Tibetan
ན་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟོན་པ་སོགས་གོ་ལྡོག་ཏུ་གྱུར་བཞིན་ད་དུང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་འཆད་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་རློམ་པའི་ཁེངས་པ་དང་བཅས་ཏེ་སྨྲ་བ་ནི་ཀྱེ་མ་གཏིང་ནས་སྨྱོ་ལངས་པ་དྲག་པོ་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་དཔེ་བཤད་པ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གནས་ལུགས་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་ཁས་ལེན་པའི་སྐབས་ དེས། གོང་གི་ཚིགས་བཅད་དག་གིས་དཔེ་དོན་གཉིས་ཆར་གྱི་ཐད་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་དགོས་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་ཡ་མཚན་ཆེ་སྟེ། གནས་ལུགས་མཐའ་བཞི་བྲལ་བར་འདོད་པ་དེ་ཞྭ་དཔེ་ལྷྭམ་ལ་བཀབ་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཁས་ལེན་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་དགོས་པ་སུ་ཞིག་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཅག་གིས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བདག་མེད་དང་བདེན་མེད་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཁས་ལེན་གྱི་མུ་གཞན་གསུམ་ནམ་ཡང་མི་སྦྱར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་གྱི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་ལའང་མུ་གཞན་སྦྱར་དོན་མེད་དོ། །དེར་མ་ཟད་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་བདེན་མེད་དུ་ཁས་ལེན་གྱི་མུ་གཞན་མི་སྦྱོར་ཀྱང་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན་ཚུལ་དུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་རྒྱུ་དང་མེད་རྒྱུའི་ཆོས་དེའི་ཁྱད་པར་སྦྱར་ནས་འཆད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མ་སྦྱར་བར་སྤྱིར་ཡོད་མེད་ཀྱི་དམིགས་པ་མཐའ་དག་མི་འགོག་གོ། ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལས་འདས་པ་གནས་ལུགས་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཆོས་གང་ཡང་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་དམིགས་སུ་མེད་པར་སྟོན་ཏེ་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་པ་མི་འགལ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་པ་མཐའ་དག་ཞི་བ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གནས་ལུགས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཁྱད་པར་མི་སྦྱར་བ་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མིན་ཞེས་སྤྱིར་བཀག་ཀྱང་མེད་པར་ཡང་མི་དམིགས་པ་དེས་བདག་མེད་པར་མི་དམིགས་པ་བསྡུས་ཀྱང་བདག་ཡོད་དུ་མི་ལྡོག་སྟེ། བདག་བདག་མེད་གཉིས་ཀའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐབས་དེར་ཡང་བདག་མེད་པར་དམིགས་པ་བཀག་ན་བདག་ཡོད་དུ་ལྡོག་པས་བདག་མེད་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་མི་འགོག་པ་ཡིན་དགོས་ན་སྟོང་ཉིད་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །སྦྲུལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དཔེ་ ནི། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ཡིན་པས། ཕྱོགས་གང་དུ་སྦྲུལ་ཚད་མས་དམིགས་ན་ཡོད་ཅེས་དང་། མ་དམིགས་ན་མེད་ཅེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་རིགས་ཀྱི་མུ་གཞན་སྦྱར་དོན་མེད་དོ། །རེ་ཞིག་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དོན་དམ་པར་སྦྲུལ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མེད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི་མུ་གཞན་སྦྱར་དོན་མེད་དོ། །འོ་ན་སྦྲུལ་མེད་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོད་དམ་ཞེ་ན་དེ་ཡང་མེད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི་མུ་གཞན་མི་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཚེ་དོན་དམ་པར་སྦྲུལ་མེད་པའང་མེད་ན། སྦྲུལ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འཇིགས་པ་སྐྱེ་མཁན་དེ་ནི་ཁྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་འགལ་འདུ་སྨྲ་བའི་བླུན་པོ་ཡ་མཚན་ཅན་ཞིག་ཡིན་ཞེས་བདེན་མེད་དང་སྦྲུལ་མེད་གཉིས་ཀ་དོན་དམ་པར་ཡོད་དགོས་ཏེ་བཟློག་མི་རིགས་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། གང་ན་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ངོ་། །འདི་ལ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། བདེན་གྲུབ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས་བདེན་མེད་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་དེས་མ་ཆོག་པར། དོན་དམ་པར་གྲུབ་དགོས་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་མི་འདོད་བཞིན་དུ་སྟོང་ཉིད་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གྲལ་དུ་སོང་ནས། ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔར་འཚང་ཀ་བྱས་པར་དངོས་སུ་གསལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཞེས་ཁྱད་པར་དངོས་སུ་སྦྱར་བ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་གསལ་ལོ། །དེས་ན་རེ་ཞིག་བདག་མེད་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་བདག་འཛིན་དེ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་བདག་མེད་བསྟན་པའི་ཚེ་ན། དེའི་ངོར་བདག་མེད་པ་ནི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་མོད་ཀྱི། གནས་ལུགས་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པར་སྟོན་པའི་འཐད་པ་བསྒྲུབ་ཏུ་ མེད་ན་བདག་མེད་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་དགོས་ནའང་། དེ་ཡང་མི་བདེན་པ་རྫུན་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ཡོད་པས་ན། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་བུ་ཤི་ལ། །དེ་མེད་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། །དེ་ཡོད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡི། །གེགས་ཡིན་དེ་ཡང་བརྫུན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དམིགས་པ་ཅན་གྱི་བློ་དབང་བཙན་དུ་མ་བྱས་པར་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཞལ་ན་བདེན་གྲུབ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན། དེ་ལས་ལོག་པའི་བདེན་མེད་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་།བདེན་གྲུབ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་མ་མྱོང་ན། བདེན་སྟོང་དེ་ཡང་བློས་ཕར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་གཤིས་ལ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས། གལ་ཏེ་སྟོང་མིན་ཅུང་ཟད་ཡོད
Chinese
如果依赖于智慧等而变得颠倒，却仍然以极其自负的傲慢来宣讲如来之经典，那么，唉，要知道这就像你所举的疯狂发作等例子一样。为什么呢？因为在承认实相远离四边的时候，那些先前的偈颂说，在例子和意义两方面都必须那样承认，这真是太奇怪了。想要实相远离四边，就像把帽子戴在脚上一样，谁会承认必须把一切世俗的承认方式都套用上去呢？我们只承认世俗中无我和无实有，绝不会套用其他三个方面。同样，对于一切世俗意义相符的承认，也没有必要套用其他方面。不仅如此，在解释名相上的胜义谛时，虽然不套用承认无实有的其他方面，但那些都属于世俗的承认方式。对于那一切，要加上有和无的法的那种差别来解释，如果不加上任何差别，就不会普遍遮止一切有无的对境。如果从超越知识言说的名相，非名相的胜义谛的角度来说，则显示任何法都不执着于有和无两者，那寂灭戏论的自性虽然超越了名相的范畴，但依靠名相来证悟并不矛盾。这样，如果从一切对境寂灭，各自以自证智慧的行境而成为的实相的角度来说，不加上差别，普遍遮止说既非有也非无，但由于不执着于无，即使包括了不执着于无我，也不会倒退为有我，因为远离了我和无我两边的缘故。在那个时候，如果遮止了执着于无我，就会倒退为有我，因此，如果无我不遮止二谛，那么空性就应该被承认为实有成立了。关于蛇的有无的例子，是在世俗中考察有无，所以在任何一方，如果以量士夫观察到蛇，就说有，如果没有观察到，就说无，可以肯定地说，没有必要套用其他方面。暂且是名相上的。
English
If, relying on wisdom and the like, it becomes inverted, yet still, with the utmost arrogant pride, one speaks of the Tathagata's scriptures, then, alas, know that it is like the example you gave of a violent fit of madness and the like. Why is that? Because when admitting that reality is free from the four extremes, those previous verses said that one must admit it in both example and meaning, which is very strange. Wanting reality to be free from the four extremes, like putting a hat on one's feet, who would admit that one must apply all conventional ways of admitting to it? We only admit to selflessness and non-reality in the conventional, and we never apply the other three aspects. Similarly, for all conventional agreements of meaning, there is no need to apply other aspects. Moreover, when explaining the ultimate truth of names, although we do not apply other aspects of admitting non-reality, those all belong to the way of admitting in the conventional. For all of that, one must add the distinction of the dharma of having and not having to explain, and if one does not add any distinction, one will not universally prevent all objects of existence and non-existence. If, from the perspective of the ultimate truth that transcends the names of knowledge and expression, the non-nominal, then it shows that no dharma is fixated on either existence or non-existence, and although that nature of pacifying elaboration transcends the realm of names, it is not contradictory to realize it by relying on names. Thus, if from the perspective of the reality that is the pacification of all objects, each becoming the object of experience of self-aware wisdom, without adding distinctions, one universally prevents saying that it is neither existent nor non-existent, but because one does not fixate on non-existence, even if it includes not fixating on selflessness, it will not revert to self-existence, because it is free from the extremes of both self and selflessness. At that time, if one prevents fixation on selflessness, it will revert to self-existence, therefore, if selflessness does not prevent the two truths, then emptiness should be admitted as truly established. The example of the existence or non-existence of a snake is an examination of existence or non-existence in the conventional, so in any direction, if a snake is observed by a valid person, one says it exists, and if it is not observed, one says it does not exist, and one can definitely say that there is no need to apply other aspects. For the time being, it is nominal.
Chinese
如果从胜义的角度来说，胜义中蛇存在吗？回答说不存在，没有必要附加其他的说法。那么，蛇的不存在本身在胜义中存在吗？回答说也不存在，不要附加其他的说法。如果这样说的时候，胜义中蛇的不存在也不存在，那么蛇就会在胜义中存在了。说出这样的话，产生恐惧的人一定是您自己。因此，说自己是自相矛盾的愚蠢而又奇怪的人，说真无和蛇无两者都必须在胜义中存在，这是不可避免的，就像所说的那样：哪里什么不存在，那里就空无所有。这里剩余的是什么，那就是存在的。就像这样，仅仅用断除真实成立而成立的断除一切的名称还不够，必须承认在胜义中成立，这就像不情愿地进入了宣说空性真实成立的宗派行列，在月称的脚下争先恐后一样明显。因此，《二谛经》中说：天子啊，在胜义中，胜义谛是，这样明确地附加了区别，表明是从非名言胜义的角度说的。因此，暂时对于那些虽然无我却执着于我的孩子们来说，为了遣除他们的我执，在宣说无我的时候，在他们看来，无我是实相，因此会想当然地认为无时无刻不存在。但是，如果不能证明在实相中无我也不可执着的道理，那么无我就必须变成真实成立的，但这也是不真实的，有证明其为虚假的道理。例如，就像经中说：梦中死了儿子，认为儿子不存在的分别念，是认为儿子存在的分别念的障碍，那也是虚假的。应当这样理解，不要让有相的智慧变得强大，而是从实相的角度来衡量，如果稍微有一点真实成立，那么与此相反的真无也会稍微存在。但是，如果从来没有过一点真实成立，那么真无也只是由心虚构的，而不是事物本性中存在的。中观论典中说：如果稍微有一点不空
English
If, from the perspective of ultimate truth, does a snake exist in ultimate truth? The answer is no, there is no need to add other statements. Then, does the non-existence of a snake itself exist in ultimate truth? The answer is also no, do not add other statements. If it is said in this way that the non-existence of a snake also does not exist in ultimate truth, then the snake would exist in ultimate truth. The one who generates fear by saying such things is definitely you yourself. Therefore, saying that one is a self-contradictory, foolish, and strange person, and saying that both true non-existence and snake non-existence must exist in ultimate truth, is unavoidable, just as it is said: Where something does not exist, there is emptiness of it. Whatever remains here, that exists. Just like that, it is not enough to merely use the name of complete negation established by the negation of true establishment, but one must acknowledge that it is established in ultimate truth. This is like unwillingly entering the ranks of those who proclaim the tenet of emptiness as truly established, and conspicuously crowding at the feet of Chandrakirti. Therefore, in the Sutra on the Two Truths, it says: Son of the gods, in ultimate truth, the ultimate truth is, thus explicitly adding the distinction, indicating that it is from the perspective of non-conventional ultimate truth. Therefore, for the time being, for those children who, although without self, cling to self, when teaching non-self in order to dispel their self-clinging, in their view, non-self is the reality, so they might think that it exists at all times. However, if one cannot prove the reasoning that even non-self in reality is not to be fixated upon, then non-self would have to become truly established, but that is also untrue, and there is reasoning to prove it as false. For example, as it is said in the scriptures: In a dream, a son dies, the thought that the son does not exist is an obstacle to the thought that the son exists, and that is also false. It should be understood in this way, do not let the mind with objects become strong, but measure from the perspective of the meaning of reality. If there is even a little true establishment, then the opposite of that, true non-existence, would also exist a little. However, if there has never been even a little true establishment, then that true emptiness is also merely fabricated by the mind, and does not exist in the nature of things. In the Madhyamaka treatises, it says: If there is even a little non-emptiness