Tibetan
གྲོལ་ལོ། །དེ་ནས་ལྷའི་བུ་བློ་གྲོས་རབ་གནས་དང་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་དྲི་བ་དང་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཟབ་མོ་གླེང་བ་ན། འཁོར་དེའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དེ་མ་རྟོགས་ནས་སྤངས་ཤིང་འགལ་བར་བྱས་ཏེ་ལུས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་ལྟུང་བ་ན། ཤཱ་རིའི་བུས་འཇམ་དཔལ་ལ་སྨྲས་པ། དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་མ་རྟོགས་ཏེ་སྤངས་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་གྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ཟབ་མོ་དག་མ་སྟོན་པར་སོ་སོར་རྟོག་སྟེ་སྟོན་ཅིག་ འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཁྱོད་མ་རྟོག་ཅིག །གང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་འགའ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོར་རྟོག་སྟེ་སྟོན་ཅིག་ཅེས་ཟེར་བ་ནི། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ཅིག་ལ་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་བས། གང་གིས་ཆོས་ཟབ་མོ་ཤེས་པར་དཀའ་བ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཐོས་ནས་སྤངས་ཏེ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་ནི་ཆེས་མྱུར་བར་དེ་ནས་ལྡང་ཞིང་ཐར་བར་འགྱུར་གྱི། གང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་རྟེན་པ་ཆོས་འདི་མ་ཐོས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ། འཇམ་དཔལ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཐོས་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བ་དང་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་འདྲ་བའི་བར་དུ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན།བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་པ་དང་དམིགས་པ་ཅན་ལ་ཐོབ་པའམ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཤཱ་རིའི་བུ། དགེ་སློང་དེ་དག་ནི་དམྱལ་བ་དེ་དག་ནས་ཆེས་མྱུར་བར་ལྡང་ཞིང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་གྱི། མི་གཏི་མུག་ཅན་དམིགས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་གང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་དེ་དག་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཀྱང་མྱུར་དུ་རྣམ་པར་ཐར་བ་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ་འདི་ལྟར་ཆོས་ཟབ་མོ་མ་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེར་ལྷའི་བུ་བློ་གྲོས་རབ་གནས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་ ཁྱོད་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་བཞེད་དམ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་གལ་ཏེ་ཚངས་སྤྱོད་མི་ལེན་ཞིང་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཁོ་བོ་ཁྱོད་དང་ཚངས་པར་མཚུངས་པར་སྤྱོད་འདོད་དོ། །ལྷའི་བུས་འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཅི་ལ་དགོངས་ཏེ་དེ་སྐད་སྟོན། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་གང་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད་ཀྱི་ལེན་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཅི་ཡང་སྤྱོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད་ཀྱི་དམིགས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཅི་ཡང་སྤྱོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ལྷའི་བུས་སྨྲས་པ། འོ་ན་འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཚངས་པར་མི་སྤྱོད་ལགས་སམ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཁོ་བོ་ཚངས་པར་མི་སྤྱོད་དོ། །ཁོ་ནི་ཚངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་སྤྱོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་དྲི་བ་དང་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་གང་དང་གང་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་དེའི་དོན་དང་མི་མཐུན་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་དང་དེའི་དོན་ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང་། གཞན་ཡང་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་གི་ཟབ་མོ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ། འཁོར་དེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསམ་གཏན་བཞི་སྒོམ་པ་མངོན་ཤེས་ལྔ་ཐོབ་པ་ལྔ་ཞིག་འདུས་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ད་དུང་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་མིན་པས་གནས་ཤིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཇུག་ལྡང་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་སྔོན་ཕ་མ་དང་དགྲ་བཅོམ་བསད་པའི་སྔོན་གནས་རྗེས་སུ་ དྲན་ཞིང་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལྷག་མ་ཡོད་པས་དེ་དག་སེམས་གདུང་བ་དེས་ཟབ་མོ་དག་ལ་མི་བཟོད་ཅིང་། བདག་ཉིད་ལ་རྟེན་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ནར་བྱེད་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དེ་རྣམ་པར་གནོན་མ་ནུས་པ་དེ་དག་འདུལ་བའི་དབང་གི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པའི་སེམས་བསྡུ་བར་མཛད་པ་དང་། འཇམ་དཔལ་སྟན་ལས་ལངས་ཤིང་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་ལག་པ་གཡས་པས་རལ་གྲི་བླངས་ཏེ་ལེགས་པར་བརྡར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་ལོགས་སུ་བརྒྱུགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་ང་ནི་བསད་ཟིན་ཅིང་ལེགས་པར་བསད་ཟིན་གྱིས་ཐོངས་ཤིག །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་སྐྱེས་བུ་གང་དག་གིས་གང་གི་
Chinese
解脱！此后，天子慧成就与文殊童子以问答的方式，谈论了本来不生故无所缘的甚深之义。当时，该眷属中的五百比丘，由于不理解此法类，便舍弃并反对，以其自身堕入大恶趣地狱。舍利子对文殊说：五百比丘因不理解此法类而舍弃，从而堕入恶趣地狱，如此甚深之处，不要分别思量而宣说。文殊说：尊者舍利子，你不要不理解。凡是众生堕入恶趣地狱之法，那样的任何事物都是无所缘的。为什么呢？因为一切法皆无生之故。所谓分别思量而宣说，是指如果具种姓的男子或女子，执着于我见，那么他以一切安乐资具，恭敬供养如来及比丘僧众，如恒河沙数般长久，都不如听闻此甚深之法，此难以理解、与世间一切相违、空性等道理，听闻后舍弃，从而堕入大恶趣地狱者，能迅速从中起身并解脱。如果执着于我见，未听闻此法而恭敬供养如来，则不如前者。世尊对文殊童子说：文殊，说得好啊，说得好啊，如你所说，听闻此法如同佛陀出世。同样，从入流果到阿罗汉果之间也是如此。为什么呢？因为依赖于我见和有所缘者，无法获得或证悟。之后，世尊对舍利子说：舍利子，那些比丘将迅速从那些地狱中起身，并完全从痛苦中解脱。然而，愚痴之人，具有所缘之见，心怀疑惑，他们供养如来则不然。舍利子，虽然如此，但他们是完全从痛苦中解脱的…
English
Liberation! Then, the son of the gods, Endowed with Wisdom, and Manjushri, become youthful, through questions and answers, discussed the profound meaning of being unborn from the beginning and therefore without object of reference. At that time, about five hundred monks in that assembly, not understanding that category of Dharma, abandoned and opposed it, and with that very body fell into the great hells of sentient beings. Shariputra said to Manjushri: Five hundred monks, not understanding this category of Dharma, abandoned it and fell into the hells of sentient beings. Such a profound place, do not teach by separately contemplating it. Manjushri said: Venerable Shariputra, do not misunderstand. Whatever Dharma causes sentient beings to go to hell, such a thing is without object of reference. Why is that? Because all dharmas are without birth. The so-called teaching by separately contemplating it means that if a son or daughter of good family relies on the view of self, then he or she serves and honors the Thus-Gone One together with the Sangha of monks with all the means of happiness for as long as life lasts, as many as the sands of the Ganges River. It is better than hearing this profound Dharma, which is difficult to understand, contrary to all the world, and the nature of emptiness, etc. Having heard and abandoned it, those who fall into the great hells of sentient beings will quickly rise from there and be liberated. If one relies on the view of self and does not hear this Dharma but serves and honors the Thus-Gone One, it is not like that. Then the Blessed One said to Manjushri, who had become a youth: Manjushri, well said, well said, as you said, hearing this is like the appearance of a Buddha. Similarly, from entering the stream to being like an Arhat. Why is that? Because there is no attainment or realization for those who rely on the view of self and have an object of reference. Then the Blessed One said to Shariputra: Shariputra, those monks will quickly rise from those hells and completely pass beyond suffering. However, foolish people who have views of objects and are full of doubt, their offering to the Thus-Gone One is not like that. Shariputra, although it is so, they are completely liberated from suffering…
Chinese
即使转变也迅速解脱是不变的，像这样因为没有听闻甚深之法的缘故。如是宣说。在那里，天子慧处问文殊： 您想与梵天一样修行吗？文殊说：天子，如果我不接受梵行，也不行梵行，那样我就想与你和梵天一样修行。天子问文殊：您考虑到什么而说此话？文殊说：天子，凡是接受的，就是修行的；不接受的，就什么也不修行。凡是以梵行为目标的，就是修行的；不以梵行为目标的，就什么也不修行。天子说：那么文殊您不行梵行吗？文殊说：天子，正是这样，我不行梵行。因为我既不是梵天，也不是修行。如是等等，通过提问和回答的方式，显示了凡是执著的，就与那件事的意义不相符；而没有执著，才是很好地进入了那件事的意义。另外，在显示如来深意所说的似乎矛盾的语言，以及无生之义的场合中，那个眷属中聚集了五个修习四禅、获得五神通的菩萨，他们还没有获得忍位，安住并进入和出定。他们回忆起过去杀害父母和阿罗汉的前世，因为还有业的余报，所以那些痛苦的心无法忍受甚深之法，只是依赖自己而分别，无法抑制那些生起的念头。为了调伏他们，世尊摄受了文殊童子的心。文殊从座位上站起，将袈裟披在一边肩膀上，右手拿起宝剑，好好地磨砺后，向世尊所在的方向跑去。然后，世尊对文殊说：文殊，我已经死了，已经死得很好了，放过我吧！这是为什么呢？文殊，哪些人对哪些
English
Even if there is transformation, swift liberation is unchanging, like this because of not having heard the profound Dharma. Thus it was declared. There, the son of the gods, Wise Abode, asked Manjushri: Do you wish to practice like Brahma? Manjushri said: Son of the gods, if I do not take up brahmacharya and do not practice brahmacharya, then I would like to practice like you and Brahma. The son of the gods asked Manjushri: Considering what do you speak thus? Manjushri said: Son of the gods, whatever is taken up, that is practiced; whatever is not taken up, that is not practiced at all. Whoever aims at brahmacharya, that is practiced; whoever does not aim at brahmacharya, that is not practiced at all. The son of the gods said: Then Manjushri, do you not practice brahmacharya? Manjushri said: Son of the gods, it is just so, I do not practice brahmacharya. Because I am neither Brahma nor practice. Thus and so forth, through the way of questions and answers, it is shown that whatever is clung to, that is not in accordance with the meaning of that thing; and the absence of clinging is precisely the good entry into the meaning of that thing. Furthermore, in the occasion of showing the profound meaning of the words spoken with the intention of the Tathagata that seem contradictory, and the meaning of non-arising, in that assembly there were gathered five Bodhisattvas who had cultivated the four dhyanas and attained the five superknowledges, those who had not yet attained forbearance, abiding and entering and emerging from samadhi. They remembered the past lives of having killed their parents and Arhats, because there was still residual karmic ripening, so those suffering minds could not endure the profound Dharma, and only relied on themselves and discriminated, unable to suppress those arising thoughts. For the sake of subduing them, the Blessed One subdued the mind of Manjushri, who had become a youth. Manjushri rose from his seat, draped his upper robe over one shoulder, took a sword in his right hand, sharpened it well, and ran separately towards where the Blessed One was. Then, the Blessed One said to Manjushri: Manjushri, I am already killed, already killed well, let me go! Why is that? Manjushri, which people to which