Tibetan
དོ་སོགས་བརྗོད་བྲལ་སྟོན་པའི་བཀའ་དང་། །བསྟན་བཅོས་རྣམས་དང་། བླ་མའི་མན་ངག་དང་། རང་གི་རིགས་པ་ཚུལ་བཞིན་བསམ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་བློས་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ན་ཡོད་ཅེས་འདོད་དོ། །བློ་དང་སྒྲའི་ཡུལ་མིན་པ་ནི་དམིགས་པ་ཅན་མིན་པར་གོང་དུ་བསྟན་ཟིན་པས་སླར་ཟློས་མ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་རྗེ་ཙོང་ཁ་པས་ཀྱང་མི་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རེད་མདའ་བར་ཕུལ་བའི་ཤོག་དྲིལ་དུ། རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ལ་སོ་སྐྱེས་དང་པོ་ནས་འཇུག་མི་ནུས་པས། དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སོགས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་སུ་ཞེན་ནས། དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་ཞུགས་པས་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་མངོན་སུམ་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་དང་། དེས་ན་སྒོམ་དུ་མ་ཟད་ལྟ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་ནའང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ལྟར་བྱེད་ན། གང་གིས་བཤད་ནས་གང་གིས་ཉན་སུས་གོ། འོན་ཀྱང་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་ཡང་བཙལ་དགོས་ཞེས་དང་། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་པའི་འཕགས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མཉམ་བཞག་ན་ ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་ཞིག་པས་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་དང་མཉམ་བཞག་ཁྱད་མེད། རྗེས་ཐོབ་ན་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དགག་ཏུ་མེད་པར་འཆར་བས། སོ་སྐྱེ་ཐལ་འགྱུར་པས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ངེས་པར་གནས་ལུགས་ལའང་འདོད་དགོས། དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་ཀྱང་རེ་ཞིག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རྣམ་གྲངས་མིན་པ་འཕགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་འདི་དག་ཕྱིས་རྩོམ་གྱི་ནང་ཚན་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་གདམས་པར་གསུངས་པ་འདིས། དེང་སང་གི་བརྗོད་ཚུལ་ལྟར་མེད་དགག་འབའ་ཞིག་སྟོང་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཏུ་མི་བཞེད་པར་གསལ་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་དེ་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་སུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་། རེ་ཞིག་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མ་སོང་ཡང་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་ཚུལ་གསུངས་པ་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ངེས་ཤིང་། གསུང་གཞན་རྩ་འཇུག་གི་ཊཱི་ཀ་སོགས་སུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། རྟེན་འབྱུང་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་ཏུ་འཆར་ཚུལ་གསུངས་པས་བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་ལེགས་པར་བཤད་པ་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ལ་ཡིད་ཆེས་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། ཚུལ་དེས་གནས་ལུགས་མེད་དགག་འབའ་ཞིག་ཏུ་གོ་བ་གཏན་ནས་ཁེགས་པར་སོང་ངོ་། །དེ་འ
Chinese
如是等等宣说不可言说之教言和论典，以及上师的口诀，和以自己如理思维的理智，以空性离戏总义的方式证悟，认为存在于各个凡夫的境界中。不是心和语言的境，因为不是有相，已经在前面说过了，所以不必重述。如是宗喀巴大师也不这样认为，因为在献给雷达瓦的信中说：非名言者，凡夫从一开始就不能进入，为了进入它，执着于缘起无自性等名言的胜义实相，通过观察修进入，从而现量获得非名言的胜义。因此，不仅是修，即使是用见解来确定，也像是确定非名言的胜义一样，那么谁来说，谁来听，谁来理解？然而，也需要寻找见解的理解之处。因此，对于应成派的大圣者们来说，在入定时，一切承认都消失，所以非名言的胜义和入定没有差别。在后得时，缘起如影像般，名言的胜义谛不可否认地显现，所以凡夫应成派也必须承认无自性的缘起如影像般是存在的。即使这样承认，暂时也不会成为过失。这些说非名言是圣者境界的话语，是后来著作中宗喀巴大师所说的教诲。这清楚地表明，不像现在所说的仅仅是无遮止就是究竟的空性。即使承认无自性的缘起如影像般的二谛双运是事物的实相，即使暂时没有成为离戏，但因为事物的实相是二谛双运，所以没有矛盾。这一定是这样的。在其他著作，如《中论》的注释等中，也说了无自性和缘起无违，显现为意义相同的方式，因此我们也依靠那些善说，对二谛双运产生了信心。通过那种方式，完全排除了将实相理解为仅仅是无遮止。
English
Thus, it is considered that the teachings and treatises that proclaim the inexpressible, such as these, as well as the oral instructions of the gurus, and the wisdom of one's own reasoning, which is properly contemplated, realize emptiness in the manner of the general meaning of freedom from elaboration, and that this exists in the state of each ordinary being. That which is not the object of mind and speech is not an object of focus, as has already been shown above, so there is no need to repeat it. In this way, Je Tsongkhapa also does not disagree, because in the letter offered to Redawa, it is said: Ordinary beings cannot enter the non-conceptual from the beginning. As a means of entering it, one clings to the dependent arising, the absence of inherent existence, etc., as the ultimate reality of the conceptual, and enters through analytical meditation, thereby directly attaining the non-conceptual ultimate reality. Therefore, not only through meditation, but even if one establishes it through view, it is like establishing the non-conceptual ultimate reality. Then who speaks, who listens, and who understands? However, one must also seek the place of understanding of the view. Therefore, for the great noble ones of the Prasangika school, in meditative equipoise, all assertions cease, so there is no difference between the non-conceptual ultimate reality and meditative equipoise. In post-meditation, dependent arising appears like a reflection, and the conventional ultimate truth appears undeniably. Therefore, even ordinary Prasangikas must necessarily accept that the dependent arising, like a reflection without inherent existence, exists as the nature of reality. Even if one accepts this, it will not become a fault for the time being. These words that say that the non-conceptual is the realm of the noble ones are said to be the instructions of Je Tsongkhapa in later writings. This clearly shows that, unlike the current way of speaking, mere negation is not considered the ultimate emptiness. Even if one accepts the union of the two truths, like a reflection of dependent arising without inherent existence, as the nature of reality, even if it has not become free from elaboration for the time being, there is no contradiction because the nature of reality is the union of the two truths. This must be so. In other writings, such as the commentary on the Root Text on the Middle Way, it is also said that the absence of inherent existence and dependent arising are not contradictory, and appear as the same meaning. Therefore, we also rely on those well-spoken words and have developed faith in the union of the two truths. In that way, the understanding of reality as mere negation has been completely eliminated.