Tibetan
དྲའི་སྟོང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་འཇུག་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་གོ་ན། དེ་ལ་གོམས་པས་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངེས་པ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་འོང་ཞིང་། །མེད་དགག་འབའ་ཞིག་ལ་མཉམ་བཞག་ཅི་ཙམ་གོམས་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པར་མཐོང་སྟེ། དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་སྣང་སྟོང་ཡ་མ་བྲལ་བ་ཡིན་པ་ལ། ཡ་གྱལ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་ནམ་ཡང་མེད་དགག་གི་སྤྲོས་པ་ མི་ཞིག་པར་མཐོང་ངོ་། །དེས་ན་ལྟ་མགུར་དུ། འཇམ་དཔལ་སྙིང་པོ་ཡིས་བྱ་ཞིག་བཏང་བས་ཞེས་པ་ལྟར་ལེགས་པར་བསམ་ན་སྔ་ཕྱིའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འཆར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་དུ་རྟོགས་པར་མཐོང་ལ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཆེ་བ་ཡོད་པར་སེམས་ཀྱང་གཞན་དག་ལ་ཅི་ཆ། འདི་ན་སུ་ཞིག་རྒན་བུ་ལྔ་ལམ་དུ་བཏང་བ་ཕར་ཞོག་མི་དགའ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་མ་ཟད། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་ཅན་དག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཚོལ་བའི་འབེལ་གཏམ་མཛད་པ་ནི། ཉིད་ཀྱི་སྔར། འཇམ་དབྱངས་མཁྱེན་པའི་གཟི་འོད་རྟག་འབར་ཞིང་། །ཕྲ་ཞིབ་རིགས་པའི་ངར་ལྡན་སྦས་པའི་མཚོན། །བལྟ་བར་བསྐུལ་བ་གནས་ཚུལ་གསལ་བའི་མིག །ལྡོང་བའི་སྐལ་བར་རིངས་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟེན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དེ་གང་གི་མིང་ཡིན་པ་སྨོས་དང་། ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་ཕུག་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་བུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། མི་ཚེ་རིལ་པོར་སྟོང་ཉིད་ལ་བློ་སྤྱངས་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་གར་ཡོད་མ་འཚལ་བར། ངེད་ཀྱིས་སྨྲ་གོས་པ་མི་སྲིད་མོད་ཀྱི། འདོད་ཕུག་ཐག་ཆོད་རྒྱུ་ཡོད་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། །འདིར་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ། དཔྱད་བཟོད་དུ་མེད་པ་དེ་ཉིད་བདེན་སྟོང་དུ་གོ་ནས། དེ་འདྲའི་སྟོང་པ་དང་སྣང་བ་གཉིས་ཐ་དད་ཡ་བྲལ་དུ་མ་སོང་བར་སྣང་བ་ཉིད་སྟོང་པ། སྟོང་པ་ཉིད་སྣང་བ་སྟེ། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གོ་བ་དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟེན་འབྱུང་དུ་ཤར་བ་སོགས་ཐ་སྙད་ཅི་བཏགས་ཀྱང་དོན་ལ་སྟོང་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་གྱི་དགོངས་པར་གོ་ཞིང་། དེ་འདྲའི་ཟུང་འཇུག་དེ་དངོས་པོའི་གནས་ ལུགས་སུ་བྱས་ན། དེའི་དོན་ལ་གོམས་པའི་ཚེ་ན། སྣང་ཞེས་དེ་འཛིན་པའི་བློ་གཅིག་དང་། སྟོང་ཞེས་དེ་འཛིན་པའི་བློ་རེས་འཇོག་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོར་འཛིན་མ་དགོས་པར་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་པ་སྐྱེས་ཏེ། དེའི་ངང་དུ་གོམས་པའི་མཐུས། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་སོགས་ཕྱོགས་རེ་བའི་དམིགས་པ་དང་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ། ཁས་ལེན་མེད་ཀྱང་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འདུག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་རྒྱུ་ཡོད་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་མྱོང་བ་དེ་ཚིག་གི་ལམ་ནས་མཚོན་ནུས་ཀྱི། སྤྲོས་བྲལ་རྗེས་མཐུན་པ་མྱོང་ཚུལ་ནི་ཚིག་གིས་མཚོན་ནས་བསྟན་མི་ནུས་ཏེ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་མིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར། རྫོགས་ཆེན་སོགས་སྔགས་ཀྱི་མན་ངག་ཐེབས་པ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་དཔེ་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དྲངས་པ་རྣམས་ལས་བདག་ལྟ་བུ་ཚིག་གི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྗེས་དཔག་གིས་དཔྱད་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གོང་ན་མདོ་ཙམ་སྨོས་པ་དེས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་འཇུག་ངོགས་ཙམ་མཚོན་ནུས་ལ། དེ་འདྲའི་གོ་མྱོང་ཕྲ་མོ་ཙམ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ཡང་བདེན་གཉིས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་དཔྱད་པའི་གོ་ཡུལ་ཙམ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་བདེན་མེད་ལ་ངེས་ཁ་སྐྱེ་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཅན་འབྱུང་བར་མཐོང་གི་བདེན་མེད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཁོ་ན་ཆེད་དུ་བྱ་མི་དགོས་པར་མཐོང་ངོ་། །བདག་ཅག་གིས་ནི་ཚུལ་འདི་རྗེ་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་གོ་སྟེ། སྣང་བ་རྟེན་འབྱུང་བསླུ་བ་མེད་པ་དང་། །སྟོང་པ་ཁས་ལེན་བྲལ་བའི་གོ་བ་གཉིས། །ཇི་སྲིད་སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་སྲིད་དུ། །ད་དུང་ཐུབ་པའི་དགོངས་པ་རྟོགས་པ་མེད། །ནམ་ཞིག་རེས་འཇོག་མེད་པར་ཅིག་ཆར་དུ། །རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུར་མཐོང་བ་ཙམ་ཉིད་ནས། །ངེས་ཤེས་ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀུན་ཞིག་ན། །དེ་ཚེ་ ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྫོགས་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ནམ་ཞིག་སྣང་སྟོང་རེས་འཇོག་གི་ཚུལ་དུ་འཛིན་མ་དགོས་པར། བདེན་གཉིས་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས། རྟེན་འབྱུང་བསླུ་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པར་མཐོང་བ་ཙམ་ནས། ཟུང་འཇུག་མཐའ་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ། སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་དམིགས་པའི་གཏད་སོའི་ཡུལ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་ཞིག་པའི་སྤྲོས་བྲལ་རྗེས་མཐུན་པ་དེ་ལྟ་བུ་གོ་ན་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་རྫོགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བས་ལྷག་པོར་དཔྱད་དུ་མེད་དེ་གནས་ལུགས་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་གོ་བ་ཡིན་པས། དེའི་ངང་དུ་གོམས་པས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་འདྲེན་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་གོར་མ་ཆག་སྙམ་དུ་སེམས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་བཤད་པ་ལ་དེང་སང་རྗེའི་བརྒྱུད་འཛིན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་འཁྱོགས་བཤད་ཀྱིས་རྗེའི
Chinese
如果理解了光明空性缘起双运无二，那么通过对此的串习，自然会生起对离戏的定解。仅仅对无遮的修习，无论多么熟练，也无法引生对离戏的定解。因为事物的实相是显空不二的，如果执着于其中的一边，那么对无遮的戏论永远无法止息。因此，在道歌中说：“文殊心要放飞一只鸟”，如果好好思维，那么前后诸位智者的究竟密意会显现为一体。如果这样，那么会了悟所有经论的意义都是无违的，虽然我认为有暂时和究竟的意义之分，但对其他人来说又有什么关系呢？在这里，不要说有人不喜欢把五个老幼送上路，甚至连一点不高兴都没有。而且，那些寻求解脱的人们，正在进行寻找真如的对话。正如您之前所说：“文殊智慧的光芒恒常闪耀，精细理智的锋芒蕴藏的利剑，劝请观看乃是明晰实情的眼睛，迅速趋入获得解脱的缘分。”这正是转变的原因。还有，你说说看，你所说的“大空性”这个词，是哪个东西的名字？我现在就要把你的臆想戳穿！即使一生都在空性上用功，却不知道大空性在哪里。我本来不应该说话的，但如果能彻底解决你的臆想，我就这样说：在这里，通过一异等理智，对于任何事物，连微尘许的可以堪忍观察成立的事物都见不到的时候，就理解那不可堪忍观察成立的事物是真性空。像这样的空性和显现二者没有成为他体、异体，显现即是空性，空性即是显现，理解为显空双运的时候，空性就显现为缘起等等，无论安立什么名称，实际上都是理解为四句空性的密意。如果把这样的双运作为事物的实相，那么在习惯于它的意义时，就不会需要一个执持显现的心识，和一个交替执持空性的心识，而是会对显空无别的意义生起定解。
English
If one understands the inseparability of luminosity, emptiness, dependent arising, and union, then through familiarizing oneself with this, certainty in freedom from elaboration will arise spontaneously. It seems that no matter how much one familiarizes oneself with mere negation, one cannot induce certainty in freedom from elaboration. Because the reality of things is the inseparability of appearance and emptiness, if one grasps at one extreme, the elaboration of negation will never cease. Therefore, as it says in the song of view, "Manjushri's heart sent a bird," if one thinks well, the ultimate intention of the scholars of the past and present will appear as one. If that is the case, then one will see that all the meanings of the scriptures are realized without contradiction, and although one thinks that there is a greater meaning of temporary and ultimate, what does it matter to others? Here, not only is there no one who dislikes sending five old and young people on their way, but those who seek liberation are engaged in conversations seeking that very reality. As you said before, "The radiance of Jamyang Khyenpa's wisdom constantly blazes, the sharp blade of subtle reason is a hidden weapon, urging one to look is the eye that clarifies the state of affairs, and one relies on the effort to hasten the fortune of liberation." This is why it changes. Also, tell me, what is the name of the sound you call "Great Emptiness"? I will now puncture your assumptions! Even if one has trained the mind in emptiness for a whole lifetime, without knowing where the great emptiness is, I should not speak, but if there is a way to completely resolve your assumptions, I will say this: Here, when one does not see even a particle of anything that can withstand analysis by reasoning such as one and many, then one understands that which cannot withstand analysis as truly empty. When such emptiness and appearance have not become different or separate, appearance itself is emptiness, emptiness itself is appearance, and when one understands it as the union of appearance and emptiness, emptiness itself arises as dependent arising, etc. No matter what name one applies, in essence, it is understood as the intention of the fourfold emptiness. If one makes such union the reality of things, then when one becomes accustomed to its meaning, one does not need one mind that grasps at appearance and another mind that alternately grasps at emptiness, but certainty arises in the meaning of the inseparability of appearance and emptiness.
Chinese
诶！在那样的状态中串习的力量，就能远离显现和空性等偏执的对境和承诺，即使没有承诺，也会生起一种特别的定解，认为事物的实相不外乎如此。仅仅体验到这一点，就可以用语言来表达。而体验离戏随顺的方式，是无法用语言来表达的。如经中所说：“非他所说俱生智”等等。对于得到大圆满等密咒诀窍，以及用方便引出例义智慧的人来说，像我这样主要依靠语言途径，通过后来的推测进行分析的人，不是他们的境界。然而，前面稍微提到的二谛双运，能够表达离戏的入门之处。即使生起那样微小的体验，也只能在二谛异体的角度进行分析，除此之外，还会产生一种特别的定解，认为没有实有，我认为没有必要专门去执着没有实有。我们认为，这种方式是宗喀巴大师的究竟密意，即：显现缘起无欺和空性离承诺这两种理解，只要分别显现，就还没有证悟能仁的密意。何时不再交替，而是同时，仅仅从见到缘起不虚，定解一切对境的执着都消失时，那时才是见解的分析圆满。如是说。何时不需要执着于显空交替的方式，而是通过二谛本来不可分离的关键，仅仅从见到是缘起不虚的显现，就能对双运离边的实相生起定解，从而领悟到空不空等对境的执着全部消失的离戏随顺，那样理解才是见解的分析圆满，没有比这更需要分析的了，因为这是领悟实相双运的意义。因此，我认为，在那样的状态中串习，必定会引出圣者的智慧。虽然我是这样想的，但现在格鲁派的传承者们却用这样的曲解来歪曲宗喀巴大师的
English
Eh! Through the power of familiarizing oneself with that state, one can be free from all biased objects and commitments such as appearance and emptiness. Even without commitment, a special certainty arises, thinking that the reality of things is nothing other than this. Merely experiencing this much can be expressed through language. However, the way of experiencing freedom from elaboration in accordance with it cannot be shown by expressing it in words. As it is said, "Not spoken by others, co-emergent wisdom," etc. For those who have received the secret instructions of Dzogchen and other mantras, and for those who have drawn the wisdom of example and meaning through skillful means, it is not the realm of those like me who mainly rely on the path of words and analyze through subsequent inference. However, the union of the two truths mentioned briefly above can express only the entrance to freedom from elaboration. Even at the time when such a small experience arises, one can only analyze from the perspective of the two truths being different, but beyond that, a special way of generating certainty in non-existence arises. I see that it is not necessary to deliberately focus on the apprehension of non-existence alone. We understand this method to be the ultimate intention of the great Tsongkhapa, that is: The two understandings of appearance, dependent arising being infallible, and emptiness being free from commitment, as long as they appear separately, one has not yet realized the intention of the Sage. When, without alternation, simultaneously, from merely seeing dependent arising as infallible, when the certainty of all apprehensions of objects disappears, then the analysis of view is complete. As it is said. When there is no need to cling to the way of alternating appearance and emptiness, but through the key of the two truths being inseparable from the beginning, from merely seeing that it is the infallible appearance of dependent arising, certainty arises in the reality of union free from extremes, and thus, understanding such freedom from elaboration in accordance with the disappearance of all apprehensions of objects such as empty and non-empty, is the completion of the analysis of view. There is nothing more to analyze than that, because it is understanding the meaning of the union of reality. Therefore, I think that familiarizing oneself with that state will definitely lead to the wisdom of the noble ones. Although I think so, nowadays the holders of the Gelug lineage distort the great Tsongkhapa with such distortions.