Tibetan
་འཇལ་བར་མི་ནུས་པ་བདེན་ནོ། །ཞེས་བདག་གིས་སྨྲ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་གཅིག་ཁས་བླངས་ན་གཅིག་འདོར་དགོས་པའི་དེ་གཉིས་ལ་འགལ་འདུ་ཅི་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་། བདག་ཅག་གིས་དེ་གཉིས་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་རྟོགས་དགོས་པ་དེ་རང་རྒྱུད་པའི་བཞེད་པར་བཤད་ལ། དེ་ལྟར་གཞུང་དེ་དག་ན་དངོས་སུ་གསལ་བར་ཡོད་པའི་རྗེས་སུ་ཟློས་པ་ལ་དེ་འདྲ་སྔར་མ་བྱུང་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལྔ་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་ནམ་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་དེ་དག་མ་མཐོང་བའམ། མཐོང་ཀྱང་སྣང་ལ་མ་ངེས་པར་སོང་བའི་ཚིག་རང་ལ་རང་གིས་ཅོ་འདྲི་བར་སོང་ལ། རང་རྒྱུད་པས་ཕྱི་མ་འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྒྱན་གྱི་ལུང་དྲངས་པས་ཁས་བླངས་མོད་ཅེས་པ་དང་། རིགས་པས་བརྡ་སྤྲད་ན། རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཡོད་མཐའ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་གང་མི་འདོད་ཅེས་བརྟགས་པས་ཤེས་ཤིང་ཞེས་སྨྲས་པ། དོན་དམ་དེ་གཉིས་འགལ་མེད་ཡིན་པས་གཉིས་ཀ་འདོད་པར་བྱས་པ་ལ་ཅིག་ཤོས་འདོད་མི་རུང་བའི་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དམིགས་པ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །མི་དམིགས་པ་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ། །ཞེས་དང་། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། དངོས་པོའི་བག་ཆགས་སྤང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ནི། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་སྐབས་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཉིས་སྣང་ལོག་མ་ལོག་གི་སྒོ་ནས་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་དང་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཐད་པར་བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་འདོད་དེ་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྤྲོས་པ་ཉི་ཚེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་དང་། སྤྲོས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་དེ་གཉིས་ལ་དོན་དམ་གཉིས་པོའི་་ཁྱད་པར་དུ་ བཤད་ཅིང་། ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དེ་ཇི་ལྟ་བར་གཟིགས་ནས་གཉིས་སྣང་ལོག་པའི་ཡུལ་ཅན་དེ་ལ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་དུ་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་བརྡ་མཛད་པ་ཡོད་དེ། གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་བཤད་པའི་དང་པོ་གནས་ཚུལ་སྐྱེ་མེད་ལ་དོན་དམ་དང་། སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་པ་དེ་ཡིན་ལ། །གཉིས་པ་གནས་སྣང་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ
Chinese
无法衡量是真实的。我这样说。为什么呢？如果承认了有分别和无分别的两种胜义谛，你认为这二者之间有什么矛盾，以至于必须舍弃其中一个？我们认为这二者不仅没有矛盾，而且还说必须依靠前者才能证悟后者，这是自续派的观点。像这样，那些经论中明明有记载，你却重复说出这种前所未有的第五种宗派，难道是因为你没有见过那些经论，或者即使见过也没有理解吗？这简直是自己用自己的话来责问自己了。你引用《庄严经论》的教证来承认自续派承认后者。如果用理智来表达，自续派的宗义中，通过理智来衡量，你想要否定哪一个呢？是破除实有成立边的空性，还是远离四边的空性？通过考察就能明白。因为这两种胜义谛没有矛盾，所以承认两者没有任何过失，没有必须舍弃其中一个的必要。如云：不依世俗谛，不能证胜义。又云：依于所缘境，能生无所缘。又云：串习空性习气力，能断实物之习气，若复串习一无所有，彼亦后时当弃舍。就像这样。此时，如果从有境的角度来说，从二取显现是否已遣除的角度来说，使用有分别和无分别的胜义谛的名称也是合理的，我们也是这样认为的。如果从境的角度来说，则将远离少分戏论的行境和远离一切戏论的行境，作为这两种胜义谛的差别来解释。如果从有境的角度来说，观察如何看待远离戏论之义，对于二取显现已遣除的有境，就称之为无分别的胜义谛，而除此之外，对于具有二取显现的有境，则使用有分别的胜义谛的名称。大经论中讲述了两种不同的安立二谛的方式，第一种是将无生之法性称为胜义谛，将显现之法相称为世俗谛。第二种是境和有境二者在安立和显现上一致
English
It is true that it cannot be measured. I say this. Why is that? If you acknowledge the two ultimate truths, the one with distinctions and the one without distinctions, what contradiction do you see in those two that you must abandon one of them? We believe that not only are these two not contradictory, but it is said that one must rely on the former to realize the latter, which is the view of the Svātantrika school. Like this, it is clearly stated in those scriptures, but you repeat such an unprecedented fifth tenet. Is it because you have not seen those scriptures, or even if you have seen them, you have not understood them? This is simply questioning yourself with your own words. You quoted the proof of the Ornament Sutra to acknowledge that the Svātantrika school acknowledges the latter. If expressed with reason, in the tenets of the Svātantrika school, which one do you want to negate by measuring with reason? Is it the emptiness that refutes the extreme of real establishment, or the emptiness that is free from the four extremes? It can be understood through examination. Because these two ultimate truths are not contradictory, acknowledging both does not have any fault, and there is no need to abandon one of them. As it is said: Without relying on conventional truth, one cannot realize ultimate truth. And: By relying on an object of focus, non-objectivity is greatly born. And: By the force of habit of emptiness, the habits of things are abandoned, and if one becomes accustomed to nothingness, that too will be abandoned later. Just like that. At this time, if we consider it from the perspective of the subject, from the perspective of whether or not the appearance of duality has been eliminated, it is also reasonable to use the names of ultimate truth with distinctions and without distinctions, and we also think so. If we consider it from the perspective of the object, then the difference between these two ultimate truths is explained as the state of being separated from the limited realm of elaboration and the state of being separated from all realms of elaboration. If we consider it from the perspective of the subject, observing how one views the meaning of being separated from elaboration, for the subject in which the appearance of duality has been eliminated, it is called the ultimate truth without distinctions, and other than that, for the subject with the appearance of duality, the name of the ultimate truth with distinctions is used. In the great scriptures, two different ways of establishing the two truths are explained. The first is to call the unborn nature of reality the ultimate truth, and to call the appearance of phenomena the conventional truth. The second is that the object and the subject are consistent in establishment and appearance.
Tibetan
་ལ་དོན་དམ་དང་། མི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་བཟུང་བའི་དབང་དུ་ཡིན་ལ། ལུགས་འདིའི་དབང་དུ་བྱས་ན་མདོ་སྔགས་གང་ཡིན་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་ལའང་དོན་དམ་གྱི་མིང་འཇུག་པ་དང་། རྟོགས་པ་པོ་གང་ཟག་ལ་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཡིན་མིན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དམ་པར་གདགས་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །ལུགས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་ཞེས་མིང་མཐུན་ཡང་དོན་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་ཚུལ་མི་འདྲ་བས་སོ་སོའི་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཕྱེས་ནས་འཆད་མ་ཤེས་ན་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཁབ་མིག་ལྟར་དོག་པའི་བློས་ནམ་མཁའ་གཞལ་བས་འཇལ་རེ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྫས་བཏགས་ཞེས་པ་འང་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རྫས་ཡོད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྟག་ཅིང་བརྟན་པ། རང་རྐྱ་ཐུབ་པ། གཞི་གྲུབ་པ་ཙམ་གྱི་རྫས་ཡོད་སོགས་འཇོག་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་བཏགས་ཡོད་ཀྱང་ངེས་པས། ཀུན་བཏུས་སུ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫས་ཡོད་དང་བཏགས་ཡོད་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། རྫས་བཏགས་ལ་འདོད་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་གི་དོན་དམ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་གཉིས་བཤད་པ་དེ་ནི་གནས་སྣང་གི་ཀུན་རྫོབ་ དང་དོན་དམ་བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་ལྟར་ཡིན་པར་གཞུང་ཚིག་གིས་དངོས་སུ་གསལ་ན། གཉིས་སྣང་ལོག་མ་ལོག་གི་དོན་དུ་བཤད་པའི་གོ་སྐབས་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་པའི་གཞུང་དུ་ནི། འཇུག་པར་དོན་དམ་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོགས་པའི་རིགས་པ་གསུངས་པ་ངེས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་བཀག་ནས་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འདོད་ན་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། འཇུག་པར། དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་རིགས་པ་གང་ཞིག་གིས། །བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་རིགས་མིན་པ། །རིགས་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རིགས་མིན་པས། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གང་གི་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རང་འགྲེལ་དུ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །ཞེས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདིས། རང་རྒྱུད་པས། ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་ཞེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ཀྱང་མ་བཀག་པར་ཁས་བླང་བ་དེ། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་ན་ཅུང་ཟད་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་མ་སྐྱེས་པ་དེ
Chinese
关于胜义谛，以及与胜义谛相违背的所依和能依二者，以世俗的名称来表示，这是依于随顺世俗的权势。如果依于这种观点，无论是经部还是密部，对于能依也安立胜义的名称，并且对于证悟者个人，也可以安立是否为圣者的名号。这两种观点，虽然在名称上都称为世俗和胜义，但在解释意义的安立方式上却不同，如果不区分各自宗派的观点来解释，那么用像针眼一样狭隘的智慧去衡量广大的经论，最终只会徒劳无功。因此，所谓的“假有”，也是指具有作用能力的实有，同样地，对于常恒不变、独立自主、仅仅是基的实有等各种安立方式，也必定会隐含着假有的含义。如《集论》中所说：“一切都成为实有和假有。” 像这样，对于实有和假有，是依于宗派的观点而说的。在自续派的论典中，在确定胜义谛的时候，所说的两种胜义谛，是指像之前所说的安立显现的世俗和胜义的方式一样，经文的字句已经明确说明了这一点，所以没有机会解释为二取是否颠倒的意思。在应成派的论典中，虽然《入中论》中明确地说明了以遮破四边生的理证来确定胜义谛，但如果像自续派一样，在胜义中遮破生，而在世俗中承认生，那么就无法区分应成派和自续派的差别了。因此，《入中论》中说：“以何理于彼，自他皆不生，即此理于世，亦不生，汝生从何有？”并且在自释中说：“因此，自性的生在二谛中都不存在，即使不承认，也必须无可避免地承认。”这表明，自续派所说的“世俗中生”，是指以自性或自相成立的生，即使胜义谛的理证没有遮破，也承认它，这表明胜义谛的理证进行观察时，丝毫也不存在。如果这样，那么在二谛中都不生
English
Regarding the ultimate truth, and both the object and subject that are contrary to the ultimate truth, indicating them with the name of conventional truth is due to the power of conforming to conventions. If based on this view, whether it is Sutra or Tantra, the name of ultimate truth is also applied to the subject, and for the individual who has attained realization, it is also permissible to designate the title of a noble being, whether or not they are of a certain type. These two views, although they share the same names of conventional and ultimate, differ in how they establish the meaning. If one does not distinguish and explain the intentions of each system, then using a mind as narrow as the eye of a needle to measure the vast scriptures will only lead to exhausting oneself in vain. Therefore, the term "imputed existence" also necessarily implies the existence of a real entity that has the ability to perform a function, and similarly, for various ways of establishing a real entity that is permanent and stable, independent, and merely a basis, there is also necessarily an implication of imputed existence. As it is said in the Compendium, "Everything becomes both real and imputed." Like this, the assertion of real and imputed existence is based on the perspective of the system. In the context of establishing the ultimate truth in the treatises of the Svātantrika school, the explanation of the two ultimate truths is explicitly stated in the words of the text to be in accordance with the previous way of explaining the conventional and ultimate truths of appearance. Therefore, there is no opportunity to interpret it as whether or not dualistic appearance is mistaken. In the treatises of the Prāsaṅgika school, although it is certain that the reasoning that refutes the four extremes of arising is explained in the Entrance to establish the ultimate truth, if one were to refute arising in the ultimate truth like the Svātantrikas and assert that arising exists in the conventional truth, then there would be no distinction between the Prāsaṅgika and Svātantrika schools. Therefore, in the Entrance it is said, "By whatever reasoning it is not reasonable for arising from self or other, by that same reasoning it is not reasonable even in convention. From where does your arising come to be?" And in the auto-commentary it is said, "Therefore, the arising of self-nature does not exist in either of the two truths. Even if one does not want to admit it, one must inevitably acknowledge it." This shows that what the Svātantrikas call "arising in convention" refers to arising that is established by its own essence or self-character, which is acknowledged even though it is not refuted by the reasoning that analyzes the ultimate truth. This shows that when the reasoning that analyzes the ultimate truth examines it, it does not exist in the slightest. If that is the case, then that which does not arise in either of the two truths