Tibetan
ས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བཞིན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་དུ་མི་སྐྱེ་བས་ཚོགས་སྦྱོར་དུ་ཅི་སྟེ་བསྒོམ་པར་མི་བྱེད། ཅེས་བཤད་ལ། དཔེ་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་དང་འགྲིག་ཅིང་། འདིར་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བས་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཟེར་བའང་རྒྱུ་མཚན་མ་ངེས་ལ། སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་ཟེར་བ་དང་། དོན་དམ་པའི་གནས་ཚུལ་ལ་རྗེས་སུ་སོན་པའི་ལྟ་བ་ཁས་ལེན་ཀུན་བྲལ་ཞེས་དང་། འཕགས་བཞིའི་ཡུམ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ལམ་ཟེར་བ་དང་། ཡང་དེ་བློའི་ཡུལ་ཡིན་པར་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་། དེ་རྫོགས་པར་རྟོགས་པས་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བར་བཤད་ཅེས་ཟེར་བ་ལ། ལན་བརྗོད་པ། འདི་འདྲའི་ཐལ་བ་ འདི་དག་གིས་རེས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀས་རྟོགས་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཁས་ལེན་འདི་སྙེད་བྱས་སོ་ཞེས་བཀོད་ནས། ཡང་རེས་བློའི་ཡུལ་མིན་པར་བཤད་པའི་འགལ་འདུ་འདི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་ཅེས་སུན་འབྱིན་སྨྲས་པ་ནི། ཁོ་བོས་ཁྱོད་ལ་ཚིག་ལན་ཙམ་དུ་སྨད་འདོད་གཏན་མིན་ཀྱང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་འགལ་འདུ་དེ་ཙམ་དུ་མཐོང་བའི་བརྗོད་པ་འདིས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ལ་མི་མཁས་པའི་མཚང་ཞིག་རང་ཤུགས་ཀྱིས་མི་གསལ་ཀ་མེད་དུ་འདུག་པས་མ་སྨྲས་ན་ལེགས་ཀྱི་ཡང་ཡང་སྨྲས་པས་ཕ་རོལ་ལ་སུན་འབྱིན་ཅུང་ཟད་མི་ནུས་པས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དོན་དམ་བདེན་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དེ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀའི་བློའི་ཡུལ་དུ་བདག་ཅག་གིས་ཁས་བླངས་ཏེ། སོ་སྐྱེ་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པར་འདོད་དེ། སོ་སྐྱེས་དེ་འདྲའི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པ་ཡིན་ན། ནས་ཀྱི་ས་བོན་དང་འབྲས་ཀྱི་མྱུ་གུ་དཔེ་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་དང་ཆེད་དུ་བསྒྲིགས་ནས། སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲོས་བཅས་དང་དམིགས་པ་ཅན་འབའ་ཞིག་བསྒོམས་པས། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་མེད་སྤྲོས་བྲལ་འབྱུང་ན། དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཚོགས་སྦྱོར་དུ་བསྒོམ་པ་སྔོན་སོང་གི་རྒྱུ་མེད་པས། ནས་ལས་འབྲས་སྐྱེ་བ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་ལས། ཀོ་ཊ་པ་ཡི་ས་བོན་ལས། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་ཟིན་པ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་བློའི་ཡུལ་མིན་པར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། བློའི་ཡུལ་ཡིན་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་པ་ནི། གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་དམིགས་མེད་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་བློའི་ཡུལ་མིན་པའི་དོན་ཡིན་པས། དམིགས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་སམ་རྗེས་མཐུན་པའི་ཡུལ་དུ་ཅིས་མི་འགྱུར། བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་རྟོགས་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ཡུལ་བདེན་མེད་མེད་དགག་ཁོ་ན་དང་ཡུལ་ཅན་རྣམ་རྟོག་ ཁོ་ན་ཡིན་དགོས་པར་ཁྱབ་མཐའ་འཆའ་བ་ནི། ཡུལ་དམིགས་མེད་མཐའ་བྲལ་དང་། ཡུལ་ཅན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་རང་རྟགས་ངོམས་པར་གསལ་ལོ། །དེས་ན་འོག་གི་ཁས་ལེན་དྲངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ལན་བཏབ་མ་དགོས་སོ། །ཡང་རྩོད་ཡིག་ཏུ། ཡེ་ཤེས་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་སོགས་ལ་མི་བརྟེན་པར་བཤད་པ་ནི། ལོ་ཏོག་སྐྱེ་བ་ལ་ཆུ་དང་ས་མ་དགོས་པར་སྨྲ་བ་ཞིང་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕྱ་བས་ཆོག་གོ། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ལམ་ཐམས་ཅད་འབབ་ཅིང་གཞོལ་ཟེར་བ་ནི། སྔར་ཁོ་རང་གིས་དྲངས་པའི་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་དེ་འགོག་པར་སྣང་སྟེ། སྨྱོ་ཚབ་ཆེན་པོ་རིང་ནས་ཞེན་པས་རེ་ཞིག་སངས་པའི་ངོ་ཡང་མི་འཆར་རོ། །ཞེས་ཟེར། ལན་བརྗོད་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྩད་པ་འདི་ནི་ཁོ་བོའི་ཤེར་འགྲེལ་དུ། ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་མ་བརྟེན་ན་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་མི་ནུས་ལ། རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ན་དེ་ཁོ་ནས་སྤང་བྱ་སྤོང་ནུས་ཏེ། ཉི་མ་ཤར་བས་མུན་པ་སེལ་བ་ལྟར་ཡིན་དགོས་ཀྱི། དེས་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ད་དུང་གྲོགས་གཞན་མེད་ན་སྤོང་མི་ནུས་ཟེར་ན་ཉི་མས་མུན་པ་མི་སེལ་བ་ལྟར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་ཅུང་ཁྲོས་ནས་དངོས་ལན་མེད་པར་རྫུན་ལྷང་བཏབ་པར་ཟད་དེ། ཡེ་ཤེས་དེས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཐབས་སྙིང་རྗེ་སོགས་ལ་མི་ལྟོས་ཞེས་སུ་ཞིག་གིས་གང་ན་ཁས་བླངས་པ་འདུག་ཐབས་ཤེས་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དུ་ལྡན་པས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་སྔོན་སོང་ལས་བྱུང་བར་འདོད་དེ། མདོ་རྒྱན་ལས། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རབ་བསྙེན་བྱས། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་རབ་བསགས། །ཆོས་ལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནི། །སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དམ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་འདོད་ཀྱི་དེ་འདྲའི་རྒྱུ་སྔོན་སོང་མེད་པའི་ཉན་ཐོས་པས་ ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མི་འདོད་ལ། བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་བདག་འཛིན་གཉིས་པོའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀ་སེལ་བར་འདོད་དེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུན་ཞུགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་གནས་ཀྱི་ལམ་ཐོབ་པའི་སྐབས་སུ་ཉོན་སྒྲིབ་རིམ་སྤོང་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་རྣམས་སུ་ས་དེ་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་དུས་དེ
Chinese
就像地里的幼苗一样，圣者的智慧也不会无缘无故地产生，为什么不在资粮道和加行道中修习呢？ 这样说，与不同类的因相符。这里说远离一切边，不是意识的对境，也没有确定的理由。说远离二取执著的般若波罗蜜多，以及证悟胜义谛实相的见解是远离一切宗派的，还有说四圣母是证悟空性的道路。又说证悟空性是意识的对境，圆满证悟它就能断除烦恼障和所知障。对此，回答说：这样的过失，已经列举了如此多的声明，声明了凡夫和圣者都可以证悟。又驳斥说，既然又说不是意识的对境，就有如此多的矛盾。我本来不想仅仅用言语来责备你，但看到你认为二谛的意义有如此多的矛盾，这表明你不擅长区分二谛，不说还好，说多了也无法驳倒对方，所以就像之前说的那样。我们已经承认，胜义谛的无有自性、离戏论是凡夫和圣者意识的对境。凡夫中观行者以总相的方式体验它，圣者们则直接证悟它的自性。如果凡夫无法进入这样的离戏论，那么特意将青稞的种子和稻子的幼苗作为不同类的因来安排，凡夫们仅仅修习有戏论和有执著的法，那么圣者的无执著、离戏论的智慧产生时，这样的智慧在资粮道和加行道中修习时，因为没有先前存在的因，就会像从青稞中生出稻子一样。如金刚藏释中所说：“从拘吒波的种子中。”等等，就像之前引用的那样。那么，会变成说不是意识对境的理由不确定，与说是意识对境相矛盾的想法是，就像上面说的那样，无执著、离戏论本身不是有执著的意识的对境，因此是远离执著边的。
English
Just as the sprout of the earth, the wisdom of the noble ones does not arise without cause, so why not cultivate it in the accumulation and application paths? It is said that it agrees with dissimilar causes. Here, saying that it is not an object of consciousness because it is free from all extremes is also not a definite reason. Saying that Prajnaparamita is free from the two attachments, and that the view of realizing the ultimate truth is free from all tenets, and saying that the four noble mothers are the path to realizing emptiness. Again, it is said that realizing emptiness is the object of consciousness, and that by fully realizing it, one can abandon the afflictive and cognitive obscurations. In response, it is said: Such faults have listed so many statements, declaring that both ordinary beings and noble ones can realize it. And refuting that since it is also said that it is not an object of consciousness, there are so many contradictions. I did not intend to merely rebuke you with words, but seeing that you think that the meaning of the two truths has so many contradictions, this shows that you are not good at distinguishing the two truths, it is better not to say it, saying too much will not be able to refute the other party, so as said before. We have already admitted that the ultimate truth of no self-nature and freedom from elaboration is the object of consciousness of both ordinary beings and noble ones. Ordinary Madhyamikas experience it in the manner of general characteristics, and noble ones directly realize its nature. If ordinary beings cannot enter such freedom from elaboration, then deliberately arranging barley seeds and rice seedlings as dissimilar causes, ordinary beings only cultivate elaborative and conceptual dharmas, then when the wisdom of the noble ones, which is non-conceptual and free from elaboration, arises, such wisdom, when cultivated in the accumulation and application paths, because there is no pre-existing cause, it will become like rice growing from barley. As the Vajra Heart Commentary says: "From the seed of Kotapa." etc., as quoted before. Then, the idea that the reason for saying that it is not an object of consciousness becomes uncertain, and contradicts saying that it is an object of consciousness, is that, as said above, non-conceptual, freedom from elaboration itself is not the object of conceptual consciousness, therefore it is free from the extreme of attachment.
Chinese
难道它不会变成与智慧真实或随顺的境？如果它是心识的行境和可理解的对象，那么断定境仅仅是无真实的否定，以及有境仅仅是分别念，这乃是背离了无境无边、有境无分别的智慧，清楚地显露出自相。因此，无需回答下面引用的所有承诺。此外，在辩论书中说，智慧产生果不依赖于方便、慈悲等，这就像说庄稼生长不需要水和土地，足以让农民嘲笑。说证悟空性的遍知智慧是所有道路的归宿，这似乎否定了他自己先前引用的《父子相见经》，因为长久以来对疯狂的执着，甚至连佛陀的面容也无法显现。他说。回答：你所争辩的这一点，我在《般若释》中说：不依赖于特殊方便，就无法产生特殊智慧；如果产生了证悟智慧，那么仅仅通过它就能断除应断之物，就像太阳升起就能驱散黑暗一样。如果说它断除应断之物，还需要其他帮助才能断除，那就如同太阳无法驱散黑暗一样。你对此有些生气，没有正面回答，只是公然撒谎。谁在哪里承诺过智慧产生果不依赖于方便、慈悲等？方便和智慧相互具备作为因和缘，从而产生果。并且，我们也认为证悟二无我的智慧是从先前的二资粮而来。如《现观庄严论》所说：圆满佛陀极供养，福德智慧资粮积，于法无分别智慧，为生故彼胜所欲。如是认为，但不认为没有这种先前之因的声闻能圆满证悟法无我。如果证悟了二无我，就认为能够消除由二种我执之因所产生的二障。在声闻的入流等果位之道获得之时，会次第断除烦恼障，并且在菩萨的各个地上，获得该地的智慧之时，
English
Why wouldn't it become an object that is either the actual wisdom or in accordance with it? If it is something that is within the realm of mental activity and can be understood, then to assert that the object must be merely the negation of true existence and that the subject must be merely conceptual thought is clearly displaying a self-characteristic that turns its back on wisdom that is without object and free from extremes, and a subject that is non-conceptual. Therefore, there is no need to respond to all the assertions quoted below. Furthermore, in the polemical text, it is said that stating that the wisdom that generates the result does not rely on skillful means, compassion, etc., is like saying that crops can grow without water and soil, which is enough for farmers to ridicule. Saying that all paths converge and flow into the omniscient wisdom that realizes emptiness seems to contradict the Sutra of the Meeting of Father and Son that he himself quoted earlier, because due to a long-standing attachment to great madness, even the face of the Buddha does not appear for a while. He says. The answer is: This point that you argue is what I said in my commentary on the Prajñāpāramitā: A special wisdom cannot arise without relying on special skillful means, and if realization wisdom arises, then it alone can abandon what is to be abandoned, just as the rising of the sun dispels darkness. If it is said that it abandons what is to be abandoned, and it cannot abandon it without another helper, then it would be like the sun not dispelling darkness. You were a little angry about this and simply told a blatant lie without a direct answer. Who has ever asserted that the wisdom that generates the result does not depend on skillful means, compassion, etc.? Skillful means and wisdom possess each other as cause and condition, and thus generate the result. And we also believe that the wisdom that realizes the two selflessnesses comes from the two accumulations that preceded it. As it says in the Ornament for Clear Realization: He perfectly attends to the Buddhas, He accumulates the accumulations of merit and wisdom, The non-conceptual wisdom towards the Dharma, For the sake of arising, it is considered supreme. We believe as such, but we do not believe that a Hearer who does not have such a prior cause can fully realize the selflessness of phenomena. If one realizes both selflessnesses, then one believes that one can eliminate both obscurations that arise from the cause of the two self-grasps. At the time when the Hearer attains the path of the fruit position, such as stream-enterer, they gradually abandon the afflictive obscurations, and on the Bodhisattva grounds, when they attain the wisdom of that ground,