Tibetan
མཁས་པ་དབུས་ལ་གནས་པར་ཡོངས་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་དེ་ལྟ་བ་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡོད་མེད་གང་གི་མཐར་མ་ལྷུང་བའི་མཐའ་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་གཞི་དབུ་མ་དང་། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཞུགས་པའི་བློ་འམ་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ལམ་དབུ་མར་འདོད་ཅིང་། དེ་འདྲའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དེས་མཐའ་གཉིས་ཀ་ཅིག་ཆར་སེལ་ནུས་པས་དེ་ལ་གྲོགས་གཞན་ཅི་ཡང་མི་དགོས་སོ། །ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡུལ་གྱི་ངོས་ནས་བདེན་མེད་ཡིན་པ་དེས་མེད་མཐའ་སེལ་བ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ པ་གྲོགས་སུ་དགོས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ཅན་འཛིན་པའི་བློ་ལའང་ཡུལ་དེ་གཉིས་ཀ་འཛིན་པའི་བློ་བསྡོམས་ནས་མཐའ་གཉིས་སེལ་ཚུལ་ལྟར་ན་བློ་གཅིག་གི་མཐའ་གཉིས་སེལ་བ་ཞིག་མེད་པས་གནས་པར་བྱ་ཡུལ་དང་། །གནས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དབུ་མ་ཞེས་པའང་མིང་ཙམ་དུ་སོང་ལ། བདག་ཅག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་མཐའ་བརྒྱད་བྲལ་དེ་ཉིད་གཞི་དབུ་མ་དང་། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གནས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་པས། དབུས་དང་དབུ་མ་ངོས་ཟིན་མ་ཟིན་དེ་དག་ལ་བློ་ལྡན་གཞན་དག་གིས་དཔྱད་པས་ཤེས་སོ། །བདེན་མེད་མེད་དགག་ཙམ་ཞིག་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ན། མཐའ་གཉིས་དང་བཞི་དང་བརྒྱད་དང་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་རྣམས་ཟུང་དུ་སྦྱར་ཏེ་དེ་དག་གི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་ལྟར་མི་བྱེད་པར་དེ་དག་གི་སྟེང་གི་བདེན་གྲུབ་འགོག་པའི་ཚུལ་དུ་གོ་དགོས་ན་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་དེ་གཅིག་པུས་སྤྲོས་མཐའ་དེ་ཐམས་ཅད་ཁེགས་ནས་དབུས་ལ་གནས་པར་འཐད་དགོས་ན་ཡང་། བདེན་མེད་དང་བདེན་མེད་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀས་མཐའ་གཉིས་ཅིག་ཆར་སེལ་མི་ནུས་པས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པ་གྲོགས་སུ་དགོས་པར་ཁྱེད་རང་གིས་མ་བཤད་དམ། དེས་ན་ཚིག་དེས་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ལ་གནས་དགོས་ཞེས་བསྟན་པས། དེ་གཉིས་མཐའ་ཡིན་པར་ཁྱེད་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་བླངས་ཏེ། མ་བླངས་ན་དེ་དག་ཉིད་ལ་གནས་པས་ཆོག་གི། དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ལ་གནས་པར་ཡང་ཅི་ཞིག་དགོས། དེའི་ཕྱིར་ན་བདེན་མེད་མེད་དགག་འབའ་ཞིག་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ཁྱེད་ཅག་རང་གི་ཁས་བླངས་ལྟར་ན་ཡ་གྱལ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དབུས་ལ་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །སོ་སྐྱེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དོ་དོན་དམ་དུ་མེད་དོ་སྙམ་པ་ནི་དབུས་ལ་ གནས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང
Chinese
智者不会完全安住于中。如是说，若从所观境的角度来说，不堕入有无任何一边的离边之处，是为根本中观；与之相顺的智慧或觉性，则被认为是中观道。像这样无二的智慧，能够同时遣除两种边，因此不需要任何其他的帮助。如你所说，从所观境的角度来说，如果无自性是为了遣除无边，那么就需要世俗谛的存在作为帮助。同样，对于能取境的心识来说，也需要将能取境的两种心识加在一起，才能像遣除两种边一样。这样一来，就不存在一个心识能够遣除两种边的情况了，因此，所谓安住之处和安住之心是中观，也只是徒有虚名而已。我们认为，一切法显空双运、远离八戏论，这才是根本中观；如是证悟的心识，才是安住于中观道。至于是否认清了中和中观，有智慧的人自然会加以辨别。如果仅仅是否定存在的无自性，就是究竟的法界，那么，就不需要将二边、四边、八边以及三十二种增益都结合起来，像遮止所有执着那样，而是要理解为遮止它们之上的真实成立。如果仅仅执着于无自性，就能够遮止所有的戏论边而安住于中，那也应该可以。然而，无自性和执着于无自性两者，都不能同时遣除两种边，因此你不是说过需要世俗谛的存在作为帮助吗？因此，这句话表明需要安住于两者之中，你也承认了两者是边。如果不承认，那么安住于它们本身就可以了，又何必安住于两者之中呢？因此，仅仅是现量见到无自性的圣者等持智慧，是无遮止的空性，是二取消失的时候，按照你们自己的观点，由于不完整，所以不会安住于中。凡夫认为世俗谛存在、胜义谛不存在，这就会导致安住于中观的过失。所有被称为自性身和法界的一切
English
The wise do not completely abide in the middle. As it is said, if viewed from the perspective of the object, the state of being free from extremes, not falling into either existence or non-existence, is the fundamental Middle Way; and the mind or wisdom that accords with it is considered the Middle Way path. Such a non-dual mind can simultaneously eliminate both extremes, so it does not need any other help. According to you, if the absence of inherent existence is to eliminate the extreme of non-existence, then the existence of conventional truth is needed as an aid. Similarly, for the mind that grasps the object, it is necessary to combine the two minds that grasp the object in order to eliminate the two extremes. In this way, there is no situation where one mind can eliminate both extremes, so the so-called place of abiding and the mind of abiding being the Middle Way are just empty names. We believe that all phenomena, the union of appearance and emptiness, free from the eight extremes of conceptual elaboration, is the fundamental Middle Way; and the mind that realizes it is said to abide in the Middle Way path. As for whether the middle and the Middle Way are recognized or not, wise people will naturally discern it. If merely the absence of inherent existence, which is a mere negation, is the ultimate reality, the realm of phenomena, then there is no need to combine the two extremes, four extremes, eight extremes, and thirty-two types of superimpositions, like preventing all attachments, but rather to understand it as preventing the true establishment on top of them. If merely clinging to the absence of inherent existence can eliminate all the extremes of conceptual elaboration and abide in the middle, then that should be possible. However, neither the absence of inherent existence nor clinging to the absence of inherent existence can simultaneously eliminate the two extremes, so didn't you say that the existence of conventional truth is needed as an aid? Therefore, this statement shows that it is necessary to abide in the middle of the two, and you also admit that the two are extremes. If you don't admit it, then it is enough to abide in them themselves, so why abide in the middle of the two? Therefore, the wisdom of the noble ones in meditative equipoise, who directly see the absence of inherent existence, is the emptiness of non-affirmation, the time when dualistic appearances disappear. According to your own view, because it is incomplete, it will not abide in the middle. The ordinary person who thinks that conventional truth exists and ultimate truth does not exist will lead to the fault of abiding in the middle. All that is called the nature body and the realm of phenomena
Tibetan
་མེད་དགག་འབའ་ཞིག་ཡིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ་རེ་ཞིག་སྤྲོས་པར་མ་བྱས་སོ། །མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། དེ་ལ་རྟག་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས། །གནས་པ་བཀག་པས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ནི་དབུ་མའི་ལུགས་ཡིན་ལ། གཞུང་དེས་དངོས་བསྟན་ཐམས་ཅད་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལྟར་ཡིན་པར་ཁྱེད་འདོད་ན་ཤེར་མདོའི་དགོངས་པ་རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་གནས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཤེར་མདོའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་གཟིགས་པ་དེ་ཤེར་མདོའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་མ་སོང་ན། དེ་ལས་གཞན་པ་སུས་ཀྱང་དེ་ལས་ལྷག་པར་རྟོགས་མཁན་དཀོན་ལ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱིས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བ་ལྟར་མདོ་རང་ན་ཡང་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་གསུང་དངོས་སུ་ཡོད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དེས་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསུངས་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་མ་གསུངས་པས་ལུགས་དེས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་དེ། ཐལ་རང་སུའི་ལུགས་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་བོད་སྔ་རབས་པ་དག་འདོད་པས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་ལ། གྲུབ་ན་དེར་སྤྲོས་བྲལ་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་གྲུབ་པ་དེ་ལས་ཀྱང་ལྷག་དགོས་པའི་ཐལ་འགྱུར་པ་ནི་སྔ་མ་ལས་གཞན་པའི་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་ཁེགས་པའི་སྟོང་ཉིད་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པས་སྔ་མ་ལས་འཕགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་དུའང་དེ་གྲུབ་ཟིན་ལ། རང་རྒྱུད་པས་འདོད་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ནི་འདིས་ཁས་མི་ལེན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཐའ་བྲལ་དམིགས་པ་མེད་ པའི་དོན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དབུ་མར་བཤད་པའི་དབུས་དེ་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་ན་གང་ཡང་མིན་ཏེ། མཐའ་བཞི་ཀ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་མེད་དང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའི་དབུས་དེ་དེ་གཉིས་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ལ་གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་དེ་དག་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པའི་དབུས་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར། དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མི་བྱ་ཞིང་། །དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱང་སྤངས། །ཀུན་མཁྱེན་གོ་འཕང་འདོད་རྣམས་ཀྱིས། །དེ་བཞིན་བར་དུའང་གན
Chinese
如果仅仅是否定遮拨，那就太过分了，暂时不做展开。在《现观庄严论》中说：“以彼常等之方式，安住遮止故”等等，这是中观的宗派。如果你们认为该论典所直接显示的全部都像是自续派的宗派，那就必须承认《般若经》的意旨是像自续派那样安住的。如果嘉察·十地自在没有完全领会《般若经》的意旨，那么也没有其他人能比他更为了解。正如《现观庄严论》所阐释的那样，经典本身也有直接显示此理的经文，因此也会导致佛陀也是自续派的过失。如果说龙树菩萨曾说声闻缘觉证悟了空性，月称论师也用理证证实了这一点，所以你们才这样认为，那么，即使龙树菩萨和月称论师曾说声闻缘觉证悟了空性，但他们并没有说证悟了圆满的空性，因此，那个宗派没有任何会导致《现观庄严论》成为自续派论典的过失。因为无论自续派还是应成派，西藏的早期学者都这样认为，所以并没有成立《现观庄严论》是自续派的宗派。如果成立的话，那么在那里已经广泛成立的离戏本身，应成派必须比它更殊胜，应成派通过极力论证与前者不同的、遮破部分戏论的空性，又怎么会比前者更殊胜呢？因为自续派的论典中也已经成立了这一点。而且，因为自续派所认为的离戏，应成派并不承认。因此，如果有人问，对于像这样远离边执、无有对境的意义，在中观中宣说的中道，那两者是二还是非二的边？那什么也不是，因为远离了四边。如果有人问，无实有和名言中存在的中道，那是两者中的哪一个？那是非二的边，因为持有那些宗派的人们已经承认那是既非二边也不是中道的中间。即使如此，圣天在《集一切正法经宗要》中说：“是故莫作实有想，亦应舍弃无有心，欲得遍知果位者，当依如是而安住。”
English
If it is merely a negative negation, then it is too extreme, so I will not elaborate for the time being. In the Ornament for Clear Realization, it says, "Because of stopping abiding by the manner of permanence, etc." This is the view of the Madhyamaka. If you think that everything directly shown by that text is like the view of the Svatantrika, then you must admit that the intent of the Perfection of Wisdom Sutra abides like the Svatantrika. If Gyaltsap, the Lord of the Tenth Bhumi, did not fully understand the intent of the Perfection of Wisdom Sutra, then there is no one else who could understand it more than him. Just as the Ornament for Clear Realization explains it, there are also actual words in the sutra itself that show it in this way, so it would follow that the Buddha is also a Svatantrika. If you say that Nagarjuna said that the Hearers and Solitary Realizers realize emptiness, and Chandrakirti also proved this with reasoning, so that is why you think so, then, even though Nagarjuna and Chandrakirti said that the Hearers and Solitary Realizers realize emptiness, they did not say that they realize perfect emptiness, so that view does not have any fault that would lead the Ornament for Clear Realization to be a Svatantrika text. Because early Tibetan scholars thought that way in both the Svatantrika and Prasangika schools, it is not established that the Ornament for Clear Realization is a Svatantrika school. If it is established, then the freedom from elaboration that is widely established there, the Prasangika must be more excellent than that, how could the Prasangika be more excellent than the former by diligently proving the emptiness that negates some aspects of elaboration that are different from the former? Because that is already established in the Svatantrika texts. Moreover, because the freedom from elaboration that the Svatantrika believes in, the Prasangika does not accept. Therefore, if someone asks, for the meaning of being free from extremes and without an object of focus, what is the middle way explained in the Madhyamaka, is that both or neither of the extremes? It is neither, because it is free from all four extremes. If someone asks, is the middle way that is without truth and exists in conventional terms, which of the two is it? It is the extreme of neither, because those who hold those views have already admitted that it is the middle way that is neither of the two extremes. Even so, Aryadeva said in the Essence of Wisdom Collected from All Sutras: "Therefore, do not think of existence, and also abandon the mind of non-existence. Those who desire the state of omniscience should abide in the middle way."