Tibetan
ས་མི་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འོ་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཀྱང་མཐའ་བཞི་གང་ཡང་མིན་པར་ཁས་བླང་བས་མཐའ་ལྔ་པར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མཐའ་བཞི་གང་དུ་ཡང་ཁས་མ་བླངས་པས་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་ནུས་པའི་ཕྱིར་མཐའ་བཞི་གང་ཡང་མིན་པ་ཞེས་དམིགས་ཤིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅུང་ཟད་མེད་པས། སྒྲ་ཕྱིར་འབྲངས་ཏེ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཞེས་པའི་ཟོང་དེ་བྱིན་ཅིག་ཟེར་བ་ལྟར་བདག་ཅག་གིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འཛིན་ལ། ཚིག་ཙམ་དུ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ཁས་ལེན་པ་དང་མི་ལེན་པ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་། ཚིག་དོན་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་ཏུ་འཆར་གྱི་འགལ་བ་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་ཁས་ལེན་པ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས་མཐའ་བཞི་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འགྲོ་ལུགས་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ནི་སྐབས་འདིར་མ་ཟད། བདག་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་དུ་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་དེ་བཞི་ཀ་མིན་པའི་གཞི་ལྔ་པར་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་རྒྱུད་པས་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དང་ཐལ་འགྱུར་པས་རྣམ་གྲངས་མིན་པ་ཙམ་འདོད་ཟེར་པས་དེ་ལྟ་ན་དོན་ དམ་སྔ་མ་ཕྱི་མར་འཇུག་པའི་སྒོ་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་བྲིས་པས་དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་དབྱེ་ཞིང་སོགས་གོང་དུ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་ལན་བརྗོད་པ། ཐལ་རང་སུའི་ལུགས་ལའང་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་དམིགས་པ་རྣམས་རེ་རེ་ནས་འགོག་པ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དོན་ཅིག་ཆར་སྒྲུབ་མ་ནུས་པས་ཐད་ཀར་བལྟས་ན་ཡུལ་བཀག་ཚུལ་ཁྱད་མེད་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་། མཐར་རང་ལུགས་ལ་དོན་དམ་པ་ལ་ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་ཀྱི་འཇོག་མཚམས་འདི་ལ་གཏུགས་ནས་ཁྱད་འབྱེད་དགོས་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་གང་བརྗོད་ཀྱང་སྒྲ་རྟོག་གི་བློ་ལ་མ་བརྟེན་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་མཐར་གྱིས་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་མཚུངས་ཏེ། བདག་ཅག་གིས་ལུགས་འདི་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་པ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འཕགས་པ་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། བསམ་པའི་ས་ལ་གནས་ནས་ནི། །མཐར་གྱིས་རྣམ་པར་བསམ་བྱས་ཏེ། །བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་ནས། །དེ་ནས་བསམ་དུ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཐལ་རང་སུའི་གཞུང་ལྟར་དབུ་མའི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་ཀྱང་མཐར་སོ་སོ་རང་རིག་པའམ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་སྤྲོ
Chinese
如是所说。那么，如果承认离戏也不是四边中的任何一边，是否会变成承认了第五边呢？因为没有承认任何一边，所以能够遣除一切所缘，因此没有丝毫作意和执着“不是四边中的任何一边”。就像追随声音说“请给我那个什么也没有的货物”一样，我们不会颠倒执着。即使只是在言辞上说承认或不承认四边的离戏，通达词义的智者们也会明白这二者意义相同，没有矛盾。因为承认任何四边的戏论都会被排除，所以仅仅是完全否定不承认任何四边，这是所有言辞的行事方式。这不仅限于此，即使没有承认我和常恒、无常恒二者都不是，也不会变成承认了不是那四者的第五个基础。还有，你说自续派仅仅承认名言，而应成派仅仅不承认名言，如果是这样，那么这也是进入前后二者胜义的门，这样区分二者等等，对于上面所说的话，回答如下：无论是应成派还是自续派的宗义，对于如何显现的事物，都通过四边生灭、一异有无等理性的方式，一个一个地遮止所缘，因为不能同时成立离戏的意义，所以直接看来似乎没有遮止方式的差别。但最终需要在自宗对于胜义谛有无承认的界限上进行区分。无论说遮止还是成立，都不能不依赖于声音和分别的智慧。以这样的方式，通过显示一切所缘的对境都是无所缘，最终确定了无戏论的意义，应成派和自续派二者是相同的。因为我们认为这二者都是中观派。如是也说：圣《三昧王经》中说：“安住于思惟之地，最终作种种思惟，舍弃一切思惟之后，从此变成无思惟。”如是，无论是应成派还是自续派的宗义，虽然最终确定了中观的意义，但最终各自都是自证智或者无分别智慧的行境。
English
As it is said. So, if it is admitted that freedom from elaboration is not any of the four extremes, will it become admitting the fifth extreme? Since no extreme is admitted, it is possible to reverse all objects of focus, so there is no focus or mental engagement whatsoever in saying "not any of the four extremes." Just as following the sound and saying, "Please give me that merchandise that has nothing," we do not hold on to it perversely. Even if one says only in words that one admits or does not admit freedom from elaboration of the four extremes, those skilled in the meaning of words will understand that these two have the same meaning and there is no contradiction. Because admitting any elaboration of the four extremes is precluded by exclusion, it is only the complete negation of not admitting any of the four extremes that is established as the way all words operate. This is not limited to this case. Even if one does not admit that both self and permanence/impermanence are not two, it will not become admitting a fifth basis that is not those four. Also, you say that the Svātantrika only admits nominal existence, and the Prāsaṅgika only does not admit nominal existence, and if so, then it is also written that this is the gate to enter the ultimate truth of the former and the latter. To answer the above statement of dividing the two in this way, etc.: In both the Prāsaṅgika and Svātantrika systems, for things as they appear, through reasoning such as the four extremes of arising and ceasing, oneness and difference, existence and non-existence, the objects of focus are individually refuted. Because the meaning of freedom from elaboration cannot be established all at once, it seems as if there is no difference in the way of negating objects when looking directly. But in the end, it is necessary to distinguish based on the boundary of whether or not there is acceptance of the ultimate truth in one's own system. Whether one speaks of negation or affirmation, there is no dependence on the mind of sound and concept. In this way, by showing that all objects of focus are without focus, the meaning of non-elaboration is ultimately determined, and both Prāsaṅgika and Svātantrika are the same. Because we consider both of these systems to be Madhyamaka. As it is also said: In the Noble Samādhirāja Sūtra: "Having dwelt on the ground of thought, Having thought in various ways in the end, Having abandoned all thoughts, From then on, one becomes without thought." As such, whether the meaning of Madhyamaka is determined according to the tenets of Prāsaṅgika or Svātantrika, in the end, each is the object of self-awareness or non-conceptual wisdom.
Tibetan
ས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོས་ཉིད་གཏན་ལ་ཕེབས་ན་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། མ་ཕེབས་ན་ཐལ་འགྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་ལང་གཤེགས་ལས། བསྟན་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་གསུངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྟོང་པའི་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་རྣམས་སུ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་སྒྲུབ་པ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་པ་འགོད་པའི་སྒོ་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་བདེན་མེད་རང་རྒྱུད་པ་བསྒྲུབ་པ་རྩ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་ལུགས་སུ་མཛད་ཅིང་དེ་འདྲའི་དོན་དམ་པར་ མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་གཉིས་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་བཟུང་ནས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བསྒྲུབ་མོད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་དེ་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་སུ་མ་བཟུང་བར་མཐར་ཐུག་སྤྲོས་མེད་དུ་བཞེད་ཀྱང་། དོན་དམ་སྔ་མ་ཉིད་གཙོ་བོར་བསྒྲུབས་པས་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལ། དོན་དམ་གཉིས་པོ་གང་ཁས་མི་ལེན་ཞེས་འདྲི་ན། གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་ཞེས་འདོད་དེ། སྔ་མ་ལ་མཐུན་པའི་དོན་དམ་མམ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཞེས་བཞེད་ཅིང་། དང་པོ་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་མ་བསྒྲུབས་པར། ཕྱི་མའི་དོན་ལ་འཇུག་མི་ནུས་པར་འདོད་དེ། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱི་སྐས། །མེད་པར་ཡང་དག་ཁང་ཆེན་གྱི། །སྟེང་དུ་འགྲོ་བར་བྱ་བ་ནི། །མཁས་ལ་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དབུ་མ་རྒྱན། བདེན་གཉིས་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་དངོས་སུ་བཤད་པ་གོང་དུ་དྲངས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་གཞན་དུ་བཤད་དགོས་ན་རང་རྒྱུད་པའི་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་རང་རྒྱུད་པའི་འཆད་ཚུལ་མ་མཁྱེན་ན་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ཤེས་པར་རིགས། ཁྱོད་ཀྱིས་འོག་ཏུ། མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དོན་དམ་གཉིས་རེ་བསྟན་ཅིང་། རྟོག་གེ་འབར་བ་དང་། དབུ་མ་སྣང་བར་ཡང་དོན་དམ་གསུམ་རེ་བཤད་ཅིང་། ཡུལ་ཅན་ལ་གཉིས་སྣང་ལོག་མ་ལོག་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་མིན་ཀྱང་འཐད་དེ། རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་གཉིས་བཤད་པ་དང་། རྫས་བཏགས་ལ་སྐབས་དོན་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་བཤད་པ་དང་། ཀུན་བཏུས་སུ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫས་སུ་ཡོད་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཏགས་པས་ཡོད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། ཁབ་ཀྱི་མིག་ལྟར་དོག་པའི་བློས་གཞུང་ཆེན་ནམ་མཁའ་འཇལ་བར་རེ་བ་ནི་ཆེས་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལྟར་ཁབ་མིག་ལྟ་བུའི་ བློས་གཞུང་ཆེན
Chinese
如果萨迦派确定了就近寂灭的法性，那么观点就会一致；如果没有确定，就被称为是应成派。虽然这样说，但在《楞伽经》中，所说的教法和宗派二者，宗派就仅仅变成了空性的言说而已。因此，自续派的论典中，主要致力于论证名言谛，通过建立具有三种理式的自续因，来论证所要证成的无自性，作为解释《中观根本慧论》的意趣的方式，并且像这样在胜义中不存在，而在世俗中存在二者，视为不可分离，以各种方式强调承认并进行论证，虽然如此，但这个具有名言谛的承认，并没有被视为最终的实相，而是认为最终是无戏论的。但是，由于主要论证了先前的胜义谛，因此如果问自续派的宗派，哪一个胜义谛不承认呢？他们会认为两个都承认，认为前者是随顺的胜义谛或者说是名言谛。并且认为，如果第一个没有很好地论证，就无法进入后者的意义。正如善逝智论师所说：没有正确的世俗之梯，想要登上正确的殿堂之上，对于智者来说是不合适的。正如《中观庄严论》和《二谛显现》等，也如上面所引用的那样直接宣说。如果不是这样，而需要另作解释的话，如果那些自续派的论师不了解自续派的讲法，那么还有谁能够了解呢？你在下面说，显宗和密宗都各自宣说了境和有境的两个胜义谛，在《正理之火》和《中观显现》中也宣说了三个胜义谛，对于有境来说，二现的迷谬与非迷谬的名言是否合理呢？名言和非名言的两位补特伽罗的宣说，以及在实体和假立上宣说了许多不同的场合意义，并且在《摄类学》中说：一切也都是以实体的形式存在的，一切也都是以假立的形式存在的。就像这样，以像针眼一样狭窄的智慧，想要衡量广阔如虚空的论典，实在是太荒谬了。就像这样指责说，用像针眼一样的 智慧衡量广阔的论典。
English
If the Sakya school establishes the nature of Dharma that is close to peace, then the views will become consistent; if it is not established, it is called Prasangika. Although it is said that way, in the Lankavatara Sutra, the two teachings and tenets that are said, the tenets just become the statement of emptiness. Therefore, in the treatises of the Svatantrika, the main focus is on proving the conventional truth, and by establishing the Svatantrika reason with three modes, to prove the selflessness to be proven, as a way to explain the intention of the Root Wisdom Treatise, and like this, the two that do not exist in the ultimate truth, but exist in the conventional truth, are regarded as inseparable, and emphasized and argued with various ways of acceptance, although this is the case, this acceptance with the conventional truth is not regarded as the ultimate reality, but it is considered that the ultimate is without elaboration. However, since the previous ultimate truth is mainly proven, therefore, if you ask the Svatantrika school, which of the two ultimate truths do they not accept? They would think that both are accepted, and think that the former is the conforming ultimate truth or the conventional truth. And it is considered that if the first one is not well proven, it is impossible to enter the meaning of the latter. As the teacher Lekdenjey said: Without the ladder of correct conventionalities, wanting to climb on top of the correct great palace, is not suitable for the wise. As the Madhyamakalankara and the Two Truths Manifestation, etc., also directly declare as quoted above. If it is not like this, and it is necessary to explain it differently, if those Svatantrika teachers do not understand the Svatantrika teachings, then who else can understand? You said below, both the Sutra and Tantra have each explained the two ultimate truths of object and subject, and in the Blaze of Reasoning and the Madhyamika Manifestation, three ultimate truths are also explained, for the subject, is the name of the two appearances, delusion and non-delusion, reasonable or not? The explanation of the two individuals, name and non-name, and the explanation of many different occasions in substance and imputation, and in the Compendium, it says: Everything also exists as substance, everything also exists as imputation. Like this, with a wisdom as narrow as the eye of a needle, wanting to measure the vast scriptures like the sky, is really absurd. Like this, accusing that with a wisdom like the eye of a needle, measuring the vast scriptures.