ནགས་དེ་ཚིགས་པ་དང་། སྙིང་བརྩེ་བ་བསྐྱེད་དེ། རང་གི་འདབ་མ་ཆུས་གཤེར་བར་བྱས་ནས། མེ་ཆེན་པོ་དེའི་སྟེང་དུ་འདུག་སྟེ་འདབ་མ་སྤྲུགས་བཞིན། འདི་ན་བྱ་གང་དག་འཕུར་མི་ནུས་པ་ཡོད་པས་མེ་ཁྱོད་ མ་གཡོ་བར་འདུག་ཅིག །བྱམས་པ་བསྒོམས་པའི་བདེན་ཚིག་གིས་མེ་སྡོད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་པས། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དེའི་གྲོགས་བྱས་ནས་ཆར་ཆེན་པོ་ཕབ་པས་མེ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་ཏོ། ༈ །ཡང་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད། རིགས་ཆེ་ཞིང་བཙུན་ལ་ཁོང་གཟོ་ཞིང་མཁས་པ་ནོར་གྱིས་ཕྱུགས་པའི་ཁྱིམ་བདག་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་རྒྱལ་པོས་བཀུར་བའི་ཚོང་དཔོན་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་བའི་འོག་ཏུ་མག་པ་དེའི་སྒྱུག་མོ་ཆུང་མའི་མ་དེ་རང་གི་བུ་མོ་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར་ཚོང་དཔོན་དེའི་ཁྱིམ་དུ་འོང་བ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས་གཏམ་གླེང་བའི་སྐབས་སུ། མ་ན་ཏོ་བུ་མོ་ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱིམ་ཐབ་དེ་ཁྱོད་ལ་བྱམས་སམ་མི་བྱམས། ཁྱོད་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱས་པ་ལ་དེས་དྲིན་གཟོ་འམ་མི་གཟོ། །མི་བདེ་བ་ལྟ་མེད་དམ་ཞེས་བྱས་པ་ལ། བུ་མོ་དེ་ངོ་ཚ་བས་བཅོམ་བསྐྱུང་བཞིན་སྨྲས་པ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཡོན་ཏན་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱས་པ་དང་། མ་དེ་ཉིད་རྒས་ནས་རྣ་བ་མི་གསང་ཞིང་བུ་མོ་དེ་སྐད་ཆུང་བས་ལེགས་པར་མ་ཐོས་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་ཞེས་པའི་སྒྲ་གཅིག་ཐོས་པས་བདག་གི་བུ་མོའི་མག་པ་ངེས་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལྟ་ཞིག་སྙམ་དུ། བུ་མོ་དེའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་གྱིས་སྐད་ཕྱུངས་ཏེ་ངུས་སོ། །འདི་ལྟར་བདག་གི་བུ་མོ་སྙིང་ཉེ་བ་ཡང་བོར་བ་དེའི་རབ་བྱུང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་སྤྱོད་ཚུལ་ཀྱང་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་སྟེ་གཞོན་ཅིང་རྒྱལ་པོའི་གནད་ཆེན་དུ་གྱུར་པ། ནང་མི་དང་འཁོན་མེད་ལ་ནད་མེད་པར་སྙིང་རྗེ་མེད་པ་དེས། འདི་ལྟར་ནོར་དང་ནང་གི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་སྤངས་ཏེ། དགོན་པར་ རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བློ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་ཞེས་སྨྲེ་སྔགས་བཏོན་པས། བུ་མོ་དེ་ཡང་བུད་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་མི་བརྟན་པར་གྱུར་ནས། བདག་གི་ཁྱིམ་ཐབ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་མ་འདི་ལྟར་མི་དགའ་བར་བྱེད་སྙམ་དུ་སེམས་འཁྲུགས་པས་གཏམ་གླེང་བའི་འཕྲོ་ཡང་བརྗེད་ནས། ཁྱིམ་ཐབ་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སྒྲ་ཐོས་ཏེ་བདག་གི་མ་མྱ་ངན་བསངས་པའི་ཕྱིར་འོངས་སོ་སྙམ་དུ་ངུ་ཞིང་བརྒྱལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེར་ཁྱིམ་གྱི་མི་ཐམས་ཅད་དེ་ཐོས་ནས་ངུ་བ་ལས། ཁྱིམ་མཚེས་དང་མཛའ་བཤེས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་བྲམ་ཟེ་དང་ཁྱིམ་བདག་དང་ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ཁྱིམ་བདག་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་ཁྱིམ་དེར་འདུས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་སྡུག་བསྔལ་པར་གྱུར་པའི་སྐབས་དེར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱིམ་དེའི་ཉེ་སར་ཕྱིན་པས་སྨྲེ་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་ཐོས་ཤིང་མི་མང་པོ་འདུས་པ་མཐོང་ནས་འདི་ལྟར་བུ་གྱུར་པ་ཅི་ཉེས་རྟོག་ལ་ཤོག་ཅེས་གཡོག་པོ་མངགས་པ་ལས། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་བཞིན་གྱིས་བསམ་པ་དག་པའི་སྟེང་དུ་ཚིག་དེས་བསྐུལ་མ་བཏབ་པ་ལྟར་ངོ་ཚ་ཞིང་མི་དགའ་བར་གྱུར་ནས། ཨེ་མ་ཧོ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་དེ་ལྟར་རེ་བ་ལེགས་སོ་སྙམ་ནས། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་ཡོན་ཏན་ཏུ་བརྗོད་ཅིང་བསྔགས་པ་ཐོས་པས། གལ་ཏེ་བདག་ཁྱིམ་ལ་ཕྱོགས་ན་མིར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། །བདག་ད་དུང་ཡོན་ཏན་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་སྐྱོན་ལ་དད་ནས། དགེ་བ་སྤངས་པས་བདག་གསོན་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱ། དེས་ན་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་རེ་བ་འདི་ལྟར། ཁྱིམ་གྱི་གནས་ སྤངས་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་སུ་ཡོན་ཏན་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ་སྙམ་དུ། དེ་སླར་ལོག་སྟེ་རྒྱལ་པོའི་གསོལ་ཁ་པ་ལ་ཞུས་ནས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སོང་བ་ན། རྒྱལ་པོས་ཅིའི་ཕྱིར་འོང་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། ལྷ་བདག་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་འཚལ་ན་གནང་བར་རིགས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དེས་བྱམས་པའི་ཚིག་གིས་ང་ལྟ་བུའི་གཉེན་དང་མཛའ་བའི་མཆོག་ཡོད་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་བས་མཐར་འགྲོ། གལ་ཏེ་ནོར་འདོད་ན་ང་ལས་ལོངས་ཤིག །གནོད་པ་ཡོད་ན་ངས་བཟློག་པར་བྱ་ཡིས།ང་དང་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ཅི་ཞིག་གི་མི་འདོད་ནས་འགྲོ། དེས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ལ་བརྟེན་པས་གནོད་པ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། ནོར་གྱིས་ཀྱང་ཕོངས་པ་མེད་མོད། ཕོངས་ནས་བས་མཐར་འགྲོ་བ་མིན་ཀྱང་། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་བས་ངུ་ཞིང་བདག་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞེས་བསྒྲགས་པ་དེས་ན། བདག་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་སེམས་པའི་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དགོན་པར་མཆིའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་སྐྱེ་བོའི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ངེད་འདོར་བར་མི་རིགས་ལ། ཁྱོད་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་
Chinese
所有轻蔑您的人都已忏悔。从今以后，我将做您的朋友，这个地方也不会再因您的功德而贫乏，这样赞叹后就消失了。 ༈ 另外，过去菩萨曾变成一个大森林里被烧焦的鸟雏。两木相磨产生的火焚烧森林时，他生起慈悲心，用自己的翅膀沾湿水，坐在大火上拍打翅膀，说道：这里有无法飞翔的鸟，火啊，你不要动！以修持慈爱的真实语，火啊，你停下来！这样说了之后，帝释天做了他的朋友，降下大雨，火完全熄灭了。 ༈ 另外，过去世尊自己，出生于一个种姓高贵、贤良恭敬、精通技艺、财富充裕，像珍宝一样受国王尊敬的大商人家庭。当大菩萨去王宫后，那个女婿的岳母，也就是妻子的母亲，为了与自己的女儿相见，来到那个商人的家中，受到款待并交谈时，母亲问道：女儿啊，你的丈夫爱你吗？你尊敬他，他报答你的恩情吗？没有不愉快的事情吧？女儿因害羞而谦逊地说：像他那样的戒律、功德和行为，即使是出家人也没有啊。母亲年老耳背，女儿的声音又小，没有听清楚，只听到“出家”的声音，心想：我的女儿的丈夫一定是出家了。因此，她为女儿悲伤地哭泣。像这样，我也失去了我亲爱的女儿，那个出家的戒律、功德和行为又是怎样的呢？年轻且成为国王的重要人物，与家人没有矛盾且没有疾病，没有慈悲心的人，像这样舍弃财富和家庭，在寺庙里出家的念头是怎么产生的呢？这样哀叹时，女儿也因身为女人的本性而变得不稳定，说道：我的丈夫出家了。
English
All who have looked down upon you with contempt have repented. From now on, I will be your friend, and this land will no longer be impoverished by your virtues, so praised and disappeared. ༈ Also, in the past, when the Bodhisattva was transformed into a charred bird chick in a great forest, when the forest was burned by the fire produced by rubbing two pieces of wood, he generated compassion. He moistened his wings with water and sat on the great fire, flapping his wings, saying: Here there are birds that cannot fly, fire, do not move! By the truth of meditating on loving-kindness, fire, stop! So he said, and Indra became his friend and sent down a great rain, and the fire was completely extinguished. ༈ Also, in the past, the Blessed One himself was born into a great merchant family of noble and virtuous lineage, respectful, skilled, wealthy, and revered by the king like a jewel. When the great being went to the king's palace, the mother-in-law of that son-in-law, the mother of the wife, came to the merchant's house to meet her daughter, and when she was entertained and talked, the mother asked: Daughter, does your husband love you? Do you respect him, and does he repay your kindness? Is there no unhappiness? The daughter, ashamed, said humbly: Such discipline, virtue, and conduct as his, even monks do not have. The mother was old and hard of hearing, and the daughter's voice was small, so she did not hear well, but only heard the sound of "ordained," thinking: My daughter's husband must be ordained. Therefore, she wept sorrowfully for her daughter. Like this, I have also lost my dear daughter, and what is the discipline, virtue, and conduct of that ordained one like? Young and become an important figure of the king, without conflict with family and without illness, without compassion, like this abandoning wealth and family, how did the thought of ordaining in the monastery arise? As she lamented, the daughter also became unstable due to her nature as a woman, saying: My husband is ordained.
Chinese
想到母亲会如此不高兴，心中烦乱，连谈话的兴致都忘了。听到出家的声音，心想我的母亲是为了消除悲伤而来的，于是哭着昏了过去。家里的所有人都听到了，开始哭泣。邻居、朋友、婆罗门、户主以及宫廷的人们，大多都依恋着这位户主，聚集在他家。当所有人都同样悲伤的时候，菩提萨埵走到了那家附近，听到哀嚎的声音，看到许多人聚集，于是派遣仆人去调查发生了什么事。仆人便将事情的经过禀告了。然后，菩提萨埵本来就纯净的心，就像被那些话语鞭策了一样，感到羞愧和不悦，心想：“唉玛霍！人们如此期望真是太好了。”听到人们赞扬和赞美我，心想：“如果我眷恋家庭，就连做人都不配。我仍然舍弃功德，信奉过失，抛弃善行，即使活着又有什么意义呢？因此，人们如此期望，我应该离开家，在苦行之处修习功德。”于是，他返回，禀告了国王的侍从，然后去见国王。国王问他为何而来。他说：“神啊，我想出家，请您允许。”国王用慈爱的语言说：“像我这样有亲人和挚友的人，你为何要走到尽头？如果你想要财富，就从我这里获取。如果有危害，我会帮你消除。我和亲人们都在恳求你，你为何不愿接受而要离开？”他说：“依靠您，哪里会有什么危害呢？我也并不缺乏财富。我并不是因为贫穷才走到尽头。而是因为人们因悲伤而哭泣，并宣称我已出家。我正处于自认为有功德的时刻，因此我要去往寂静之处。”国王说：“你不能仅仅因为人们的言语就抛弃我们。像你这样功德圆满的人……”
English
Thinking that his mother would be so unhappy, his mind was disturbed, and he even forgot the rest of the conversation. Hearing the sound of renunciation, he thought that his mother had come to dispel her sorrow, and he wept and fainted. When all the people in the house heard this, they began to weep. Neighbors, friends, Brahmins, householders, and people from the palace court, most of whom were attached to the householder, gathered at his house. When all of them were equally distressed, the Bodhisattva went near the house, heard the sound of lamentation, and seeing many people gathered, sent a servant to investigate what had happened. The servant then reported what had happened. Then, the Bodhisattva, whose mind was naturally pure, as if spurred on by those words, felt ashamed and displeased, and thought, "Emaho! It is good that people have such expectations." Hearing people praising and extolling him, he thought, "If I cling to home, I am not even fit to be a human being. I still abandon merit and believe in faults. Having abandoned virtue, what is the point of my living? Therefore, people expect this, I should leave home and practice virtue in a place of asceticism." So, he returned, reported to the king's attendant, and then went to the king. The king asked him why he had come. He said, "O God, I wish to renounce, please allow me." The king said with loving words, "Why do you go to the end when you have such relatives and excellent friends like me? If you want wealth, get it from me. If there is harm, I will avert it. What do you not want from our entreaties, me and your relatives, that you leave?" He said, "Relying on you, where would there be any harm? I am not lacking in wealth either. I am not going to the end because of poverty. But because the people are weeping, afflicted with sorrow, and proclaiming that I have renounced. I am in a moment of thinking of myself as virtuous, therefore I am going to a solitary place." The king said, "You should not abandon us merely because of the words of the people. Someone like you, full of virtue..."
Tibetan
པ་ལ་ནི་སྐྱེ་བོའི་ཚིག་བསྲུང་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་མིན་ལ། དེ་མ་བྱས་ན་མི་རུང་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་མུ་ཅོར་སྨྲ་བའི་གཏམ་ནི་རང་གར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་འཕྲོ་བ་དེ་དག་སྙིང་ལ་བཞག་ནས་འཕྱ་བཞད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་བྱེད་པ་རྣམས་སྨྲོས་ཅི་དགོས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་སྐད་དུ་བཀའ་མི་སྩལ་དུ་གསོལ། སྐྱེ་བོའི་གཏམ་དགེ་བར་གྲགས་པ་རྣམས་ལའང་དེ་ལྟར་མི་བགྱིད་པ་མ་ལགས་ ཏེ། ལྷ་མིའི་རྒྱལ་པོ་ཆོས་དང་ལྡན་ཞེས་དགེ་བར་གྲགས་པ་ལས་ཉམས་པར་མི་བགྱིད་ཅིང་ངོ་ཚ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་རབ་ཏུ་འབད་པར་རིགས་ན། ཡོན་ཏན་ཡོད་ཅེས་གྲགས་ཤིང་དེ་ལྟར་རེ་བ་བྱས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གནང་ན་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་གཏམ་སྙན་འཕེལ་ལ། གཞན་དུ་གྱུར་ན་གྲགས་པ་དོན་མེད་པར་ཁྲོན་པ་སྐམ་པོ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་གྱི་གྲགས་པ་མི་འཕེལ་ལོ། །མི་རྣམས་གྲགས་པ་ཉམས་པ་དག །སླར་ཡང་གྲགས་པ་ཐོབ་པར་དཀའ་ལ། དུག་སྦྲུལ་གྱི་ཚང་ལྟ་བུ་རྩོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཁྱིམ་གྱི་གནས་སྤང་རིགས་པ་དེ་ནི་སྤང་བར་བགྱིད་པ་ལ། ལྷ་གཅིག་གིས་བདག་བཟློག་པར་མི་རིགས་སོ། །གུས་པའི་འབངས་ལ་བྱམས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གསུང་པ་རིགས་མོད་ཀྱིས། བདག་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ལགས་ན་འདུ་འཛིས་ཅི་ཞིག་བགྱི་ཞེས་སྨྲས་པས་རྒྱལ་པོས་གནང་སྟེ་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ནགས་སུ་འགྲོ་བར་ཆས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་མཛའ་བོ་དང་ཉེ་དུ་དང་། དེ་ལ་བསྟེན་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལྷགས་ནས་ངུ་ཞིང་རྐང་པ་ལ་འཇུས་ཏེ་འགྲོ་བར་མི་སྟེར་ཞིང་། ཚིག་འཇམ་རྩུབ་སྣ་ཚོགས་དང་། ད་དུང་བྱ་བ་མ་ཟིན་པ་ཡོད་པ་སྐད་དང་། ནང་མི་རྣམས་སྙིང་མི་རྗེའམ་ཞེས་སོགས་བརྗོད་པ་དུ་མ་སྨྲ་ཞིང་ལམ་བཀག་སྟེ། དེ་སླར་ལྡོག་ཏུ་འབད་པ་ལ། དེས་སྨྲས་པ། མཛའ་བོ་དག་བདག་བག་མེད་ཅིང་བྱ་བ་ངན་པར་ཞུགས་པ་ལྟ་ན་ཁྱེད་ཅག་ཐབས་སྣ་ཚོགས་བྱར་རིགས་ཀྱི། ང་གསོན་བཞིན་ནགས་ན་གནས་པར་འདོད་པ་ལ་འགོགས་ཤིང་ཅི་སྟེ་ངུ་། གལ་ཏེ་ང་དང་བྲལ་བས་མི་དགའ་ན། ང་དང་ལྷན་ ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར།
Chinese
再者，仅仅守护世人的言辞是不够的，不做那些事也没有什么不可以的。世间虚妄之语，那些随意臆测之谈，若被铭记于心而沦为嘲笑，那么做那些事的人更不用说了。菩萨说道：大王，请不要那样说。对于世人称道的善事，我们也不应那样做。作为天人的君王，因具足正法而闻名，不应因此而受损，为了避免羞愧，理应为此努力。如果因具备功德而闻名，并因此被人寄予期望，无论情况如何，只要您允许，美名就会如实传播。否则，名声将毫无意义，如同枯井一般，功德之名不会增长。人们失去名声后，很难再次获得。如同毒蛇的巢穴，对于成为争端之源的家庭住所，理应舍弃，既然要舍弃，就不应有人阻止我。您是慈爱恭敬之臣的，那样说也合情合理。但我已决心出家，世俗之事又有何用？说完，国王允许了他，于是他准备前往苦行的森林。之后，他的朋友、亲戚，以及依附于他的人们聚集起来，哭泣着抓住他的脚，不让他离开。他们用各种软硬兼施的话语，说着还有未完成的事情，以及家人是否可怜等等，说了许多，并阻挡道路，试图让他返回。对此，他说：朋友们，如果我沉迷于放逸，从事恶行，你们理应想方设法阻止我。但我活着却想住在森林里，你们为何阻拦并哭泣？如果你们不愿与我分离，就与我一同
English
Furthermore, it is not enough to merely keep the words of the people, and there is nothing wrong with not doing those things. If the false words of the world, those arbitrary speculations, are kept in mind and become ridicule, then there is no need to mention those who do those things. The Bodhisattva said: Great King, please do not say that. We should not do that even for the good deeds that are praised by the people. As the king of gods and humans, being famous for possessing the Dharma, one should not be damaged by this, and one should work hard for this in order to avoid shame. If one is famous for having merits and is expected to do so, no matter what the situation, as long as you allow it, the good name will spread as it is. Otherwise, fame will be meaningless, like a dry well, and the name of merit will not grow. It is difficult for people to regain their fame after losing it. Like a nest of poisonous snakes, for a family dwelling that has become a source of contention, it should be abandoned, and since it is to be abandoned, no one should stop me. You are a loving and respectful subject, and it is reasonable to say that. But I have decided to renounce, so what is the use of worldly affairs? After speaking, the king allowed him, and he prepared to go to the forest of asceticism. After that, his friends, relatives, and those who depended on him gathered, weeping and grabbing his feet, not letting him leave. They used all kinds of soft and hard words, saying that there were still unfinished things, and whether the family members were pitiful, etc., said a lot, and blocked the road, trying to make him return. To this, he said: Friends, if I am indulging in carelessness and engaging in evil deeds, you should try to stop me in every way. But I am alive and want to live in the forest, why do you stop me and cry? If you do not want to be separated from me, then come with me.