Tibetan
ཀྱང་མི་རུང་བ་མེད་དེ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ན་སྣང་བ་ལྟར་གྱི་བློ་དེས་མཐའ་གཉིས་ཁེགས་ཀྱང་། ཁྱེད་ལྟར་ན་མཉམ་བཞག་ཏུ་མེད་དགག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་བློ་དེས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཁེགས་མི་ཁེགས་ལ་དཔྱད་པ་འདི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ལ་དཔྱད་པ་སྐབས་སུ་བབ་ཅིང་། སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀའི་མཉམ་བཞག་དོན་དམ་བདེན་པའི་ཡུལ་ཅན་འབའ་ཞིག་ཏུ་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་རིགས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་པ་ནི་སྨོས་མ་དགོས་སོ། །ཡང་ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་སྤྲོས་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་དང་། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དང་བྲལ་བའི་དོན་དེ་ཉིད། མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་ རང་བཞིན་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ་དེ་གཞི་དབུ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་བདེན་ཏེ། དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཡི་ངང་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བར་རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་སྲས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་དབུ་མ་རྩ་བའི་མཆོད་བརྗོད་དུ། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །ཞེས་པ་ནས། སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བསྟན་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་དང་། གཅིག་ཐ་དད་དུ་མེད་པ་སོགས་ཇི་བཞིན་རྟོགས་ན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ལས་འོས་མེད་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་དགོས་ན་ཐ་སྙད་དུ་རྟག་ཆད་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པའི་སྐྱེ་འགག་དང་འགྲོ་འོང་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་རྟག་ཆད་ལའང་བདེན་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་དགོས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ནི་གཞི་དབུ་མ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་དངོས་སམ་རྗེས་མཐུན་པ་ལམ་དབུ་མ། དེས་འབྲས་བུའི་དབུ་མ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་གི་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་རྩོད་ཡིག་ཏུ། ཟླ་བས། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་གི་བདག་མེད་མཐོང་བས་ཀྱང་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། ཊཱི་ཀར། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་གནས་ལུགས་མཐའ་བྲལ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད་པས
Chinese
但也不是不可以。如果获得了圣者的后得智，那么如显现般的智慧虽然能遮遣二边，但如您所说，在等持中，对于如同虚空般的无遮遣，安住于此的智慧，能否遮遣常断二边的考察，是此时的要义。考察具有胜义谛之境是适时的，因为生者和圣者的等持都必须被认为是唯一的胜义谛之境。无需赘言，经文和理证有诸多不同的表达方式。此外，诸法从本以来就远离八戏边，以及远离任何一种真谛的一和多，以远离四边的理由来论证不存在这样的自性，这确实是根本中观。如果这样考察，那么一切法都不会超出其本性，这是诸佛和佛子大车论师们所说的。如是，在《中观根本慧论》的礼赞偈中，“以何因缘而有缘起”之后，“息灭一切戏论寂静法”所说的那样，如果如实了知无生灭，以及无一异等，那么必定息灭一切戏论。如果必须对这一切加上真实成立的差别，那么名言中就会有常断，因为如同胜义中无生灭和来去，但在名言中存在一样，对于常断也必须加上无真实的差别。因此，诸法从本以来就远离有无二边等一切戏论之边，二谛双运是根本中观，如实了知此理，不执著于任何边的智慧，是真实或相似的道中观，由此成就果中观，即极其清净的无二智慧，一切种智，二身双运的佛陀。此外，在辩论书中，月称说：“您的瑜伽见无我，不能证悟色等真实。”等等，这不合理，因为即使以自己的见无我，也不能证悟实相。承认此为理由。注释中说：如果不了解事物无自性，那么就不会有机会对远离边际的实相产生定解。
English
But it is not impossible. If one attains the subsequent wisdom of the noble ones, then although that wisdom, which is like an appearance, can negate the two extremes, but as you say, in meditative equipoise, for the non-affirming negation like space, the examination of whether the wisdom that abides in it can negate the extremes of permanence and annihilation is the point of this occasion. Examining the object of ultimate truth itself is timely, because the meditative equipoise of both ordinary beings and noble ones must be regarded as solely the object of ultimate truth. Needless to say, there are many different expressions of scripture and reasoning. Furthermore, the very meaning that all phenomena are primordially free from the eight extremes of conceptual elaboration and free from any of the true one and many, to prove that there is no such nature with the reason of being free from the four extremes, that is indeed the fundamental Middle Way. If one examines in this way, then all phenomena will not transcend its nature, as explained by the Buddhas, the Buddha-sons, and the great chariot masters. Thus, in the homage of the root verses of the Middle Way, as it is said, "Whatever arises dependently," and then, "The pacification of all elaborations, the peaceful teaching," if one realizes as it is without arising and ceasing, and without one and different, etc., then there is no choice but to pacify all elaborations. If one must add the distinction of truly established to all of that, then there will be permanence and annihilation in conventional terms, because just as there is no arising and ceasing and coming and going in the ultimate, but there is in the conventional, so too for permanence and annihilation, one must add the distinction of non-truth. Therefore, that all phenomena are primordially free from all extremes of elaboration, such as the two extremes of existence and non-existence, the union of the two truths is the fundamental Middle Way, and realizing this as it is, the wisdom that does not abide in any extreme is the actual or subsequent Middle Way path, and thereby the Middle Way of the result, the utterly pure non-dual great wisdom, the omniscient, the Buddha who is the union of the two bodies, is accomplished. Furthermore, in the debate text, Chandrakirti said, "Your yoga seeing selflessness, will not realize the suchness of form, etc.," etc., this is unreasonable, because even with one's own seeing of selflessness, one will not realize the very nature of reality. Accepting this as the reason. In the commentary, it says: If one does not understand that things are without inherent existence, then there will be no opportunity to generate certainty about the reality that is free from extremes.
Tibetan
་སོ། །འོན་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་གནས་ལུགས་མ་ཡིན། ཞེས་པའི་ཕྱེད་སྔ་མ་སྔར་རྒོལ་ལ་བཤད་པ་དང་མཐུན་པས་ཐལ་འགྱུར་པས་གཉིས་སུ་ མི་འབྱེད་པ་འགལ་ལ། ཕྱི་མར་ཉིད་དང་ཙམ་དང་། ཁོ་ན་སུམ་སྦྱོར་དུ་བརྩེགས་པའི་འཐུག་གེ་བ་ནི་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ལམ་ལས་འཁྱོགས་པའི་གནོད་ཆེ་བའི་ནང་ཉམས་ཐོན་པ་དང་། ཚིག་སྦྱོར་ལ་མཁས་པས་སྒེག་པའི་ཉམས་ཀྱི་རོལ་པའང་ཡིན་མཆི། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་བདེན་མེད་གནས་ལུགས་མིན་ནོ་ཞེས་གབ་སྦས་མེད་པར་ཁ་དམར་གདགས་པར་ཇི་ལྟར་དོགས། མཁས་པའི་ཟོབ་ཀྱི་ནང་ཆ་སྟོན་པའི་ཚིག་གི་ཕོ་ཉ་འདི་ཅི་ཕྱིར་མངགས། མཛུབ་མོ་ནང་དུ་ཁུག་ལ་རང་བཞིན་གསལ་བའི་མེ་ལོང་འདིར་ཡང་ཡང་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་ལ། ལན་བརྗོད་པ། ཟླ་བས་ཉན་རང་གི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མཐོང་བ་དེས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལྟར་ན་དབུ་མ་རང་གི་བདག་མེད་མཐོང་བས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མི་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་དོན་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། ཊཱི་ཀར་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་གནས་ལུགས་མཐའ་བྲལ་ལ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་མེད་པས་སོ། །ཞེས་པ་འདིས་ཁས་བླངས་སོ་ཞེ་ན། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོའམ་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་མཐའ་བྲལ་ལ་ངེས་པ་མི་སྐྱེ་ཡང་དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་མཐའ་བྲལ་ལ་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅི་ཞིག་ཁས་བླང་བར་འདུག །ཚིག་དེས་དབུ་མ་པ་རང་གི་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་ཁས་བླང་སྟེ། མཁས་པའི་ཟོབ་ཀྱི་ནང་ཆ་སྟོན་པའི་ཚིག་གི་ཕོ་ཉ་འདི་ཡང་མངགས་མི་རིགས་སོ། །རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་མཐའ་བྲལ་མི་འགྲུབ་པས་གོ་རིམ་ངེས་སོ་སྙམ་ན། དཔེར་ན་བདེན་མེད་མ་རྟོགས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་པའི་གོ་རིམ་དང་འདྲའོ། །དེར་མ་ཟད་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་རིམ་ཅན་དུ་ཚིག་གི་ལམ་ནས་བཀག་ ཀྱང་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་མེད་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་གཉིས་རིམ་ཅན་དུ་བཀག་ནས་བདག་མེད་བསྒྲུབ་དགོས་ཀྱང་། དེ་དང་དེའི་སྐབས་སུ་མེད་དགག་གི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པས་མཐར་ཐུག་མེད་དགག་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་དགོས་པ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་ཉིད་དེ་དག་གིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་རྣམས་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཞེས་སོགས་གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཚིག་ཕྱི་མ་ཉིད་དང་། ཙམ་ད
Chinese
索。然而，仅仅是无有本身并非实相。前半句与之前对辩者的说法一致，因此应成派不作区分是相违的。后半句中“即”、“仅”、“唯”三重叠加，显得过于厚重，这是偏离经论及其注释的危险倾向，也是精通辞藻者卖弄文采的表现。如果不是这样，又怎会担心毫不隐瞒地公开宣称“无实有并非实相”呢？为何要派遣这位揭示智者虚伪内心的言辞使者呢？将手指收回指向自身，并反复照看这面本性明亮的镜子吧。对此作答：月称论师说，声闻缘觉的补特伽罗无我见并不能证悟色等之实性，这说法是不合理的。因为按照你的观点，中观宗自己见到人无我也不能证悟实性。这种指责是没有意义的。当被问及如何承认时， टीका中说，如果不了解事物无自性，就没有机会对离边之实相产生定解。如果说这是承认，那么，如果不了解有为法和无为法等事物或诸法无自性，就不会对离边产生定解，但这种无自性和与离边相异的意义又承认了什么呢？这句话怎能说中观宗自己证悟无自性就没有证悟实性呢？也不应该派遣这位揭示智者虚伪内心的言辞使者。如果认为不了解无自性就不能成就离边，所以有次第的决定，那么，这就像不证悟真无，就不能证悟真如的次第一样。不仅如此，虽然从语言上依次遮止了四边生，但也成立了四边不生。虽然需要依次遮止法与补特伽罗的二种我，从而成立无我，但在彼时彼刻，以无遮的方式显示，因此并非必须承认最终唯是无遮。无分别的胜义谛正是由这些所决定的结果，即分别念颠倒等等，如前所述。后半句中的“即”和“仅”。
English
So. However, mere non-existence itself is not the ultimate reality. The first half of the sentence is consistent with what was said to the previous opponent, so it is contradictory for the Consequentialists not to distinguish between the two. In the latter half, the triple stacking of "indeed," "only," and "solely" makes it seem too dense, which is a dangerous tendency to deviate from the path of scriptures and their commentaries, and it is also a display of eloquence by those skilled in rhetoric. If it were not so, how would one worry about openly declaring without concealment, "Non-existence is not the ultimate reality"? Why send this verbal messenger who reveals the inner hypocrisy of the wise? Retract your finger inward and look again and again at this mirror that clearly reveals your own nature. In response, it is said: The statement that the Śrāvakas and Pratyekabuddhas' realization of the selflessness of persons does not lead to the realization of the suchness of forms and so on is unreasonable. For, according to your view, even the Madhyamikas' own realization of selflessness does not lead to the realization of suchness. This accusation is meaningless. When asked how it is admitted, the Ṭīkā says, "If one does not understand that things are without inherent existence, there is no opportunity to generate certainty about the reality that is free from extremes." If this is said to be an admission, then, if one does not understand that compounded and uncompounded things or dharmas are without inherent existence, certainty about freedom from extremes will not arise, but what meaning is admitted by such inherent non-existence and being different from freedom from extremes? How can that statement say that the Madhyamikas themselves, having realized non-inherent existence, have not realized suchness? Nor should this verbal messenger who reveals the inner hypocrisy of the wise be sent. If you think that freedom from extremes cannot be achieved without understanding non-inherent existence, so there is a definite order, then it is like the order that if you do not realize the absence of truth, you will not realize suchness. Moreover, although the four extremes of arising are sequentially negated through language, the non-arising of the four extremes is established. Although it is necessary to sequentially negate the two selves of phenomena and persons in order to establish selflessness, at that time and in that instance, it is shown in the manner of negative negation, so it is not necessary to admit that the ultimate is only negative negation. The non-conceptual ultimate truth itself is the result determined by these, that is, distorted thoughts, etc., as mentioned above. The latter words "indeed" and "only."