Tibetan
་ལུགས་ཀྱིས་མིའི་ནང་ན་ཕོ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་ཆེ་བ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕོ་རིན་ཆུང་ལ། བུ་མོ་རིན་ཆེ་བར་འདེབས། བུ་ཁྱེའུས་གསོལ་བ། ཕོ་བྲང་གི་སླས་ལྟ་བུ་རྒྱལ་པོ་དང་ཉེ་བ་མ་ལགས་ལ། མ་རབས་བྲན་ལས་སླས་སུ་བཞེས་ཏེ་དེ་ལ་ཐུགས་དགྱེས་པས་བཀུར་ཞིང་བཙུན་པར་མཛད་དེ་རིན་པོ་ཆེའི་གོས་བསྐོན་ཞིང་བཟའ་བཏུང་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པས་བསྟབས་ནས། སྲས་གཅིག་པུ་ཞིག་མངའ་བ་རི་ལ་སྤངས་ཏེ་ཡ་མཚན་ཕོ་བྲང་གི་སླས་དང་རོལ་ཞིང་རོལ་མོ་མཛད་ཀྱང་སྲས་ལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་དགོངས་པའི་ཐུགས་ཀྱང་མི་མངའ་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་བུ་ཕོ་ནི་རིན་ཆུང་ལ་བུ་མོ་ནི་རིན་ཆེ་བ་མངོན་ནོ། །དེ་སྐད་སྨྲས་པ་རྒྱལ་པོས་ཐོས་ནས་ལྷག་པར་མི་དགའ་བའི་མྱ་ངན་སྐྱེས་ཏེ་མཆི་མ་བླགས་ནས་འདི་སྐད་དུ། བདག་ནི་རབ་ཏུ་གནོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཁོ་བོའི་ པང་དུ་མི་འོངས། ཁྱེད་ང་ལ་མི་དགའ་འམ་འོན་ཏེ་བྲམ་ཟེ་འདིས་འཇིགས་ཞེས་དྲིས་པ་ན། བྱིས་པ་ན་རེ། བདག་ཅག་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལ་མི་དགའ་བའམ་བྲམ་ཟེ་ལ་སྐྲག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཅག་ཐོས་པ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་ཚ་བོ་ལས་ད་ལྟ་མིའི་བྲན་ཁོལ་དུ་གྱུར་པས། གང་ན་ཡང་མིའི་བྲན་ཁོལ་རྒྱལ་པོའི་པང་དུ་འདུག་པའི་ཆོས་མེད་པས་མི་སྤོབས་སོ། །རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཐོས་པས་ལྷག་པར་གདུངས་ནས། བུས་གསོལ་པ་བཞིན་དུ་བྲམ་ཟེ་ལ་རིན་བྱིན་ཏེ། བུ་གཉིས་རྒྱལ་པོའི་པང་དུ་བླངས་སོ། །རྒྱལ་པོས་དེ་གཉིས་ལ་ཕྱག་གིས་བྱུགས་ཏེ། ཁྱེད་རི་ལ་གནས་པ་ན་ཟས་སུ་ཅི་ཟ། གོས་སུ་ཅི་གྱོན་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། བུ་གཉིས་ན་རེ། ཟས་སུ་ནི་ཤིང་འབྲས་དང་ཤིང་ཐོག་ཟའོ། །གོས་སུ་ནི་པགས་པ་དང་སྣམ་བུ་གྱོན་ཏེ། བྱ་མང་པོ་དང་རྩེ་དགའ་བས་མྱ་ངན་གྱི་སེམས་མེད་དོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་སོངས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། བུ་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་པ། བྲམ་ཟེ་འདི་རབ་ཏུ་བཀྲེས་སྐོམ་གྱིས་ཉེན་ན། དེ་ལ་ཁ་ཟས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ལ་མི་དགའ་བའམ་འཁོན་དུ་འཛིན་པ་མེད་པར་ཕྱིར་ཁ་ཟས་སྦྱིན་པར་སེམས། བུས་སྨྲས་པ། བདག་གི་ཕ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་དགའ་བས་ནོར་རྫས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་དུ་མེད་ནས། བདག་གི་ལས་ཀྱིས་སློང་བ་ལ་བྱིན་པ་ཡང་བདག་ཅག་ལ་དབང་བའི་བདག་པོ་ལགས་ཏེ། འདིས་བདག་ཅག་ལ་བཀོལ་བའི་ལས་ཙམ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་ཡང་ཐོག་མ་ནས་ཕའི་བསམ་པ་ལྟར་མ་གྱུར་ཏེ། དེ་ལ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཙམ་ཡང་མ་མཆིས་ཏེ་ལྟོགས་ཤིང་སྐོམ་བཞིན་དུ་འདུག་པ་འདི་མིག་གིས་ཀྱང་སུ་ཞིག་གིས་བཟོད། བདག་གིས་ཕས་ནི་བུ་ཡང་མི་ཕོངས་པར་གཞན་ལ་སྦྱིན་ན། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོས་མི་གཅིག་གི་ཁ་ཟས་ཙམ་ལ་སེར་སྣ་མཛད་དམ་ཞེས་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་ཟས་ཚིམ་པར་བྱིན་ནས་བྲམ་ཟེ་ཡང་དགའ་སྟེ་ཕྱིར་བདག་གི་ཡུལ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་རྒྱལ་བུ་འགུགས་པའི་ཕོ་ཉ་བཏང་ནས་རྒྱལ་བུའི་སར་ཆས་སོ། །དེར་ཆུ་ལས་མཐར་ནས་རྒྱལ་བུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་ཐར་ཞིང་རྒྱལ་བུའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་རྒྱལ་པོའི་བཀས། རྒྱལ་བུ་སླར་རང་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་སོ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ་ཐོག་མར་རྒྱལ་པོས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་རི་ལ་སོང་ཞེས་བསྒོས་ན། ད་དུང་ལོ་གཅིག་མ་ཚང་བས་ད་གདོད་ལོ་ཚང་ནས་བདག་འགྲོའོ་ཞེས་སྨྲས་པས། ཕོ་ཉ་ཕྱིར་ལོག་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ལག་གིས་ཡི་གེ་བྲིས་པ་ཕོ་ཉ་ལ་བསྐུར་ཏེ་འདི་སྐད་བསྒོའོ། །ཁྱོད་ནི་མིའི་ནང་ན་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ཡིན་པས་འགྲོ་བའང་བཟོད་ཅིང་འོང་བའང་བཟོད་པ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཁྲོས་ཏེ་འོང་དུ་མི་བཏུབ། ཁྱོད་དང་ལྷན་ཅིག་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་དག་དགོས་ཀྱི་མྱུར་དུ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་ཕོ་ཉ་འགུགས་སུ་བཏང་ངོ་། །རྒྱལ་བུས་ཕོ་ཉའི་ཡི་གེ་བླངས་ནས་མགོ་ལ་གཏུགས་ཤིང་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ལན་བདུན་སྐོར་བ་བྱས་ནས་མོད་ལ་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བར་ཆས་སོ། །དེར་རི་དེ་ནས་ཆས་པ་དང་རི་དེ་ལ་གནས་པའི་རི་དྭགས་དང་གཅན་གཟན་ལ་སོགས་པས་རྒྱལ་བུ་འགྲོའོ་ཞེས་ཐོས་པས་ཐམས་ཅད་ལུས་ས་ལ་བརྡབས་ནས་ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་ངུ་བའི་སྐད་ཕྱུང་ངོ་། །ཆུ་མིག་རྣམས་ཀྱང་སྐམ་སྟེ་གཅན་གཟན་དང་རི་དྭགས་ཀྱི་ཕྲུ་གུ་ཡང་མི་ནུ། འདབ་ཆགས་ མང་པོ་ཡང་སྙིང་རྗེའི་སྐད་ཀྱིས་སྒྲ་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་གོས་གྱོན་ནས་བཙུན་མོ་དང་འགྲོགས་ཏེ་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་དོང་བ་ལས། དགྲ་ཟླའི་ཡུལ་གྱི་རྒྱལ་པོས། རྒྱལ་བུ་ཕྱིར་འོང་ངོ་ཞེས་ཐོས་ནས་བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་དཀར་པོ་ལ་གསེར་གྱི་སྒ་བལྟད་དེ། གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་དངུལ་གྱི་ཉེ་འུས་བཀང་། དངུལ་གྱི་སྣོད་དུ་གསེར་གྱི་ཉེ་འུས་བཀང་བ་བཤམས་ནས་རྒྱལ་བུ་བསུ་བའི་ཕྱིར་བཞག་གོ། རྒྱལ་བུ་བསུས་ནས་རྒྱལ་པོས་ཕྲིན་འདི་སྐད་གསོལ་ཏོ། །བདག་མི་ཤེས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ། རྒྱལ་བུ་ལ་བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་བསླངས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒྱལ་བུ་སྤངས་པར་གྱུར་པ་ལ་ད་འགྱོད་པས་མཐོལ་ཚངས་སུ་གསོལ་ལོ། །ད་རྒྱལ་བུ་སླར་གཤེགས་ཞེས་ཐོས་ནས་དགའ་སྟེ་
Chinese
按照世俗的观点，人中男子如同珍宝般尊贵，为何男子反而被轻视，女子却被珍视呢？ 孩童禀告道： 难道宫中的侍从不像国王一样亲近吗？ 却让卑贱的奴隶成为侍从，并因对其喜爱而尊敬、尊崇，赐予珍宝的衣裳，用百味俱全的饮食供养。 拥有一位独子却将其遗弃在山中，反而与奇妙的宫廷侍从嬉戏玩乐，却对儿子没有丝毫的挂念。 因此，儿子显得卑微，女儿显得珍贵。 国王听到这些话后，更加不悦，悲伤涌上心头，流着眼泪说道： 我如此疼爱你们，为何不来到我的膝上？ 你们是不喜欢我，还是害怕这位婆罗门？ 孩童回答说： 我们并非不喜欢伟大的国王，也并非害怕婆罗门。 我们听说伟大的国王的孙子如今沦为奴隶，无论何处，奴隶都没有坐在国王膝上的规矩，所以不敢冒昧。 国王听到这些话后，更加悲痛，按照孩子的要求，付给婆罗门赎金，将两个孩子抱到膝上。 国王用手抚摸着他们，问道： 你们住在山上时，吃什么食物？ 穿什么衣服？ 两个孩子回答说： 食物是树上的果实和水果。 衣服是兽皮和粗布。 与众多鸟儿嬉戏玩耍，没有忧愁。 之后，国王对婆罗门说： 你到外面去吧。 两个孩子向国王禀告道： 这位婆罗门饱受饥渴之苦，请您赐予食物让他饱腹。 国王说： 我并非不喜欢你，也没有怀恨在心，只是想施舍食物。 孩子说： 我的父亲喜爱菩提之路，所以不能施舍财物。 即使是因我的业力而乞讨，也是我们所拥有的主人。 他只是让我们做些使唤的活计，从一开始就没有按照父亲的想法去做。 他甚至没有一丝怜悯之心，让我们忍饥挨饿
English
According to worldly views, men are as precious as jewels, so why are men undervalued and women valued? The child replied: Aren't the palace servants as close to the king? Yet, base slaves are taken as servants, and they are honored and revered because they are liked, given precious clothes, and provided with food and drink with a hundred flavors. Having an only son, he abandoned him in the mountains, and instead played and made music with the wonderful palace servants, but had no thought for his son. Therefore, sons appear cheap and daughters appear precious. Hearing this, the king became even more unhappy and sad, and shedding tears, said: I am so fond of you, why don't you come to my lap? Do you dislike me, or are you afraid of this Brahmin? The child replied: We do not dislike the great king, nor are we afraid of the Brahmin. We have heard that the great king's grandson has now become a slave, and nowhere is there a custom for slaves to sit on the king's lap, so we dare not. Hearing this, the king was even more grieved, and as the child requested, he paid the Brahmin a ransom and took the two children into his lap. The king stroked them with his hand and asked: When you lived in the mountains, what did you eat? What did you wear? The two children replied: We eat the fruits and berries of the trees. We wear animal skins and coarse cloth. We play with many birds and have no sorrow. Then the king said to the Brahmin: Go outside. The two children pleaded with the king: This Brahmin is suffering from hunger and thirst, please give him food to satisfy him. The king said: I do not dislike you, nor do I hold a grudge, but I intend to give food. The child said: My father loves the path to enlightenment, so he cannot give material gifts. Even giving to those who beg because of my karma is the master who owns us. He only lets us do some work, and from the beginning he did not act according to the father's wishes. He didn't even have a shred of compassion, letting us go hungry and thirsty.
Chinese
這樣的苦行，有誰能忍受親眼目睹呢？ 我父親連自己的兒子都不吝惜地布施給他人，難道大國王您會吝嗇到連一個人的口糧都不捨得嗎？這樣稟告之後，國王也給了那位婆羅門充足的食物，婆羅門也高興地回到了自己的國家。之後，國王派遣了召喚王子的使者，前往王子的所在地。在那裡，最終從水中脫身，心中想著王子，得以解脫，到達王子面前，傳達了國王的命令：請王子返回自己的國家。王子說道：當初國王命令我在山上待十二年，現在還差一年，等滿了十二年我再回去。使者返回稟告國王，國王親自寫了一封信，交給使者，並這樣吩咐道：你既是人中的智者，既能忍受離去，也能忍受歸來，為何你如此生氣不肯回來？我們需要和你一起飲食，快點來吧！這樣派遣使者去召喚。王子接過使者的信，頂在頭上，行了禮，繞了七圈，立刻準備返回故鄉。當他從那座山離開時，住在山上的鹿和野獸等聽說王子要走了，都將身體摔在地上，在地上打滾，發出哭泣的聲音。泉水也乾涸了，野獸和鹿的幼崽也無力。許多鳥兒也用悲傷的聲音鳴叫。之後，王子穿上衣服，與妃子一同返回故鄉。敵對國家的國王聽說王子要回來了，便用金鞍裝飾一頭白色的羊毛大象，在金器皿中裝滿銀泥，在銀器皿中裝滿金泥，陳列出來迎接王子。迎接王子後，國王這樣稟告道：我因為無知，由於為王子準備了羊毛大象的緣故，導致王子離開，現在感到後悔，請求懺悔。現在聽說王子要回來了，非常高興。
English
Who could bear to witness such asceticism? My father gives away even his own son without hesitation. Would the great king be so stingy as to begrudge even a single person's food? After this was reported, the king gave the Brahmin enough food, and the Brahmin happily returned to his own country. Then, the king sent a messenger to summon the prince and set out for the prince's location. There, having finally escaped from the water and thinking of the prince, he was liberated and went to the prince's presence, conveying the king's command: Please, Prince, return to your own country. The prince said, 'Initially, the king ordered me to go to the mountain for twelve years. Now, one year is still lacking. Only when the years are complete will I go.' The messenger returned and reported to the king, and the king himself wrote a letter with his own hand, entrusted it to the messenger, and instructed him thus: 'Since you are a wise and intelligent man among men, able to endure both going and coming, why are you so angry and unwilling to come? We need to eat and drink together with you, come quickly!' Thus, he sent a messenger to summon him. The prince took the messenger's letter, placed it on his head, and paid homage. After circumambulating seven times, he immediately prepared to return to his country. As he departed from that mountain, the deer and wild animals dwelling on that mountain heard that the prince was leaving, and all threw their bodies to the ground, rolled on the ground, and uttered cries of weeping. The springs also dried up, and the cubs of the wild animals and deer were also powerless. Many birds also uttered sounds of compassion. Then, the prince put on his clothes and, accompanied by his consort, returned to his country. The king of the enemy country, hearing that the prince was returning, adorned a white woolly elephant with a golden saddle, filled golden vessels with silver mud, and filled silver vessels with golden mud, arranging them to welcome the prince. After welcoming the prince, the king reported this message: 'I, being under the influence of ignorance, due to having prepared a woolly elephant for the prince, caused the prince to leave. Now I regret it and ask for repentance. Now, hearing that the prince is returning, I am very happy.'