Tibetan
་བདེན་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ཉིད་དུ་གསལ་གྱི་སྒྲ་ཡི་ལམ་དང་བློས་དམིགས་པ་ཅན་དུ་མ་གསུང་པར་བསྙོན་འདིང་དུ་མེད་ལ། འོན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་ཡང་རང་གི་ཞེ་འདོད་ལྟར་བཀྱོག་ན་ཇི་ལྟར་བཀྱོག་རྒྱུ་འདུག །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཁྱེན་དགོས་ན། འདི་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་འདུག་པ་བློ་ལྡན་དག་ལ་སོམ་ཉི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་ཟབ་མོ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་བདུད་རྩིའི་དབྱིངས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེ་བར་བདག་ཅག་གིས་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པས་བྱིས་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་དཀའ་ བ་ནི། སྡུད་པར། འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཟབ་སྟེ་མཐོང་བར་དཀའ། །སུས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད་ཅིང་ཐོབ་པར་འགྱུར་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་ཕན་མཛད་བརྩེ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་བརྙེས་ནས་འདི། །སེམས་ཅན་ཚོགས་སུ་ཤེས་སྙམ་ཐུགས་ཁྲལ་ཆུང་བར་མཛད། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་གནས་ལ་དགའ་ཞིང་ཡུལ་རྣམས་འདོད། །འཛིན་ལ་གནས་ཤིང་མི་མཁས་བླུན་རྨོངས་མུན་པ་བཞིན། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་གནས་མེད་འཛིན་མེད་དེ། །དེས་ན་འཇིག་རྟེན་དག་དང་རྩོད་པ་འབྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་དམིགས་པ་ཅན་ཞིག་རྟོག་གེའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཟབ་མོ་དཔག་པར་དཀའ་བ་ཞེས་ཅི་ཡང་མི་འདུག་པས་རྟོག་གེ་ཀུན་ལས་འདས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དམིགས་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ནི་ཟབ་པའི་ཕྱིར་ན་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དབུ་མར་སྨྲ་བ་དག་ཀྱང་ད་ལྟ་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་འདིས་དངོས་སུ་མཚོན་པར་བྱས་སོ། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། །ཕྲ་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། །དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་བསམ་བྱའི་མིན། །ཆོས་ཉིད་ཟབ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི། །བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་ཡུལ་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་འདི་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱི་གོང་འོག་ཏུ་སྨོས་པའི་སུན་འབྱིན་དེ་དག་གི་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ན། རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་སྲས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་གསུངས་ལས་རིང་དུ་བསྐལ་པས་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་བསྟན་དོན་གང་ན་ཡོད་ན་གཟོད་ཚོལ་དགོས་པར་སྣང་ན་དྲང་ངེས་ཇི་ལྟར་འབྱེད་ནུས། དཀོན་བརྩེགས་སོགས་སུ། སངས་རྒྱས་པའི་ནུབ་མོ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱི་བར་དུ་ཚིག་གཅིག་མ་གསུངས་ཞེས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཐལ། སྟོང་ཉིད་སྟོན་པ་མེ
Chinese
在无有真实、远离戏论的自性中，以声音的途径和心识的执著来宣说，是无可争辩的。然而，如果连如来所说之语也要按照自己的意愿来歪曲，那又该如何是好呢？如果必须以如来本身的意图来理解，那么对于有智慧的人来说，这显然是无所缘的空性之义，毫无疑问。因此，我们希望开启如此深奥、远离戏论的法性甘露之境。如此一来，无所缘的法性极其深奥，儿童难以理解。如《摄颂》所说： “引导者们的此法甚深且难见， 无人能证悟，也无法获得。 因此，利益者、慈悲者证得菩提后， 心想众生能否理解，而稍感忧虑。 众生喜好安住，贪恋诸境， 安住于执著，不智愚昧如黑暗。 所要获得的法，无处安住亦无执著， 因此与世间众生发生争论。” 因此，对于将有相之法变为思辨对象的人来说，没有什么深奥难测可言，所以说超越一切思辨。无所缘、离戏论因为甚深，下层的宗派自不必说，就连中观宗的论者，也因现在所说的不同之语而直接显现出来。《现观庄严论》中说： “以遮止见等，说彼难证悟， 以不识色等，故彼不可思。” 以及《宝性论》中说： “以细故非得境，以真故非思境， 法性深故世间之，修等亦非是境。” 这些话语，既然你已经先提出了前后矛盾的驳斥，那么从胜者和胜子十地自在者们的言教来看，如果远离了漫长的时间，那么究竟意义的经部教义在哪里才能找到呢？如果需要寻找，又如何能区分了义和不了义呢？在《宝积经》等经典中说：“从成佛之夜到涅槃之间，未曾说过一句话。”这句话按字面意思理解是错误的。宣说空性并非
English
It is undeniable that in the very nature of being without truth and free from elaboration, it is spoken of through the path of sound and with the mind's objectification. However, if even the words of the Tathagata are to be twisted according to one's own desires, then what is to be done? If it is necessary to understand through the very intention of the Tathagata himself, then for those with intelligence, this is clearly the meaning of emptiness without an object of focus, without any doubt. Therefore, we wish to open the door to such a profound, elaboration-free Dharma nature, the realm of nectar. In that case, the Dharma nature without an object of focus is extremely profound, making it difficult for children to comprehend. As it is said in the Compendium: "This Dharma of the guides is profound and difficult to see, No one can realize it, and it cannot be attained. Therefore, the benefactor, the compassionate one, having attained enlightenment, Felt a slight concern, wondering if beings would understand. Beings delight in dwelling, desiring objects, Abiding in grasping, unwise, foolish, like darkness. The Dharma to be attained is without dwelling and without grasping, Therefore, disputes arise with the world." Therefore, for those who turn phenomena with characteristics into objects of speculation, there is nothing profound or immeasurable to speak of, so it is said to transcend all speculation. Because the absence of focus and freedom from elaboration are profound, not to mention the lower tenets, even those who speak of the Middle Way are directly represented by these different words spoken now. In the Ornament for Clear Realization, it is said: "By the negation of seeing and so on, It is said to be difficult to realize. Because one does not know forms and so on, It is considered inconceivable." And in the Treatise on the Buddha-Nature: "Because it is subtle, it is not an object of attainment, Because it is ultimate, it is not an object of thought. Because the Dharma nature is profound, the worldly Meditations and so on are not objects." Since these words of yours have already made the preliminary refutation mentioned before and after, then from the teachings of the Victors and the Heirs, the lords of the ten bhumis, if the meaning of the definitive sutras is far away for eons, where can it be found? If it needs to be sought, how can one distinguish between the provisional and the definitive? In the Ratnakuta Sutra and others, it is said, "From the night of enlightenment to the time of nirvana, not a single word was spoken." Taking this statement literally is wrong. To teach emptiness is not
Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བློ་རྩིང་སྟེ་ཁོ་བོ་ཅག་ གིས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱི། སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་མེད་ཅེས་མ་སྨྲས་སོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཞེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཚིག་གཅིག་མ་གསུངས་པ་ལ་གོ་ན། སྟོང་ཉིད་མ་བསྟན་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བསྟན་པ་ཡོད་ན་ཅི་ཞིག་འགལ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་འཁོར་གསུམ་གསུངས་པ་ཡོད་ན་ཚིག་གཅིག་ཐ་སྙད་དུ་མ་གསུངས་པ་ག་ལ་སྲིད། དེའི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། དམིགས་མེད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་སུས་སྟོན་པ་དང་། གང་སྟོན་པ་དང་། ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་མི་དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་སྔར་དྲངས་པའི་མདོ་ཡི་ལུང་གིས་གསལ་བར་བསྟན་ལ། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཚིག་གཅིག་མ་གསུངས་ཤེས་སྦྱར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ཚིག་གཅིག་མ་སྨྲས་པར་འགྱུར་བ་སོགས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཤེར་མདོས་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པས་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་འདོད་པ་སྔར་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དྲང་ངེས་ཀྱི་མདོ་ཀུན་ལ་སྐུར་འདེབས་སུ་ཐལ་བ་བདག་ཅག་གི་ལུགས་ལ་མེད་དེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པ་དེ་དག་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཡིན་ལ། དམིགས་པ་ཅན་ཀུན་རྫོབ་སྟོན་པ་དྲང་དོན་དུ་མདོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཅིང་། དེར་མ་ཟད་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ཀྱང་། ཇི་སྲིད་དམིགས་པ་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུ་དྲང་དོན་དུ་འགྱུར་བར་གོང་གི་མདོ་ལུང་ན་གསལ་བ་ལྟར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེན་གཉིས་སྟོན་པའི་མདོ་མེད་ཅེས་སྨྲ་བ་སུ་ཡང་མེད་པས་འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་གང་ན་ཡོད་ཀྱི་རྩད་མ་ཆོད་པར་སུན་འབྱིན་སུ་ལ་བརྗོད། དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་ངེས་དོན་ཡིན་ན། དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་པོ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་བྱས་ནས། དེ་ལས་གཞན་པའི་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཀག་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཧ་ཤང་གི་ལུགས་སུ་འགྱུར་དགོས་ པས། དེ་ལྟ་ན་དངོས་དངོས་མེད་ཐ་སྙད་དུ་སྲིད་ཚད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་སྣེ་གཅིག་ཀྱང་མི་འགོག་པར་བདེན་གྲུབ་ཁོ་ན་བཀག་དགོས་ལ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་གཉིས་སྣང་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྒྱལ་བས་གསུངས་པར་མ་གྱུར་ལ། གཟུང་འཛིན་ཡོད་པ་ཉིད་བློ་དོན་མཐུན་དང་། གཟུང་འཛིན་མེད་པ་ལོག་ཤེས་སུ་ཐལ་བས་དོན་དམ་ནི་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་པའང་ཚིག་ཙམ་དུ་སོང་བས་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པར་འགྱུར་
Chinese
因此，所谓的“粗略之见”，我们认为存在着宣说无相空性的教义，但并未说没有宣说空性。如果“如字面意义”指的是在名言中没有说一个字，那么即使没有宣说空性，宣说了世俗谛又有什么矛盾呢？因此，如果佛陀宣说了三次法轮，怎么可能没有在名言中说一个字呢？那其中的密意是什么呢？如果从无相唯独实相的角度来说，谁来宣说？宣说什么？如何宣说？因为是从不可思议的角度来说的，所以之前引用的经文已经清楚地表明了。如果加上“没有说一个真实成立的字”，那么就会推及到所有众生也都没有说一个字等等的过失。般若经广泛地宣说了无相空性，因此被认为是所有经部的国王，这之前也已经说过了。将所有了义和不了义的经都视为诽谤，在我们的宗派中是不存在的。因为宣说无相空性的那些经部是了义的经部，而宣说有相世俗谛的，这部经本身就宣说了是不了义的。不仅如此，即使依赖于了义的经部，只要停留在有相上，就会变成不了义，正如上面的经文中所清楚表明的那样。因此，没有人说没有宣说二谛的经，所以这种先前的观点在哪里？在没有找到根源的情况下，要驳斥谁呢？如果宣说有相空性的经部是了义的，那么将有事和无事两者作为遍及一切的范畴，除此之外，以无相的方式遮止的一切，不仅仅仅是不了义，而且会变成和尚的宗派。如果那样，对于有事和无事，在名言中存在的所有的执着，一个方面也不遮止，而仅仅需要遮止真实成立。因此，对于显现为有事和无事各种现象的二取显现进行净化的空性，无论如何都不是胜者所宣说的。认为有能取和所取才是符合心识和外境的，认为没有能取和所取就会陷入邪见，因此“胜义是无能取和所取的行境”也仅仅是说说而已，这样就会变成诽谤所有的了义经部。
English
Therefore, the so-called "coarse view" is that we believe there is a teaching that expounds the emptiness of no-characteristics, but we have not said that there is no teaching of emptiness. If "as the word" means that not a single word was spoken in conventional terms, then what contradiction is there if the conventional truth is taught even if emptiness is not taught? Therefore, if the Buddha taught the three wheels of Dharma, how could it be possible that not a single word was spoken in conventional terms? What is the intention behind this? If we consider only the aspect of the absence of characteristics, who teaches, what is taught, and how it is taught are all inconceivable. The sutra quote cited earlier clearly shows that it was spoken from the perspective of being inconceivable. If we add "not a single word of true existence was spoken," then it would follow that all sentient beings have not spoken a single word, and so on. The Prajñāpāramitā Sutra extensively teaches the emptiness of no-characteristics, and is therefore considered the king of all sutras, as has been said before. It is not the case in our system that all definitive and provisional sutras are subject to denigration. Those sutras that teach the emptiness of no-characteristics are definitive sutras, and this very sutra teaches that those that teach conventional truths with characteristics are provisional. Moreover, even relying on definitive sutras, as long as one remains in characteristics, it becomes provisional, as is clear in the above sutra quote. Therefore, no one says that there are no sutras that teach the two truths, so where is this prior position? Without finding the root, who is being refuted? If the sutras that teach the emptiness of characteristics are definitive, then if existence and non-existence are taken as all-encompassing categories, then all negations that are made in a way that is different from that, not only become merely provisional, but also become the doctrine of Heshang. If that is the case, then with regard to existence and non-existence, all the fixations that exist in conventional terms, not a single aspect is negated, and only true existence needs to be negated. Therefore, the emptiness that purifies the dualistic appearance of the various phenomena of existence and non-existence has not been taught by the Victorious One in any way. The belief that the existence of grasper and grasped is in accordance with mind and object, and that the absence of grasper and grasped leads to wrong knowledge, so that "ultimate reality is the domain of the absence of grasper and grasped" becomes mere words, and thus all definitive sutras are being slandered.