Tibetan
་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་པ་ཞེས། །མཁས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་འདོད་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་དང་། གཞན་ཡང་མདོ་ལས། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་གསུམ་གསུངས་པ་དག་ཀྱང་མཐར་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་འདི་ལས་གཞན་མེད་ཅིང་། དེར་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ལ་གཞོལ་བར་གསུངས་ཤིང་། འཇུག་པར། གང་ཕྱིར་འདི་ན་དེ་ཉིད་ཤེས་ལས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུགས་འདིས་བདེན་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་འཇོག་སྙམ་ན། རང་འགྲེལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་ པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མ་དཔྱད་པར་འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་ཀྱིས་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་བདག་ཅན་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་དུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །ཞེས་དང་། ཇི་སྐད་དུ ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ང་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་ཀྱི། ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་ལྷན་ཅིག་མི་རྩོད་དེ། གང་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་དེ་ནི། ང་ཡང་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གང་འཇིག་རྟེན་ན་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་ངས་ཀྱང་མེད་པར་བཞེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལུགས་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ངོ་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སྣང་བ་གང་ཞིག་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་བསླུ་མེད་དུ་སྣང་བ་དེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་དུ་མ་དཔྱད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ་དཔྱད་ན་གང་དུའང་གྲུབ་པ་གནས་མི་རྙེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་འདི་རྣམས་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་གཞིའམ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞིང་། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱིས་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པས་དེའི་རང་བཞིན་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་རྟོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱིས་དབེན་པའི་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དོན་མཐོང་བ་ནི་ཐབས་བྱུང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་འདོད་དེ། །ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། །དེ་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་གང་གིས་མི་ཤེས་པ། །དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ལོག་པའི་ལམ་ངན་ཞུགས། །ཞེས་དང་། མོ་གཤམ་བུ་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི
Chinese
所说的一切。那时为何智者不接受名为剩余颠倒之说？如是说。此外，经中说，世俗和胜义，以及自性之真谛这三者，最终无非是这二谛无别。不仅如此，还说一切法都趋向于此真如。入行论中，如“何以此处以彼性，知等偈颂所说”。如此，此宗如何安立二谛呢？自释中说：因此，凡是世俗谛，都是进入胜义谛的方法。不考察自生和他生，而是按照世间的方式来承认。例如：何以此等事物若分析，彼即非自有亦非他，故于世间名言谛，不应分析观察彼。如是说。如世尊说：世间与我争论，我却不与世间争论。凡世间认为有的，我也认为有。凡世间认为没有的，我也认为没有。如是说。如是说，即是承认名言。所谓世间的方式，并非仅仅是表面上的示现，而是指依赖而生的显现，对于自他一切众生来说，都是无欺的显现。如其所显现的那样，不考察其胜义中存在与否，而予以承认。若考察胜义中成立与否，则在任何地方都找不到成立之处。因此，这些未经考察、仅令人愉悦的显现，若以胜义的理智来考察，则成为证悟真如的基础或方法。以胜义的理智进行观察和考察，从而证悟其自性远离一切边，远离一切戏论的俱生，见到不住之义，则认为是方便所生的胜义谛。名言谛成为方便，胜义谛成为方便所生。若不以任何方式区分二者，则步入邪分别的歧途。如是说。以及石女之子，以自己的自性
English
Whatever was said. At that time, why don't the wise accept the statement called remaining inverted? As it was said. Furthermore, in the sutras, it is said that the three truths of conventional and ultimate, and the nature of reality, are ultimately none other than this indivisibility of the two truths. Moreover, it is said that all dharmas tend towards this suchness. In the Entering, as it is said in the verses such as "Why is it that here, by that nature, knowledge, etc.". So, how does this system establish the two truths? In the self-commentary, it says: Therefore, whatever is the conventional truth is the means to enter the ultimate truth. Without examining self-arising and other-arising, it is acknowledged according to the ways of the world. For example: Why is it that if these things are analyzed, they are neither self-owned nor other than self, therefore, one should not analyze and observe the conventional truth of the world. As it is said. As the Blessed One said: The world argues with me, but I do not argue with the world. Whatever the world considers to exist, I also consider to exist. Whatever the world considers not to exist, I also consider not to exist. As it is said. As it is said, it is the acknowledgement of names. The so-called ways of the world are not merely superficial appearances, but refer to the appearance of dependent arising, which appears unerringly to all beings, self and other. As it appears, it is acknowledged without examining whether it exists or not in the ultimate sense. If one examines whether it is established or not in the ultimate sense, one will not find a place where it is established anywhere. Therefore, these appearances that have not been examined and are merely pleasing to the mind, if examined with the intellect that examines the ultimate, become the basis or method for realizing suchness. By observing and examining with the intellect that examines the ultimate, one realizes that its nature is free from all extremes, the co-emergent that is free from all elaborations, and seeing the meaning of non-abiding, it is considered the ultimate truth that arises from the means. The conventional truth becomes the means, and the ultimate truth becomes what arises from the means. If one does not distinguish between the two in any way, one enters the wrong path of wrong discrimination. As it is said. And the son of a barren woman, with his own nature.
Tibetan
ས། །སྐྱེ་བ་དེ་ ཉིད་དུ་མེད་འཇིག་རྟེན་དུའང་། །ཡོད་མིན་དེ་བཞིན་དངོས་འདི་ཀུན་ངོ་བོ། །ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལྟར་སྟོན་པས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གདོད་ནས་ཞི་ཞིང་སྐྱེ་བྲལ་རང་བཞིན་གྱིས། །ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས་པར་གསུངས་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བུམ་སོགས་འདི་དག་དེ་ཉིད་དུ་མེད་ཅིང་། །འཇིག་རྟེན་རབ་ཏུ་གྲགས་པར་ཡོད་ཇི་བཞིན། །དེ་བཞིན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བས་ན། །མོ་གཤམ་བུ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་ལ་སྤྲོས་བྲལ་མི་འདོད་པར་ད་དུང་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་སྐྱེ་མེད་འབའ་ཞིག་ཁས་ལེན་པའི་ཁས་ལེན་ཡོད་ན། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་སྒྲུབ་དགོས་ན་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཤིང་། ཐལ་རང་གི་དགག་བྱ་ལ་ཕྲ་རགས་ཕྱེས་པའང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་མ་དཔྱད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོར་སྐྱེ་འགག་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་ནི་སུས་ཀྱང་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་དགག་མི་ནུས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་འཇིག་རྟེན་མི་གནོད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལྟོས་འདི་ནི་དགག་པར་གྱིས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་འདི་རང་རྒྱུད་པས་ཚད་གྲུབ་ཏུ་འདོད་ཅིང་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་དཔྱད་ཀྱང་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་དེ། དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་འགོག་པའོ་ཞེས་བཟུང་ནས་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་ཐ་སྙད་བདེན་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཐལ་འགྱུར་པས་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཡོད་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །ཡོད་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བས་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་དེ་འདྲའི་སྐྱེ་མེད་དང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་རྟེན་འབྱུང་གི་སྣང་བ་བསླུ་མེད་ཉིད་ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་ བཞག་ཤིན་ཏུ་ཡང་རུང་བར་མཐོང་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་ཤེས་ནས། །ལས་དང་འབྲས་བུ་རྟེན་པ་གང་། །རྨད་བྱུང་བས་ཀྱང་འདི་རྨད་བྱུང་། །ངོ་མཚར་བས་ཀྱང་འདི་ངོ་མཚར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བསྟན་པ་མ་རྟོགས་ནས། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་བཀག་པ་ཟླ་གྲགས་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་འདི་ལ་རིན་འབྱུང་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་རྒྱ་གར་བ་འགའ་ཞིག་གིས་མེད་པའི་མཚན་མར་ཞེན་པའི་ལྟ་ངན་ཉེར་བརྒྱད་འབྱུང་བར་མདོ་ལས
Chinese
。于彼生中，亦无有世间。如是存在，此一切事物之自性。非由自身而生于彼世间。是故如是导师所说诸法皆，从本以来寂静离生自性故。说为完全寂灭，故彼恒常无有生。如是，瓶等此等彼中无有，如世间极著名者之存在。如是，一切事物皆变化，故与石女之子相同，不应理。如是等等广说。故于应成派之宗义，若不欲离戏论，而如自续派般，仅许无生之承许存在，则于名言中遮止生，若需成立断灭空性，则极不应理。且应成自续之所破分粗细亦成无义。以于未以胜义谛观察之名言层面，生灭之显现，任何人都无法以胜义谛观察之理智遮止。若于汝，世间无害，则应依世间而遮止之。如是等所说。如是则应成自续二者无别耶？非也。名言之生，自续派认为以量成立，且胜义谛观察之理智亦不害彼。以于胜义谛中遮止生之执着，若于名言中无生，则名言谛将不成立耶？如是思惟也。应成派以胜义谛观察而观察，则无有任何可堪忍受者。若有，则将成实有，故于二谛中皆无生，然彼无生与不离之缘起显现无欺，即是名言谛，故名言之安立极佳，如云：知诸法空性已，何者依业与果，此较稀有更稀有，较奇妙更奇妙。如是说。故若未能证悟如是二谛双运，则遮止名言之生，此月称之宗义，然于此，莲花戒之随行者，一些印度人，则于无有之相而执着，于经中将出现二十八种邪见。
English
. In that very birth, there is also no world. As such, the nature of all these things that exist. Not born into that world by itself. Therefore, as the teacher said, all dharmas are, from the beginning, peaceful and free from birth by their very nature. It is said to be completely extinguished, therefore it is not always born. Thus, these pots and so on do not exist in it, just as they exist in the world that is very famous. Likewise, all things change, so it is unreasonable to be the same as the child of a barren woman. So on and so forth are widely spoken. Therefore, in the tenets of the Prasangika, if one does not want to be free from elaboration, but like the Svatantrika, only allows the acceptance of non-arising, then it is extremely unreasonable to block birth in name and to prove annihilation emptiness. Moreover, the coarse and fine divisions of what is to be refuted by Prasangika-Svatantrika also become meaningless. Because at the level of name that has not been examined by the ultimate truth, the appearance of arising and ceasing cannot be prevented by anyone with the reason of examining the ultimate truth. If the world does not harm you, then you should rely on the world to stop it. As it is said and so on. In this way, will the Prasangika and Svatantrika become indistinguishable? No, because the Svatantrika believes that the birth of name is established by quantity, and the reason for examining the ultimate truth does not harm it. Because of the attachment to stopping birth in the ultimate truth, if there is no birth in name, will the truth of name not be established? So think about it. The Prasangika examines with the ultimate truth, and there is nothing that can be tolerated. If there is, it will become truly existent, so there is no birth in both truths, but the appearance of such non-birth and inseparable dependent origination is infallible, that is, the truth of name, so the establishment of name is very good, as it is said: Knowing that all dharmas are empty, whoever relies on karma and fruit, this is more rare than rare, more wonderful than wonderful. As it is said. Therefore, if one does not realize such a union of the two truths, then blocking the birth of name, this is the tenet of Chandrakirti himself, but in this, the followers of Kamalashila, some Indians, are attached to the sign of non-existence, and twenty-eight kinds of wrong views will appear in the sutra.