Tibetan
་ཟས་སྐོམ་མ་རྙེད་པར་ཉམ་ཐག་པས་རྒྱལ་པོ་བདག་ཅག་ལ་ཐུགས་མི་བརྩེ་འམ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ལྔ་ལས་རྩ་བཅད་ཅིང་གནོད་སྦྱིན་ལྔས་སོ་སོས་སྣོད་བཟེད་དེ། དེ་རྣམས་ལ་ཁྲག་ངོམས་པར་འཐུང་དུ་བཅུག་གོ། དེ་ནས་རལ་གྲི་རྣོན་པོས་རང་གི་ཤ་བཅད་དེ་དག་ངོམས་པར་བྱས་སོ་དེ་དག་ཤ་ཁྲག་གིས་ངོམས་ནས་དགའ་མགུ་རང་ཏེ་སེམས་གདུག་པ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ལ། དགེ་བ་ཅི་ནུས་པར་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་གདམས་ཤིང་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རྒྱལ་པོ་ལ་ བཟོད་པར་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ད་ལྟ་ངའི་ལུས་ཀྱི་ཤ་ཁྲག་གིས་ཁྱེད་ངོམས་པར་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་དུག་གསུམ་བསལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་མྱང་འདས་ལ་འགོད་པར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཕྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་གནོད་སྦྱིན་ལྔ་པོ་ནི་ཀཽཎྚི་ཎྱ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་སློང་ལྔ་ཡིན་ཏེ། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པར་དེ་དག་ཐོག་མར་བསྒྲལ་བར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས། ཐོག་མར་ཆོས་བསྟན་མ་ཐག་ཏུ་འདི་དག་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱལ་པོ་བྱམས་པའི་སྟོབས་དེའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་རྣམས་ཀྱང་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྨན་གྱིས་གསོས་པས་སྔར་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ། འཛམ་བུའི་གླིང་བདེ་བར་བསྐྱངས་སོ། ༈ །ཡང་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེའི་དཔུང་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པས་སྦྱིན་གཏོང་གི་ཁང་པ་བརྩིགས་ཏེ་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཅི་འདོད་པ་གཏོང་བ་དང་། གནོད་སྦྱིན་ལྔ་རང་གི་ཁྲག་གིས་ཚིམ་པར་བྱས་པ་ཇི་ལྟར་བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་སྐྱེས་རབས་བཞིན་དུ་གསུངས་སོ། ༈ །ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་སྔོན་ཡུལ་ཡ་བ་ཞེས་བྱ་བར་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དྲང་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་སྲིད་སྐྱོང་པ། རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུ་ལ་དབང་བ། གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་བརྒྱད་བརྒྱ་དང་། བ་གླང་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པ། བློན་པོ་བཞི་སྟོང་མངའ་བ། བཙུན་མོ་ཉི་ཁྲི་ཡོད་ཀྱང་སྲས་མེད་པ་ལ། ཕྱིས་ཞིག་ན་བཙུན་མོ་དམ་པའི་མངལ་དུ་སྲས་ཆགས་པ་དེ་བཙས་ནས་བཙུན་མོ་ཉི་ ཁྲི་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ནུ་ཞོ་རང་བྱུང་ཞིང་ཐམས་ཅད་དགའ་བས་དོན་གྲུབ་ཏུ་མིང་བཏགས་སོ། །དེ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་དང་ཡིག་རྩིས་འཕོང་དཔྱད་བཟོ་གནས་རོལ་མོ་སོགས་གང་ཡང་མི་ཤེས་པ་མེད་པར་ལོབས་སོ། །དེ་རྒྱལ་པོ་ཡབ་ཡུམ་ལ་ཡང་རིམ་གྲོ་ཆེ་ཞིང་། རྒྱལ་བུའི་ཕོ་བྲང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྩིགས་སོ། །དེ་ཆུང་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བས་མི་ལ་སོགས་ཏེ་རི་དྭགས་དང་འདབ་ཆགས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་སྐྱིད་པར་དགའ་ཞིང་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་ཡང་ཚིག་ཏུ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་བུ་ཆེར་སྐྱེས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཞིག་གི་བུ་མོ་མན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་བཟང་བ་བཙུན་མོར་བླངས་ནས་བུ་ཚ་མིང་སྲིང་གཉིས་ཡོད་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་བུ་དེ་ལྟད་མོར་ཕྱིན་པ་ན། བརྒྱ་བྱིན་དབུལ་པོར་བརྫུས་པ་དེ་མཐོང་ནས་སྦྱིན་པ་བྱེད་པར་བསམས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ལ་མངའ་བའི་བང་མཛོད་ན་ཅི་མཆིས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་འདོད་ཅེས་ཞུས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་ཅི་དགའ་བར་གནང་ནས་ཅི་དང་ཅི་འདོད་པ་བྱིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དགྲ་ཟླར་གྱུར་པའི་རྒྱལ་ཕྲན་ཞིག་གིས་བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་པདྨོའི་སྟེང་ནས་འགྲོ་བ་སུ་ད་ཡ་ཞེས་པ་སྟོབས་ཆེ་བས་དགྲ་ཟླ་གཞན་ལས་རྟག་ཏུ་རྒྱལ་བ་དེ་སློང་བའི་བྲམ་ཟེ་བརྒྱད་མངགས་པ་ལ་རྒྱལ་བུས་བལ་གླང་གི་ལྷས་ནས་བལ་གླང་གཞན་ཞིག་བྱིན་ཀྱང་མ་བླངས་པར་བལ་གླང་སུ་ད་ཡ་བསླངས་སོ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། འདི་ནི་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཤིན་ཏུ་གཅེས་ཏེ་བདག་དང་འདྲ་བས་བྱིན་ན་བདག་ཡུལ་ནས་བསྐྲད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་བསམས་པ་སྔོན་བདག་གིས་ཅི་སློང་ཡང་དེའི་ཡིད་དང་འགལ་བར་མི་བྱ་བར་དམ་བཅས་ན་ ད་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱིར་མི་གཏོང་བ་ཅི་ཡོད་སྙམ་དུ་གླང་པོ་དེ་བྱིན་ནས་མྱུར་དུ་སོངས་ཤིག་ཡབ་རྒྱལ་པོས་ཐོས་ན་འཕྲོག་ཏུ་འོང་ངོ་ཞེས་བསྒོས་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ཐོས་པས་བློན་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་མི་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ནས་བལ་གླང་འདི་ཡོད་པས་ཆབ་སྲིད་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། བལ་གླང་དྲུག་ཅུའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དགྲ་ཟླ་ལ་བསྩལ་ན་ཆབ་སྲིད་ཀྱང་སྟོང་པར་འཚལ་ན་ཇི་ལྟར་བགྱི། འདི་ལྟར་བྱིན་ན་བང་མཛོད་ཀྱང་སྟོང་ཞིང་བཙུན་མོ་དང་སྲས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱིན་པ་བགྱིད་པར་དོགས་སོ་ཞེས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་ལྷག་པར་མི་དགའ་ཞིང་བློན་པོ་གཞན་ལ་དྲིས་པས་བདེན་ནོ་ཞེས་གསོལ་བས་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་ལས་ལྷུངས་ཏེ་བརྒྱལ་ལོ། །བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བློན་བགྲོས་པ་ན། རྒྱལ་བུ་དེ་བལ་གླང་གི་ལྷས་སུ་སོང་བས་རྐང་པ་བཅག་པར་བྱ། བལ་གླང་བཟུང་བས་ལག་པ་གཅད་པ་ནས་མགོ་གཅོད་པའི་བར་དུ་བགྱིད་པར་རིགས་ཞེས་གསོལ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་མི་དགའ་ཞིང་ངའི་བུ་ལེགས་པའི་དོན་ལ་མོས་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ཐོ་འཚམ་པར་བྱེད། བློན་པོ་གཅིག་གིས་དེ་ལྟར་བཟུང་བརྡེག་མི་འོང་གི ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་དགོན་པར་སྤ
Chinese
由于没有找到食物和饮料而感到沮丧，他们祈求国王是否不怜悯我们。国王也怜悯他们，从自己身体的五个肢体上切断血脉，五个夜叉各自用容器盛着，让那些夜叉尽情地喝血。然后用锋利的剑割下自己的肉，让他们尽情地吃。那些夜叉因血肉而满足，感到高兴，心里的恶意也平息了。国王告诫他们要尽力行善，那些夜叉也向国王请求宽恕。国王发愿说：现在我的身体的血肉让你们满足，同样，将来我成佛的时候，也用戒律、禅定和智慧消除你们的三毒，让你们安置在极乐的涅槃中。国王这样发愿后，后来世尊成佛的时候，那五个夜叉就是憍陈如等五位比丘。国王发愿无论他们转生到哪里，都要首先度化他们。因此，刚开始说法，这些人就获得了解脱。国王慈悲的力量使他身上的伤口也被帝释天的药物治愈，恢复如初，从而安乐地守护了赡部洲。又，国王转生为金刚臂，建造布施的房屋，随众生所需而施舍，以及五个夜叉以自己的血为食而满足，这些都如慈悲力的本生故事中所说。又，世尊过去在名为雅瓦的地方，有位国王名为善行，以正直的法律治理国家，统治着六十个小国，拥有八百座大城市和五百头牦牛，四千名大臣，以及两万名妃子，但没有儿子。后来，一位妃子在神圣的胎中怀了一个儿子，这个儿子出生后，两万名妃子都能自然地得到乳汁，大家都非常高兴，因此取名为义成。他十六岁时，对于文字、算术、箭术、占卜、工艺、音乐等无所不通。他对国王父母也非常孝顺，并为王子建造了一座独立的宫殿。他从小就...
English
Distressed by not finding food and drink, they pleaded with the king, asking if he had no compassion for them. The king, feeling compassion for them, severed veins from five limbs of his own body, and five yakshas each held a vessel, allowing them to drink their fill of blood. Then, with a sharp sword, he cut off his own flesh and satisfied them. When those yakshas were satiated with flesh and blood, they rejoiced and their malevolent minds were pacified. He advised them to practice virtue as much as possible, and they also begged forgiveness from the king. The king made a vow: 'Just as now my flesh and blood have satisfied you, so too, in the future, when I attain Buddhahood, may I eliminate your three poisons with discipline, concentration, and wisdom, and establish you in the bliss of Nirvana.' Having made this vow, later, when the Bhagavan himself attained Buddhahood, those five yakshas were the five bhikshus, including Kaundinya. He vowed to liberate them first wherever they were born. Therefore, as soon as the Dharma was taught, these individuals were liberated. The power of the king's loving-kindness caused the wounds on his body to be healed by Indra's medicine, restoring him to his former state, and he peacefully protected Jambudvipa. Furthermore, the king, having become known as Vajrabahu (Diamond Arm), built houses for giving and bestowed whatever beings desired, and the story of the five yakshas being satisfied with his own blood is told as in the Jataka of the Power of Loving-Kindness. Moreover, this Bhagavan, in the past, in a place called Yava, there was a king named Good Deeds, who ruled the country with righteous laws, controlled sixty small kingdoms, possessed eight hundred large cities and five hundred yaks, four thousand ministers, and twenty thousand consorts, but had no son. Later, one of the consorts conceived a son in her sacred womb, and when he was born, milk naturally flowed from all twenty thousand consorts, and everyone was delighted, so they named him Dondup (Meaning Accomplished). When he turned sixteen, he became proficient in everything, including writing, arithmetic, archery, divination, crafts, and music. He was also very devoted to his royal parents, and a separate palace was built for the prince. From a young age, he...
Chinese
由于喜爱布施，包括人类在内，直至禽兽之间，一切众生都乐于安乐幸福，并且用言语来表达布施的赞美。王子长大后，娶了一位国王的女儿，名叫曼德，容貌美丽，立为王妃，生了一儿一女。王子去观看游乐时，看见帝释天化作的穷人，心想应该行布施。于是禀告国王，想要布施国王所拥有的宝库中的一切。国王也随他高兴，凡是他想要的都给予。当时，有一个敌对的小国，派遣了八位婆罗门来索要一头名叫苏达亚的白象，这头象行走在莲花之上，力大无比，总是战胜其他敌对势力。王子从白象的象厩中拿出另一头白象给他们，他们却不接受，一定要索要白象苏达亚。王子说道：这头象是父王非常珍爱的，如同我一样，如果给了他们，我就会被驱逐出境。他又想到，以前我曾发誓，无论我索要什么，都不能违背他的意愿，现在为了无上菩提，还有什么不能舍弃的呢？于是把那头象给了他们，并嘱咐他们赶快离开，如果父王听说了，就会来抢夺的。听到这件事后，大臣和所有百姓都非常害怕，认为有了这头白象，国家才能强盛。这头白象拥有六十头白象的力量，如果把它送给敌对势力，国家也会衰败，那该怎么办呢？如果这样布施，宝库也会空虚，而且担心他会布施王妃和王子，于是向国王禀告。国王更加不高兴，询问其他大臣，他们也说是真的，国王从王位上跌落，昏了过去。妃嫔们也感到悲伤。之后，国王和大臣们商议，王子去了白象的象厩，不如打断他的腿；抓住白象，不如砍断他的手，甚至砍掉他的头，这样才是上策。国王很不高兴，说我的儿子一心向善，喜欢布施，怎么能阻挠他呢？一位大臣说，那样抓捕殴打是不行的，不如把他流放到森林十二年。
English
Because of his love for giving, all beings, including humans, and even between beasts and birds, rejoice in happiness and well-being, and also express praise for giving in words. When the prince grew up, he took a king's daughter named Mante, who was beautiful in appearance, as his queen, and they had two children, a son and a daughter. When the prince went to watch the spectacle, he saw Indra disguised as a poor man and thought of giving alms. So he told the king that he wanted to give away everything in the treasury that the king possessed. The king also gave him whatever he liked and gave him whatever he wanted. At that time, a hostile small kingdom sent eight Brahmins to ask for a white elephant named Sudaya, which walked on lotuses and was so powerful that it always defeated other hostile forces. The prince gave them another white elephant from the white elephant's stable, but they did not accept it and insisted on asking for the white elephant Sudaya. The prince said, "This elephant is very dear to my father, the king, and if I give it away, I will be banished from the country like me." He also thought that in the past, I had vowed not to go against his will no matter what I asked for, so now, for the sake of unsurpassed enlightenment, what is there that I cannot give up? So he gave them the elephant and told them to leave quickly, for if the king heard about it, he would come to snatch it back. Hearing this, the ministers and all the people were very afraid, thinking that with this white elephant, the country would be strong. This white elephant has the strength of sixty white elephants, and if it is given to the hostile forces, the country will also decline, so what should we do? If he gives like this, the treasury will also be empty, and he is worried that he will give away the queen and the prince, so he reported to the king. The king was even more unhappy and asked other ministers, who also said it was true, and the king fell from the throne and fainted. The concubines were also saddened. After that, the king and his ministers discussed that since the prince had gone to the white elephant's stable, it would be better to break his legs; if he caught the white elephant, it would be better to cut off his hands, or even cut off his head, which would be the best policy. The king was very unhappy and said, "My son is devoted to good deeds and likes to give alms, how can I hinder him?" One minister said that it was not right to arrest and beat him like that, so it would be better to exile him to the forest for twelve years.