Tibetan
ཕྱི་མའི་སྐབས་སུ་ཁས་མ་བླང་བས་སྔ་མའི་ཁས་ལེན་པ་བཟློག་ནས་བདག་ཡོད་དུ་ལྡོག་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། བདག་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་མགོ་མཉམ་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་ལུགས་མཐའ་བྲལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་མུ་བཞི་བྲལ་ཚུལ་དེ་ཐ་སྙད་དུ་སྦྲུལ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ལ་སྦྱར་དགོས་ངེས་སུ་གོ་བ་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་འདི་ལྟར་ན། ཕྱོགས་འདིར་ཆུ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ལའང་སྦྱར་དགོས་ངེས་དེ་འདྲའི་སྨྲ་བ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་ཆུ་ཡོད་མེད་དང་སྦྲུལ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ཙམ་ཞིག་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ལ་དཔྱད་པ་མ་ཡིན་པར་སུས་ཀྱང་གོ་བཞིན་དེ་འདྲའི་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ནི་སུ་ལ་མ་གྲགས་པའི་མཁས་པའི་ཁྱད་ཆོས་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཟླ་བོ་གསང་ཆེན་ཞིག་ཡིན་པ་ལས་འོས་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་གྱི་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མེད་པར་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ཞིང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འགྱུར་བས། ཤེས་བྱ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འགལ་མེད་དུ་ཤར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡོད་མེད་དང་བླང་དོར་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་གང་ཡིད་ལ་བྱས་ཀྱང་བདག་འཛིན་དང་ལམ་ལ་གེགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པར་མི་འདོད་པར་མ་ཟད། ལམ་གྱི་གེགས་དང་གེགས་མ་ཡིན་པ་སོགས་བླང་དོར་དང་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་ཤན་འབྱེད་པར་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་མ་འདྲེས་པར་གསལ་བར་མཐོང་བ་དང་། གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་གཉིས་འགལ་མེད་དོན་གཅིག་ཏུ་འཆད་ཤེས་ཀྱི། སྤྲོས་པའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་སྤྲོས་མེད་སྤོང་བ་དང་། སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས་སྤྲོས་པའི་རྣམ་བཞག་ཅི་ཡང་འཆད་མི་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་རེ་བའི་བློ་གྲོས་ཅན་དུ་མ་གྱུར་པས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་དོན་ལ་འགལ་མེད་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་རྒྱ་ནག་དགེ་སློང་གིས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྒྱབ་བརྟེན་ དུ་མདོ་སྡེ་བརྒྱད་ཅུ་ཁུངས་སུ་བྱས་ཞེས་གྲགས་པའི་གཏམ་རྒྱུན་ཙམ་ལས། མདོ་སྡེའི་ལུང་དྲངས་པ་དང་། དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཡིག་ཆ་གང་ཡང་དེང་སང་མི་སྣང་བས། དེ་དང་གཞན་འདྲ་མི་འདྲ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཤེས་ནུས་ཏེ། འདྲ་གཞི་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ནས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཡོད་ན། སྦྱིན་སོགས་ཐབས་ཀྱི་ཆ་བཀག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་བསྟན་པ་སྐད་དུ་དེང་སང་བཤད་པའི་རྣ་
Chinese
既然在后面的情况下不承认，那么有什么必要推翻之前的承认，转而认为存在“我”呢？因为“我”和“无我”两者都不能同时被确定。因此，如果你们认为，在分析离边际的实相时，四句的破除方式必须应用于世俗中对蛇的有无的分析，那么，同样也必须应用于对这里是否有水的分析，这种说法就太过分了。因为任何人都能理解，仅仅分析是否有水和是否有蛇并不是对终极实相的分析。抛出这样的极端观点，只能说是那些默默无闻的学者所特有的，是空性的伟大秘密同伴。如果是这样，那么所有符合世俗共识的表达，没有一个可以在胜义中被表达，而且必须证明它们在胜义中存在。因此，通过区分所知之智慧和无分别智慧的无碍显现，无论想到有无、取舍、知者和所知，都不会认为它们是执着和障碍道路的障碍，而且还会非常清楚地区分道路的障碍和非障碍等取舍和有无的所知。这样，就能清楚地看到各种各样的显现的意义不会混淆，并且能够理解离戏论的实相与显现无二无别。不要成为抓住显现的一面而抛弃无显现，或者抓住无显现的一面而无法解释任何显现之建立的片面智慧者，而是要获得对如所有和尽所有之义的无碍智慧。因此，以前的中国和尚只是以“什么都不放在心上”作为依靠，据说以八十部经作为依据，但这只是一个传说。如今，没有任何引用经文或确定其意义的文件出现，那么又如何知道它是否与其他的相同或不同呢？因为相似的基础是不确定的。如果他已经像经和伟大论典中所说的那样确定了无分别智慧，那么如今又怎么会听到只展示了禁止布施等方便之部分的声音呢？
English
Since there is no acceptance in the later case, what is the need to reverse the previous acceptance and turn to the existence of "I"? Because both "I" and "non-I" cannot be determined simultaneously. Therefore, if you think that the way of refuting the four extremes in the analysis of the reality beyond extremes must be applied to the analysis of the existence or non-existence of a snake in the mundane, then it must also be applied to the analysis of whether there is water here. Such a statement is too extreme. Because anyone can understand that merely analyzing whether there is water and whether there is a snake is not an analysis of the ultimate reality. Throwing out such extreme views can only be said to be unique to those unknown scholars, and is a great secret companion of emptiness. If this is the case, then none of the expressions that conform to mundane consensus can be expressed in the ultimate sense, and it must be proved that they exist in the ultimate sense. Therefore, through the unobstructed manifestation of the wisdom that distinguishes knowable objects and non-conceptual wisdom, no matter what one thinks of existence or non-existence, acceptance or rejection, knowers and knowable objects, they will not be regarded as attachment and obstacles to the path, but will also very clearly distinguish the obstacles and non-obstacles of the path, such as acceptance and rejection, and the knowable objects of existence and non-existence. In this way, one can clearly see that the meanings of various manifestations are not confused, and one can understand that the reality free from elaboration and manifestation are non-dual and one. Do not become a one-sided wise person who grasps the side of manifestation and abandons non-manifestation, or grasps the side of non-manifestation and cannot explain any establishment of manifestation, but rather obtain unobstructed wisdom of the meaning of suchness and all that exists. Therefore, the former Chinese monk only relied on "not keeping anything in mind," and it is said that he used eighty sutras as the basis, but this is just a legend. Nowadays, there are no documents quoting sutras or determining their meaning, so how can one know whether it is the same or different from others? Because the basis of similarity is uncertain. If he had already determined non-conceptual wisdom as stated in the sutras and great treatises, then how could one now hear the voice that only shows the part of prohibiting generosity and other methods?