Tibetan
ཅས་ཀྱི་སེམས་སམ་སེམས་རགས་པ་ལྡོག་ཅེས་པ་ཙམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ངོས་མི་ཟིན་ཏེ། སེམས་མ་ལོག་ན་རྟོག་བཅས་ཀྱང་ཡོད་པར་འཐད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་དང་འདྲ་ན་ཆོས་སྟོན་པའི་ཀུན་སློང་དུ་དེ་མེད་མི་རུང་བ་དང་། སེམས་རགས་བ་ཞེས་པའང་ཅི་ལ་བརྗོད་ཀྱང་དེ་འཐད་ལྡན་དུ་གོ་མི་ནུས་སོ། །ངེས་ན་ཀུན་གཞི་དང་རྣམ་ཤེས་བཞི་པོ་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་འདོད་དགོས་པར་ཐེག་ཆེན་གྱི་གཞུང་མདོ་སྔགས་ཀུན་མཐུན་ལ། དེ་ལྟར་སེམས་དེ་དག་གནས་གྱུར་པའི་ཚེ་རྒྱུན་བརྟན་མི་བརྟན་ཞེས་ཁྱད་པར་ཕྱེད་མི་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་བརྟན་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་དང་། གཞན་ཉོན་ཡིད་མཉམ་ཉིད། ཡིད་སོར་རྟོག །སྒོ་ལྔ་བྱ་གྲུབ། ཀུན་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ། བདག་ཅག་གི་ལུགས་ལ་མ་ལེགས་པ་མེད་པར་མ་ཟད་ལེགས་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །སེམས་མི་ལྡོག་པར་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་ནི་མ་ལེགས་ཏེ་ད་དུང་སེམས་གནས་མ་གྱུར་པར་འདོད་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ས་བོན་མྱུ་གུར་གནས་གྱུར་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚེ་ན་མྱུ་གུར་གྱུར་པའི་དུས་ན་ས་བོན་འགག་ཅེས་བརྗོད་པ་འཐད་ལ། ས་བོན་མ་འགག་པར་ཡོད་ཅེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཁས་ལེན་མི་རིགས་པ་དང་། གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིས་ལྕགས་གསེར་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་གསེར་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་གི་ད་དུང་ལྕགས་ཡོད་ན་གསེར་དུ་མ་གྱུར་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་དུ་རྟག་ཅིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཡིན་གྱི། བེམས་རིག་བྲལ་ཏེ་མི་དམིགས་པའི་དབྱིངས་སུ་འཕོ་བ་ཐེབས་ཟེར་བ་ལྟར་མ་སོང་སྟེ། བདག་ཅག་གི་ལུགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུས་གསུམ་དུ་འཕེལ་འབྲི་མེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ངང་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ དེ་ཡང་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཡིན་པས། གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་ཟད་ཚེ་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་པའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་འགོག་བདེན་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱེད་ལྟར་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མེད་དགག་འབའ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེའི་དབྱིངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམས་ནི་མི་དམིགས་པའི་དབྱིངས་སུ་འཕོ་བ་ཐེབས་ཟེར་བ་ལྟར་སོང་བས། རྣམ་རྟོག་གི་གྲུབ་མཐའི་རྒྱུ་སྐར་ལེགས་བཤད་ཉི་འོད་ཀྱིས་འཇིག་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བ་ནི་བདེན་ནོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དེར་ཡང་། རྣམ་ཤེས་རང་མདངས་མཚན་དཔེའི་གདོས་བཅས་སྐུ། །ཞེས་བསྒྱུར་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་ལུགས་ལ་བདེ་བར་སྣང་ངོ་། །གཟུང་འཛིན་ཀུན་རྟོག་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པ་ལས། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་རང་མདངས་ནི། །ཡིད་འཕྲོག་གཟུགས་སྐུ་ཉི་མ་བརྒྱ་བའི་དཔལ། །མཐའ་ཡས་སྐྱེ་དགུའི་སྣང་ངོར་འབད་མེད་སྟོན། །དག་པའི་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གཞལ་དཀའ་བའི། །བསམ་མེད་མཉམ་མེད་ཡོན་ཏན་མཆོག་མངའ་བ། །རྒྱལ་བའི་ཡུལ་ལ་ཡིད་ཆེས་དད་པ་ནི། །ཟབ་མོའི་བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ནོར་མཆོག་ཉིད། །ཐོག་མེད་གོམས་པ་སྲིད་པའི་སྨག་ཆེན་པོ། །ཟབ་དོན་མན་ངག་སྣང་བས་རབ་བསལ་ན། །ཐེག་མཆོག་ཆོས་ཀྱི་ཡ་མཚན་སྣང་བ་བརྒྱ། །འགལ་མེད་མཐོང་བའི་དགའ་སྟོན་ཅིར་ཡང་རྩེན། །བདག་དང་གཞན་གྱི་ལུགས་ཞེས་ཐ་སྙད་ཙམ། །ཆགས་དང་སྡང་བའི་འདུ་ཤེས་དེས་ཅི་བྱ། །ཐེག་མཆོག་དམ་པའི་ཆོས་དང་འཕྲད་དཀའ་བས། །ཚུལ་བཞིན་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱས་ན་ལེགས་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཡང་རྩོད་ཡིག་ཏུ། ཡོད་དགོས་པ་བདེན་གཉིས་མེད་ཅིང་། །མེད་དགོས་པ་ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་ཡོད་ཟེར་བ་ལ། འོ་ན་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་ཀྱང་ཀུན་གཞི་འདོད་པར་ཐལ། དེར་གྲགས་པའི་ལུང་དུ། སྐྱེ་དགུ་ཀུན་གཞི་ལ་དགའ་བ་ཞེས་སོགས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་གྲངས་མང་ཉུང་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་ མེད་པར་ཐལ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་ན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ས་སྡེར། ཀུན་གཞི་འདོད་ན་གཟུགས་མེད་དུ་འགོག་སྙོམས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། མི་འདོད་ན་མི་བྱེད་པར་འདོད་པའི་རྣམ་བཞག་གཉིས་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། མི་འདོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་གསལ་དུ་རྟེན་ཉེར་ལྔ་དང་ཉེར་དྲུག་གི་ཞིབ་ཆ་མཛད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་ཐོག་མར་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུགས་བསལ་ནས་དེ་དག་གི་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཕྱི་ནས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རིག་པ་རྣམས་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་ཡོན་ཏན་ཁོ་ན་འབྱུང་གི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཀུན་གཞི་དང་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་བདག་སྟོན་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཁུར་རོ་སོགས་ཀྱི་མདོ་དྲངས་ནས། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། དགོངས་པ་བཤད་པ། ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་ཞེས་རྩ་བ་དྲངས་པས། ཁྱེད་ཅག་ལྟར་ན་མདོ་ཕྱི་མའི་སྒྲས་ཟིན་སེམས་ཙམ་པས་ཁས་ལེན་པར་འགྱུར་ན་དེ་གཞུག་པ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་བཤད་པར་འགལ་ལོ། །རང་རིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་དུ། དེ་ལྟར་བློ་ལ་བློ་འདོད་ན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཇུ
Chinese
仅仅说断除粗略的心或者心，并不能认识到佛陀的智慧。如果心没有断除，那么有分别也是合理的。如果和众生一样，那么在说法者的意乐中，没有这个是不行的。粗略的心，无论怎么说，也不能理解为合理。如果确定，那么就必须承认作为阿赖耶识和四种识转依的五种智慧，这是大乘经部和密宗共同认可的。这样，当这些心转依的时候，就不需要区分是常还是无常了。相续常住，阿赖耶识转为镜智，其他烦恼意转为平等性智，意识转为妙观察智，五根转为成所作智，阿赖耶识转为法界性智。我们自己的宗派没有不好的地方，而且只有好的地方。那些认为心不转变的人的宗派是不好的，因为他们仍然认为心没有转变。因此，当用“种子转依为苗芽”来表达的时候，说在变成苗芽的时候，种子灭绝了，这是合理的。如果说种子没有灭绝，那么在名言中也是不能承认的。就像炼金术一样，铁变成金子的时候，只显现为金子，如果还有铁，那么就不能变成金子一样。因此，这样的大智慧，如同虚空一样，是恒常的，不会断绝的。不是像说肉体和智慧分离，转移到不可见之处一样。我们自己的宗派认为，法界也是具足一切殊胜的空性，在三时中没有增减，在这种状态中，变成平等性的智慧，也是明空双运。当二取习气穷尽的时候，就是异体不异体的二种清净具足的究竟灭谛。如果按照你们的观点，无漏的法界仅仅是否定，在这种法界中，涅槃的人们就像转移到不可见之处一样。产生怀疑，认为分别念的宗派的明星会被善说日光摧毁，这是真实的。在你们的偈颂中也说：识的自性光明显现相好的有碍之身。如果这样翻译，那么按照你们的宗派
English
Merely saying that the coarse mind or mind is eliminated is not enough to recognize the wisdom of the Buddha. If the mind is not eliminated, then it is reasonable to have discrimination. If it is the same as sentient beings, then it is indispensable in the intention of the speaker. The coarse mind, no matter how it is said, cannot be understood as reasonable. If it is certain, then it is necessary to admit the five wisdoms that are the basis of the Alaya consciousness and the transformation of the four consciousnesses, which is agreed upon by the Mahayana Sutra and Tantra. In this way, when these minds are transformed, there is no need to distinguish whether they are constant or impermanent. The continuous and constant Alaya consciousness is transformed into mirror-like wisdom, other afflictive emotions are transformed into equality wisdom, consciousness is transformed into discriminating wisdom, the five senses are transformed into accomplishing wisdom, and the Alaya consciousness is transformed into the wisdom of the Dharma realm. Our own school has nothing bad, and only good. Those who think that the mind does not transform are bad, because they still think that the mind has not transformed. Therefore, when the term "seed transforms into sprout" is used, it is reasonable to say that the seed is destroyed when it becomes a sprout. If it is said that the seed has not been destroyed, then it cannot be admitted in name. Just like alchemy, when iron turns into gold, it only appears as gold. If there is still iron, then it cannot turn into gold. Therefore, such great wisdom, like space, is constant and will not be cut off. It is not like saying that the body and wisdom are separated and transferred to an invisible place. Our own school believes that the Dharma realm is also the emptiness that possesses all kinds of excellence, and there is no increase or decrease in the three times. In this state, the wisdom that becomes equality is also the union of clarity and emptiness. When the habits of dualistic appearance are exhausted, it is the ultimate cessation truth that is the two kinds of purity, neither different nor the same. If according to your view, the uncontaminated Dharma realm is only negation, and in this Dharma realm, those who have attained Nirvana are like being transferred to an invisible place. The suspicion arises that the stars of the school of thought of discrimination will be destroyed by the sunlight of good speech, which is true. In your verse, it also says: The self-nature of consciousness, the light manifests the body with signs and marks. If translated in this way, then according to your school
Chinese
似乎是这样显现的。能取所取的一切分别念融入法界中，从中，无二大智慧的自性光芒，如迷人的色身百日之光辉，毫不费力地显现在无边众生的觉知中。连清净的佛子们也难以衡量，拥有不可思议、无与伦比的殊胜功德。对佛土生起坚信不疑的信心，是具有甚深智慧者们的无上珍宝。无始以来的习气，是轮回的巨大黑暗，若以甚深意义的窍诀光明彻底遣除，大乘佛法的百种奇妙景象，便会在无违地证悟中尽情嬉戏。所谓自和他人的宗派，仅仅是名称而已，对贪嗔的执着有什么用呢？难得遇到大乘殊胜的佛法，如法精进地修持才是最重要的，这样说。又在辩论书中说，必须存在的二谛不存在，必须不存在的阿赖耶识和自证存在，如果这样说，那么声闻部也应承认阿赖耶识。因为在那里广为人知的经文中说：众生喜欢阿赖耶识等等。识的数目多少的差别应不存在，因为所有人都承认阿赖耶识。如果是这样，那么在无著大论师的论藏中，如果承认阿赖耶识，那么现前证得无色定的遮止，以及不承认就不证得的两种安立就不合理了，因为没有不承认的缘故。为了明确意义，详细阐述二十五和二十六的依据就没有理由了。入行论释中也说，首先以阿赖耶识等遮破外道的观点，然后引用它们的重大意义，之后，通达经论意义而没有颠倒的智者们，自己就会舍弃它们，因此只有功德而没有过失。又引用了显示阿赖耶识和独立自主的我，五蕴是重担等的经文，这些都是以密意而说的，解释密意时，引用了根本颂词“阿赖耶识存在”，如果像你们一样，后来的经文被唯识宗承认为究竟了义，那么将它解释为不了义就相违了。自证也不是所有人都承认的，在《释量论》中说：如果这样，心识需要心识。入
English
It seems to appear in this way. When all the conceptualizations of grasper and grasped dissolve into the dharmadhatu, from that, the self-radiance of the great non-dual wisdom, like the splendor of a hundred suns of a captivating form, effortlessly appears in the awareness of limitless beings. Even the pure sons of the Buddhas find it difficult to measure, possessing supreme qualities that are inconceivable and incomparable. Having unwavering faith in the Buddha-field is the supreme treasure of those with profound wisdom. The habits of beginningless time, the great darkness of samsara, if thoroughly dispelled by the light of profound essential instructions, a hundred wondrous appearances of the Mahayana Dharma will frolic freely in the non-contradictory realization. The so-called self and other's tenets are merely names, what use is there in clinging to attachment and aversion? It is difficult to encounter the supreme Mahayana Dharma, diligently practicing according to the Dharma is most important, thus it is said. Furthermore, in the debate text, it is said that the two truths that must exist do not exist, and the alaya-consciousness and self-awareness that must not exist do exist. If this is the case, then the Shravaka school should also accept the alaya-consciousness. Because in the well-known scriptures there, it says: beings delight in the alaya-consciousness, and so on. The difference in the number of consciousnesses, whether many or few, should not exist, because everyone accepts the alaya-consciousness. If this is the case, then in the treatises of the great chariot Thogme (Asanga), if one accepts the alaya-consciousness, then the prevention of the attainment of the formless samadhi, and the two establishments of not attaining it if one does not accept it, are unreasonable, because there is no one who does not accept it. To clarify the meaning, there is no reason to elaborate on the basis of twenty-five and twenty-six. In the commentary on the "Entering the Middle Way," it is also said that first, by means of the alaya-consciousness, etc., the views of the non-Buddhists are refuted, and then their great meanings are cited. Afterwards, the wise who understand the meaning of the scriptures without reversing them will abandon them themselves, therefore only qualities arise and there are no faults. Furthermore, it quotes the sutras that show the alaya-consciousness and the independent self, the five aggregates are a burden, etc. All of these are spoken with intentionality. When explaining the intentionality, it quotes the root verse "The alaya-consciousness exists." If, like you, the later scriptures are accepted by the Mind-Only school as definitive, then it contradicts explaining it as provisional. Self-awareness is also not accepted by everyone. In the "Pramanavarttika" it says: If so, consciousness needs consciousness. Ente